320. η γλυκειά Αν και ο Νταν στην κατσαρόλα

Η Αν γεννήθηκε μια ζαχαρένια μέρα,
είχε ματάκια με γυαλιά,
χειλάκια για φιλιά
και μπόλικο αέρα.

Μεγάλωνε η Αν λοιπόν,
στο μελωμένο παρελθόν,
με μια μποτίλια
κονιάκ, τεκίλα, ρούμι, τζίν
το αλκοόλ της προς το ζειν.

Με μια μποτίλια αγκαλιά
σαράντα μέτρησε σκαλιά
στην κατρακύλα
ο Διαβήτης δήλωσε παρών
κομμένο πια το τιρμπουσόν.

Η Αν μεγάλωσε πολύ
άσπρισε το ξανθό μαλλί
σαν προβατάκι
παντρεύτηκε, έκανε παιδιά
κι έπινε μόνο τσικουδιά.

Ηρθε μια μέρα που η Αν
τά 'χασε όλα, πάει ο Νταν
Καραμπουρνάκι
με μια στεκάτη μαλλιαρή
κοκκινομάλλα λαμπερή.

Τό 'φερε εδώ, το πήγε εκεί,
δεν είχε δεύτερο βρακί
πήρε μαχαίρι
κάνει το Νταν κοκκινιστό
και τη στεκάτη φουρνιστό.

Τους έφαγε η Αν μετά,
μα δεν της βγαίναν τα σκατά
στο Κρυονέρι
όλα τα ξέρασε η Αν
το Νταν, τη στέκα και το παν.

Η 2η εκδοχή «Η Αν και ο Νταν» εδώ: -->>
http://rodiat7.blogspot.com/2008/08/blog-post_31.html

319. εκεί όπου σπανίζουν τα φιλιά

Οταν βουλιάζω μέσα στο μυαλό μου
είναι όλοι παρόντες εκεί μέσα
σε αυτή τη μαλακή τρύπα.

Κολλημένοι στα τοιχώματα
μπερδεμένοι στις γκρίζες έλικες
είναι όλοι,
όλα τα πρόσωπα που γνώρισα
είναι εκεί.

Με περιμένουν να βουλιάξω
για να έχουν την ευχαρίστηση
να με διώξουν από εκεί

Αφού πρώτα φιληθώ σταυρωτά
βγαίνω στον έξω κόσμο
-στον κόσμο της καρδιάς-
όπου τα φιλιά σπανίζουν.

Από το βιβλίο «Η λυδία λίθος» της Ηντιθ Γουόρτον, καρφώθηκε στο νου μου μια φράση μόνο, αυτή:-->>

«Μόνο το γεγονός ότι αγνοούμε πόσο καλά μας ξέρουν οι οικείοι μας, μάς επιτρέπει να συμβιώνουμε μαζί τους.»

Καρφώθηκε στο νου μου και τη σκέφτηκα και την ξανασκέφτηκα αυτή τη φράση και εξακολουθώ να διαφωνώ. Αυτό που νομίζω είναι ότι οι οικείοι μας δεν μας γνωρίζουν καθόλου, μας παρεξηγούν και μας αγνοούν επιδεικτικά πολλές φορές, και αυτό μας κάνει να φεύγουμε χωρίς τύψεις από κοντά τους. Μένει μια νοσταλγία για τις παλιές καλές μέρες, αλλά εκεί ίσως παίζει το ρόλο της και η παιδική ηλικία που είναι, έτσι κι αλλιώς, γλυκειά...

318. σκιές, σημάδια

Κάποτε, περνούν πλάι μας σκιές που μας σημαδεύουν
Κάποτε, περνούμε δίπλα από ανθρώπους και σημαδεύουμε τις σκιές τους

Κάποτε, τα σημάδια μένουν ανεξίτηλα
Κάποτε, εξαφανίζονται κάτω από ένα νέο σημάδι

Προσοχή, μη πατάς τη σκιά σου, μπορεί να σε εκδικηθεί!

317. το γκαζόν

Μη πατάτε το γκαζόν
εάν είσθε αμαζών!

(το γκαζόν είναι χορτάρι
το σκουπίζουν οι φαντάροι
-βλέπε, άκουγε και σώπα,
μην αφήνεις ούτε γόπα)

Στο γκαζόν τέρμα το γκάζι
κι αν γλυστρά να μη σε νοιάζει!

316. ταξίδι στην Αρκαδία

πήγα στην Αρκαδία
καβάλα στη σχεδία
και το σχεδιαστήριο
έκανα θυσιαστήριο
ερώτων χθεσινών,
άσχετων, σκοτεινών...

κι όπως ονειροπολούσα
και με τα όνειρα γελούσα,
όρμηξε η Αρκαδία
και μου κλέβει τη σχεδία!

Αρκαδία, Αρκαδία,
δώσε πίσω τη σχεδία
άραξα και τεμπελιάζω
δε λυπάσαι να σκουριάζω;

315. στιχακια για ονόματα - Λουίζα

Τη λέγανε Λουίζα
και είχε μάτια γκρίζα
την έβαζαν στη πρίζα
της δίνανε και μίζα
κι άλλαζε το "Λουίζα"
σε "οδοντογλυφίζα"