791. χαριτωμενιές

ο "σπασμένος" λιγάκι καρπός
με καλεί να θαυμάσω ευπρεπώς
πόσο πολύ χαριτωμένη είστε
και πόσο, καθώς φαίνεται, αθλείστε! 

790. ιδιωτικός τομέας και νέοι επιστήμονες

Ο κ. Βρούτσης λέει, επιδοτεί 500 θέσεις εργασίας, στον ιδιωτικό τομέα, για καινοτόμους επιστήμονες που αυτή τη στιγμή διαπρέπουν στο εξωτερικό, ώστε να επαναπατριστούν. Η επιδότηση θα διαρκέσει για ένα χρόνο (φαντάζομαι μετά γυρίζουμε στον κατώτατο, ε?) και το ύψος αυτής 2000€, από τις συνολικά 3000€ που έχει οριστεί ο κατώτατος γι' αυτό το πρόγραμμα...

Κι όλο αυτό είναι πολύ προβληματικό. Τη στιγμή που υπάρχουν π.χ. βιολόγοι με πτυχία και μεταπτυχιακά που απασχολούνται σε αλυσίδες μικροβιολογικών εργαστηρίων για τον κατώτατο, εκπαιδευτικοί σε φροντιστήρια και κέντρα μελέτης που δουλεύουν για 2,5 και 3 ευρώ την ώρα, ένα σωρό πτυχιούχοι και κάτοχοι μεταπτυχιακών διπλωμάτων που δουλεύουν στην τηλεφωνική εξυπηρέτηση για 500-600€ (γιατί δεν βρήκαν πουθενά αλλού δουλειά)... 

Και σίγουρα πολλοί περισσότεροι από 500 νέους και νέες 25-40 ετών που σκέφτονται άμεσα να φύγουν από τη χώρα για να αξιοποιήσουν γνώσεις και μεράκι γι' αυτό το οποίο σπούδασαν, μιας και στην Ελλάδα δεν υπάρχει μέλλον. Γιατί το να βρεις μια καλή και αξιοπρεπή δουλειά, έχει να κάνει με το ποιούς γνωρίζεις και τίνος είσαι... Άσε που σαν χώρα το μόνο που παράγουμε είναι υπηρεσίες. Το μόνο που αν ξέρουμε θα μας χρειαστεί είναι να εξυπηρετούμε τον πελάτη.

Αν σας ενδιαφέρει λοιπόν το brain drain κύριοι, αντί να βολεύετε τους ημέτερους με φωτογραφικές προκηρύξεις κλπ, νοιαστείτε να αξιοποιήσετε κόσμο που θα κάνει και τη δουλειά, όχι απλά να παίρνει το μισθό και να σας πλέκει εγκώμια για να σας φέρνει ψήφους. Επίσης νοιαστείτε για το μισθό και το κόστος ζωής σ' αυτή τη χώρα. Οι μισθοί είναι μικροί, το κόστος ζωής μεγάλο και αναντίστοιχο με τη χαμηλή ποιότητα ζωής.

Γενικά αλλάξτε μοντέλο διαχείρισης. Το σενάριο με τους σύγχρονους σκλάβους, απλά θα μας κάνει όλο και περισσότερο Μπανανία. Ο ιδιωτικός τομέας όσο μένει ανεξέλεγκτος απλά θα συνεχίζει να καταβροχθίζει ανθρώπους. Γιατί αυτό είναι φτιαγμένος να κάνει. 

Και παρακαλώ πολύ, σταματήστε να μας κοροϊδεύετε και να υποτιμάτε την νοημοσύνη μας.
Γιατί αυτό μας θυμώνει. Πολύ!
______________________
ανέβηκε πριν απο λγο στο f/b (όχι απο μένα)

789. γεράματα τσαχπίνικα

η γεροντική ηλικία είναι η πιο αστεία και μην ακούς που λένε για δυσκολίες, κλπ, μια χαρά τη βολεύουνε τα γερόντια, διασκεδάζουν κάθε λεπτό, ίσως και κάθε δευτερόλεπτο, γιατί ο χρόνος (που είναι σχετικός, μη ξεχνιόμαστε) τρέχει (σέρνεται μάλλον) πολύ αργά, τόσο όσο ξαπλώνει ένα δεκάλεπτο πάνω σ' ένα δίωρο τουλάχιστον. Παλιά λέγανε τη φάση αυτή "τα ζώα μου αργά" ή/και "μέχρι να κουνήσει τό'να πόδι βρωμάει τ'άλλο"! Με το ρυθμό αυτόν, μια εργασία που χρειάζεται κινητικότητα επιτυγχάνεται σε χρόνο dt που λένε, δλδ "πιάσ' τ' αβγό και κούρεφ'το" 😜

788. βιβλία

τα πρώτα σοβαρά βιβλία που διάβασα, που δεν ήταν παραμύθια δλδ, ήταν "Ο Ρομπέν των Δασών" και οι "Ιστορίες για το αρχαίο θέατρο", χαρισμένα από τον πατερούλη μου και, στο καπάκι, πέτυχα στη βιβλιοθήκη της γιαγιάς μου το μικρό βιβλιαράκι "Ο Φερδινάνδος ο ταύρος", που ακόμα με προβληματίζει όχι τόσο η συμπεριφορά αυτουνού του ταυρούλη, αλλά γιατί οι άνθρωποι δεν τον αφήναν στην ησυχία του και περίμεναν από αυτόν κάτι που δεν μπορούσε να κάνει. Το διήγημα «Η Ιστορία του Φερδινάνδου» γράφτηκε το 1936 από τον Ισπανό συγγραφέα Μανρό Λιφ και ήταν από τα βιβλία εκείνα που ρίχτηκαν στη φωτιά από τους ναζί. Απαγορευμένο από το Φράνκο στην Ισπανία, γυρίστηκε ταινία κόμικ στα χρόνια μας. Δεν ξέρω τι θα σκεφτούν τα σύγχρονα παιδάκια διαβάζοντάς το, αλλά ελπίζω να δεχτούν το φιλειρηνικό του μήνυμα.

787. οι γουρουνομύτες: τα παιδιά τα προσέχουν όλα!

δεν είχα κλείσει ακόμα τα δέκα όταν διάβασα "τον καιρό του Βουλγαροκτόνου" της Πηνελόπης Δέλτα. Είχα βρει το βιβλίο στη βιβλιοθήκη της γιαγιάς μου κάποιο από τα μεσημέρια που με βάζανε να κοιμηθώ εκεί μέσα και το ρούφηξα κυριολεκτικά: στο τσάκα τσάκα το διάβασα, που λένε. Μερικές μέρες αργότερα, πήγαμε με τον πατερούλη μου (μετά τα 12 επιβλήθηκε το "πατέρας", αν θυμάσαι) στο γιατρό να εξετάσει τις αμυγδαλές μου και παραδίπλα, στην αίθουσα αναμονής, καθόταν ένας παχουλός κύριος τεραστίων διαστάσεων με μια μύτη κατακόκκινη με τεράστια ρουθούνια, ίδια με αυτά που είχε η κεφαλή του χοίρου που έκανε πηχτή η Βιτώρια μας. Σιγοψιθύρισα λοιπόν το ερώτημα "αυτός ο κύριος είναι βούλγαρος;" και ο πατερούλης έστριψε και με κοίταξε παραξενεμένος "θα μιλήσουμε μετά" λεγοντάς μου. Φύγαμε μετά από αρκετή ώρα και στο δρόμο ήρθε η αναμενόμενη ερώτηση "πώς σού ήρθε αυτό Μαρίνα, ότι ο άνθρωπος είναι βούλγαρος;" και απάντησα "έτσι, γουρουνομύτες τους λέει το βιβλίο που διάβασα..." και ξεκινήσαμε μια συζήτηση περί του βιβλίου και των χαρακτηρισμών, κλπ, μέχρι να καταλάβω καλά ότι και οι βούλγαροι είναι άνθρωποι και οι μύτες τους είναι σαν και τις δικές μας και ότι μάλλον ο κύριος που είδαμε στο γιατρό θα είχε κάποιο πρόβλημα στη μύτη του, όπως και'γώ στις αμυγδαλές μου.

786. περί ρούχων

κάποτε τα ρούχα ήτανε πανάκριβα, ψωνίζαμε υφάσματα με ακρίβεια, μη περισσέψει ούτε ρούπι (τότε είχαμε πήχυ και ρούπια, αργότερα ήρθανε τα μέτρα), όσοι μπορούσανε κιόλας παίρνανε μοδίστρα μεροκάματο για 2-3 μέρες και βόλευε όλη την οικογένεια. Ηταν πολύ χρήσιμο να γνωρίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια να ράβουν, έστω να στριφώνουν να καρικώνουν και να τρυπώνουν ώστε, κερδίζοντας λίγο χρόνο βοηθώντας τη μοδίστρα, να βγει περισσότερη δουλειά. 

 

Το σημαντικότερο ήτανε οι πρόβες για να έρθει το ρούχο ακριβώς στο σώμα, πράγμα που μια σκέτη νοικοκυρά ήθελε αρκετά χρόνια να το μάθει --αν το μάθαινε ποτέ. Σε κάθε σπίτι υπήρχε κι από μια ραπτομηχανή, να γλιτώνει λίγα έξοδα, γιατί οι μοδίστρες της γειτονιάς στοίχιζαν ακριβότερα. Αναγκαστικά, έμαθα να ράβω, να αντιγράφω πατρόν, να κόβω υφάσματα, θα μπορούσα να γίνω και μοδίστρα αν δεν το έβρισκα πολύ κουραστικό αυτό το επάγγελμα. Εραβα δικά μου ρούχα, ρούχα φιλενάδων στο οικοτροφείο (με μικρό χαρτζηλίκι) αλλά η ειδικότητά μου ήταν τα καλύματα επίπλων, γιατί μια καρέκλα π.χ. ή ένας καναπές δεν κουνιόταν στις πρόβες. 

 

Δυο πολύ παλιά Σαββατοκύριακα γνώρισα το Κιλκίς, ράβοντας καλύμματα για έπιπλα με ανταμοιβή ένα ψητό κοτόπουλο συν ένα μικρό χαρτζηλίκι και τα ναύλα μου πηγαινέλα. Αμέ!

 

Σήμερα τα ρούχα έρχονται από Κίνα κλπ ασιατικες χώρες, είναι πάμφτηνα και τα υποτιμάμε. Χάρη σε αυτή την εμπειρία έμαθα να ξεχωρίζω την ποιότητα των υφασμάτων, πράγμα που σήμερα μου είναι άχρηστο μια και όλα σχεδόν τα υφάσματα που κυκλοφορούν θα τα λέγαμε παλιά μπακατέλες ή "Κυριακής χαρά Δευτέρας θλίψη" επειδή έχουν μικρή αντοχή στο χρόνο.

785. καθημερινότητα

Η καινούργια κοπελίτσα του φούρνου θέλει να αδυνατίσει. Οχι πως είναι παχιά, ούτε καν παχουλή είναι, αλλά θέλει να αδυνατίσει και όλο ρωτάει "πώς με βλέπετε; αδυνάτισα καθόλου;" και απαντάω "μια χαρά είσαι κουκλίτσα μου! σαν σκελετός!" και γελάμε και ψωνίζω και φεύγω, χωρίς να θέλω να αδυνατίσω ούτε γραμμάριο.

Η κυρία που κρατά το ψιλικατζίδικο είναι παχουλή, πολύ παχουλή λέμε, σαν ξανθό ιπποποταμάκι! αυτή δεν με ρώτησε ποτέ πώς την βλέπω και μάλλον δεν θα θέλει να αδυνατίσει. Συνήθως μιλάμε για είδη παγωτών το καλοκαίρι και, όταν χειμωνιάζει, λέμε για ρομαντικά βράδια σε χωριάτικα τζάκια, ψηλά στα χιονισμένα βουνά της πατρίδας της. Αυτές οι συζητήσεις δεν σηκώνουν γέλια, μονάχα νοσταλγικά βλέμματα και κάνα γλυκό δάκρυ να τα παχνίζει.

784. ιστορία χωρίς τίτλο

προχτες βγήκα στο μπαλκόνι κι έβλεπα κάτω στο δρόμο. Η διάβαση πεζών ήταν κατειλημμένη όπως πάντα. Πάνω στην άσφαλτο βάδιζε μια κοπέλα σέρνοντας ένα σκυλάκι. Πίσω ακολουθούσε ένα κοριτσάκι ίσαμε 8-9 χρονών σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με κουκούλα, γιατί ψιχάλιζε. Θα είναι η κούκλα της μέσα, σκέφτηκα. Αμ, δε! η προπορευόμενη κοπέλα άνοιξε την πίσω δεξιά πόρτα ενός διπλοπαρκαρισμένου τουτού και το σκυλάκι πήδησε μέσα. Μετά, σήκωσε από το καροτσάκι της μικρής ένα αληθινό μωρό και το τοποθέτησε στο ειδικό κάθισμα του αυτοκινήτου. Η μαμά (φαντάστηκα ότι ήταν η μαμά) έκανε το γύρο και πήγε στη θέση του οδηγού, ενώ η μικρή έσπρωξε το ειδικό κάθισμα για να χωρέσει να καθίσει δίπλα στο μωρό. Στο καπάκι, φτάνει μια άλλη κοπέλα, ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού και κάθεται. Η μαμά βάζει μπρος, το τουτού ξεκινάει και "άντε, έλα πια!" ακούγεται μια φωνή, τη στιγμή που ένα αγοράκι συνομήλικο της μικρής φτάνει τρέχοντας (πάνω στην άσφαλτο, βεβαίως), ανοίγει την πόρτα πίσω αριστερά, μπαίνει, και το όχημα φεύγει. 

Ποιος είναι ο τίτλος που ταιριάζει στη μικρή αυτή ιστορία;

783. στιγμιότυπο

πριν απο λίγο: στέκομαι στη διάβαση πεζών. Ο δρόμος είναι άδειος, εκτός από ένα μικρό αυτοκίνητο που τσουλάει αργά προς το μέρος μου και αναρωτιέμαι αν, μόλις με δει, θα φουλάρει ή θα σταματήσει. Σταματάει, πράγματι, αλλά πάνω στη διάβαση, μπροστά μου, σαν κάτι να έψαχνε, ίσως προς τα πού να στρίψει. Οδηγός μια νεαρή ξανθιά κοπέλα με ένα σκυλάκι στη θέση του συνοδηγού. Χτυπάω απαλά το τζάμι λέγοντας "εδώ είναι διάβαση" και απαντάει "εδώ είναι δρόμος!" αποστομώνοντάς με.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 5/11/2019

782. επισκέπτες και ικέτες

στην αρχή ήρθαν οι Φιλιππινέζες. Δεν υπήρχε σοβαρό σπίτι και σοβαρή κυρία που να μη διαθέτει (και επιδεικνύει) μια φιλιππινέζα τουλάχιστον. Ερχόντουσαν νόμιμα ως νοσηλεύτριες, αλλά ο νόμος ήταν εύκολα παρακάμψιμος και, αντί να ξεσκατώνουν γερόντια (που κι αυτό το έκαναν) ξεγοφιάζονταν στη λάτρα των σπιτιών χωρίς ανάσα. Σήμερα διαθέτουν ένα ισχυρό σωματείο, απόσο γνωρίζω, σχολεία για τα παιδάκια τους, χώρους για να περνούν τις ημέρες "εξόδου", κλπ, και αποτελούν αξιοπρεπέστατη κοινωνική ομάδα.

