1.174 τώρα στα γεράματα... αποδιοπομπαία γίδα!

 

 

 

Μετά απο ...εχμ, να λογαριασω... 2025-1995=30 ... ολογράφως τριαντα, ΝΑΙ, ΤΡΙΑΝΤΑ!!! ολοκληρα χρονια στο διαδίκτυο, βρέθηκε ενας τόπος να με εξοστρακισει, εξορίσει, (όπως θες πέστο για) απο τα μελη του. Μάλιστα, όσο κι αν είναι απίστευτο. Εμένα, το καλό παιδί, το κορίτσι που τηρώ ευλαβικά (και διαδιδω και ενημερωνω σχετικα) τους κανονες της επικοινωνιας στα δικτυα, βρέθηκε ενα δικτυο (που θελει ή/και νομιζει ότι είναι) κοινωνικό, το φουμπούκιον, (ελληνιστί facebook) να με εξωπετάξει.

Φυσικά, μπορεί να μη το κατάλαβε καν, να έγινε εν αγνοία του, που λένε, και αυτό θα το μαθω εν καιρω. Ο χρονος τα γιατρευει όλα, ίσως γιατρεψει και αυτη την πληγή... ΜΠΟΥΑΧΑΑΑΑ... ΚΛΑΨ ΛΥΓΜ (πεφτω στα πατωματα τωρα 

Ζητώ συγγνώμη απο τα φιλαράκια εκειπέρα, ισως να λαχτάρησαν με την απουσία μου, ίσως και να μη την πήρανε χαμπάρι, ποιος ξερει... Ενημερωνω παντως, δια παν ενδεχόμενον(!) ότι --->>>

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΗ και εύχομαι τα καλύτερα για όλους!!

1.766 ανωνυμα μηνυματα

ανακάλυψα σήμερα μερικά μηνύματα από "μη φίλους" που θέλουν να γίνουν φίλοι μου! Τα μηνυματα στάλθηκαν πριν από 5 και πάνω χρόνια.
1. Γεια σου Μαρίνα. Έχουμε κοινό γνωστό τον Ιωάννη Μαιτρ Αβραμίδη. Άρα αν θες στείλε μου αίτημα φιλίας διότι εγώ δεν έχω τη δυνατότητα. Το λέω διότι είμαστε ώριμοι άνθρωποι κι εν γένει μπορούμε να μιλήσουμε για πολλές πτυχές της ζωής. Άλλωστε κι εγώ πιστεύω ότι η Γη είναι επίπεδη όπως γράφεις στο βιογραφικό σου. Εν τέλει είμαι πολιτικός επιστήμονας κι φοιτητής νομικής. Άρα είμαι ώριμος άντρας κι εν γένει ώριμος άνθρωπος. Ο αυθορμητισμός νου υποδηλώνει αγάπη η οποία αναβλύζει από τη ψυχή μου όπως κι ο δικός σου.
2. Καλησπερα καλα εισαι?
--------------
τα υπόλοιπα 2-3 περιέχουν άγρια βρισίδια και τα... λογόκρινα!

1.695 κώδικες επικοινωνίας

χάνεται ένας άνθρωπος και μαζί του χάνονται ένα σωρό κώδικες επικοινωνίας, γιατί κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με κάθε άλλον άνθρωπο ξεχωριστά χρησιμοποιώντας διαφορετικό κώδικα ώστε να ανταλλάξει γνώμες, να σχολιάσει, να κάνει αυτό που λέγεται "επικοινωνία". Αλλιώς συνομιλεί π.χ. ο πατέρας με την κόρη, ο πατέρας με το γιο, ο ίδιος πατέρας με τυχόν άλλο παιδι δικό του ή ξένο, αλλιώς με τη γυναίκα του, αλλιώς με τον δικό του πατέρα, με τη μάνα με τον κάθε αδελφό / αδελφή, με κάθε φίλο, κλπ, όπως και η γυναίκα έχει αντίστοιχους κώδικες επικοινωνίας με τους ανθρώπους που την περιβάλλουν, και καθώς βλέπεις μαζεύτηκαν κιόλας καμμιά εκατοστή κώδικες ακτινωτά γύρω από ένα ζευγάρι ανθρώπων και, πέρα από την απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου, χάνονται χιλιάδες κώδικες. Δεν είναι λοιπόν μονάχα η γλώσσα που συνδέει τους ανθρώπους, είναι και ο τρόπος επικοινωνίας μεταξύ του καθένα με τον κάθε άλλον που εκφράζει κάτι τι πέρα από τη γλώσσα: τα άπειρα διαφορετικά συναισθήματα. Ισως γι αυτό η γλώσσα των ηγετών / πολιτικών να χαρακτηρίζεται ως "ξύλινη", επειδή δεν έχει άρωμα και χρώμα και απορώ πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να είναι αγαπητοί και να έχουν οπαδούς και θαυμαστές. Τι να συμβαίνει άραγε;

