575. σαυροποίηση

Προχτές περπατούσα αμέριμνη, πηγαίνοντας να συναντήσω την παλιοπαρέα, όταν ένιωσα σαν να με γρατζουνάει κάτι πάνω στην αριστερή μου γάμπα. Φορούσα φουστάνι, η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Σαν τσίμπημα κουνουπιού μου φάνηκε, δεν έδωσα σημασία "θα βάλω αντικουνουπικό μόλις φτάσω στο ταβερνάκι" είπα μέσα μου και συνέχισα να προχωρώ.

Προχωρώντας, ένιωσα κάτι να σκαρφαλώνει, μπαίνοντας από τον ποδόγυρο του φουστανιού, να γαντζώνεται κατά μήκος του κορμιού μου, από τα πόδια ίσαμε το σβέρκο. Κάτι τι ξερό και λεπτό και παγωμένο, σαν ένα καινούργιο δέρμα και "ελπίζω να μη φαίνεται αυτό ό,τι και νά 'ναι, να μη κρέμεται απο το στρίφωμα" σκέφτηκα χωρίς να πάψω να προχωρώ, έχοντας στο νου μου να συντομέψω τη διάρκεια της συνάντησης ώστε να γυρίσω γρήγορα σπίτι να δω τι στο καλό με είχε βρει. 

Εφτασα στον προορισμό μου και είδα το τραπέζι μας να έχει καταληφθεί από μια παρέα σαυρομούρηδων, που, μόλις με είδαν άρχισαν τα χάχανα. Ενας μάλιστα, με φωνή τσιριχτή, με φώναξε με το μικρό μου όνομα "Μαρίνα! άργησες αλλά τα κατάφερες!" λέγοντας. Την παρέα δεν την έβλεπα πουθενά κι έτσι πλησίασα το γνωστό μου τραπέζι να δω ποιος με φωνάζει κι από πού αντλεί το θάρρος.

Τότε, πρόσεξα τα χέρια τους, που ήταν ανθρώπινα και φόραγαν στολίδια γνώριμα σε μένα. Το βραχιόλι της Καίτης, το ρολόι του Χρήστου, το δαχτυλίδι της Μαρίας, τη βέρα του Μανόλη, και "μα, τι γίνεται εδώ;" ρώτησα φωναχτά. "Ελα τώρα που δεν καταλαβαίνεις" είπε μια άλλη φωνή, τσιριχτή επίσης.

Ακολούθησαν κι άλλες φωνές, ένα πανδαιμόνιο στην ταβέρνα και "τι να καταλάβω;" ρώτησα με τη σειρά μου, για να πάρω την τρομαχτική απάντηση με άλλη μια ερώτηση: "σαυροποιηθήκαμε, δεν το βλέπεις; δεν το νιώθεις;" και "γίναμε σαύρες, ερπετά, όπως θες πες το" συμπλήρωσε μια λεπτούτσικη φωνούλα, που θύμιζε λιγάκι το χαιδευτικό τόνο της Μαρίας και "επιτέλους, μας έμοιασες!" ακούστηκε ο συριστικός ήχος του Τάκη.

Ετρεξα γραμμή στο βεσέ, να βρω καθρέφτη, να δω τι μου είχε συμβεί και είδα! Είδα να με κοιτάζει ένας κροκόδειλος μέσα από το γυαλί. "Οχι, αποκλείεται! αποκλείεται να σας μοιάσω!" κραύγασα, μην αναγνωρίζοντας τη δική μου φωνή, και πέταξα από πάνω μου το φουστάνι, τα παπούτσια, ό,τι φόραγα δηλαδή, κι άρχισα να τρίβω την πλάτη μου στον τοίχο. Λέπια πέφταν στο πάτωμα, ένα βουναλάκι λέπια γκριζοπράσινα σχηματίστηκε στα γρήγορα. Ελυσα τα μαλλιά μου και τα τίναξα. Λέπια πέσαν κι από εκεί. Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Ευτυχώς, ο κροκόδειλος είχε φύγει.
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 26 Ιουλίου 2017 στο f/b