Λίγο αργότερα, ήρθαν οι Πολωνοί. Μορφωμένοι νέοι που δούλευαν σε οικοδομές (ήτανε στα όπα της τότε η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας) για να μαζέψουν μερικά χρήματα μέχρι να βγει η βίζα τους, συνήθως για Καναδά.

Κατόπιν, ήρθαν οι Αλβανοί. Δυνατοί άνθρωποι, οικοδόμοι, νοικοκύρηδες στα οικονομικά τους, συχνά το παίζαν βορειοηπειρώτες για να μην εξεγείρουν τα πνεύματα.

Ηρθαν κι άλλοι πολλοί από τα Βαλκάνια: Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι. Οι Αγάδες, Πασάδες, Δερβισάδες δεν καταδέχτηκαν. Ηρθαν και Αφρικανοί, οδεύοντας προς άλλες δυτικές χώρες.

Οταν άρχισαν να έρχονται οι κυνηγημένοι από τα βάθη της Ασίας, Αφγανοί, Ιρακινοί, Ιρανοί, Πακιστανοί, Ινδοί, Κινέζοι, κλπ, ανοίγαν μαγαζάκια και ήτανε πολύ ΙΝ να τρωει κανείς σε εξωτικά εστιατόρια. Αυτό γινόταν μέχρι που ξύπνησε το Ελληνοευρωπαϊκό δαιμόνιο που θέλει τη χώρα καθαρή, με καθαρόαιμα ζώα ΕΛ, ασχέτως αν (συνεχίζω αργότερα γιατί συγχίζομαι)

781. Ιστορικά ανέκδοτα

πάνω στης Τροίας τα βουνά
κάποιοι απλώναν τραχανά!

780. Ευγένεια

στο σπίτι κυκλοφορούσε η Ευγένεια προσωποποιημένη, παντού Ευγένεια και Ειλικρίνεια, καμιά "κακιά" λέξη, κανένα βρισίδι, τίποτε απολύτως από όλα όσα ακούγονταν εκτός σπιτιού δεν έμπαινε μέσα, τόσο που όταν θύμωνα με κάτι ξέσπαγα οργισμένη με υποκατάστατα, όπως "μανέστρα" ή "κονσέρβα", (επειδή τις έβρισκα οργισμένες λέξεις με πολλά μπερδεμένα σύμφωνα), αλλά (για άγνωστους λόγους) μου απαγορεύτηκε το β' υποκατάστατο, τόση γκαντεμιά!

779. οι ουρές των λεωφορείων

τα παλιά τα χρόνια, υπήρχαν στις στάσεις οι "ουρές" των λεωφορείων. Για να μπεις στο λεωφορείο δηλαδή, έπρεπε να περιμένεις με τις ώρες στη σειρά, την οποία μερικοί εξυπνάκηδες προσπαθούσαν (υποκρινόμενοι τους αφελείς, εκείνους τους "δεν ξέρω-δεν άκουσα-δεν είδα") να παρακάμψουν και να προσπεράσουν τους υπομονετικά αναμένοντες. Οπότε, έπρεπε μέσα στην κούραση μετά τη δουλειά και την ορθοστασία, να έχεις τα μάτια σου τέσσερα για να μη σου πάρουνε τη σειρά και μείνεις ξανά στην απέξω. 

Το λεωφορείο έφτανε κάποια στιγμή αγκομαχώντας, φορτωμένο τίγκα, ανοίγαν οι πόρτες και, πριν προλάβουν να κατεβούν εκείνοι που είχανε πατήσει το κουδούνι για τη στάση, μπουκάριζαν οι ουραίοι για να προλάβουν να ανεβούν και στο άνοιγμα της πόρτας (εκεί, σε χώρο μικρότερο από ένα μέτρο) γινότανε το έλα να δεις. Στριμωξίδι και των γονέων, που λένε.

Η πλάκα είναι ότι μόλις πάταγε πόδι κάποιος στο μαρσπιέ (στο σκαλάκι δλδ) φώναζε στον οδηγό "φύγε! πλήρης!" αλλά ευτυχώς ο οδηγός άκουγε μονάχα τον εισπράκτορα (ναι, υπήρχαν εισπράκτορες τότε, που όταν καταργήθηκαν κλαίγανε μανούλες για τις χαμένες θέσεις εργασίας) που φώναζε "προχωρείτε παρακαλώ στο διάδρομο! προχωρείτε να ανέβει ο κόσμος!" και προχώραγαν μερικοί και η πόρτα ξεφράκαρε κάπως, με κάποον κρεμασμένο απέξω σαν τσαμπί να φωνάζει κι αυτός "προχωρείτε!" μέχρι που η πόρτα κατάφερνε να κλείσει ζουλώντας επικίνδυνα την πλάτη του.

Αυτά συνέβαιναν μέχρι να γεμίσουν οι δρόμοι ιδιωτικά τουτού και να μάθουν οι επιβάτες να περιμένουν ήρεμα τη σειρά τους. Αναρωτιέμαι πάντως αν οι εποχούμενοι ιδιωτικών οχημάτων είναι οι ίδιοι παλιοί εξυπνάκηδες. 🤔
Σημειώνω ότι ουρές υπήρχαν και σε δημόσιες υπηρεσίες και σε τράπεζες, όπου συνέβαινε ακριβώς το ίδιο και μη σου πω κιόλας ότι όλο αυτό με τους πρόσφυγες θυμίζει τον παλιό καιρό, που δεν ήταν καθόλου καλός.
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε μόλις στο f/b

778. ο Ρέτος

σκέφτομαι συχνά τον συμμαθητή μου τον Ρέτο (από το Πανάρετος βγαίνει) που μίλαγε όλες τις γλώσσες του κόσμου, ιδίως στις ευρωπαϊκές δεν παιζόταν: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, άφταστος λέμε, αλλά και στις ασιατικές δεν πήγαινε πίσω, μόνο στο μάθημα ξένων γλωσσών πάτωνε και κόντεψε να χάσει χρονιά για την αδυναμία του αυτή. Είναι πάρα πολλά χρόνια τώρα φευγάτος από τον κόσμο τούτο, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, κεφάτος και ντροπαλός συνάμα, αλλά ώρες ώρες τολμηρότατος, αφού (χάρη στην ανάγκη του να διασκεδάζει το σύμπαν) είχε ντυθεί μαθήτρια σε κάποιον αποκριάτικο χορό! Μάλιστα. Μια φοβερή μαθητριούλα, μαυριδερή και τριχωτή με μαύρα κοτσιδάκια, μπλε ποδιά με άσπρο γιακαδάκι κι ένα τεράστιο χαμόγελο ίσαμε τ' αφτιά! Αυτός ήταν ο Ρέτος μας.

777. αναζητώντας ονειροκρίτη

σήμερα ξύπνησα με στομάχι σφιγμένο και μυαλό πονεμένο από την έντονη προσήλωση, ένεκα που έπαιζα τέτρις όλη νύχτα στον ύπνο μου, και μάλιστα ήταν σε ασπρόμαυρη εκδοχή, μονάχα ένα πράσινο γυαλιστερό χρώμα ξεχώριζε ανάμεσα στα γκρίζα, ένα καταπράσινο υγρό και φωτεινό και, μετά από αυτή τη νυχτερινή ταλαιπωρία, αποφάσισα να εκπληρώσω την υπόσχεση που μού είχα δώσει αποβραδίς: να ξαναπέσω στο κρεββάτι για χουζούρι, πράγμα που είχα αρκετά χρόνια να κάνω και μού είχε λείψει. Το σατανικό αυτό παιχνιδάκι το έχω κομμένο πάνω από δυο 10ετίες, μόλις αντιλήφθηκα ότι έπεφτα στον εθισμό! (1/11/2018)

 

κανας ονειροκρίτης περί τέτρις και πρασίνου χρώματος;

776. αβρότητες από την ανάποδη

Προχωρώ στη διάβαση πεζών, όταν ένα ταξί φουλαριστό σταματάει ακριβώς μπροστά μου (πάνω στη διάβαση) να κατεβάσει επιβάτη στο πεζοδρόμιο. Λέω "μπράβο σας, είστε και επαγγελματίας", ο ταξιτζής αγριεύει και πετάει ένα "άσε μας κυρά μου" πριν ξεκινήσει, φουλαριστός ξανά. Πρόλαβα και σημείωσα το νούμερο, αν και η πινακίδα σκουρόχρωμη καφετιά με τον αριθμό να διακρίνεται δύσκολα. Ευτυχώς όμως, το αετίσιο μάτι μου δουλεύει καλά στις μακρινές αποστάσεις!

Το περιστατικό συνέβη πριν λίγες μέρες και αναρωτιέμαι πού μπορούν να κατατίθενται παρόμοια περιστατικά. Μόνο φοροδιαφεύγοντες κυνηγούνται στο διαδίκτυο;
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν λίγο στο f/b

775. ανάπτυκσις και εφιαλτικά χαράτσια

-ΕΞΩ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ωρύεται ο εισαγγελέας, ενώ οι δυο αστυφύλακες συνοδοί χτυπάνε δυνατά την πόρτα του γείτονα κι αυτός ανοίγει έντρομος.

-Μα.. έχω συμβόλαιο ενοικίασης...
-Δεν μας ενδιαφέρει κύριε... το σημαντικό είναι να αδειάσετε αμέσως το διαμέρισμα, έρχονται τουρίστες! ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;
-Να προλάβω να μαζέψω.. αύριο θα είναι άδειο...
-Υπόγραψε εδώ. Λέει ο ένας αστυφύλακας απλώνοντας ένα χαρτί.

Ο γείτονας υπογράφει και οι εκπρόσωποι του Νόμου πάνε στο διπλανό και η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται, μόνο που εκεί κατοικεί η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος.

-Μα.. γιατί να φύγω; είναι δικό μου το διαμέρισμα, μια στιγμή να φέρω τα συμβόλαια αγοράς...
-ΕΞΩ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ξαναφωνάζει ο εισαγγελέας προσθέτοντας στον ίδιο τόνο: ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ! ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;

Η φωνή του ήταν τόσο δυνατή και τσιριχτή που ξύπνησα και στο νου μου ήρθαν αμέσως οι τράπεζες, οι τραπεζίτες, και τα χαμπέρια τους. Μα.. κι άλλο χαράτσι; σκέφτηκα απομέσα μου και πήγα στο μπάνιο να φτύσω.

774. το ξεμάτιασμα

η γιαγιά μου η βλάχα κατάλαβε ότι μάτιαζε όταν κάποτε, μικρή, πέρασε από μιαν αυλή και είδε μια κλώσσα με τα κλωσσόπουλα και σκέφτηκε "αχ, τι όμορφα πουλάκια" κι όταν γύρισε από τον ίδιο δρόμο αντίκρυσε τα κλωσσόπουλα όλα καταγής, ψόφια. Τρόμαξε το λοιπόν η γιαγιά μου κι από τότε όλο "φτου φτου φτου" έφτυνε (χωρίς σάλιο) τον πάσα ένα που της γυάλιζε στο μάτι, ιδίως εμάς τα εγγόνια της. Επίσης, ήταν ειδική στο ξεμάτιασμα και δεν παρέλειψε να μου δείξει και μένα. Να μη ξεχάσω να γράψω ότι με ξεμάτιαζε καθημερνά εξ αποστάσεως και μάλλον σε αυτό οφείλω την επιβίωσή μου! Αυτά.

773. ο κύριος Μπίμπας

ο κύριος Μπίμπας ήρθε στη Β' τάξη, μια και διαδέχτηκε την γλυκύτατη δασκάλα μας στην Α' Δημοτικού, για μεγάλη μου λύπη, γιατί τότε μικρό παιδάκι ήμουν και αυτός ο πανύψηλος και χοντρότατος κύριος (αν και έμοιαζε με τον αγαθότατο κύριο Μικόμπερ του αγαπημένου αναγνώσματος) ήτανε σκέτο καθίκι: πέρα από την τσιριχτή εκνευριστική φωνή που ξεπερνούσε τα ντεσιμπέλ πλανόδιου μανάβη, έδερνε κιόλας χωρίς εξαίρεση όλα τα παιδιά εκτός από το χοντρό αγόρι, γιο συνταγματάρχου, όπως επαναλάμβανε σε καθε ευκαιρία. Ακόμα και μένα χτύπησε με το χάρακα τον μαύρο στους κόμπους των δαχτύλων, δεν ήθελε να δέρνει ανοιχτές παλάμες επειδή δεν πόναγαν όπως έλεγε. Εμεινα καναδυό μήνες σε αυτή την τάξη και αυτό το σχολείο, γιατί μετά έπαθα αδενοπάθεια και γλίτωσα!

772. παράξενα τρόφιμα

όταν στη δεκαετία του '70 βλέπαμε κάτι ντοκυμαντέρ με καλές κυρίες που καταβρόχθιζαν σκαθάρια κονσερβαρισμένα, αηδιάζαμε φυσικά, όσο κι αν ο σπήκερ διαβεβαίωνε ότι αυτή θα είναι η τροφή του μέλλοντος και πόσο πλούσια σε πρωτεΐνες είναι τα έντομα και τα μικρά σερνάμενα ζωάκια του πλανήτη (=σκουληκάκια). Την ίδια εποχή μάθαμε ότι στις χώρες της Β. Αφρικής τρώνε ψητές ακρίδες προσφερόμενες σε χωνάκια χάρτινα, όπως τρώγαμε εμείς (τότε) τον πασατέμπο και τα στραγάλια. Ψητή ακρίδα έφαγα στα 10 μου (όταν παίζαμε Ρομπέν των Δασών και την είχα βαφτίσει "ελάφι") και δεν έπαθα τίποτα, μια χαρά ήταν, αλλά δεν κατάφερα να πείσω κανένα άλλο παιδάκι να δοκιμάσει!

Το πρόβλημα, αν γίνει καθημερινότητα η διατροφή αυτή, θα είναι οι ψεκασμοί και τα λιπάσματα, όλα αυτά τα καρκινογόνα που επιβαρύνουν την χορτοφαγία. Αναρωτιέμαι λοιπον: θα μας ενοχλούν τα έντομα και τα σκουληκάκια πάνω σε μαρουλάκια και μέσα σε μήλα ή θα είναι ακριβότερα αυτά που θα είναι εμπλουτισμένα με πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας;
________________
ΣΗΜ. τα μαμούνια που επιπλέανε τα παλιά χρόνια στις φακές, η Βιτώρια μας τα έλεγε "παχολίγκονα", συμπληρώνοντας "είναι πολύ καλά, φάε τα!"

771. ιπτάμενα πατίνια

"σίγουρα υπάρχει δρόμος για το φεγγάρι" του έλεγα κι εκείνος συμφωνούσε, βαδίζοντας χαλαρά στα στεγνά καλοκαιρινά μονοπάτια, με τα μωρά αδερφάκια να κρέμονται δεξιά κι αριστερά από τα δεκάχρονα χεράκια μας, προσπαθώντας κι αυτά να συνταιριαστούν με τα απλωτά μας βήματα, αλλά δεν δίναμε σημασία και "να σου πω τι διάβασα στην εφημερίδα; ότι το 1969 θα υπάρχουν ιπτάμενα πατίνια που θα σε πηγαίνουν όπου θέλεις" μου έλεγε και συμφωνούσα απαντώντας "θέλω να μου πάρεις ένα ζευγάρι" κι εκείνος έλεγε "οπωσδήποτε, αλλά θα πάρουμε και ποδήλατα με πολλές θέσεις" και τα βράδια ονειρευόμουν ποδήλατα με τόσες θέσεις που να χωράνε όλοι μου οι αγαπημένοι, με τους παπούδες και τις γιαγιάδες σε θέσεις-πολυθρόνες για να είναι πιο σταθερές και να μη κουράζονται και, φυσικά, στις θέσεις οδηγού εκείνος και'γώ.

