στην αρχη έβαζε το κεφάλι πάνω στην καρέκλα ο χορευτής και, όσο δυνάμωνε το παίξιμο, τουμπάριζε αργά χωρις να ξεκολλαει από την καρέκλα, η πλάτη του "έγλυφε" την πλάτη της καρέκλας, τα πόδια μισολυγισμένα στον αέρα, μέχρι που η τούμπα ολοκληρωνόταν και ο χορευτής βρισκόταν καθισμένος καβαλητά στην καρέκλα ανάποδα, με την πλάτη ελεύθερη, και στο δυναμικό φινάλε της μουσικής σηκωνόταν όρθιος, άρπαζε την καρέκλα με τα δόντια και τη σήκωνε ψηλά! το είδα με τα μάτια μου να το κανει ο ευτυχης 50χρονος πατέρας του φίλου μου του Λουκά στο γάμο του γιου του στο Αργος, παλιά.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