574. τα κουκιά

Μιά ιστορία μ' ένα κατόρθωμα της θειάς της Αντριανούλας αυτή τη φορά, είναι τότε που είχε μαγερέψει κουκιά για να φάνε οι σέμπροι ένα μεσημέρι. Δεν τους αρέσανε τα κουκιά κι όλο εφτύνανε τα φλούδια στα τσίγκινα πιάτα τους. «Ετσι εισάστενε, ε;» είπε μέσα της η θειά και το βράδυ τους εμαγέρεψε τα ίδια τα φλούδια με ωραία σάλτσα και μοσκομυρίζανε. «Εφκειό είναι φαί σιόρα Αντριάνα, όχι το που εμαγέρεψες το μεσημέρι!» είπε ο αρχισέμπρος. Πού να μολογήσει το μυστικό του εξαιρετικού φαγητού τότες η θειά η Αντριανούλα. Επερίμενε κάμποσες μέρες, να τελειώσουν οι σέμπροι όλες τις δουλειές κι όταν τους αποχαιρέταγε για καλό χειμώνα, τους τό 'σκασε το πράμα. Για τούτο την εσεβόντανε όλοι αυτήν τη θειά, που εζούσε μόνη της και τά 'βγαζε πέρα σαν άντρας και καλύτερα, για τη σοφία και τη νοικοκυρωσύνη της.
_______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν ένα χρόνο στο f/b

573. παπούτσια παιδικά

τα παλιά χρόνια υπήρχε ένα παπουτσίδικο στην οδό Χαρίλαου Τρικούπη, που ανήκε στον κ. Καρακαξίδη -τί όνομα κι αυτό!- από εκεί μου είχε ψωνίσει η μάνα μου μια φορά παπούτσια "Κυριακής χαράς Δευτέρας θλίψης" όπως είχε πει η γιαγιά μου, γιατί δεν αντέξαν ούτε μια βδομάδα.. οι σόλες που ήταν κρεπ ξεκολλήσαν και τα πήγαμε πίσω, αλλά ο κ. Καρακαξίδης ήταν ανένδοτος "το παιδάκι σας είναι ζωηρό μαντάμ, οι σόλες είναι μια χαρά" μας είπε και φύγαμε άπρακτες και η γιαγιά μου με πήγε στου Μούγερ, στη Σταδίου.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 25/7/2017 στο f/b

572. φωτιά στη Βαρυμπόμπη

πριν από πάρα πολλά χρόνια, είχε ανοίξει μια ταβέρνα στη Βαρυμπόμπη, ο "Λεωνίδας", που νομίζω ότι υπάρχει ακόμα, και είχαμε πάει οικογενειακώς μετά από σύσταση μιας φίλης της μάνας μου και φτάσαμε σχετικά νωρίς, πάνω που βασίλευε ο ήλιος, καλοκαιράκι και αργούτσικα και παραγγείλαμε και περιμέναμε την παραγγελία, τα αδέρφια μου ιδιαίτερα ανυπόμονα όπως όλα τα αγόρια όταν πρόκειται για φαγητό, αλλά βγήκε το γκαρσόνι και είπε "φύγετε, κλείνουμε" αλαφιασμένο, δείχνοντας προς το βουνό και φύγαμε άρον άρον κι έβλεπα τις φλόγες να φτάνουν ίσαμε το δρόμο και μια σκόνη σαν να τις ακολουθούσε, ίσως και να ήταν από το χώμα του δρόμου αλλά είχα την εντύπωση ότι η σκόνη ερχόταν μαζί με τις φλόγες, κι έτρεχε το αυτοκίνητο και τα αδέρφια μούγγα, η όρεξη τους κόπηκε ξαφνικά κι αφού πατήσαμε άσφαλτο ηρεμήσαμε κάπως και πήγαμε στην Κηφισιά για πάστες και μπόλικο νερό.
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε χτες στο f/b