(άραγε τα 10χρονα τί κουβεντιάζουν σήμερα;)

770. η πηγή του θορύβου

με ξύπνησε ένας θόρυβος τρομερός, νόμιζα πως θα γκρεμιστεί το ταβάνι πάνω στο κεφάλι μου, περίμενα λίγο μπας και σταματήσει να συμπληρώσω λίγο υπνάκι ακόμα αλλά πού! ο θόρυβος συνεχιζόταν αδιαλείπτως κι έτσι σηκώθηκα σαν ζαλισμένο κοτόπουλο και μπήκα στο μπάνιο, όπου η ένταση του θορύβου αγρίεψε: "από το φωταγωγό έρχεται" απεφάνθη ο εγκέφαλος, αλλά μόλις προχώρησα προς κουζίνα τρέμαν οι τοίχοι και αυτή η άποψη αναθεωρήθηκε αυτομάτως: "θα είναι από τη διπλανή πολυκατοικία" ήταν το νέο πόρισμα, αλλά ατύχησε κι αυτό μόλις μπήκα στο καθιστικό: εκεί τρανταζόταν το πάτωμα, οι τοίχοι τρέμαν ολοτρόγυρα, τά 'παιξα κανονικά κι άνοιξα τα παράθυρα: "απέξω έρχεται" είπε το μυαλό σε συνεργασία με το σύστημα ακοής και βγήκα στο μπαλκόνι χωρίς επιτυχία: η πηγή του θορύβου στάθηκε αδύνατο να εντοπισθεί, ο θόρυβος πάντως υπήρχε, μπαινόβγαινε από παντού, αποφάσισα να τηλεφωνήσω στη διαχείριση και "ποιος θόρυβος;" μου απάντησαν, "δεν ακούμε τίποτε απολύτως".

769. χαχα!

το κρυμένο κατοστάρ'
κάτω απ' το σαμοβάρ
το κατάπιε το μοσχάρ'
δεν το πήραμε χαμπάρ'
και χτυπάμε το κεφάλι στο ντουβάρ'

768. αθανασία

"το πλαστικό ποτήρι δεν λιώνει" που λέγεται ως απειλή για το δάσος, ακούγεται σαν απειλή για μένα που κάποτε θα λιώσω και για τις αγάπες που (τε)λειώνουν, ακούγεται όμως και σαν ύμνος προς τα αθάνατα πλαστικά ποτήρια που διαρκούν αιώνια και να τα προτιμάμε, όπως λεγόταν για τις αθάνατες γερμανικές ηλεκτρικές συσκευές ή/και τα αθάνατα εγγλέζικα υφάσματα, τον παλιό καιρό.

767. μπαλονάκια

φαντάζομαι την εποχή που δεν θα έχει κανείς να κρύψει κάτι, που θα κυκλοφορούν οι άνθρωποι με διαφανή ενδύματα, κλιματιζόμενα φυσικά ώστε να προστατεύουν από το κρύο ή τη ζέστη, ανάλογα με την εποχή, θα είμαστε δηλαδή σαν μπαλονάκια χρωματιστά που θα κινούνται αυτομάτως, άλλοτε σερνάμενα και άλλοτε ιπτάμενα, ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, ανθεκτικά μπαλονάκια που δεν θα σπάνε βεβαίως γιατί αλλοίμονο αν έσπαγαν

766. από την Οδύσσεια

έρημος βαρύς και μόνος, στην Ιθάκη ξεβρασμένος,
κουρελής, σκελετωμένος, δίχως σύντροφους και μάσα,
παίρνει δύναμη και θάρρος απ' του Αργου την ανάσα,
τη στερνή, που τη φυλούσε να τη δώσει στον αφέντη,
τέτοιος φύλακας που ήταν και πιστό σκυλί. Το γλέντι
των Μνηστήρων τώρα πρέπει με σοφία να σταματήσει
κι όλο ψάχνει στο μυαλό του ο Δυσσέας κάποια λύση.
Πώς να κάμει, πώς να γίνει, με καρδιά και με αντρεία,
να τους κόψει ολωνώνε το μακρύτερο απ' τα τρία.

(σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε κι όποιος λέει αντίθετα κάνει λάθος)

765. το σπίτι στην Κηφισιά

το σπίτι στην Κηφισιά αγοράστηκε από έναν γάλλο διπλωμάτη, που το έκανε αγνώριστο, του άλλαξε τα φώτα στις αριθμητικές πράξεις: πολλαπλασίασε τις εισόδους, διαίρεσε την πρασιά, πρόσθεσε μια τεράστια αίθουσα υποδοχής (μάλλον αυθαίρετη) και -το χειρότερο- αφαίρεσε τα δυο τεράστια πεύκα, το σήμα κατατεθέν του..

764. ένα 15αύγουστο

ένα 15αύγουστο, πολύ παλιά, η μάνα μου συνόδεψε κάτι γηραλέες θείτσες στην Τήνο, τη βγάλανε μέσα στο καράβι ένεκα που το νησί είχε βουλιάξει από κόσμο, είχε πάρει μαζί και το μεγαλύτερο από τα δυο μου αδερφάκια κι είχαμε μείνει σπίτι ο πατέρας με τα δυο υπόλοιπα παιδιά και την περάσαμε ζάχαρη, ούτε διαταγές ούτε μαλώματα ούτε τίποτα, διαβάζαμε, ζωγραφίζαμε, κάναμε ό,τι θέλαμε και αυτό που θυμάμαι πολύ καλά είναι η αναμονή στο λιμάνι να φτάσει το καράβι και να παραλάβουμε την κουστωδία, αυτός ο χρόνος της αναμονής μου έχει μείνει αξέχαστος, καμμιά ωρίτσα θα ήταν, βραδάκι, άπνοια, κολλάγαν τα ρούχα στο πετσί, αλλά το σημαντικό είναι ότι αυτή η ελάχιστη διάρκεια ηρεμίας και ησυχίας έμοιαζε με Παράδεισο.

763. στη "Μαριγούλα"

πέντε χρονών στη Ρόδο, τρώγαμε τα βραδάκια σε ταβερνάκι ονόματι "Μαριγούλα" που βρισκόταν μέσα στη θάλασσα, θεμελιωμένο πάνω σε πασσάλους. Αμέ!

762. εμπόριο διακοπών

κάποτε, πολύ παλιά, πήγαμε Υδρα με το τσούρμο, είχα πάρει μαζί και καμπόσες πέτρες ζωγραφισμένες μπας και πουληθούν και, πριν τις απλώσουμε καλά καλά στο μώλο, εκεί που δέναν τα καϊκάκια, είχαν πουληθεί όλες, καμμιά 60ριά περίπου και βγάλαμε τα έξοδα της εκδρομής, φαγιά, ύπνος και ποτάκια, αλλά δεν το ξανάκανα σκεπτόμενη ότι μια φορά γίνονται τα θαύματα! μια από αυτές την έκρυψα για να τη σώσω(!) και την έχω ακόμα.

761. Ρομπέν των Δασών!

αυτό που είναι γοητευτικό στο Λονδίνο είναι η συνύπαρξη ζώων του δάσους με ανθρώπους, στους κήπους των σπιτιών τριγυρίζουν αλεπούδες και σκαντζόχοιροι, στα δέντρα πηδάνε σκίουροι, από πάνω σου πετάνε γεράκια στα ξαφνικά και σε αλαλιάζουν, ώρες ώρες νιώθεις Ρομπέν των Δασών.

760. τι Μασίας τι Μητσίας

φωνή τραγανιστή, διδυμάκι με τη φωνή του δικού μας Μητσία, ωσάν ήπιος βρυχηθμός τίγρεων ή/και αγριογαλών (αναφορά σε αιλουροειδή για το σεξουαλικόν του ήχου), ελαφρώς (ή και βαρέως, ανάλογα το άσμα) παρακαλετή, ωσάν εξευγενισμένον ογκανητόν άλκης ή/και ταράνδου (αναφορά σε πλάσματα του Βορρά, για να ξυπνούν μνήμες Αηβασίληδων και Χριστουγέννων), φωνές τεσπα που φέρνουν και προς Υβ Μοντάν (τραγανιστή είχε και αυτός, αλλά ξεροσφύρι, όχι με σαλαμάκι και τουλουμοτύρι όπως Ενρίκο και Μανόλι), και αυτή τη στιγμή κατάλαβα (ΝΑΙ, αλήθεια, γράφοντας τα βλέπεις όλα!) ότι το ενοχλητικόν του συγκεκριμένου τραγανώδους αυτών των δύο φωνών δεν είναι η χροιά αλλά το επαναλαμβανόμενο κλαψ-λυγμ, πράγμα το οποίον παλαιότερα λειτουργούσε και ως γυναικόμετρον "τι, δεν σ' αρέσει ο Ενρίκε Μασίας;" /ή ο Μανόλης Μητσίας, κατά περίπτωσιν/ "ε, δεν είσαι γυναίκα εσύ"! ε, λοιπόν, προκειμένου να παρεξηγηθώμεν, πααίναμε και εις συναυλίας των τραγουδιστών αυτών ευχόμεναι να έχουν σύντομον τέλος. Αυτά.

759. το σπίτι με τη γατούλα

αυτό το σπίτι με τα κεραμίδια είναι περίπου 65 χρονών και όταν χτίστηκε γύρω του υπήρχαν χωράφια, το πιο κοντινό σπίτι φαινόταν με τα κιάλια, στ' αριστερά του ένας μπάρμπας λιγομίλητος καλλιεργούσε φυστικιές και στα δεξιά του κάποιος όργωνε και φύτευε πατάτες πριν φυτέψει αμπέλι. Το βρήκα πριν λίγες μέρες κι από τη μια στενοχωρήθηκα που θάφτηκε ανάμεσα σε πολυκατοικίες, αλλά από την άλλη χάρηκα που ακόμα υπάρχει, με κάποιες αναγκαστικές (όπως νομίζω) προσθήκες που διπλασίασαν τον όγκο του. Πλακόστρωτο δεν υπήρχε, στο γύρω χωράφι ήταν φυτεμένα κλήματα, είχε μπροστά ένα πηγάδι και πίσω μια στέρνα κι ένα μεγάλο κοτέτσι με πολλές κότες. Είχε και μια γατούλα κανελιά, που τη λέγανε Κανέλα.

758. αριστεία

κουρδίστηκα σήμερα και θα γράψω για τις δυο πρώτες/άριστες συμμαθήτριές μου στο σχολείο, που τρώγονταν ποια θα πάρει τα περισσότερα εικοσάρια (20 ηταν το άριστα τότε) για τη διαγωγή δεν τίθεται θέμα.. κοσμιωτάτη, πάντα.. Η μία λοιπόν παντρεύτηκε, οικογένεια, παιδάκια, όλα καλά, μάλλον θά 'χει εγγονάκια τώρα ή και δισέγγονα, κανείς δεν έμαθε τίποτα.. η άλλη σπούδασε, πήρε και ντοκτορά σε παραπλήσιο επάγγελμα (της μόδας τότε) που ποτέ δεν άσκησε, παντρεύτηκε δυοτρεις φορές, τη τελευταία έναν πάμπλουτο τιτλούχο που πέθανε και την περιουσία τη διεκδίκησαν και την κέρδισαν οι συγγενείς του κι έτσι η καημένη έμεινε χωρίς μία να παρακαλάει από δω κι από κει για καμιά δουλειά πωλήτρια ό,τινάναι.. θλιβερή κατάληξη.. Θα γράψω και για έναν νέο αριστούχο, που τελειώνοντας το γυμνάσιο (σε πολύ σοβαρό σχολείο) μπήκε στην υπηρεσία μεγαλοεφοπλιστή και πέρασε ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τα συμφέροντα του ευεργέτη του.. γιατί η αριστεία του πρόσφερε σίγουρη δουλειά, δημιούργησε μια καλή οικογένεια χάρη σε αυτήν, πέθανε ευτυχισμένος σε κρουαζιέρα προς τιμήν του μόλις βγήκε στη σύνταξη.. και ό,τι κατάλαβες είναι σίγουρα σωστό.. Τελικά, το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η ζωή των ανθρώπων καθόλου δεν βοηθιέται από μερικά άριστα που θα "κερδίσει" κάποιος στα εφηβικά του χρόνια, θυσιάζοντας αυτά ακριβώς τα χρόνια, την πιο σημαντική περίοδο της ζωής του..

757. η παπαρούνα

Α! ξέχασα.. το απουσιολόγιο το κράταγε (τιμής ένεκεν μάλλον) η κόρη του χωροφύλακα και μια φορά που είχα πάει σπίτι της να της δώσω τα μαθήματα επειδή είχε αρρωστήσει και μέναμε κοντά, μου έδειξε ένα ξεθωριασμένο λουλούδι σε μια γλάστρα ρωτώντας με σιγανά "ξέρεις τί είναι αυτό;" και αφού της απάντησα ότι δεν ξέρω μου είπε "είναι η παπαρούνα του οποίου.." έτσι το είχα ακούσει τότε, και δεν καταλάβαινα κιόλας ποιανού "οποίου" και προς τί το συνωμοτικό ύφος και να μην το πω πουθενά -πράγμα που έκανα βέβαια- γι αυτό το ψωρολούλουδο που έμοιαζε με κατσιασμένη παπαρούνα ροζέ.. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να καταλάβω πως σίγουρα θα επρόκειτο για παπαρούνα του οπίου!! Μάλιστα. Η κοπέλα αυτή δεν σπούδασε παραπέρα και, όπως έμαθα αργότερα, παντρεύτηκε κάποιον παράγοντα..

756. ένα παλιό σπίτι στο χωριό

το παλιό σπίτι της θείας μου στο χωριό ήταν από χώμα, βαμμένο ροζ απαλό, με τζάκι (δίπλα του κοιμόταν πάντα η πεθερά) και ξύλινη στέγη, όπου στα πάτερα κρεμάγανε διάφορα φαγώσιμα που έπρεπε να ξεραθούν, όπως ζαρζαβατικά (ντομάτες, κλπ), σουτζούκια γλυκά με καρύδι περασμένα στο μούστο, λουκάνικα και λαρδί από το γουρούνι που σφαζόταν τα Χριστούγεννα. Ο,τι θυμάμαι χαίρομαι σήμερα!

