1.746 ΠΙΚΠΑ και συνέπεια

μια φορά, είχα συνοδέψει μια φίλη που είχε πρόγραμμα να επισκέπτεται (σχετικά συχνά) τα παιδάκια του ΠΙΚΠΑ Βούλας. Τα μικρούλια δείχναν να την περιμένουν πως και πως, για μια στιγμή σκέφτηκα να αποκτήσω επίσης αυτή τη συνήθεια, αλλά, γνωρίζοντας ότι η συνέπειά μου θα ήταν αδύνατη, έδιωξα γρήγορα αυτή τη σκέψη. Το ίδιο ακριβώς με εμποδίζει να φροντίσω κάποιο ζωάκι. Εδω για μένα την ίδια δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω.

1.702 το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από την παγωνιέρα μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

1.672 άνθρωποι και ζώα

κάποτε, με ρώτησε κάποιος τι ζώο θα ήθελα να ήμουν αν δεν ήμουν άνθρωπος και απάντησα: «ελέφαντας ή άλογο (αγριο, εννοειται)» και τον τρέλανα τον τύπο!
(αλήθεια, αυτό θα ήθελα, αν δεν..)
Μετά, με ρώτησε γιατί και απαντησα: «ελεφαντας για να εχω υπομονη και αλογο (αγριο, εννοειται) για να τρεχω»

1.414 η Γκριζού

η Γκριζού ήτανε γάτα, αλλά όχι γάτα τυχαία: γάτα με πέταλα, που λένε. Στην Αθήνα βρέθηκε συνοδεύοντας την προγιαγιά μου όταν ήρθε για να αφήσει τα κόκκαλά της στην πρωτεύουσα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η ασθένεια που έλεγε πως είχε πέρασε και η προγιαγιά έζησε καμμιά δεκαπενταριά χρονάκια ακόμα και τα κοκκαλάκια της τα άφησε τελικά στην Κεφαλονιά. Η Γκριζού όμως έμεινε και διέπρεψε στην πρωτεύουσα.

Εκανε στράκες από όπου πέρναγε, άνθρωποι και γάτοι τρέχανε πίσω της, οι γάτοι κυρίως το Γενάρη, και η Γκριζού ήτανε περήφανη και ακατάδεχτη μέχρι που γνώρισε το γάτο της καρδιάς της, έναν κατάμαυρο αλήτη με πράσινα μάτια. Την πολιορκούσε παντού ο άτιμος, δεν την άφηνε σε χλωρό κλαρί, που λένε.

Μια στην αυλή, μια στην ταράτσα, τελικά τα κατάφερε και κάπου τη στρίμωξε και η Γκριζού, αντίθετα από τις συνηθισμένες γάτες που γεννοβολάν ασύστολα, γέννησε μονάχα ένα γατάκι, ένα κοριτσάκι που το βαφτίσανε Μαυρούλα γιατί έμοιασε του μπαμπά και βγήκε κατάμαυρο.

Η μάνα μου διηγόταν ένα σωρό ιστορίες με την αγαπημένη της Γκριζού, μια με τον ψαρά που τον ξεγέλασε και τού βούτηξε ένα ψάρι, μια άλλη με τον παπού μου που τον ακολουθούσε σαν σκυλάκι, μια που άρπαξε ένα καημένο ποντίκι που τόλμησε να μπει στην κουζίνα, κι άλλες αμέτρητες που δεν τις θυμάμαι τώρα.

__________________________
μόλις τώρα δα γράφτηκε στο f/b

1.383 φιλοζωΐα και όρια

Τη φιλη μου τη Χαριτίνη τη δαγκωσε ενα αγριοσκυλο τις προάλλες και επεστρεψε επειγοντως απο τις διακοπες της με μπανταρισμενο ποδι, 4 ραμματα, αντιλυσσικο ορο, κλπ. Οταν τη ρωτησα αν καταγγειλε το σκυλι, αν εδωσε περιγραφη, κλπ, για να ληφθουν μετρα, απαντησε «ε, το καημενο το σκυλι τί φταιει;» και οταν της ειπα οτι μπορει να κινδυνεψουν παιδακια αν πανε στο ιδιο μερος, μουγκαθηκε. Ειπαμε φιλόζωοι ναι, αλλα υπαρχουν και ορια.

911. πέντε ζωούλες πεταμένες

ήταν πέντε μωρούλια σκυλάκια σε μια στάση υπεραστικού λεωφορείου, ούτε ενός μηνός, πιθανότατα πεταμένα (αλήθεια, πώς πετιούνται πέντε ζωούλες;) και, καθώς έμαθα αργότερα, "εδώ πετιούνται συχνά, έχουν ξαναπετάξει ζωάκια εδωπέρα", όπως είπε μια κυρία και κάποιος άλλος συμπλήρωσε "όλοι εδώ, στην περιοχή, έχουμε τουλάχιστον από ένα, εμείς έχουμε ήδη τρία, δεν μπορούμε κι άλλα" και σκεφτόμουν τι θα γίνουν τα σκυλάκια (ήταν και ποιμενικά να πάρει η ευχή, σε διαμέρισμα δεν χωράγαν) και πονούσε η ψυχή μου όταν σκεφτόμουν πόσα άραγε θα επιζήσουν, αν προλάβουν να γλιτώσουν από το πάτημα κάποιου οχήματος, αλλά ήρθε το λεωφορείο και ανέβηκα και το είπα στην κυρία εισπράκτορα και αμέσως, πριν εισπράξει το εισιτήριό μου, τηλεφώνησε στην αρμόδια υπηρεσία του τοπικού Δήμου και ζήτησε την αρμόδια κυρία και το θέμα λύθηκε, όπως με διαβεβαίωσε: θα έτρεχαν αμέσως να τα μαζέψουν. Ξημερώθηκα ελπίζοντας να μείναν λίγο παραπάνω εκεί, στο τσιμέντο της στάσης και να μη τόλμησαν να διασχίσουν (ξανά) την άσφαλτο και να τρώνε τώρα το φαγάκι τους και να είναι ευτυχισμένα.