Πρόκειται που λέτε για ένα δαχτυλίδι μονόπετρο, ένα κόσμο λεφτά κόστισε στη μανούλα μου που μου το δώρισε στον Α' γάμο μου. Ο γάμος κράτησε τρεις μήνες, αλλά το δαχτυλίδι πολύ περισσότερο. Κρατάει ακόμα, για την ακρίβεια. Αυτό το δαχτυλίδι είχε μια περιπέτεια που την έζησα και'γώ μαζί του. Μια φορά λοιπόν, τότε που είχα μείνει χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά και με δυο παιδιά μικρά κι έψαχνα την τύχη μου και τη βρήκα σ' ένα εισιτήριο τρόλεϋ -την έχω γράψει κάπου αυτή την ιστορία, να μη τη ξαναλέω- τότε λοιπόν φόραγα αυτό το περιουσιακό μου στοιχείο καθημερινά στο μικρό δάχτυλο του αριστερού μου χεριού, καθώς επίσης κουβαλούσα όλα μου τα περιουσιακά στοιχεία σ' ένα μικρούτσικο τσαντάκι τύπου "φάκελος".Οταν γύριζα από την (εξοντωτική) δουλειά στο σπίτι, φρόντιζα να φέρνω διάφορα χαρτονάκια και κουτάκια από διάφορα υλικά, λάμπες, καρφιά, κλπ, για να τα δίνω να παίζουνε τα παιδιά που, ευτυχώς, προτιμούσανε να βάζουν τη φαντασία τους να δουλέψει παρά να μου ζητάνε μπάρμπες και τζον τζον. Το μεγάλο μου έφτιαχνε διάφορα ακτινωτά κόλπα με λουρίδες από χρωματιστά χαρτόνια, κανονική βιομηχανία παραγωγής χρωματιστών αστεριών, ήλιων και φεγγαριών, και το μικρό μου είχε τότε μια μανία να κόβει σε μικρά κομματάκια τα χαρτάκια και να τα βάζει σε κουτάκια που τα καλοτύλιγε με σελοτέηπ. "Μπράβο καρδούλα μου" έλεγα στην καθεμιά και δώστου χαμογελάκια ικανοποίησης και δώστου αγκαλίτσες γλυκειές. Ετσι ζαχαρωμένα περνάγαμε μέχρι που ένα βράδυ, κουρασμένη όπως ήμουν, αποφάσισα να βάλω λίγη τάξη και μάζεψα τα κουτάκια και τά'ριξα στα σκουπίδια και, σα να μην έφτανε αυτό, τα κατέβασα κιόλας να τα πάρει ο σκουπιδιάρης.Μέσα στην παραζάλη μου, δεν θυμήθηκα ότι είχα δώσει το δαχτυλίδι μου, μαζί με μερικά άλλα δευτερεύουσας σημασίας, να το δοκιμάζει το μικρό και να καμαρώνει. Το επόμενο πρωί το αναζήτησα, τη ρώτησα πού το είχε βάλει αλλά δεν θυμότανε καθόλου. Ρώτησα και τη μεγάλη, ούτε κείνη το είχε δει πουθενά. Εφαγα μια γερή φλασιά και θυμήθηκα τα κουτάκια και τα σκουπίδια. Τρέχω σαν τρελλή κάτω, αλλά είχε περάσει ο σκουπιδιάρης. Εκείνη τη μέρα είχε διαλέξει να είναι ταχτικός, πανάθεμά τον κι αυτόν! Η ώρα δε με έπαιρνε άλλο, συνόδεψα τα παιδιά στο σχολείο τη μια και στο σχολικό την άλλη, και πήγα στη δουλειά. Μπορεί να καταλάβει κανείς εύκολα πώς είναι να είσαι επί ξύλου κρεμάμενος και να χάνεις μια μικρή περιουσία, κάπου μισό εκατομμύριο τότε, μέσα από τα χέρια σου. Αλλού πατούσα κι αλλού βρισκόμουν μέχρι που συνειδητοποίησα τι είναι αυτό που αξίζει πραγματικά σ' αυτό τον κόσμο και, σίγουρα, δεν είναι τα διάφορα μπιχλιμπίδια όσο και ακριβά να κοστίζουνε.