1.130 κοινωνικό κράτος

σκέφτηκα την αξιοπρέπεια των άστεγων ανθρώπων που πουλάνε το περιοδικό "Σχεδία", ένα περιοδικό σχεδόν άψογο αισθητικά (αν και πολύ γυαλιστερό) πολύ καλύτερο από διάφορες φυλλάδες ιδιωτικών συμφερόντων. Σκέφτηκα πόσο νιώθουν αξιοπρεπείς αυτοί οι συνάνθρωποι μέσα στη δυστυχία τους, να μείνουν χωρίς σπίτι και δουλειά, συνεισφέροντας στη διανομή του περιοδικού με τα δικά τους νέα, ένα έντυπο που συνδιαμορφώνουν και νιώθουν υπερήφανοι και χρήσιμοι και όχι περιθωριακοί. Σκέφτηκα επίσης ότι αυτήν ακριβώς την αξιοπρέπεια βρεθήκαν εγκέφαλοι (ανεγκέφαλοι και αναίσθητοι) να εκμεταλλευτούν ώστε να ξεζουμίσουν τους υπόλοιπους συνανθρώπους που δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο έσχατο όριο εξαθλίωσης, αναγκάζοντάς μας να επωμισθούμε το βάρος της επιπλέον φορολογίας των πάμφτωχων ανθρώπων -τάχα μου και δήθεν- σύμφωνα με το νέο Νόμο/τροπολογία. Τι θέλει η κυβέρνηση τελικά; να μείνουμε όλοι στο δρόμο; Αξιοπρέπεια εξασφαλίζει κυρίως η χρηστή διάθεση των προϊόντων της φορολογίας όλων μας. Το "κοινωνικό κρατος" που λέμε. (18 Φεβρ. 2018)

955. άνθρωποι στα παγκάκια

λιγο πριν την Ολυμπιαδα του 2004, μια καλοντυμενη κομψοτατη κυρια καποιας ηλικιας, ψηλή και λεπτή, είχε κάνει σπίτι της ενα παγκάκι στη στάση τρολλεϋ στο Σύνταγμα. Είχαν μαζευτεί ένα σωρό περίεργοι (μαζι και'γώ) κι ακούγαμε την ιστορία της: ότι κατοικούσε στο κτίριο όπου τωρα στεγαζεται το πάμπλικ, ότι υπόγραψε κάτι χαρτιά που την υποχρέωσαν κάποιοι δικηγόροι, ότι την πέταξαν έξω απο το σπίτι της δυο μερες μετά από την υπογραφή, κλπ κλπ.

Μια κυρία από τον κύκλο των ακροατών προθυμοποιήθηκε να την πάρει στο δικο της σπίτι να παλέψουν για τα δικαιώματά της, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντας ότι θελει να μείνει κοντά στο σπίτι της.

 

Ξαναπέρασα απο εκεί και το θέαμα ήταν αποκρουστικό: η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη στο παγκάκι, ξεχτένιστη, βρώμικη και τρισάθλια, κάτω απο το παγκάκι ούρα και αποπατήματα, βρώμαγε ο τόπος. Την επόμενη φορά που ξαναπέρασα, το παγκάκι ήταν καθαρό. "Θα την μάζεψαν μαζί με τα αδέσποτα, εν όψει της Ολυμπιάδας" σκέφτηκα.