755. η Χαριτίνη πονάει ακόμα

είδα σήμερα τη φίλη μου την Χαριτίνη (θα την ξέρεις καλύτερα κι από μένα, τόσες φορές που την έχω αναφέρει) και προσπαθούσε να με πείσει ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι εκ Θεού, όπως Σόδομα και Γόμορρα στο περίπου και ήταν διπλωμένη στα δυο, πόναγαν μέση και ισχία, και της είπα γιατί δεν πάει στον ορθοπεδικό, υπάρχουν πολλές δοκιμασμένες πλέον λύσεις για την περίπτωσή της, και απάντησε ότι έτσι κι αλλιώς όπου νά 'ναι θα πεθάνει, της είπα ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά γιατί να μη ζήσουμε καλά μέχρι τότε, κι ακόμα τη ρώτησα "γιατί δεν αγαπάς λιγάκι και τη Χαριτίνη;" και δάκρυσε, αλλά έστριψε να μη τη δω κι έφυγε διπλωμένη στα δυο παραπατώντας
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 3/8/2018 στο f/b

754. Παγκόσμια Ημέρα Αγέννητου Παιδιού

25η Ιουλίου: "Παγκόσμια Ημέρα 
Αγέννητου Παιδιού", δηλαδή,

Ημέρα Εκσπερμάτισης Εν Κενώ

οι ιερείς είναι οι πλέον αρμόδιοι 

να εκφραστούν για το θέμα αυτό

 

753. παιχνίδια στο φουμπούκ

στις 21/7/2018 ξεκίνησα ένα παιχνίδι στίχων:

το σμιλεμένο του κορμί σαν ξάπλωνε στα φύκια,
με τα μαλλιά τα κατσαρά, που μοιάζαν με σκουλήκια..
(ας συνεχίσει άλλος παρακαλώ, πνίγηκα)

σαν του εντόμου κέλυφος ανάερος στην άμμο
με βλέφαρα μισόκλειστα στου ηλιόφωτος το γάμο (Στέλιος)

ο ύπνος έπεφτε βαρύς πάνω στα βλέφαρά του
και δακρυοπάχνη στάλαζε μέσα στα όνειρά του (Ροδιά)

με το μουσάκι το μακρύ, το ηλιοσμιλεμένο
για τράγο δεν τον πέρναγες, ούτε για παντρεμένο. (Βασίλης)

κατσίκες γύρω του πολλές, τίγκα ήταν ο βράχος
τις έσωσε η Μπαλατσινού κι απόμεινε μονάχος. (Ροδιά)

Μοναχα κάτι πανω του σου προκαλουσε φρικη (Πέτρος)
μη κράταγε η ράτσα του από τη Φρειδερίκη; (Ροδιά)

ο ήλιος εβασίλευε, τον χώνευε η Δύση
κι αναρωτιόταν τι ζητά σ' αυτό το ξερονήσι (Ροδιά)

βγαίνανε τα σκυλόψαρα κι αρχίζαν τα ... (Θοδωρής)

βγαίνανε τα σκυλόψαρα κι αρχίζαν τα χουνέρια
κι άμα δεν πρόσεχε πολύ του δάγκωναν τα χέρια! (Ροδιά)

/άμα βάλεις αντί χουνέρια "τα παιχνίδια", η ομοιοκαταληξία βγαίνει αβίαστα/ (Ροδιά)     

752. η κυρία Σουλτάνα

δίπλα στο παλιό μας σπίτι έμενε η κυρία Σουλτάνα, μια γυναίκα χαρούμενη που όλο γελούσε, είχε πάντα τον καλό το λόγο στα χείλη και μια φωνή γλυκιά σαν πετιμέζι, στεκόταν στο παράθυρο, να χαιρετάει τους περαστικούς γείτονες, γειτόνισσες, γειτονάκια, πέρναγα και'γώ και μερικές φορές ξαναπέρναγα για να ξαναχαιρετηθούμε να ακούσω την καλημέρα της, μου έφερνε γούρι όταν μου ευχόταν "καλή επιτυχία" στα διαγωνίσματα και κρίμα, πολύ κρίμα λέμε, που τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι αθάνατοι

750. μετά το φιλμ του Γούντυ Αλλεν " Διαλύοντας τον Χάρι"

κρυμμένος πίσω από πλατύφυλλα εξωτικά φυτά, έκλαιγε με γκρίζα δάκρυα χνουδωτά, μακρουλά σαν ουρές λαγών πεπιεσμένες, που τρέχαν από το βασανισμένο μάτι του μονόφθαλμου έρωτά του, που μόλις είχε πεθάνει, αλλά, καθώς το παζλ της καρδιάς του πήγαινε για διάλυση, ανακάλυψε το μικρό κομματάκι που έλειπε και συνήλθε αμέσως: βρισκόταν και αυτό εκεί κοντά, κρυμμένο πίσω από τα πλατύφυλλα εξωτικά φυτά κι έκλαιγε με γκρίζα δάκρυα χνουδωτά, μακρουλά σαν ουρές λαγών πεπιεσμένες

(ατάκα κιεπιτόπου, μετά το φιλμ του Γούντυ Αλλεν " Διαλύοντας τον Χάρι")

749. η πέτρινη κουρτίνα

πλάι μου θρόϊζε μια πέτρινη κουρτίνα
ανάλαφρα την κινούσε το αεράκι
πέρα δώθε, σαν πέτρα από μετάξι
κι ο ήχος βότσαλα στην άμμο

πήγα να κλείσω το παράθυρο, μα όχι,
είχαν φρακάρει οι μεντεσέδες
πάνω στο βράχο που ήταν η κουρτίνα
και τότε φύσηξα και φύγαν όλα:

έφυγε το παράθυρο, ο αέρας και ο βράχος.

748. μυκήτων παρέες (καλοκαιρινό ασματίδιον)

πληθαίνουν οι παρέες των μυκήτων
σε μπαρ και σινεμά με Μπάστερ Κίτον
λουσμένοι σε ιδρώτα από μασχάλες
αβέρτα φτάνουν κολυμπώντας σε ροχάλες
ξετσίπωτα ποζάρουν με μαγιό
φρεσκομπανιαρισμένοι στα γιογιό!

(ατάκα κιεπιτόπου, τώρα δα: στο F/B, 6 Ιουλίου 2018)

747. τα τρία πουλάκια

τρία πουλάκια κάθονταν και τρώγανε φυστίκια (δημώδες)

Στο πιο ψηλό κι αδύνατο τού άλλαξαν χωρίστρα
κι ένα τσουλούφι φύτρωσαν για να ψηλώσει κι άλλο
χώσαν και μπότοξ άφθονα να σβήσουν οι ρυτίδες
να φαίνεται νεότερο και πιο νταβραντισμένο.

Στο άλλο, βάλανε μαλλί ξανθότερο από στάχυ
να φαίνεται αγγελικό, όσο κι αν τσουλοφέρνει
όσο κι αν βρίζει κι αν στριγγλί- κι όσο κι αν καταριέται
μικρό, αθώο κι ανήξερο να δείχνει στο απέξω.

Το τρίτο έχει τα φυστί- στη χούφτα και τους δίνει
και δεν φοβάται τα θεριά, τα ψέμματα, τα φύκια
και ο λαός θ' αποφασί- ποιο απ' τα τρία θέλει
να τον φλομώ- ή να τον σώ- και όποιον πάρει ο χάρος.

746. ο σιδεράς μου, ο Λευτέρης

παλιά, είχα ένα σιδερά ονόματι Λευτέρη που είχε την έδρα του (το σιδεράδικο δηλαδή) σε ένα αρβανιτοχώρι κάπου στην Ανατολική Αττική και λέμε "είχα" γιατί έτσι συνηθίζεται να λέμε εμείς οι σπουδαγμένοι περί της επιστήμης των σιδηρών και φαντάζομαι ότι κι ο Λευτέρης κάπως έτσι θά 'λεγε και για μένα: "είχα μια μηχανικάρα" γιατί έτσι με αποκαλούσε όταν έμπαινα (σπάνια, αλλά έμπαινα όταν ήταν απόλυτη ανάγκη) στα χωράφια του με επιτυχία, λύνοντάς του μερικές απορίες ή εξηγώντας του με ακρίβεια τι λέγανε τα σχέδια. 

Πήγαινα λοιπόν στο σιδεράδικο και πιάναμε την κουβέντα για λογοτεχνία και μη σου φανεί παράξενο γιατί εκεί μέσα είχε στήσει μια τεράστια βιβλιοθήκη (σε δικό μου σχέδιο, εννοείται) επειδή "στο σπίτι έχει φασαρία και δεν μπορώ να διαβάσω" όπως έλεγε, γιατί ο Λευτέρης διάβαζε πολύ, αν και ήταν της Δ' Δημοτικού, "ούτε μέρα παραπάνω δεν πήγα, είχα τρία μικρότερα αδέρφια κι έπρεπε να πιάσω δουλειά, αλλά μου άρεσαν τα γράμματα". Συζητάγαμε λοιπόν για βιβλία, ποιο διαβάσαμε τελευταία, αλλά και ποια βιβλία είναι της μόδας, αυτά που απορρίπταμε φυσικά... αδιάβαστα!

Μετά την ανταλλαγή πληροφοριών και επιφωνημάτων τύπου "αχ, τέλειο!" και "φοβερό, απίθανο", κλπ, άνοιγα τα σχέδια και τα μελετούσαμε μαζί. Κάπου κάπου, δεχόμουν τις απλοποιήσεις που πρότεινε, μερικές φορές θαύμαζε "μα πώς το σκεφτήκατε αυτό!" και κλείναμε την ημερομηνία παράδοσης του προϊόντος, συνήθως κουφώματα αλουμινίου, σιδερόπορτες, κάγκελα, κλπ, και σπανίως μεταλλικά έπιπλα. Η μέρα παράδοσης περιελάμβανε και την οριστική πληρωμή: "μέτρα τα Λευτέρη" του έλεγα τείνοντας το μάτσο με τα πεντοχίλιαρα και απαντούσε "αφού τα μετρήσατε εσείς, σωστά θα είναι", αλλά τα μέτραγε κι εκείνος. Σίγουρα, κάτι περισσότερο θα ήξερε για να προτιμά να τα παίρνει αμέτρητα, γιατί συχνότατα τα έβρισκε παραπάνω.

Εύχομαι να ζει ο άνθρωπος και να περνά καλά, χαμένος ανάμεσα σε παιδιά, εγγονάκια, ίσως και δισέγγονα.

745. ένα παληκάρι

κάποτε, στην Αντίπαρο, ήταν ο Τάσος, ένας άνθρωπος μονόχειρας που του είχε φάει το χέρι από τον αγκώνα και κάτω ο κάβος ενός πλοίου που πήγαινε να δέσει στο λιμάνι της Σύρας, φύσαγε, ο Τάσος (ευτυχώς θυμήθηκα το όνομά του) όρμηξε να αρπάξει τον κάβο να δέσει το καράβι, ο αέρας λύσσαγε και κέρδισε τον κάβο (αυτό το χοντρό και βαρύ σκοινί) και πάει το μισό χεράκι του ανθρώπου... Ο Τάσος λοιπόν, δεν το έβαλε κάτω, πήγε στην Αντίπαρο, άνοιξε ένα μπαράκι, είχε κι ένα καραβάκι κι έκανε το γύρο του νησιού σχεδόν κάθε βδομάδα. Λίγο μετά το ξεκίνημα, βούταγε κι ανέβαζε καναδυό πίνες, τις άνοιγε, έκοβε σε κάμποσα κομματάκια μικρούτσικα το φαγάκι που κρύβαν μέσα τους και το μοίραζε στους επιβάτες. Οργανωμένος στην εντέλεια, προγραμμάτιζε πού θα κολυμπήσουμε μεσοπέλαγα (συνήθως στις πανέμορφες σπηλιές), τα γεύματα και τα παιχνίδια, κι αυτά ήταν κυρίως που περιμέναμε με αγωνία. Μια φορά, είχαμε διαγωνισμό γλυπτικής με άμμο, χωριστήκαμε σε ομάδες και η δικιά μας έφτιαξε έναν φοβερό δεινόσαυρο!

744. τα τριάντα!

λίγο πριν τα τριάντα είχα φοβερή αγωνία γιατί, τότε, παλιά, η τριαντάρα γυναίκα ήταν κάτι σαν ούφο και βιαζόμουν να περάσω αυτόν τον μαγικό αριθμό, να τα κλείσω τα καταραμένα τα τριαντα να ξεμπερδεύω πια, κι όταν μια χρονιά κάλεσα τα παιδιά του γραφείου στα γενέθλιά μου και με ρωτήσαν πόσα κλείνω είπα περήφανα και χωρίς δισταγμό "τα τριάντα!" και μείναν κάγκελο επειδή μικρόδειχνα πολύ, τόσο που έβαζα οινόπνευμα στα μαλλιά να βγει καμμιά τρίχα άσπρη για να με παίρνουν στα σοβαρά (μα τί ιδέες που κατεβάζω ώρες ώρες!) και ρωτήσαν ξανά πότε γεννήθηκα και είπα τη χρονιά και υπολόγισαν και βγήκε ότι έκλεινα τα εικοσιεννιά!!! Τέτοια αγωνία λέμε 

743. η πραγματική επανάσταση

πριν από πάρα πολλά χρόνια, ονειρεύτηκα έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα κυκλοφορούν ολόγυμνοι μέσα σε διαφανή κλιματιζόμενα μπαλόνια διαφόρων χρωμάτων και τα μπαλόνια αυτά θα κυλούσαν ελεύθερα, με ρυθμιζόμενο σύστημα ισορροπίας ώστε να μην αναποδογυρίζουν (να έρχονται τα πάνω κάτω δηλαδή) και χωρίς να έχουν ανάγκη από δρόμους, καθώς επίσης θα μπορούσαν κιόλας να πετάνε με ένα ενσωματωμένο ελικοφόρο συστηματάκι και να πηγαίνουν οπουδήποτε τράβαγε η όρεξή τους. Η πραγματοποίηση αυτού του ονείρου, προϋποθέτει απόλυτη ισότητα, ελευθερία και αδελφοσύνη. Θα το πετύχουμε ποτέ αυτό το θαύμα; Ιδομεν.

742. διαπαιδαγώγηση

με ξύπνησε ένα μωράκι που έκλαιγε παραπονιάρικα, αυτό το επίμονο κλάμα που, ενώ έχουν δοκιμαστεί τα πάντα όλα -άλλαγμα, τάισμα, κανάκεμα-, δε λέει να σταματήσει και ξαφνικά μια αγριοφωνάρα έσκισε τον αέρα "ΣΚΑΣΤΕ ΤΟ!!!" και, ως δια μαγείας, έπαψε για λίγο το κλάμα, μόνο που ξανάρχισε επιθετικό αυτή τη φορά, ένα κλάμα άγριο, απαιτητικό, βραχνιάρικο, δυνατό έως στεντόρειο και βγήκα να καταλάβω από πού ερχόταν, ανησυχώντας μη πάει και το πνίξει ο άγριος, αλλά δεν κατάλαβα, επειδή οι ακάλυπτοι χώροι λειτουργούν ως ηχεία κι άμα βρίσκεται κανείς μέσα στο ηχείο άντε να καταλάβει από πού βγαίνει ο ήχος κι έβαζα τη φαντασία μου μπρος να συλλάβει την πιθανή αιτία του κλάματος και κατέληξα ότι μάλλον το μωράκι θα έκλαιγε για κάτι απλό αλλά ανεξήγητο για το μυαλουδάκι του: Ισως επειδή ζεσταινόταν! 