Διηγήθηκα τη φάση στα παιδιά του γραφείου και δε με πιστεύανε, τόσο ψύχραιμη ήμουν. Τελοσπάντων, όταν γύρισα σπίτι και για κάθε ενδεχόμενο, έταξα στα παιδιά ότι "όποια βρει δαχτυλίδι, αυτό θα είναι δικό της, θα της το κληρονομήσω" και πέσανε με τα μούτρα να ψάχνουνε αλλά τίποτα. Ητανε Σεπτέμβρης τότε που συνέβαιναν αυτά και σύντομα πιάσανε τα πρωτοβρόχια και χρειάστηκαν οι γαλότσες και μέσα σε μια γαλότσα βρήκε η μεγάλη μου ένα πετραδάκι, την τσίμπαγε κάτι στην πατούσα, και'γώ παραξενεύτηκα πώς είναι δυνατό αφού πριν τις φυλάξω τις είχα καλοκαθαρισμένες όπως πάντα, δε φυλάω πράγματα βρόμικα. Πάντως, η γαλότσα βγήκε από το ποδαράκι και τινάχτηκε κι έπεσε το δαχτυλίδι από μέσα. Χαρές η μεγάλη! "Δικό μου είναι τώρα μαμά, δικό μου, έτσι;" πανηγύριζε. "Δικό σου, φυσικά, αλλά άμα μεγαλώσεις θα στο δώσω" της απάντησα, ενώ η μικρή θυμήθηκε ξαφνικά τι είχε κάνει τα δαχτυλίδια κι άρχισε να ψάχνει μέσα στις υπόλοιπες γαλότσες, όπου -ως εκ θαύματος!- τα βρήκε όλα!Η ιστορία είναι διδακτική, μας λέει πόση αξία έχουν τα υλικά πράγματα και πόσο πολύ μεγαλύτερη αξία έχουνε οι σχέσεις των ανθρώπων και ακόμα πιο πολύ της μάνας με τα παιδιά της. Οσο το σκέφτομαι αναλογίζομαι αν η δική μου μάνα π.χ. θα είχε την υπομονή και την καρτερικότητα και την ψυχραιμία μου ή θα με είχε πλακώσει στις σφαλιάρες. Της το χρωστάω πάντως, να είμαι εξηγημένη, αν δεν ήτανε τόσο αυστηρή και ψυχρή μαζί μου, ίσως να μην έβαζα τα δυνατά μου να της πάω κόντρα και να χτίσω έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, για να θυμηθούμε και κανα αρχαίο ρητό.
Εχω ένα φίλο που δουλεύει μια ζωή ολόκληρη σαν είλωτας, εδώ στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Γνωρίζει το εργατικό δίκαιο απέξω κι ανακατωτά, αν και δεν είναι δικηγόρος. Φροντίζει τους υφισταμένους του στη δουλειά, καλύτερα κι από πατέρας. Μάχεται για τα δικαιώματα κάθε αδύναμου. Δυναμικός και σοφός άνθρωπος θα χαρακτηριζόταν ΑΝ. Αν δεν μου απαντούσε μια φορά που τον ρώτησα "τι ψηφίζεις;" «Α, αυτό το θέμα το έχω λύσει. Είμαι συνειδητοποιημένος. Δεν μπερδεύομαι με τα πολιτικά. Ψηφίζω Νέα Δημοκρατία!» Σημειώνω επίσης ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που παλιότερα, τα νιάτα του, ανήκε στις τάξες της ΕΔΗΝ (νεολαία της Ενωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) και είχε κατεβάσει μια νύχτα το "πουλί" της δικτατορίας από το βάθρο του στην πλατεία του χωριού του με κίνδυνο να τιμωρηθεί ακόμα και με εξορία, χώρια τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια. Αν ένας άνθρωπος αυτής της ποιότητας, εργατικός, έξυπνος, πολυταξιδεμένος, σκέφτεται με αυτό τον τρόπο, τι ζητούμε από τους υπόλοιπους;
Ο πίνακας είναι του σημαντικού ζωγράφου Δημήτρη Γρατσία και ουδεμία σχέση έχει με το κείμενο που ακολουθεί. Ηθελα κάπου να τον έχω και τοποθετήθηκε εδώ επειδή είναι ένα έργο μεγάλου μεγέθους -ο Γρατσίας ζωγραφίζει κυρίως σε μεγάλα τελάρα- αλλά όχι τόσο μεγάλου όσο είναι ένα τοιχογράφημα, ένα graffiti.