570. κουκούτσια

(εμπνευση απο γουφ)
μασημένο πορτοκαλοφέγγαρο
το στόμα του παιδιού
φτύνει διάττοντες
κουκούτσια
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε 22/7/2009 στο f/b

569. χέρι χέρι

ήταν τότε που, πιασμένοι χέρι χέρι με τον πατέρα, περπατούσαμε στο πάρκο της γειτονιάς χωρίς να μιλάμε.. σκεφτόμαστε μονάχα τον μικρό φαντάρο στον Εβρο, τον μεγάλο στα καράβια, τη μάνα με τις πίττες και τις μαρμελάδες της.. άραγε τι μέρα θα ήταν η επόμενη που θα ξημέρωνε; περπατούσαμε λοιπόν, όπως όταν ήμουν νήπιο και μου μάθαινε να μη φοβάμαι.. ένοιωθα όμως το δικό του φόβο κι έσφιγγα το χέρι του, λες για να τον απαλύνω.. η επόμενη μέρα ήρθε σαν νούμερο από θεατρική επιθεώρηση.. η βιαστική επιστράτευση αποδείχτηκε παρωδία και το νησί μισοχαμένο.
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 20/7/2017 στο f/b

568. κήποι σχολικοί

προπολεμικά, το Μαράσλειο είχε κήπο μοιρασμένο σε κομματάκια γης για τα παιδάκια του Δημοτικού, όπου το κάθε παιδάκι φρόντιζε το δικό του κηπάριο και μάθαινε για τη Φύση και τα φυτά από πρώτο χέρι.. σήμερα, τσιμενταρίστηκε ο κήπος, επειδή εκειπάνω χτίστηκε το νέο κτίριο.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 20/7/2017 στο f/b

567. χειροκροτήματα!

δεκάχρονα κοριτσάκια με κοτσιδάκια περπατούσαμε με την ξαδερφούλα μου φωνάζοντας ενθουσιασμένες λέξεις από την ανάποδη, κυρίως δισύλλαβες, ώσπου έφτασε η σειρά της λέξης "βλάκα" και κάτι εργάτες σε γιαπί παράτησαν τη δουλειά τους στη μέση και χειροκρόταγαν -ενθουσιασμένοι κι αυτοί! Πολύ αργότερα, φέρνοντας τη σκηνή στο νου μου, κατάλαβα την αιτία του ενθουσιασμού τους.
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε 20/7/2017 στο f/b

566. η Αράχνη

Ακονίζει τα γαμψά της νύχια και χαϊδεύει απαλά τα θύματα που πιάστηκαν στα δίχτυα της, πριν τα οδηγήσει τρυφερά σπρώχνοντάς τα προς τον απύθμενο οισοφάγο της, η Αράχνη. Τα ακονισμένα νύχια θα χρειαστούν στην περίπτωση που κάποιο θύμα διανοηθεί να προσπαθήσει να ξεφύγει από τον ιστό. Η κατάσταση ομηρίας είναι τελειωτική και διαφυγή δεν υπάρχει. Διαφορετικά, δεν πρόκειται περί Αράχνης, αλλά περί αράχνης, η οποία δεν έχει καν νύχια.
(δες το μεταφορικά)
__________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 19/7/2017