Δοκίμασέ το λοιπόν κι εσύ που έχεις μωράκι και δρόσιζε το προσωπάκι, το λαιμό, τα μπρατσάκια, τα πατουσάκια, την πλατούλα και το στηθάκι του, μη βγει κάνας μπαμπούλας από παραδίπλα και γκαρίξει.
_______________
αυτά έγραψα στις 9 Ιουνίου 2018 στο f/b

741. ο παπούς μου ο πάμπλουτος (συνέχεια)

ο παπούς μου ο πάμπλουτος είχε την κακή συνήθεια να φροντίζει τους εργάτες του, τους πάντρευε, βάφτιζε τα παιδιά τους, έδινε δανεικά κι αγύριστα σε όποιον είχε ανάγκη και άλλα αντιεμπορικά πράγματα, με αποτέλεσμα να πεθάνει κυριολεκτικά στην ψάθα (είναι πάρα πολύ μεγάλη ιστορία και κάποτε μπορεί να τη γράψω)

 

ποντάρεις στα λεφτά για να ευτυχήσεις; την πάτησες! Μέχρι τώρα δεν έχω δει έναν ευτυχισμένο πλούσιο (ο παπούς μου ο πάμπλουτος κάτι ήξερε και τα σκόρπαγε)

740. Φως Φανάρι

τις μικρές ώρες έρχεται η επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος. Ετσι, ήρθε πριν από λίγο και ενημέρωσε ότι, σε συνέχεια πολυετών προσπαθειών αποκοκκινοποίησης του λαού των ΕΛ, εξυφάνθη το νέον σχέδιον που προβλέπεται να επιτύχει τελικώς και να αφήσει άφωνον όλον τον γνωστόν κόσμον: Ολα τα ανάποδα που εστήθηκαν επί σειρά δεκαετιών από κυβερνήσεις δουλοπρεπείς και αποτελούν δεδηλωμένες (με υπογραφές, κλπ) υποχρεώσεις της οντότητας που αποκαλείται ελληνικόν κράτος, να τις αφήσουν αλώβητες (τις κυβερνήσεις αυτές) ίσως δε και να τις μετατρέψουν σε ελπιδοφόρες αναβαπτισμένες δυνάμεις της αφρόκρεμας του έθνους, με την ανάθεση στο "αριστερό" βλακόμετρο, τον Σύριζα, που ανέλαβε να σώσει τη χώρα, χωρίς να γνωρίζει ότι θα πεταχτεί σαν στιμένη λεμονόκουπα μόλις εκπληρώσει το χρέος του (προς τις δυνάμεις που τον επιλέξαν, όχι προς τους πολίτες που τον ψηφίσαν) και ρώτησα το αγιο Πνεύμα πού τα ξέρει αυτά και απάντησε "αφού είναι φως Φανάρι"!

739. ερώτηση κρίσεως

με τον πόλεμο εναντίον της πλαστικής σακούλας, αυξάνεται η παραγωγή της χάρτινης, άρα κόβονται περισσότερα δέντρα. Διάλεξε και πάρε: Λιγότερο πλαστικό στα στομάχια των καρχαριών και φαλαινών ή λιγότερο οξυγόνο στα πνευμόνια μας;

738. ο παπάς της ενορίας

παλιά, ήταν ένας παπάς σε μια ενορία που τον μεταθέσαν ξαφνικά και μετά από πολλά χρόνια έμαθα από φίλη και γειτόνισσα ότι ζήταγε από κοριτσάκια 12-15 χρονών να γδύνονται μπροστά του και να τα χαρτζηλικώνει "δεν θα σου κάνω τίποτα, ούτε θα σ' αγγίξω, μόνο να σε βλέπω γυμνή για λίγη ώρα" είχε πει στη φίλη μου και αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να περάσουν καμμιά 40ρια χρόνια για να μου το εξομολογηθεί, γιατί δεν το είπε στους γονείς της, γιατί...

Τώρα που το ξανασκέφτηκα, δυστυχισμένος άνθρωπος μεν ο παπάς, αλλά πόση δυστυχία έδωσε στα κοριτσάκια αυτά ξεπαρθενεύοντας την ψυχική τους αγνότητα.

772. από-γευμα

απ' το "από" του απογέματος
-τσουπ!- μία στήλη αίματος
ξεπήδησε στα νέφη
παίζοντας ντέφι

Κομμένο το απόγεμα στα δύο
ξεμάτωσε και κάνει κρύο...

771. στοργή

Η στοργή θεωρείται συναίσθημα ήσσονος σημασίας από τους ειδήμονες του πάθους, που πιστεύουν ότι ο έρωτας είναι το παν. Ναι, ο έρωτας είναι η φλόγα που καίει την καρδιά, αλλά η στοργή είναι το τζάκι που ζεσταίνει την ψυχή. Στην ηλικία μου, η ζεστασιά της ψυχής είναι σημαντικότερη!

Η στοργή χρειάζεται αποδέκτη ώστε να εκφραστεί ελεύθερα και ν' ανθίσει, όπως ένα ποτιστήρι απαιτεί μια γλάστρα με φυτά ώστε να είναι χρήσιμο. Αν ο πομπός της στοργής σκοντάφτει στην άρνηση του δέκτη για την προσφορά του, αυτό το συναίσθημα μένει μέσα του και τον πνίγει που δεν μπορεί να το εκφράσει. Υπάρχουν γονείς που δεν δέχονται τη στοργή των παιδιών τους, θεωρώντας ως αδυναμία την παράδοσή τους σε αυτή την έκφραση της αγάπης, δέσμιοι του ότι "ο γονιός πρέπει μόνο να δίνει στο παιδί δια βίου".

770. η γάτα και το κυπαρίσσι

Μια φορά, ένα κυπαρίσσι άπλωσε τον ίσκιο του και σε λίγο πέρασε μια γάτα και τον μάζεψε κι ύστερα παρακάλαγε τη γάτα να του δώσει τον ίσκιο του πίσω κι εκείνη «μα ούτε έναν ίσκιο δεν αξίζω να έχω από σένα;» παραπονιόταν, αλλά στο τέλος του επέστρεψε τον ίσκιο του και από τότε οι γάτες δεν σκαρφαλώνουν σε κυπαρίσσια.
____________________
ΣΗΜ. γράφτηκε την Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007, στο f/b

769. Περισσότερη πρόοδος

Ο παιδαγωγός χτυπούσε το μαθητή για να μάθει, του προξενούσε πόνο δηλαδή για να εκ-παιδευτεί με το φόβο και όχι με το παράδειγμα. Πιστεύω πως η μετάλλαξη αυτή έγινε όταν ακριβώς αποδείχτηκε πως «ο φόβος του πόνου» αποτελεί συντομότερη οδό από το «καλό παράδειγμα», λιγότερο χρονοβόρο τουλάχιστον, προς τη μάθηση.

Τώρα, πόση υποκρισία κρύβεται πίσω απ' τους μαθητές που με φόβο εκπαιδεύτηκαν και ποιά είναι η διάρκεια αυτής της μάθησης -για πότε δηλαδή πετάνε όλα τα ιδανικά στον αέρα μπροστά στο δέλεαρ μιας ικανοποιητικής αμοιβής π.χ.- και πόσο η επίδρασή τους στις μελλοντικές γενιές είναι ολέθρια, αυτά δεν συζητούνται από κανένα, αν και καθημερινά τα συναντούμε, μια και ο φόβος αποτελεί δυστυχώς τη βάση της «προηγμένης» κοινωνίας μας.

Περισσότερη πρόοδος σημαίνει περισσότερος φόβος, περισσότερος πόνος.

768. τι είναι η αγάπη;

είδα ένα ραββίνο να μιλά για την αγάπη και να λέει "η αγάπη είναι ψάρι" και ξαφνιάστηκα ευχάριστα γιατί εμένα μου αρέσουν τα ψάρια, αλλά σκέφτηκα πόσο θα ενοχληθούν εκείνοι που τα απεχθάνονται κι έτσι μαλλον διαφωνώ με το ραββίνο και λέω ότι η αγάπη είναι νερό γιατί μέσα στο νερό βρίσκεις ένα σωρό ψάρια, αστακούς και καλαμάρια, αλλά και χταποδάκια και μπορείς να τα τηγανίσεις ή να τα ψήσεις στα κάρβουνα και στο νερό μπορείς άνετα να κολυμπήσεις ή να ψαρέψεις ή ακόμα και να απολαύσεις ένα ωραίο μπανιάρισμα στο λουτρό του σπιτιού σου, το νερό μπορείς να το πιείς στο ποτήρι ή να απλώσεις τη φούχτα σε μια πηγή ή να το ρουφήξεις από μια βρύση, ωραία η αγάπη, αλλά ο ραββίνος μάλλον δεν την έχει συναντήσει για την αποκαλεί ψάρι και για σκέψου να φωνάζεις το αμόρε σου "Ψαράκι μου" ή "Ψάρακα"!

(γράφτηκε στις 29 Μαΐου 2017 στο f/b)

767. εποχές και εποχές

οι εποχές του πουριτανισμού και του πουταναρισμού αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη αναζητώντας ισορροπία, αλλά ο μέσος όρος προς το παρόν (φαίνεται πως) είναι ανέφικτος

766. τα δεινά

Κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης
κι όσο κι αν παρακάλαγε συχνά η ανθρωπότης,
για να γλιτώσει απ’ τα δεινά παράνοιας και τρόμου,
ντούροι όλοι μέναν, λογικοί, με το τουφέκι επ’ ώμου…

765. το πείραμα με τους αρουραίους

παίρνεις μερικούς αρουραίους, τους κλείνεις σε ένα βαρέλι και πετάς το βαρέλι στη θάλασσα, οι αρουραίοι πεινάνε κι αρχίζουν (να μαθαίνουν) να τρώγονται μεταξύ τους, βγάζεις το βαρέλι και τους αφήνεις ελεύθερους στη φύση, αλλά η δική τους φύση έχει αλλάξει και συνεχίζουν να τρώγονται μεταξύ τους μέχρι να επικρατήσει ο τελευταίος αρουραίος. Στη θέση των αρουραίων, σκέψου τώρα την κατάσταση μεταξύ των ανθρώπων, πώς (με ποιον τρόπο δλδ) οι άνθρωποι (έχουν μάθει να) σκοτώνουν ανθρώπους.

764. αύριο έχουμε εκλογές

οι εκλογές δεν είναι λοταρία, δεν ψηφίζουμε με σκοπό να πετύχουμε τον πρώτο λαχνό, αυτόν που θα κερδίσει δηλαδή. Κανονικά, το τι θα ψηφίσουμε το έχουμε προαποφασισμένο, δεν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να μας έρθει η επιφοίτηση. Ψηφίζουμε αυτό που επιθυμούμε, όχι κάνοντας κολπάκια "ψηφίζω αυτό ΓΙΑ ΝΑ.." η σκοπιμότητα και οι υπολογισμοί μπορεί να φέρουν ανεπιθύμητες εκπλήξεις. Αυτό είναι το νόημα της Δημοκρατίας: να εκφράζει ο πολίτης αυτό που έχει στην καρδιά του, με καθαρό μυαλό και καθαρότερη συνείδηση.

763. το Ρο

το ότι ήμουν ανέκαθεν ανάποδο πλάσμα διαγνώστηκε στο οκτάμηνο από τη γέννησή μου, μια και το πρώτο γράμμα που είπα ήταν το Ρο

762. Φωφώ

..πολύ παλιά, η Φωφώ, ένα στρουμπουλό κοριτσάκι που ήταν λίγο μεγαλύτερη από μενα, αλλά πήγαινε σε μικρότερη τάξη.. στο σπίτι της, στην Κοραή, ένα σπίτι με 4 πατώματα (υπάρχει ακόμα) είχε καλέσει όλο το σχολείο.. πρώτη φορά βρέθηκα σε αυτό που λέγαν "πάρτυ" (εμείς το λέγαμε "γιορτή").. ένα σωρό μαμαδες καθισμενες τρώγαν γλυκά και παιδάκια πετάριζαν τριγύρω.. μάλιστα ήταν καλεσμένο και συγκρότημα που έπαιξε τον κερκυραϊκό χορό, που τον χόρεψαν η Φωφώ με τις συμμαθήτριές της ντυμένες με τοπικές στολές -λουλούδια στο κεφάλι, κλπ, ξέρεις- εντυπωσιάστηκα λέμε.. φύγαμε σχετικά γρήγορα με τη μάνα μου, σαν να είχαν πιάσει φωτιά τα φουστάνια μας.. όταν γυρίσαμε σπίτι κι έπεσα για ύπνο, πρωτοάκουσα τη λέξη "μαυραγορίτης"..

761. Κλειώ

Η Κλειώ, στα δεκατρία της, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, στο παρατσάκ την προλάβανε δηλαδή, ξανάρθε στην τάξη μετά από κάνα μήνα θλιμμένη, το χαρούμενο άλλοτε προσωπάκι της με τις φακίδες είχε χαθεί άγνωστο πού, τα κατακόκκινα σγουρά της μαλλάκια είχαν κουρευτεί κοντά κοντά, έμοιαζε με παιδάκι του ορφανοτροφείου.

Η Κλειώ ήταν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μας μαυριδερό, εκείνος έφαγε αποβολή από όλα τα σχολεία, όπως μάθαμε. Σε μια εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη, έκανα το φανάρι έξω από ένα παλιό πολυβολείο (ενθύμιο των γερμανών) ενώ εκείνοι χαιρόντουσαν αυτό που ακόμα δεν είχα γευτεί: φιλάκια και χαδάκια και αναψοκοκκινίσματα. Μετά την απόπειρα, ένιωσα παράξενα. Οχι, δεν είχα τύψεις που με την πράξη μου είχα ενθαρρύνει τη σχέση τους, αλλά παραξενεύτηκα που ένα τόσο χαρούμενο πράγμα ήταν τιμωρητέο και μάλιστα σκληρά. 

Η Κλειώ δεν τέλειωσε την Α' Γυμνασίου, έφυγε κι από την Αθήνα χωρίς να μας χαιρετήσει και δεν ξέρω τι να απόγινε. Τον νεαρό τον συνάντησα αρκετά χρόνια αργότερα, ήταν βοηθός σε συνεργείο αυτοκινήτων, αλλά δεν του έδωσα γνωριμία. Σήμερα που το σκέφτομαι, ίσως να έπρεπε να του είχα μιλήσει, αλλά πάλι, τί να του έλεγα;

760. Πόρτο Λάγος

Μια φορά, στο Πόρτο Λάγος
ζούσε ένας ανθρωποφάγος...

Είχε μία Κοσμοσφαίρα
που του έκανε αέρα,
είχε στα μαλλιά του φύκια
κι έτρωγε ωμά σκουλήκια...

Είχε δόντια στην ουρά του,
είχε και την πεθερά του
να χορεύει τσιφτετέλι
μέσ' στις λάσπες και στα έλη...

Αποφάσισε μια μέρα
κι έδιωξε την Κοσμοσφαίρα,
δεν ξανάφαγε ανθρώπους,
ούτε καν αρχιεπισκόπους!

759. παράξενες παρέες

Εκεί πέρα στο Κιότο
ζει ένα καρότο
μέσα σε ριζότο πρώτο!

μ’ ένα φίλο, το μπισκότο,
παίζουνε το Λόττο
κι όλο χάνουνε γαμώτο!

Έχουν ένα ωραίο μότο:
“αν βρωμά το χνώτο,
σκάσε ένα βαρελότο”!

Μαγειρεύουν περγαμότο
παίζοντας φαγκότο
με το Ζακ, τον καμαρότο!

Κάποιος έβαλε μπουρλότο
τίγκα στο τσιρότο
φύγαν όλοι τους προς Νότο...

749. αφανής ήρωας

«Η σοβαροφάνεια τον πήρε και τον σήκωσε. Οπως ήταν σηκωμένος, αναστέναξε και κοίταξε χαμηλά πιο χαμηλά και είδε μια χαμήλα και ένα χαμηλανάφτη. Εγειρε λίγο παραπάνω, αλλά έφτασε πολύ ψηλά και τρύπησε το ταβάνι. Η οροφή του γραπτού έχασκε απροστάτευτη και η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρού. Η σοβαροφάνεια έλιωσε τότε και έγινε αφανής. Ηρωας, που λένε»

748. ο χορός καλά κρατεί

Ρούμπα χορεύει ο ταραμάς
εις τας κουζίνας τας εμάς

Τα ραπανάκια και τα βλίτα
στου νεροχύτη την προβλήτα
ρίχνουν βουτιές με τα μαγιό τους
τα μανιτάρια τα πλευρώτους
πιάνουν τα ρύζια αιχμαλώτους
οι μελιτζάνες, τα σπανάκια,
θερίζουν τα καλαμαράκια

Τσουπ! ξεφυτρώνει ένα αυγό
αναζητώντας χορηγό!

