782. επισκέπτες και ικέτες

στην αρχή ήρθαν οι Φιλιππινέζες. Δεν υπήρχε σοβαρό σπίτι και σοβαρή κυρία που να μη διαθέτει (και επιδεικνύει) μια φιλιππινέζα τουλάχιστον. Ερχόντουσαν νόμιμα ως νοσηλεύτριες, αλλά ο νόμος ήταν εύκολα παρακάμψιμος και, αντί να ξεσκατώνουν γερόντια (που κι αυτό το έκαναν) ξεγοφιάζονταν στη λάτρα των σπιτιών χωρίς ανάσα. Σήμερα διαθέτουν ένα ισχυρό σωματείο, απόσο γνωρίζω, σχολεία για τα παιδάκια τους, χώρους για να περνούν τις ημέρες "εξόδου", κλπ, και αποτελούν αξιοπρεπέστατη κοινωνική ομάδα.

Λίγο αργότερα, ήρθαν οι Πολωνοί. Μορφωμένοι νέοι που δούλευαν σε οικοδομές (ήτανε στα όπα της τότε η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας) για να μαζέψουν μερικά χρήματα μέχρι να βγει η βίζα τους, συνήθως για Καναδά.

Κατόπιν, ήρθαν οι Αλβανοί. Δυνατοί άνθρωποι, οικοδόμοι, νοικοκύρηδες στα οικονομικά τους, συχνά το παίζαν βορειοηπειρώτες για να μην εξεγείρουν τα πνεύματα.

Ηρθαν κι άλλοι πολλοί από τα Βαλκάνια: Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι. Οι Αγάδες, Πασάδες, Δερβισάδες δεν καταδέχτηκαν. Ηρθαν και Αφρικανοί, οδεύοντας προς άλλες δυτικές χώρες.

Οταν άρχισαν να έρχονται οι κυνηγημένοι από τα βάθη της Ασίας, Αφγανοί, Ιρακινοί, Ιρανοί, Πακιστανοί, Ινδοί, Κινέζοι, κλπ, ανοίγαν μαγαζάκια και ήτανε πολύ ΙΝ να τρωει κανείς σε εξωτικά εστιατόρια. Αυτό γινόταν μέχρι που ξύπνησε το Ελληνοευρωπαϊκό δαιμόνιο που θέλει τη χώρα καθαρή, με καθαρόαιμα ζώα ΕΛ, ασχέτως αν (συνεχίζω αργότερα γιατί συγχίζομαι)