565. συνύπαρξη

Εκεινος μπερδευεται. Δεν μπορει να καταλαβει τι του ζηταει. Αδυνατει να αποκωδικοποιησει το βλεμμα της. Η ερμηνεια του χαρακτηρα της ειναι πανω απο τις δυναμεις του. Τοσο μυστηριο του ειναι ακατορθωτο να το αντιμετωπισει, για τουτο και γοητευτικοτατο. Διασκεδαζει πολυ μαζι της.
Εκεινη τον βρισκει κατωτερο των προσδοκιων της. Ποτε του δεν θα καταφερει να την καταλαβει. Ολα τα θελει μασημενα. Μπροστα της ειναι ενα χαρτι που τα γραφει ολα -χαρτι και καλαμαρι. Κανενα μυστηριο. Κανενα παιxνιδι. Καμια παρεκκλιση απο το "σωστο" και αναμενομενο. Αυτο καταντα βαρετο.
Πως ειναι δυνατο να συνυπαρχουν ομαλα και σε βαθος χρονου αυτοι οι δυο ανθρωποι;
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b, 18/7/2017

564. η Δανέζα και ο κάγκουρας

κάποτε, η Λίνε από τη Δανία ερωτεύτηκε έναν έλληνα τεχνοκράτη που της έκανε τη ζωή ποδήλατο επειδή μάλλον τη ζήλευε και ήθελε να την μειώνει για να του είναι πιστή.. άβυσσος η ψυχή των "μορφωμένων" ελληνων.. της έλεγε λοιπόν ότι δεν του άρεσε το στήθος της κι εκείνη ήρθε το επόμενο καλοκαιράκι με βυζιά πλαστικά αλλά τζίφος η υπόθεση γιατί ο τεχνοκράτης έδειξε απογοητευμένος και η Λίνε κατάλαβε επιτέλους ότι δεν της άξιζε αυτός ο χαζούλιακας ματσό-κάγκουρας και γύρισε στην πατρίδα της ξαλαφρωμένη.. η Λίνε ήταν περίπτωση ανθρώπου.. ζούσε για ένα διάστημα στην Κριστιάνια, ήρθε στα πεταχτά στην Αθήνα για την κηδεία του Παναγούλη, φρόντιζε γέρους και παιδιά.. εύχομαι να ζει και να είναι καλά.. όσο για τον κάγκουρα, δεν έχω νέα
________________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b, 18/7/2017

563. το παλιό σπίτι

βρήκα σήμερα πρωί πρωί το σπίτι όπου πέρασα αρκετά παιδικά καλοκαίρια, διακρίνεται η γωνιακή βεράντα, στο χωράφι με τα αγκάθια όπου διοργανώναμε αγώνες αγκαθοδρομίας για ξυπόλητους χτίστηκε μια εκκλησία, στο διπλανό αμπέλι ορθώθηκε πολυκατοικία με πιλοτί, οι χωματόδρομοι ασφαλτοστρώθηκαν, τίποτα δεν έμεινε όρθιο εκτός από το παλιό σπίτι που απέκτησε και μαντρότοιχο περιποιημένο, τότε ήταν όλα χύμα, η στάση του λεωφορείου απείχε μισή ώρα και το κοντινό μπακάλικο (μια ξύλινη παράγκα), όπου έφτανες διασχίζοντας έναν ελαιώνα, περί τα είκοσι λεπτά. Σε μισή ώρα (προς την αντίθετη κατεύθυνση) φτάναμε στα βουστάσια για γάλα φρέσκο, που κουβαλούσαμε στο κατσαρολάκι. Δεν ξέρω αν θέλω να πάω να δω την περιοχή από κοντά, μάλλον καλύτερη είναι η εικόνα που φωλιάζει στο μυαλό μου. Τι λες κι εσύ;
_____
ΣΗΜ. ανέβηκε πριν μερικές ώρες στο f/b