Οι στρουμπουλές οι κατσαρόλες
με τα τηγάνια λιώνουν σόλες
χορεύουν τάνγκο ταυτοχρόνως
και ο ταβάς ο φανφαρόνος
φωνάζει: “τέλειωσε ο χρόνος!
τώρα στα ράφια σας κρυφτείτε
μια μυρουδίτσα αιωρείται...

Πλύσιμο, ξέβγαλμα καλό,
αλλιώς δεν σας ξαναμιλώ!”

Η ψησταριά με δυο μπριζόλες
παίζουν του Χόφμαν βαρκαρόλες
και μέσ’ στα ράφια στο ψυγείο
ψαράκια κολυμπούν στο κρύο
το πέρασαν για ενυδρείο!
πάγο τα παγωτά έχουν πιάσει
το σίδερο κολλάει στη βράση…

Και ο χορός καλά κρατεί
κανείς δεν έχει κουραστεί!

(συνεχιζεται, αλλα δεν θα σε κουρασω άλλο)
________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στις 23/5/2017 στο f/b

747. ταξίδια

πάντα στο σκουπόξυλο καβάλα
γνώρισα καινούργιους Γαλαξίες
πάντα τραγουδώντας Μαντουβάλα
κι άλλες αξεπέραστες αξίες

746. τρόλλεϋ

σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Πατήσια
θα βλέπεις μπρος και πίσω κυπαρίσσια
κι αν βγεις στον πηγαιμό για το Παγκράτι
τ' όνομα θα σου βγεί, μα και το μάτι

745. αναδιανομή ρόλων στα Ανεμοδαρμένα Υψη

ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες τα Ανεμοδαρμένα Υψη και σίγουρα θα μελετήσω ξανά αυτό το βιβλίο με περισσότερη προσοχή, επειδή ανακάλυψα πολλά πράγματα να κρύβονται στη σκοτεινιά του και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ίδιο το έργο, αν η συγγραφέας του δηλαδή είχε πρόθεση να τα γράψει όλα αυτά όπως τα έγραψε ή αν το χέρι της οδηγήθηκε από εξωκοσμικές δυνάμεις, πέρα από το δικό της μυαλό (όπως συμβαίνει σε έναν συγγραφέα που αποκαλείται *καλός* και είναι πράγματι καλός) αλλά μπορεί το δικό μου μυαλό να έφτασε στο σημείο να καταλάβει πολλά πράγματα που το παλιό μυαλουδάκι μου των ολίγων (κάτω από είκοσι) Μαϊων δεν είχε την ικανότητα και την εμπειρία να εννοήσει.

βρήκα λοιπόν ότι αυτή η καλοκάγαθη αφηγήτρια, η Νέλλυ Ντην, είναι η πρωταγωνίστρια του έργου (και όχι ο κατακαημένος -και κατακαμμένος και τσουρουφλισμένος-  Χήθκλιφ, έστω και ως ζευγάρι με την Κάτυ) και δεν είναι καθόλου καλοκάγαθη αλλά μια σατανική γυναίκα "χαμηλών τόνων" όπως θα λέγαμε σήμερα, χειριστική κάργα αλλά αφανώς, που συμπαθεί το ρεμάλι τον Χίντλεϊ επειδή τάχα μου και δήθεν ήταν ομογάλακτή του (συγγένεια ηθελημένη με την "υψηλή κοινωνία", ώστε να φαντάζει η ίδια η Νέλλυ στη ματιά του αναγνώστη ως υπεράνω υποψίας, μη θίγοντας την ανώτερη τάξη της εποχής) η οποία Νέλλυ μπορεί να πάρει μεταφορικά τη θέση της υποκριτικής κοινωνίας (της εποχής, ή και γενικώς!)

θα επανελθω αργότερα με τα υπόλοιπα πρόσωπα/προσωπεία, κουράζει αυτή η αναδιανομή ρόλων

 

(συνεχίζεται)

744. επί χίλια

Φέρε μου χίλιες κάμερες να τις εγκαταστήσω
να βγάλω τάλαρα πολλά για να σε κατακτήσω

Φέρε μου χίλιες κάμερες και χίλιες δυο ντομάτες
για να σε μάθω μάτια μου πώς φτιάχνοντ' οι σαλάτες

Φέρε μου χίλιες κάμερες και δυο φαρμακοτρίφτες
να τις περάσουν στο γουδί να γίνουν αλοιφίτσες

Φέρε μου χίλιες κάμερες να βάλω στο κοτέτσι
για να διαλέγω ποιο πτηνό θα βάλω στο γιουβέτσι

Φέρε μου χίλιες κάμερες να βάλω στο σαλόνι
να βλέπω όλες τις πάντες σου όταν χαζεύεις μόνη

Φέρε μου χίλιες κάμερες να στήσω στη ταράτσα
να μάθει όλη η γειτονιά του σκύλου μας τη ράτσα

Φέρε μου χίλιες κάμερες μα μη το παρακάνεις
και τις φορτώσεις στο πισι και τους ε κουζουλάνεις
_________________
ΣΗΜ. σχόλιο εδώ

743. παληκάρια σε παρένθεση

όταν μαζευτήκαν οι φαντάροι για τον πόλεμο στην Αλβανία, το 1940 δηλαδή, ήταν δυο φαντάροι που, το βράδυ πριν την αναχώρηση για το μέτωπο, περπατάγαν κορδωμένοι (ανάμεσα στους υπόλοιπους, τους πολλούς και μουδιασμένους) διατυμπανίζοντας τι θα κάνουν στους εχθρούς της πατρίδας, όλο "θα τους.." και "θα τους.." έκαναν διάφορα, και οι πολλοί και μουδιασμένοι φαντάροι λέγαν απομέσα τους τι παληκάρια είν' αυτά και τι κρίμα να μην έχουνε κι αυτοί το δικό τους θάρρος και την πίστη, αλλά τη μέρα που ξημέρωσε και μετρηθήκαν για να ξεκινήσουν για τα σύνορα, οι παληκαράδες έλειπαν: ήταν οι πρώτοι λιποτάκτες και, φυσικά, τουφεκίστηκαν γιατί η λιποταξία σε καιρό πολέμου δεν συγχωρείται. Γιατί θυμήθηκα τώρα αυτή τη μικρή ιστορία; Επειδή σκέφτομαι ότι αν οι παληκαράδες, που επιτεθήκαν εναντίον του δήμαρχου στη Θεσσαλονίκη, βρισκόντουσαν στην πρώτη γραμμή των συνόρων πιθανότατα θα λιποτακτούσαν και μη πει κανείς ότι κάνω παράξενες σκέψεις

742. το σπίτι της Αβρακόμης

ένα όνομα που δεν ξέρω από πού προέρχεται: Αβρακόμη, της οποίας το αρχοντικό (ίσως να βρίσκεται ακόμα) σε παραλιακό χωριό της Φθιώτιδας. Το είχα δει πριν πολλά χρόνια να στέκει θεόκλειστο και λέγαν ότι ήταν στοιχειωμένο. Η κυρά Αβρακόμη ήταν επί των τιμών κάποιας βασίλισσας και στον καιρό της πηγαινοέρχονταν πλούσιες άμαξες, δεν ξερανε περισσότερες λεπτομέρειες.

741. η βαφή

λίγες στιγμές αφού η συνοδός του σχολικού παρέδωσε την τρίχρονη μικρή μου κόρη λέγοντας "κοίτα χρυσούλι μου, σε περιμένει η γιαγιά!" έτρεξα πανικόβλητη στο μικρό Σ/Μ της γειτονιάς, ψώνισα μπογιά και τά'βαψα τα ρημάδια, αλλά βγήκε ένα χρώμα κορακίσιο, κατάμαυρο και γυαλιστερό, δεν ήξερα και τα μυστικά των βαφών βλέπεις, και η πλάκα είναι ότι το ίδιο απόγευμα τη συνόδεψα σε παιδικό πάρτι, όπου, αναγκαστικά, έκανα την πρόβα τζενεράλε μου με το βαμμένο μαλλί, απομέσα μου δεν ήξερα πού να κρυφτώ αλλά οι άλλες μαμάδες με καταθαύμασαν λέγοντας "μα έπρεπε από καιρό να το κάνεις" και "σε ένα τόσο νεανικό πρόσωπο δεν ταιριάζαν καθόλου τα γκριζαρισμένα μαλλιά" και άλλα τέτοια και συνέχισα να τα βάφω για καμμιά 20ριά χρονάκια, μέχρι που μεγαλώσαν τα παιδιά κι έμεινα στην ησυχία μου και κάνω ό,τι θέλω!

740. Τα Λόγια και τα Εργα

Είχα διαβάσει παλιά μια μελέτη ειδικών, όπου αναφερόταν ένα ποσοστό 10% για την επίδραση δια των λόγων στον ανθρώπινο εγκέφαλο -στις αποφάσεις/παιδεία/κλπ- και ποσοστό περί το 80% έδινε στην επίδραση δια των έργων -με το παράδειγμα δηλαδή. Η μελέτη είχε σκοπό να ενημερώσει τους γονείς και εκπαιδευτικούς για τη σημασία του παραδείγματος και τη μηδαμινή επίδραση των λόγων στην καλλιέργεια/παιδεία/εκπαίδευση των νέων ανθρώπων.

Με δυο λόγια, η σημασία της ακοής δεν είναι και τόσο σημαντική, με άλλα λόγια «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» ή «ο άνθρωπος ακούει ό,τι θέλει να ακούσει», κλπ κλπ, το είπαν πολλοί σοφοί με δικά του λόγια ο καθένας. Οπως παρατηρούμε όμως, στη σύγχρονη εποχή έχουν βαλθεί όλοι (συστήματα, κυβερνήσεις, οικονομικοί παράγοντες, κλπ) να αυξήσουν το ποσοστό (πολύ μικρό αυτό το 10%, βάλε κάτι παραπάνω χασάπη!) με διάφορους τρόπους. Τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις, τα τηλέφωνα, κλπ, δεν ήταν αρκετά, ο κόσμος ξεκουνιόταν συχνά απο τον καναπέ, μπορούσε να πηγαίνει π.χ. μια εκδρομή μακριά απο τον "πολιτισμό" χωρίς τηλέφωνο να τον ταράζει. Τι σκαρφίστηκαν λοιπόν; Με δικαιολογία, τάχα μου και δήθεν, την επικοινωνία και "να ξερει ο γονιος τι κανει το παιδι ανα πάσα στιγμή και αν παθει κανεις ατυχημα να τον βρουν απο το στίγμα του" (ναι, αυτη ηταν η πρωτη κυριαρχη καμπανια διαδοσης των κινητων) τιγκάρισε ο πλανητης στα κινητά και δεν υπαρχει τοπος να βρει κανεις ησυχια! Ετσι (και με αυτο τον τροπο, δλδ, γιατι υπαρχουν κι άλλοι) καταφεραν να αποσπουν τον ανθρωπο απο τα πραγματικα προβληματα, αυτα που τον αφορούν άμεσα. Ξεφευγω ομως απο το θεμα...

Σήμερα,λοιπον, παρατηρείται ένα αχανές βάραθρο, μια τεράστια απόσταση μεταξύ λόγων και έργων. Μιλάνε για εντιμότητα π.χ. και πατριωτισμό και άλλα ωραία, εκείνοι που κλέβουν κατά συρροή, ξεπουλάν κατά βούληση τον τόπο, κλπ. Είναι η βασική Αρχή της Παράνοιας, που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για τη πανηγυρική είσοδο του Φόβου. Δεν θα τους περάσει όμως. Εμείς θα τους τρελάνουμε!
____________________
μεταφερω για να μη το ξεχασω το σχόλιο που άφησα εδώ: http://tinyurl.com/5u8zlth ελαφρως εμπλουτισμένο

739. Η Μυστηριώδης Ψήφος

Μια φορά, ήταν ένας λαός που είχε μία ψήφο και δεν ήξερε τί να την κάνει όταν του τη ζητούσαν κάθε δυοτρία με τέσσερα χρόνια. Οσο δεν του τη ζητούσαν, απειλούσε κι έλεγε πως όταν έρθει η ώρα να ρίξει την ψήφο του θα τους έδειχνε αυτωνών των μπήξε δείξε, αλλά μόλις η ώρα ερχόταν τον έπιανε μια κρίση μαζοχισμού ή κρίση αμνησίας -αναλόγως, όπως τύχαινε- κι έριχνε την ψήφο του στα ίδια και τα ίδια και αυτά τα "ίδια" επαναλαμβανόντουσαν εσαεί, μαζί με τα παράπονά του βεβαίως.

Μια μέρα, λέει από μέσα του ότι «αυτή τη φορά θα τους ξεγελάσω και δεν θα ρίξω την ψήφο μου πουθενά και σε κανέναν» κι έτσι έκανε. Επεσαν τότε όλοι στη μαύρη μελαγχολία, που όμως δεν κράτησε πολύ, ίσα ίσα μερικές ωρίτσες ώσπου να πέσουν στο εντελώς ανάποδο, στην αλαζονία του νικητή, δηλαδή. Αρχισαν, λοιπόν, να διεκδικούν όλοι την ψήφο του λαού -αυτήν που δεν έριξε, ντε- και να λένε ότι «αυτή η ψήφος είναι δική μου» καθένας για την πάρτη του.

Ετσι, βγήκαν όλοι κερδισμένοι και ο λαός, χαμένος και πάλι, αναζητούσε τρόπο να επιβάλει τη θέλησή του, γιατί, ως γνωστόν, η θέληση του λαού κανονίζει τα πράγματα και όχι η πονηριά των εξουσιαστών του. Ο λαός επίσης, ως γνωστόν και πάλι, είναι σοφός και μέσα στην απέραντη σοφία του αφήνει κάπου κάπου τα πράγματα στην τύχη εντελώς λέμε. Οι εκλογές γίνονται τότε ένα τυχαίο παιχνιδάκι (όχι που δεν είναι, αλλά λέμε τώρα), κάπως σαν το καλειδοσκόπιο. Κουνάς τα ψηφαλάκια και σιάχνονται αυτομάτως ένα σωρό ωραίες χρωματιστές εικονίτσες. Μερικές φορές, οι εικονίτσες και τα χρωματάκια ταιριάζουν με τα προηγούμενα κουνήματα, άλλες φορές πάνε λιγουλάκι παραπέρα και μπερδεύονται τα πράγματα αλλά ο λαός το διασκεδάζει, παρόλο που η τύχη του εξαρτάται απολύτως από την κατανομή των χρωμάτων.