1.497 φουμπουκική επικοινωνία

15 Σεπτεμβρίου 2017 :
Αυτό που λείπει από τη σύναξη των Φουμπουκαίων είναι η ποικιλία στα θέματα. Κολλάμε σε ένα δυο πραγματάκια που ήδη έχουν παρουσιαστεί σε ειδήσεις, κλπ, γενικά σε τιβικάναλα, τα πασαλείβουμε κι εμείς εδωμέσα, τα στρίβουμε και τα ξεστρίβουμε και αυτό είναι όλο. Μαθαίνουμε μερικά ενδιαφέροντα (αν ανοίξουμε συνδέσμους, που δεν το βλέπω/νιώθω να γίνεται συχνά) καμαρώνουμε φωτό από όμορφα μέρη, όμορφες φάτσες, σκυλογατάκια, πτηνά, ζώα συνθετικά ή ατόφια ολοζώντανα, κλπ, κι αυτό είναι κάτι τι ακόμα. Σχολιάζουμε πετώντας βιαστικά από δω κι από κει, αλλά ούτε κι αυτό είναι πραγματική επικοινωνία. Μάλλον βρισκόμαστε σφηνωμένοι στο στάδιο αναμόρφωσης και το γεγονός ότι η ανωνυμία/ψευδωνυμία έχει σχεδόν ολοκληρωτικά καταργηθεί σε αυτό το χωριό, με κάνει να νομίζω ότι πέσαμε στη λούμπα με τους κροκοδείλους και οσονούπω φαγωνόμαστε από τα δοντάκια τους και καταπινόμαστε ολοσούμπιτοι! Μακάρι να κάνω λάθος και να φταίει μονάχα η νοσταλγία μου για το Μπλογκοχώριον και η δυσκολία να εξοικειωθώ με τη Φουμπουκούπολη.

μπήκα στο φουμπουκ το 2009 και μεχρι το 2011 ημουν μια φωνη βοούσης εν τη ερήμω, εκανα μια μεγάλη παύση μεχρι το 2017 όταν διαπίστωσα αυτά που έγραψα στις 15 Σεπτεμβρίου. Απο τότε κι ύστερα, απλώς περιφέρομαι αναρτώντας και σχολιάζοντας ταυτιζόμενη ή μη, και ταυτόχρονα διαπιστώνοντας πόσο λίγοι είμαστε, λίγοι αριθμητικά εννοείται, απογοητευτικά λίγοι -ελάχιστοι. Θέλει κουράγιο η συνέχεια. Κουράγιο λοιπόν.

1.368 περί παρακολουθήσεων

Το τηλέφωνό μας το παρακολουθουσαν προχουντικώς, και μαλιστα μου ειχε δωσει ραντεβου ο παρακολουθητης στα γραφεία παρακολουθησης! Και πήγα. Ηταν ενας μικρος χωρος κατω απο την πλαϊνη σκαλα του Καλλιμαρμαρου (που τοτε το λεγαμε απλως Στάδιο) όπου βρισκοντουσαν μερικα φανταρακια και κανανε αστεια. Ενας ψηλέας ηθελε να με ξεμοναχιασει και δωσαμε ραντεβου στου Παπασπύρου, απέναντι. Φυσικα, ΔΕΝ πήγα. Γυρισα τρεχάλα στο σπίτι, ειπα τα καθεκαστα στον πατέρα μου και καθάρισε: αλλάξαμε νούμερο τηλεφώνου. Αν συνεχιστηκε η παρακολουθηση, δεν γνωριζω. (ενα τετοιο ειχαμε σε χρωμα μπορντώ)
Εκείνη την εποχή μπερδευόντουσαν κιόλας οι τηλεφωνικές γραμμές και τύχαινε να γίνεις ακούσιος παρακολουθητής! έτυχε μια φορά να παρακολουθήσω μια συζήτηση ενός ζευγαριού που χώριζε και άκουσα απίθανα πράματα!!

1.360 Ελενίτσα και Σάκης

ο Σάκης και η Ελενίτσα (που δεν θέλει να την λέει ο Σάκης "μωρό", αλλά δυσανασχετεί και όταν δεν την λέει) είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που συνεννοούνται μονίμως με το τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό, έστω κι αν βρίσκονται τόσο κοντά, ώστε να μπορούν να αγγιχτούν, σε απόσταση αναπνοής που λένε.

1.077 υπήρξαν εποχές χωρίς κινητά

τα παλιά τα χρόνια, όταν κινητά δεν υπήρχαν ούτε στην οργιάζουσα φαντασία μας, όταν τα τηλέφωνα στα χωριά (αν υπήρχαν) ήταν κάτι ξύλινα κουτιά που δουλεύαν με μανιβέλα, οι συνεννοήσεις γινόντουσαν με προκαθορισμένα ραντεβού στα τοπικά γραφεία της Τουριστικής Αστυνομίας. Ξεκίναγες για διακοπές, ας πούμε, σε ένα νησί και συνεννογιόσουν με τους φίλους που θα πηγαίναν αλλού, σε άλλο νησί (ήταν πολύ της μόδας τα νησιά, τότε) και κανονιζόταν από τα πριν η μέρα και η ώρα του τηλεφωνήματος, ώστε άμα πας να τους εύρεις να είναι απίκο να σε περιμένουν, να σε πάνε σε δωμάτιο, μη βρεθείς να κοιμάσαι σε καμιά παραλία. Ετσι λοιπόν, βρέθηκα ένα βραδάκι να τηλεφωνάω από Πάτμο σε Μύκονο, οχτώ η ώρα, να πιάνω γραμμή με τα χίλια βάσανα (γκρ γκρ το καβουρδιστήρι στα γραφεία του τοπικού ΟΤΕ, ενώ οι άλλοι περιμέναν στημένοι στην Τουριστική Αστυνομία Μυκόνου μαζί με καμιά 50ριά ακόμα στην ουρά) να ζητάω όνομα, να ενημερώνω για μέρα και ώρα άφιξης, να φτάνω και να πέφτω σε ενθουσιασμένες αγκαλιές. Ωραία πράματα λέμε.