562. η βουτιά

μπορείς να πεις ότι ήμουν μια μάνα παράτολμη ή και άμυαλη, μια και βούτηξα στις σπηλιές με 19 μηνών μωρό και διάφορες κυρίες που βρισκόντουσαν στο καράβι με κοιτάζαν κάπως στραβά λέγοντας "αφήστε εδώ το μικράκι, θα το προσέχουμε", αλλά του φόρεσα τα μπρατσάκια και βουτήξαμε μόνο που το νερό ήτανε παγωμένο και βγήκαμε γρήγορα τρέμοντας, χτυπούσαν τα δοντάκια του, το σκούπισα καλά καλά και ηρέμησε, έχοντας ένα φοβερά δυνατό βλέμμα, το βλέμμα του νικητή! το μεγαλύτερο παιδί, γύρω στα εφτά, είχε μεγαλύτερη αντοχή και βγήκε καταχαρούμενο με τους τελευταίους βουτηχτές. Αυτές είναι ωραίες αναμνήσεις.
___________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

561. η καπαρντίνα

η καπαρντίνα σε έπαιρνε μαζί της ανεμίζοντας, τόσες φορές σε είχε πάρει και ποτέ δεν φαντάστηκα πως θα έφευγες μια μέρα μοναχός αφήνοντάς την πίσω, λες και θα μπορούσα να σε ξεχάσω χωρίς να τη χαϊδεύω κάπου κάπου, ακουμπώντας πάνω της το μάγουλο και σφίγγοντάς την στην αγκαλιά μου

560. όνειρα πραγματοποιημένα!

ποιος ο λόγος να ονειρευόμαστε, αν δεν υπάρχει τρόπος να πραγματοποιηθούν τα όνειρα; κάτι τέτοιο είπε, λένε, ο Οσκαρ Ουάιλντ και συνέβη σε μένα να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο που είχα δει πριν από 55 χρονάκια: η θάλασσα της Θεσσαλονίκης, λέει, είχε γίνει κάτασπρη σαν γιαούρτι και περπάταγε κόσμος πάνω της, λέει, και ξαφνικά φύσηξε αέρας, λέει, η γιαουρτόπετσα ανανταριάστηκε και ο κόσμος σώθηκε με πολύ χαρούμενο τρόπο, πέφταν ομπρέλες χρωματιστές από τον ουρανό, λέει, κι άρπαζε καθένας από μια ομπρέλα κι ανέβαινε ψηλά και σωζόταν, λέει, και το θυμήθηκα αυτό το όνειρο επειδή στην κάτασπρη παραλία έχουν στηθεί οι ομπρέλες του Ζογγολόπουλου και υπάρχει και κάποιος που σιάχνει αναμνηστικά αντίγραφά τους, αλλά μάλλον ο Οσκαρ δεν εννοούσε αυτό ακριβώς ως πραγματοποίηση ονείρων! (λέω)
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε χτες στο f/b

559. η σημασία της ελευθερίας

ως νήπιο, ήμουν πολύ αγαπησιάρικο και πανέξυπνο, αργότερα, ως παιδί, ένα παιδί-θαύμα που λένε, ταλαντούχο, πολύ διακριτικά περίεργο και διαβαστερό, ως προέφηβη εξαιρετικά σκληροτράχηλη και αγωνιστική, οι παληκαρισμοί μου δεν είχαν όρια λέμε, και συνάμα διακριτικά προστατευτική προς τους αδύναμους, αλλά και λίγο μετά, γύρω στα 15, θυμάμαι καλά ότι -αφού είχα μαζέψει τα πραματάκια μου σε μπόγο για να το σκάσω μούτσος στα καράβια!- πήρα τη γενναία απόφαση να μείνω σπίτι μέχρι να πάρω το Απολυτήριο του (εξατάξιου τότε) Γυμνασίου και πολύ καλά έκανα, βέβαια με αφορμή τις σπουδές πήγα μακριά για να συναντήσω την ελευθερία μου, τη συνάντησα και είμαστε αχώριστες ίσαμε σήμερα. 