Ετσι έγινε και την περασμένη Κυριακή. Ο λαός κούνησε το καλειδοσκόπιο με την Μυστηριώδη Ψήφο του και σχηματίστηκαν τυχαία οι δυνάμεις των κομμάτων και άρχισαν όλοι να διεκδικούν τη νίκη αλαλάζοντας και να προσπαθούν να πείσουν το λαό -καθενας για λογαριασμό του- πως εκείνος είχε νικήσει και να τον ευχαριστούν και να τον κολακεύουν. Ο λαός, βεβαίως, ως σοφός που είναι, κάθεται και το γλεντάει -τι άλλο μένει να κάνει ο έρμος;- να βλέπει τους εξουσιαστές του σαν ιθαγενείς στη ζούγκλα να χορεύουν γύρω απο τα καθρεφτάκια και τις γιαλιστερές χάντρες που τους είχε δείξει, γιατί, εδώ που τα λέμε, ο λαός είναι ο αποπάνω όσο και αν οι εξουσιαστές θέλουν να πιστεύουν πως εκείνοι έχουν το πάνω χέρι. Οι εξουσιαστές έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο λαός μένει.
___________________________________
ΣΗΜ.1. Εντυπωσιάστηκα απο την προτροπή μιας καραπονηροβλαχάρας που ωθεί το λαό σε άκυρη ή λευκή ψήφο ή ακόμα και αποχή, τη στιγμή που ίσαμε την παραμονή των εκλογών τον εκλιπαρούσε να μη τυχόν απέχει και να μη χαραμίζει την ψήφο του χρωματίζοντάς την άσπρη ή λιγδώνοντάς τη με σαλαμάκια.
ΣΗΜ.2. Εντυπωσιάστηκα -αλλά όχι και πολύ- από τις δηλώσεις ενός κυρίου με κομοδινί μαλλί, που αφήνει μεγαλόκαρδα το λαό να κάνει ό,τι θέλει, αλλά θα τον ενημερώσει, λέει,την προπαραμονή των εκλογών για το τι να κάνει.
ΣΗΜ.3. Εντυπωσιακή και η άντληση δύναμης ενός ψηλόλιγνου κυρίου με φαλακρίτσα από ένα βραχιολάκι, αλλά εντυπωσιακότερες οι κραυγές ενός άλλου ψηλόλιγνου χωρίς φαλάκρα και δυναμικό βραχιόλι, που φωνάζει όπως ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης. Τι να πεις...
ΣΗΜ.4. Οι υπόλοιποι κυρίες και κύριοι μνηστήρες της πολυπόθητης εξουσίας το παίζουν ταπί και ψύχραιμοι και κάτι παιδάκια τρέχουν από δω κι από κει αλαλιασμένα να κολλάν αφίσες και να προπονούν τα συγγενικά γερόντια (καλά, αυτό το κάνουν όλοι, μη γελιόμαστε, και πεθαμένους απο τον τάφο θα σηκώναν μερικοί!) πώς να ισορροπήσουν μπροστά στο παραβάν κάνοντας πρόβα με τις κουρτίνες του σαλονιού.
ΣΗΜ.5. Σε μια επαρχία της χώρας, ένας ιπποψήφιος (έτσι, γιατί καβαλάει άλογο συχνά) εξουσιαστής ετοιμάζεται, λέει, να επαναλάβει τον άθλο του Μεγαλέξαντρου και να κόψει το Γόρδιο Δεσμό -πριν τον πάνε δεμένο με την άσπρη μπλούζα, εννοείται.
ΣΗΜ.6. Δεν μπορώ να ξέρω τι γίνεται σε όλες τις επαρχίες, αυτό που ξέρω είναι ότι οι υποψήφιοι εξουσιαστές έχουν λαλήσει κανονικά και φοβάμαι μη τυχόν η εγκυμονούσα κάλπη, μετά τη γονιμοποίησή της με τη Μυστηριώδη Ψήφο, γεννήσει κάνα... αυγό!
ΣΗΜ.7. Υπάρχει μια παροιμία αρχαία, που λέει «το μη χείρον, βέλτιστον» και είμαι σίγουρη πως ο λαός, που εκτός από σοφός και μαζόχας είναι και απρόβλεπτος, τη γνωρίζει και θα την αξιοποιήσει.
___________________
γράφτηκε στις 11 Νοεμβρίου 2010

738. Περί ευθυνών

Κάποιοι σοφοί που ασχολούνται με την ανθρώπινη ψυχή, λένε ότι η ανάληψη υπερβολικά μεγάλων ευθυνών συμβαίνει επειδή φουσκώνει ένα παραμελημένο "Εγω" και κάνει τον απλό άνθρωπο να νοιωθει σπουδαίος. Αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι προβάλλουν τα δικά τους σφάλματα σε πλάτες αθώων. Προτείνω λοιπόν να περιορίσουμε τις ευθύνες μας σε όσες πραγματικά μας αναλογούν -αν υπάρχουν ευθύνες βέβαια- και να καταμερίσουμε τις ευθύνες των κυβερνώντων αναλόγως. Το μέλλον ήδη βρίσκεται εδω και όποιος εχει ματια βλέπει τι ακριβώς συμβαίνει, μια κοροϊδία σκέτη. Το βλέπω, επειδή δεν άφησα κανενα να διαφεντέψει την τύχη μου και επειδή δεν δέχομαι καμμιά ευθύνη για συμπεριφορές και αποφάσεις άλλων. Οσοι το έκαναν, να πανε να πνιγουν μαζι με αυτους που διαλεξαν για σωτηρες.

Γράφω αυτό το σημείωμα επειδή έγινε της μόδας τελευταίως απο απλούς ανθρώπους το αυτομαστίγωμα. Οπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ακούω για "εμάς που φταίμε". Αλήθεια, ποιο ειναι το φταίξιμο; Το ότι διαλέξαμε το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας; Το ότι δεν πιεσαμε για περισσότερο και πιο αποτελεσματικό έλεγχο; Το ότι δεν κατεβήκαμε όλοι στο δρόμο; Το ότι δεν φάγαμε όσο μπορούσαμε περισσότερα, ώστε να βρισκόμαστε τώρα σε ισχυρή θέση και να μην ασχολούμαστε με την πλέμπα;

Οποιος γνωρίζει, ας απαντήσει... ειλικρινά παρακαλώ! :)
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 13/1/2011

737. ο εκσυγχρονισμένος ύμνος της Ν.Δ.

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
Με δυο καρπούζια στην κάθε μασχάλη
Να με φλομώσεις στο ψέμμα σαν πρώτα
Μα θα σου κλείσω στα μούτρα την πόρτα!

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
να με ταϊζεις χαλβά του μπακάλη
να με πατάς με της Μέρκελ τη μπότα
να ξανανιώσω σκλαβάκι σαν πρώτα...

Σε περιμενω να'ρθείς και πάλι
να ξεπηδάς από μαύρο τσουκάλι
με χίλια ψέμματα να με τυλίγεις
σαν ένας βρόχος σφιχτός να με πνίγεις...

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
να μου ξυρίσεις γουλί το κεφάλι
κι αφού σού τά'δωσα όλα όσα είχα
και τη στερνή μου ν' αρπάξεις την τρίχα!

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
Ν' αποτελειώσεις το μαύρο μας χάλι!
Να κυβερνάς σταθερά και αιώνια
Να ξεχρεώσουμε σε χίλια χρόνια!
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 15/5/2014 σε ένα κηπάριον του Λονδίνου

η ντροπή της οικογένειας

επειδη γνωριζα τον απέθαντο Γιάννη Ιωαννου (Δημοπουλος το αληθινο επωνυμο) ενημερωνω οτι η σελιδα του στο διαδίκτυο κατεβηκε απο τους επιγονους που ηταν εναντιον του πατερα τους, ντρεποντουσαν για τον ιδιο και το εργο του. Κριμα. Ελπιζω οι μελλοντικοι απογονοι, (εφόσον υπαρξουν) να τιμησουν τον παπού. Ολοκληρη η οικογενεια ντρεποτανε, εκτός απο την υπεροχη γυναικα του, την Πόπη Κουτρετση, επισης αρχιτεκτονα, που τον στηριξε απο το ξεκινημα. Ο πατερας του Γιαννη ήτανε εισαγγελεας στη Θεσ/νικη, εναντιον του γιου του και μαλλον αυτος εμφυσησε τη ντροπη και στα εγγονια του. Συγγνωμη για την ενοχληση, αλλα με πνιγουν οι αναμνησεις..

736. INTERNET, νηπιακή ηλικία

στα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του το διαδίκτυο, που ακόμα το λέγαμε ιντερνέτ, έβριθε από συλλογές μορίων απόκρυφων, κυρίως ανδρικών, ένας μάλιστα διέθετε ολόκληρο τόπο όπου οι συναθροιζόμενοι στέλναν τις φωτό του μορίου τους να τις καμαρώσουμε! μερικοί από αυτούς εξελίχτηκαν σε ποιητές κυρίως, άλλοι σε σημαντικές περσόνες διαδικτυακές αλλά και τηλεοπτικές και κρίμα που είχα νομίσει ότι τίποτα δεν χάνεται στο διαδίκτυο αλλιώς θα είχα κρατήσει αρχείο!! Υπήρχαν και κάποιοι θρασύτατοι που φωτογράφιζαν γυναικεία μόρια, στέλναν μάλιστα ιμέιλ για συνάντηση και ανάλογη φωτογράφιση με εξασφάλιση της ανωνυμίας, ένας μάλιστα εξ αυτών είχε φωτογραφίσει μια καημένη γριούλα (μάλλον με χαμένα τα μυαλά, έτσι έδειχνε τουλάχιστον η ξεμαλλιασμένη φάτσα της με το χαζό χαμόγελο) πάνω σε καπό αυτοκινήτου με ανοιχτά τα σκέλια και είχα θυμώσει πολύ τότε, αλλά θύμωσα περισσότερο όταν εξέδωσε την ποιητική του συλλογή.

735. να ζεις από περιέργεια

η γιαγιά μου η βλάχα έζησε 104 χρόνια επειδή ήτανε πολύ περίεργη: όλο ήθελε να ταξιδεύει, να βλέπει καινούργια πράγματα και να ξεπατικώνει τα καλά, να τα φέρνει στα μέτρα της, να εκσυγχρονίζεται που λέμε σήμερα, όλο έλεγε "να διω π'δάκι μ', να διω"

734. περί σφαγών

πέρσι έγραφα για σφαγές:

1. ας πάμε τώρα στα έθνη/κράτη και ηπείρους: οι Ισπανοί σφάξαν ινδιάνους και άραβες, οι Κινέζοι σφαζόντουσαν κυρίως αναμετάξυ τους, αλλά σφάξαν και καμπόσους Γιαπωνέζους, οι Γιαπωνέζοι είχαν εγχώριο κώδικα σφαγής, αλλά κάναν και πολέμους εναντίον των Κινέζων, όλοι οι Ευρωπαίοι παρασφαχτήκαμε με διάφορους τρόπους και μεταξύ μας αλλά και εναντίον όλων των άλλων, οι Ινδοί δεν πολυσφαζόντουσαν ένεκα ο Βούδας και η Νιρβάνα, οι Αφρικανοί ήταν γενικώς ειρηνικοί προς τους ξένους, αλλά σφαζόντουσαν με πρωτόγονους τρόπους μεταξύ τους. Αμα θες, συμπλήρωσε ή/και διόρθωσε.

2. οι κίτρινοι σφάζαν πολύ και ωμά, οι κοκκινομούρηδες Αζτέκοι το ίδιο, οι άσπροι σφάζαμε επίσης, (αλλά εξευγενισμένα και με καλό σκοπό!) οι άραβες προλάβαν κι αυτοί να σφάξουν κάτι ισπανούς, οι λιγότερο προβεβλημένοι σφαγείς (απ' όσο γνωρίζω) είναι οι μαύροι και μακάρι να μη προλάβουν να αναδειχτούν κι αυτοί ως μεγάλοι σφαγείς της ανθρωπότητας
3. οι άσπροι πάντως, σφάζουν πιο εκλεπτυσμένα

733. ο ανθρώποινος χαρακτήρας είναι στιγμές

βρίσκω προφίλ φίλων και γνωστών (στην πραγματικότητα) και εκπλήσσομαι με την άγνοια που είχα για εκείνους μέχρι να τους συναντήσω εδώ μέσα και δεν ξέρω τι να υποθέσω: έχουν αλλάξει ή ανέκαθεν ήταν έτσι όπως παρουσιάζονται; φυσικά, δεν δίνω λογαριασμό, δεν κάνω "αίτημα φιλίας", προτιμώ να μένω στην ουδέτερη ζώνη επειδή φοβάμαι μήπως χάσω εμένα ή μήπως ξεπεταχτεί από μέσα μου ένας εαυτός που δεν θα μου αρέσει. Το συναπάντημα με "πραγματικές" περσόνες δεν μπορώ να πω ότι με απογοητεύει, δέχομαι τις διαφορετικές πλευρές από τις οποίες αποτελείται ένας άνθρωπος, αυτή όμως η διαπίστωση με ξαφνιάζει (και συχνότατα με τρομάζει).
________________________
ΣΗΜ. ως εδώ, σημείωση στο φέης μπουκ, πριν από λίγο, μετά από σχετικό ψάξιμο
________________________
και συνεχίζω:
αναρωτιέμαι λοιπόν, ποιο άραγε να είναι το πραγματικό πρόσωπο, ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου; υπάρχει άραγε ένας μονάχα άνθρωπος μέσα σε ένα κορμί; κι αν υπάρχουν πολλές ανθρώπινες εκδοχές μέσα στον καθένα μας (πράγμα που νιώθω με σιγουριά ότι έτσι είναι) πόσος κόπος χρειάζεται ώστε να κρύβονται μερικές και να επι/ανα/δεικνύονται μερικές άλλες; με ποια στρατηγική κατορθώνεται αυτό; Τείνω να διατυπώσω τη θεωρία ότι όλα είναι στιγμές, ότι ο χρόνος παίζει το παιχνίδι του και σε αυτή την περίπτωση και το αποτύπωμά μας είναι το πλήθος των στιγμών που παραμένει (και θα παραμείνει) στη μνήμη τη δική μας αλλά και των "άλλων" που (νομίζουν ότι) μας γνώρισαν ή δεν θα ήθελαν να μας γνωρίσουν ολόκληρους και, επειδή θέλω να παραμείνω ολόκληρη, φροντίζω (όσο μού είναι δυνατό) να αποτυπώνω όλες μου τις στιγμές.