Ημουν γύρω στα δέκα όταν γνώρισα το Δημοστένη, φοιτητή της θεολογίας, που ερχότανε σπίτι μας μαζί με τον πάτερ Τίτο, ένα στρατιωτικό παπά που είχε παρασταθεί στις περιπέτειες του πατέρα μου στον πόλεμο του '40-'41 και είχαν γίνει φίλοι. Μόλις πήρε το πτυχίο του ο Δημοστένης, πήγε φαντάρος, έβαλε τα ράσα και καπάκι τον βάλανε φυλακή. Ρώτησα "τι κακό έκανε ο Δημοστένης" -που δε λεγότανε πια έτσι αλλά είχε πάρει άλλο όνομα παπαδίστικο- και πήρα την απάντηση ότι "δεν έκανε τίποτα κακό, καλό έκανε" και δεν κατάλαβα πώς γίνεται να μπαίνει φυλακή ένας που κάνει καλό και μάλιστα παπάς.Μετά από πολλά χρόνια, όταν σπούδαζα πια, έπεσα σε μια κατάμαυρη ομίχλη περπατώντας στη Σταδίου. Ηταν ο Δημοστένης με τα ράσα του, που με αγκάλιασε γελώντας. Εδειχνε ψηλότερος κι είχε παχύνει, ενας θεόρατος άντρακλας και όχι το μαζεμένο παπαδάκι που ήτανε παλιά, με κόκκινη γενιάδα. Είχε γίνει αρχιμαντρίτης, με ρώτησε αν είναι όλοι καλά στο σπίτι κι έφυγε βιαστικός. Ανακατευόταν με διάφορα θέματα κοινωνικού χαρακτήρα, φιλάνθρωπος και προοδευτικός, όπως οι πιο πολλοί στην πατρίδα του την Κρήτη.Κάποτε, έγινε και Δεσπότης και ύστερα Αρχιεπίσκοπος σε μια μακρινή χώρα, όπου τον σφάξανε σαν τραγί και κανένας δεν έμαθε γιατί, το έγκλημα έμεινε ανεξιχνίαστο.