Γιατί τα γράφω αυτά; ένα παράδειγμα δίνω για το πόσο σημαντική είναι η ελευθερία για έναν νέον άνθρωπο: πολύ περισσότερο χρήσιμη από (άχρηστες, επειδή ο έφηβος γνωρίζει πολύ περισσότερα από όσα οι *μεγάλοι* υποπτεύονται!) νουθεσίες και χαϊδέματα, που είναι απαραίτητα βέβαια και αυτά ως διαβεβαίωση ενδιαφέροντος και απέραντης αγάπης
______
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

558. γκρίζα δάκρυα χνουδωτά

κρυμμένος πίσω από πλατύφυλλα εξωτικά φυτά, έκλαιγε με γκρίζα δάκρυα χνουδωτά, μακρουλά σαν ουρές λαγών πεπιεσμένες, που τρέχαν από το βασανισμένο μάτι του μονόφθαλμου έρωτά του, που μόλις είχε πεθάνει, αλλά, καθώς το παζλ της καρδιάς του πήγαινε για διάλυση, ανακάλυψε το μικρό κομματάκι που έλειπε και συνήλθε αμέσως: βρισκόταν και αυτό εκεί κοντά, κρυμμένο πίσω από τα πλατύφυλλα εξωτικά φυτά κι έκλαιγε με γκρίζα δάκρυα χνουδωτά, μακρουλά σαν ουρές λαγών πεπιεσμένες
(ατάκα κιεπιτόπου, μετά το φιλμ του Γούντυ Αλλεν)
______________
ΣΗΜ. πριν από λίγο γράφτηκε στο f/b

557. μυκήτων παρέες (καλοκαιρινό ασματίδιον)

πληθαίνουν οι παρέες των μυκήτων
σε μπαρ και σινεμά με Μπάστερ Κίτον
λουσμένοι σε ιδρώτα από μασχάλες
αβέρτα φτάνουν κολυμπώντας σε ροχάλες
ξετσίπωτα ποζάρουν με μαγιό
φρεσκομπανιαρισμένοι στα γιογιό!

__________
ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτόπου, τώρα δα μόλις γράφτηκε στο f/b

556. Μοδικία

Υπάρχει ένας τόπος Μοδικία ονομαζόμενος, ίσως από κατάτμηση του όρου "ερημοδικία" ίσως και όχι. Εκεί ζουν μακαρίως μερικοί άνθρωποι, αλλά και ζώα, και όντα εξωγήινα. Οι κάτοικοι της Μοδικίας μπορούν να περιπλέουν ολόκληρο το Σύμπαν, περνώντας από μυστικά ανοίγματα που υπήρχαν ανέκαθεν ή που τα κατασκευάζουν τη στιγμή ακριβώς που τα χρειάζονται για να περάσουν. Στη Μοδικία, λοιπόν, εβρέθηκα προχτές περνώντας κατά λάθος από ένα φρεάτιο ανοιχτό, συγκεκριμένα το φρεάτιο του ασσανσέρ που το εσιάχναν κάποιοι ειδικοί. Αυτοί οι ειδικοί είναι, ως φαίνεται, μοδικιανοί, μια και περνούν και ξαναπερνούν από και προς τον τόπον αυτό το μαγικό, οπου δεν υπάρχει σκότος, πόνος, μαλάκυνση εγκεφάλου και άλλα βδελυρά πράγματα που βαραίνουν την ψυχή. Εβρέθηκα προς στιγμήν στην Μοδικία και έφτασε η στιγμή αυτή για να ποθήσω να παραμείνω εκεί δια βίου -όσο μου απομένει ακόμη, δηλαδή. Ούτε λεφτά, ούτε τράπεζες, ούτε σκοτούρες, όλο τραγούδι και ξάπλα ο κόσμος και ησυχία, ηρεμία... Μοδικία και πάλι Μοδικία το λοιπόν. Ενα παράλληλο Σύμπαν, όπως θα τό 'λεγαν μερικοί σοφοί, που ίσως και να το έχουν επισκεφτεί.
_______________
ΣΗΜ. ανέβηκε στις 2 Ιουλίου 2017  στο f/b