732. σημαδιακή μέρα

27 σήμερα, σημαδιακή μέρα, που έμαθα τα σημάδια της μέσα απο κάποια γενέθλια. 27 Απριλίου, μπήκαν οι γερμανοι στην Αθηνα και ενα κορίτσι δεν γιόρτασε, 27 η Ελλάδα εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού και το ίδιο κοριτσάκι άκουγε απο το μπαλκόνι τα ποδοβολητά κι έλεγε "μα, γιατί στα γενέθλια μου;" και το Τσενόμπιλ στις 26 επεσε, παραμονή Πάσχα του '86 που ήταν στις 27 όπως και πολλές άλλες Πασχαλιές. 27/4/1938 υπογραφή συμφώνου φιλίας μεταξύ Ελλαδας-Τουρκίας. 28 Απριλίου1939, ο Χίτλερ σε ομιλία του ενώπιον του Ράιχσταγκ, αποκηρύσσει την αγγλο-γερμανική ναυτική συμφωνία και το γερμανο-πολωνικό σύμφωνο μη επίθεσης. Πολλά έγιναν γύρω απο τις 27 Απριλιου.
_______________
ΣΗΜ. όχι, δεν είμαι αυτό το κοριτσάκι, δεν είμαι τόσο αρχαία

731. πισωγύρισμα παντού

μετά τη δικτατορία, φανταζόμουν ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν από εκεί όπου τα είχαμε αφήσει και ήμουν σίγουρη ότι ο κόσμος προχωράει μπροστά. Δεν το χωράει ο νους ότι τα πράγματα πηγαίνουν όλο και πιο πίσω. Εκεί που είχε κατακτηθεί η αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών, νάτο πετιέται το πισωγύρισμα και η έκτρωση θεωρείται και πάλι αμάρτημα και μάλιστα από γυναίκες προοδευτικές, όπως διαπιστώνω από σχετικές αναρτήσεις εδωμέσα. Ψυχολογικά προβλήματα, σου λέει, αλλά γιατί; Αν υπήρχε ενημέρωση των κοριτσιών, θα υπήρχαν ενοχές;

730. ο θαυματοποιός μοναχός

πριν από πολλά χρόνια, σε μια σκηνή στημένη στο δάσος της Πεντέλης -πριν αυτό πουληθεί από την Ιερά Μονή και μετατραπεί σε κρανίου τόπο γεμάτο βίλες- ζούσε περιστασιακά ένα μοναχός που πηγαινοερχόταν στο Ορος και συμβούλευε γυναίκες κυρίως για πιθανές ασθένειες που έχουν ήδη ή μπορεί να παρουσιάσουν στο μέλλον, μπαίναν λοιπόν οι κοπελιές στη σκηνή, τις πασπάτευε (απονήρευτα εννοείται, και λόγω του σχήματος και λόγω φυσικής αγνότητας) και έβγαζε πόρισμα και θεραπεία με βότανα και καλή διατροφή, πιο συχνά όμως έδινε την πολύ καλή συμβουλή "επισκεφτείτε το γιατρό σας", με όλο το θάρρος που χρειαζόταν, δεδομένου ότι δεν παρουσιαζόταν ως επί γης προφήτης, είχε μια σεμνότητα ο άνθρωπος, ασχέτως πώς παρουσιάζεται σήμερα από όψιμους "οπαδούς" που δεν διστάζουν να αμαρτήσουν σε βάρος ενός νεκρού που είναι αδύνατο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

729. Ελεγχομενη Πτωση

Ελεγχομενη Πτωση δε λενε για τα αλεξιπτωτα, τα αεροστατα και τα ανεμοπλανα; Μετά απο καθε Ελεύθερη Πτήση ακολουθει μια.. Ελεγχομενη Πτώση! Αν ομως π.χ. το μπαλονι του αεροστάτου σκασει απρόβλεπτα, η Πτωση ειναι Ελεύθερη και ειναι τυχεροι οι αεραθλητες που επιζουν. Εμεις βεβαια εχουμε μια Ελεγχομενη Πτωχευση -μοναχα!
___________
ΣΗΜ. 26 Απριλίου 2010

728. προστασία

πόρτες ανοίγαν μπροστά μου
-θαύματα με καλούσαν-
κι εσύ τις έκλεινες
φτερά φυτρώναν στους ώμους
-ουρανοί ανοιχτοί με καλούσαν-
κι εσύ τα ψαλίδιζες
ξέρω πως με προστάτευες
αλλά τόση προστασία πια
ούτε θεός ούτε διάολος τη θέλει
αυτό που γλίτωσα είναι ο διορισμός
που πάντα επιθυμούσες
(για μένα)

________________________

ΣΗΜ. αφιερωμένο σε προστατευτικούς γονείς

727. η κυρία Μολφέτα

η κυρία Μολφέτα κόντευε τα εκατό όταν δεν είχα συμπληρώσει ούτε τα πέντε και νόμιζα ότι αυτό ήταν το μικρό της όνομα και τη ρώταγα ποιο είναι το επίθετό της αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει χωρίς δόντια η καημένη μονάχα ψέλλιζε κάτι που δεν ακουγόταν και τότε εξηγούσε η σπιτονοικοκυρά μας η μια από τις κόρες της (η Αγγελική που είχε δυο αδελφές τη Μαργαρίτα και τη Ραλλού που πέθανε φυματικιά) ότι αυτό είναι όνομα και επίθετο μαζί και σήμερα που τη θυμήθηκα υποθέτω πως ίσως να είχε ξεχάσει το όνομά της

726. όχι στις ψεύτικες αβρότητες

είχα μια συμμαθήτρια που είχε κάποιο σωματικό μειονέκτημα και προσπαθούσαμε οι υπόλοιπες να μη δίνουμε σημασία σε αυτό, σαν να μην υπήρχε δηλαδή. Εκείνη όμως, είχε μια εξαιρετικά προκλητική συμπεριφορά, ιδιαίτερα απέναντι σε μένα, ίσως επειδή πράγματι της φερόμουν ως ίση, χωρίς τζιριτζάντζουλες. Μερικές φορές με ακολουθούσε μετά το σχόλασμα φωνάζοντας διάφορα βρισίδια και μια φορά έστριψα απότομα και της έριξα ένα χαστούκι! Αρχισε να κλαίει και να απειλεί ότι θα το πει την επομένη στο δάσκαλό μας. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να ξημερώσει η άλλη μέρα, στο σπίτι ούτε λόγος να μιλήσω σχετικά, ένοιωθα ένοχη ως εκεί που δεν παίρνει λέμε. Ξεκίνησα πολύ νωρίς λοιπόν, κι έφτασα στο σχολείο από τις πρώτες, βρήκα το δάσκαλό μας και του εξιστόρησα το γεγονός "χτύπησα χτες την τάδε", εκείνος ρώτησε γιατί, του είπα τον λόγο, η συμμαθήτρια τάδε έσκυβε κάτω από το θρανίο της σαν να ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί, ο δάσκαλος την κάλεσε στην έδρα, δώσαμε τα χέρια υποσχόμενες και οι δυο μας να μη ξανακάνουμε τα ίδια και όλα μέλι γάλα. Ηρέμησα, θα ηρέμησε κι εκείνη φαντάζομαι. Φίλες δεν γίναμε, αλλά όταν πολλά χρόνια αργότερα συναντηθήκαμε σε ένα κατάστημα (εκείνη ως ιδιοκτήτρια και'γώ ως πελάτις) σκάσαμε στα γέλια ενθυμούμενες το γεγονός. Αυτά.

725. το φονικό ασσανσέρ

εκσυγχρονισμός: στην πολυκατοικία που μένει αλλάξαν ασανσέρ και βάλαν ένα με μουσικούλες ηλεκτρονικές, κιθάρα χωρίς τσικ τσικ, πεντακάθαρος ήχος, λουστραρισμένα πλευρικά τοιχώματα, δάπεδο σε τόνο γκρι ασημί ελαφρώς αγριεμένο, χαίρεται αυτός να μπαίνει και να πατάει κουμπάκια και να βγαίνουν βελάκια που αναβοσβύνουν πάνω-κάτω, εκείνη τη μέρα θά 'κανε πάνω από είκοσι φορές τη διαδρομή ταράτσα ισόγειο, μέχρι που τα πλευρικά τοιχώματα αρχίσαν να πλησιάζουν προς το κέντρο, αργά αργά, μεταξύ Α' και Β' ορόφου, και ως τον Γ' όροφο τον είχαν πνίξει, κατέβηκε και η οροφή με τα φωτάκια και τού 'καψε το μυαλό μαζί με το περιτύλιγμά του, το κρανίο έγινε σκόνη, ολόκληρος έγινε σκόνη και κόκκινο υγρό, που απορροφήθηκαν όλα από το αγριωπό δάπεδο σε χρώμα γκρι ασημί, τίποτα δεν είχε απομείνει ώσπου να φτάσει το ασανσέρ στην ταράτσα, όπου το περίμενε μια γιαγιούλα που μόλις είχε απλώσει τη μπουγάδα της και ήθελε να κατέβει

724. περί φιδιών

Οταν συναντήσεις φίδι, μη κουνηθείς καθόλου, κράτα και την ανάσα σου, κι αυτό θα περάσει, το φίδι ακολουθεί το δρόμο του κι άμα δεν νιώσει ότι κινδυνεύει δεν έχει λόγο να επιτεθεί.

Αυτή τη συμβουλή μας είχε δώσει ο πατέρας μας ο καλός όταν είμαστε μικρά παιδάκια και σε μένα χρησίμεψε δυο φορές: όταν συνάντησα ένα πολύχρωμο φιδάκι (σπιτόφιδο μάλλον θα ήταν, όπως είπανε οι ειδικοί μετά την περιγραφή μου) να διασταυρώνει το δρόμο μου σε κάποιο ορεινό μονοπάτι κοντά σε μοναστήρι και το άφησα να περάσει μπροστά από τα μικρά μου δεκάχρονα ποδαράκια και όταν ένα γκριζωπό φιδάκι με ωοειδές κεφάλι πέρασε (μάλλον οχιά, όπως διαπίστωσα μετά απο ψάξιμο) πέρασε με τη γλωσσίτσα του έξω και χώθηκε κάτω από το τσιμεντένιο δάπεδο της βεράντας κάποιου νησιώτικου σπιτιού πολλά χρόνια αργότερα.

Παρατηρώ λοιπόν, ότι τα φίδια δεν μας πειράζουν όταν δεν τα ενοχλούμε, όταν δεν (τα αφήνουμε να) αντιληφθούν την παρουσία μας, πράγμα που δεν συμβαίνει με τα φίδια του φασισμού, γιατί αυτά τα φίδια θεριεύουν ακριβώς όταν δείχνουμε να τα αγνοούμε.

723. απεγνωσμένο μήνυμα/σχόλιο νέου εναντίον γερόντων

 .



xxxxxxxx POY EISAI?? ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΑΚΟΜΑ ΡΟΔΟΠΗΣ? 
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ 
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, 
ΤΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΡΗΜΕΗΚ.... 
ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕΤΩΠΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ 
ΧΩΡΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΔΟΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΑ 50 
ΟΤΑΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΟΡΑΜΑ 
ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ.. ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ

_____________________________

ΣΗΜ. λυπάμαι πραγματικά, πολύ λυπάμαι
ΣΗΜ.2. η παγίδα του μίσους που λέγαμε. Το να στρέφεται μια κοινωνική ομάδα εναντίον κάποιας άλλης είναι η αρχή(=έναρξη, αφετηρία) αλλά και η Αρχή(=θεμελιακός κανόνας) του φασισμού. Προσοχή παιδιά!

722. ανώδυνα τραγουδάκια;

τυλιγμένη με λωρίδες,
γάζες και περικνημίδες,
το τραγούδι μου υπερήφανα θα πω
είναι σκέτο τραγουδάκι,
μα κρατάει το κλειδάκι
της βρωμιάρας συμμαχίας π' αγαπώ

____________________

ΣΗΜ. ευρωβυζιών στο Ισραήλ φέτος

721. περί ζωής και ονείρου

«Τι άλλο είναι, τελικά, το όνειρο παρά η σκιά μιας ζωής που έρχεται;»

παράφραση (δική μου) του στίχου:
«Τι άλλο είναι, τελικά, η ζωή παρά η σκιά ενός ονείρου που χάνεται;»

(«che è mai la vita? è l'ombra d'un sogno fuggente.»)
Από το ποίημα (1887) του Τζοζουέ Καρντούτσι (1835-1907), του πρώτου Ιταλού νομπελίστα λογοτέχνη, για τον μεγάλο τροβαδούρο της Οξιτανίας Ζωφρέ Ρυντέλ (12ος αι.)
________________
ΣΗΜ.1. στίχο, ποιητή και τροβαδούρο τους έμαθα από τον Πέτρο Παπακαλό στο f/b
ΣΗΜ.2. η παράφραση μού ταιριάζει γάντι, μάλλον γι αυτό ήρθε αυθόρμητα στο νου

720. πολιτισμικές διαφορές

κάποτε, είχα γνωρίσει ένα ερωτευμένο ζευγάρι συναδέλφων, τον Γιάνος (Ούγγρος) και την Λίζυ (Αυστριακή) και πήγαμε αξημέρωτα να δούμε τις τράτες που φέρνανε τα ψάρια στο λιμάνι της Πάτμου. Εκειπέρα ήταν ένα καλύβι που σερβίριζε αναψυκτικά και ζεστά ροφήματα και "τι θα πάρεις;" ρώτησε ο Γιάνος τη Λίζυ "μια μπίρα" απάντησε αυτή, "κι εσύ, Μαρίνα;" απάντησα "ένα τσάι" και "ωραία, δυο μπίρες κι ένα τσάι" είπε ο Γιάνος και αλληλοκοιταχτήκαμε σαν να πρωτογνωριζόμαστε μετά από δυο βδομάδες ενδιαφέρουσας παρέας.

719. νέο μοντέλο πολέμου

στη Συρία δοκιμάζεται σήμερα ένα νέο μοντέλο πολέμου, που θα μπορούσε να ονομαστεί multi-war, ένας πόλεμος που κανείς δεν γνωρίζει ποιος πολεμά εναντίον τίνος και γιατί, ένα γενικό πλιάτσικο συμβαίνει, μια λεηλασία ούτως ειπείν, σε έναν τόπο που κάποτε (μόλις λίγες μέρες νωρίτερα) ήταν χώρα, με κανόνες, νόμους και Σύνταγμα, αλλά περιέπεσε σε κατάσταση παράνοιας, όπως εσύ που τυχαίνει να ονειρεύεσαι και σου γυρίζει το όνειρο σε εφιάλτη, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα ξημερώσει: όλοι δρουν εκ του ασφαλούς και εκ του προχείρου ταυτόχρονα, όλοι σκοτώνουν και σκοτώνονται, τυχαία και κατά συρροήν ταυτόχρονα, κλπ κλπ, και αν βρεις αιτία στον παραλογισμό του πολέμου γράψε μου.
_______________
ΣΗΜ. πρόβλεψη του 2018

718. Λευτεριά σε Facebook, Instagram και WhatsApp

σήμερα πέσαν τα κάστρα του πολιτισμού μας: τα Facebook, Instagram και WhatsApp δεν απαντούν στο απεγνωσμένο κάλεσμα των χρηστών τους, των υπηκόων τους δηλαδή. Το Twitter ακόμα καλά κρατεί και από εκεί καλεί ο κόσμος σε βοήθεια. Ιδωμεν τι μέλλει γενέσθαι. Αυτά.

717. ο συκοφάντης

ήταν ένας που είχε συνήθειο να συκοφαντεί και μια μέρα του κατέβηκε στο νου να συκοφαντήσει δυο φίλους που είχαν ανοίξει ένα μπαρ, στέκι για καλλιτέχνες, όπου γινόντουσαν όμορφα πράγματα, ένα στολίδι για την πόλη τους. Οι δυο φίλοι μάθανε για τον συκοφάντη, που παρουσιαζόταν σε αυτούς σαν ο καλύτερος φίλος, υποστηριχτής και πελάτης, και του μίλησαν ρωτώντας τον γιατί το έκανε αυτό, κι εκείνος τους είπε ότι το έκανε για να ρίχνει άδεια και να πιάνει γεμάτα, που λένε, ώστε να καταλάβει ποιοι ήταν οι αληθινοί τους φίλοι κι εκείνοι τον συγχώρεσαν. Οι δυο φίλοι ήταν και δικοί μου φίλοι και με ενημερωσαν για το βιτσιο του συκοφάντη κι αν πέσει στην αντίληψή μου κάποιο νέο παραστράτημά του να τους το πω, αλλά, όταν ο συκοφάντης αρχισε και σε μένα να λέει τα δικά του, πόσο άχρηστοι είναι οι δυο φίλοι και να πάψω να τους εκτιμώ, τού απάντησα ότι κάνει λάθος να συκοφαντεί και τους έκοψα μαχαίρι όλους επειδή αποφεύγω τα μπερδέματα και γιατί δεν ήμουν καθόλου σίγουρη τί θα μετέφερε ο συκοφάντης στους φίλους μου και ποιον θα πιστεύανε τελικά μια και ήδη έκαναν μια φορά το σφάλμα να τον συγχωρέσουν.