Πριν από πενηνταεφτά χρόνια, τον Αύγουστο του 1949, πήγαμε στη Ρόδο με τη μανούλα και τον πατερούλη μου να δούμε τα Δωδεκάνησα που απελευθερώθηκαν από τους ιταλούς. Οι ιταλοί είναι κάτι χαρούμενοι άνθρωποι που μιλάνε δυνατά και κουνάνε τα χέρια τους και γελάνε πολύ, μου το είχε πει η γιαγιά μου. Πήγαμε με ένα καράβι που το λεγανε "Λίνδο" αν θυμάμαι καλά και, πριν νοικιάσουμε το σπίτι όπου έμενε ο Αντωνάκης που με ρώταγε "πώς σε λέσε;", μείναμε για λίγο σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο που είχε πλακάκια με χρωματιστά παγώνια στους τοίχους και μεγάλη αυλή με μικρά δεντράκια και μια λιμνούλα με ψαράκια.Εκεί στην αυλή, ένα πρωί παίρναμε το πρωϊνό μας όταν ένας καλός κύριος που όλο γέλαγε με κάλεσε κοντά του. Η μανούλα με τον πατερούλη μου λέγανε τα δικά τους κι έτσι ξεγλίστρησα λέγοντας πως πάω να δω τα ψαράκια στη λιμνούλα αλλά πήγα γραμμή στο τραπέζι του γελαστού κυρίου. "Θα είναι ιταλός και δε θα πρόλαβε να φύγει", είπα από μέσα μου. Εκανε κάτι αστεία παιχνίδια με τα δάχτυλά του. Πρώτα τα έβαζε έτσι που να νομίζεις ότι κόβει το μεγάλο δάχτυλο (αντίχειρα) του χεριού του και μετά το ξανακολλάει, μετά έβαζε τα δυο δάχτυλα (δείκτη και μέσο) όρθια πάνω στο τραπέζι σα να είναι στρατιωτάκια, έλεγε "Προσοχή! Γονατίστε! Πυροβολήστε!" και γονάτιζε τα δάχτυλά του βγάζοντας τον αντίχειρα ανάμεσά τους. Πολύ αστείο!"Ελα να πάμε στα δεντράκια να σου δείξω κάτι μεγάλο που έχω πάνω μου" μου είπε και με απογοήτεψε: δεν ήτανε ιταλός. "Να ρωτήσω τον πατερούλη μου" απάντησα, "μια στιγμή κι έρχομαι", κι έτρεξα να το πω στον πατερούλη μου. Μόλις έφτασα στο τραπέζι μας και το είπα, "ποιος κύριος;" με ρώτησε ο πατερούλης μου. Εστριψα να του δείξω τον καλό κύριο με τα αστεία κόλπα και το μεγάλο πράγμα που είχε πάνω του και θα μου τό 'δειχνε, αλλά είχε φύγει. Ψάξαμε πολλή ώρα να τον βρούμε, αλλά λες και άνοιξ' η γη και τον κατάπιε. Είχε γίνει άφαντος! Μετά από λίγες μέρες, τον είδα σε ένα κέντρο όπου τραγούδαγε ο Νίνο Κόστα και, μέχρι να τον δείξω στον πατερούλη μου, είχε εξαφανιστεί. Πολύ μυστήριος αυτός ο κύριος!
Ολοι
πετάνε, έτσι αποφάσισα να τηλεφωνήσω
στην κολλητή μου και να της ζητήσω με
όλο το θάρρος να μου δανείσει την
προσωπική της κοσμοσφαίρα για ένα
ταξιδάκι -μετ' επιστροφής- στον Αρη. Να
δω το θεό του πολέμου από κοντά επιτέλους
και να του πω λόγια αμάσητα: Να πάψει να
κουρδίζει τον κοσμάκη για να αλληλοσκοτώνεται
κι αυτός να κάνει χάζι. Η κολλητή μου
απουσίαζε κι έτσι αποφάσισα να πετάξω
με ένα αυτόματο δοκιμασμένο τρόπο, τα
φτερά της φαντασίας μου. Τα βρήκα πίσω
από τη σκούπα που χρησιμοποιούσα όταν
ήμουν μάγισσα. Ητανε σπασμένα και δεν
κολλούσανε με τίποτα, ούτε με ούχου
λέμε. Απελπισμένη, κατέβασα το χαρταετό
μου από το πατάρι -κάτι έπρεπε να πετάξω
πια- αλλά δε φύσαγε καθόλου. Είπα το
γνωστό τραγουδάκι "φύσα αεράκι φύσα
με" αλλά το ξόρκι δεν έπιασε. Ο αέρας
βρισκόταν στο σακί του Αίολου καλά
κλεισμένος και δεν έβγαινε με τίποτα.
Κορόιδο είναι να βγει με τέτοια ζέστη;
Τελικά, είδα το "Χαρακίρι" του
Μαζάκι Κομπαγιάσι -ένα φοβερό φιλμ του
1962 για τους Σαμουράι- και πέταξα από τη
χαρά μου, που η ΕΤ1 δεν είναι εντελώς για
τα σκουπίδια -δεν είναι για πέταμα
δηλαδή.
Η Πόλη κοιμάται το καλοκαίρι και η Αρκούδα το χειμώνα. Η Πολική Αρκούδα πότε κοιμάται; 
Διαρκώς για πανσελήνους θα μιλώ 
Από τα είκοσι προσπαθούσε
να γίνει ένας σοβαρός μεσήλιξ.
Οσο μεγάλωνε, τόσο σοβάρευε.
Στα τριάντα, εβδομηντάρης.
Στα σαράντα, εξηντάρης.
Στα πενήντα, ήρθε στα ίσια του.
Μετά, άρχισε να κατρακυλά απότομα.
Στα εξήντα τραγούδησε.
Στα εβδομήντα ήπιε.
Στα ογδόντα ήθελε πολύ να χορέψει.
Χόρεψε μια φορά και πάει,
αυτό ήταν. Εφυγε με το παράπονο,
πως στη ζωή του ήρθαν όλα ανάποδα.
Κάλλιο αυτή η όμορφη πέτρα, να τη βλέπω και να την καμαρώνω να στέκει σταθερά χτισμένη στον τόπο της, παρά η αγωνία μη πέσει και με πλακώσει.
Τη νουβέλα του ΕΝΙΑΥΤΟΝ με τίτλο «Ο θρύλος του θανάτου των Μοναχών», που γράφτηκε το Φλεβάρη στο blog 28 days in February 2006 σε οχτώ συνέχειες. Συγκέντρωσα όλα τα απεσταλμένα κομμάτια μαζί και θα τα βρείτε αν πατήσετε ΕΔΩ. Καλή ανάγνωση!
Ενας κύκλος νέος αντικαθιστά το χρήμα. Η νέα κοινωνία των βιβλιοφίλων αναδύεται. Αγοράζω τα βιβλία των φίλων. Πληρώνω το μανάβη με βιβλία, μου δίνει ρέστα το μυθιστόρημά του. Οι εκδότες γίνονται αρχηγοί, ο Μέγας Εκδότης πλανηταρχεύων. Κτυπώ την πόρτα -τοκ τοκ τοκ- και το σώμα απουσιάζει. Ανοίγει το Μέγα Λεξικό Ολων Των Γλωσσών, ΜΕΛΕ για συντομία. Ενας τόμος εγκυκλοπαίδειας κρατά πρακτικά στα συμβούλια της παγκόσμιας κυβέρνησης. Οι υπόλοιποι τόμοι παίζουν τους σερβιτόρους. Τα μπουκάλια περιέχουν γράμματα αντί ποτά, οι φράσεις φτιάχνουν έπιπλα. Ενα μεγάλο τραπέζι έχει πόδια άσπρες φάλαινες τύπου Χέρμαν Μέλβιλ. Το αμπαζούρ είναι δερματόδετο με τα άπαντα του Χίτλερ Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ. Η μέρα έχει καταργηθεί. Ολοι μελετούν και γράφουν νύχτα. Τα βιβλία φωτίζουν την οικουμένη. Τζάμπα ενέργεια. Εγκεφαλική. Ο προφήτης δικαιώνεται: "Το έργο μας είναι να μπεί το βιβλίο σε κάθε σπίτι, να γεμίσουν τα σπίτια με βιβλία, να διαβάζει ο κόσμος, να μάθει την Αλήθεια, να γνωρίσει τη Γνώση." Γευματίζουμε και δειπνούμε βιβλία. Ποιήματα Μαγιακόφσκι με σάλτσα Ρεμπώ σαλάτα, Μυθιστόρημα Περλ Μπακ γιαχνί. Βαρυστομαχιάζουμε κιόλας με φαστ φουντ βιβλίων με το κιλό (σαβουροπακέτα). Ξεδιψάμε με κόμικς. 
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
This is a FunEL
