1.769 πού ανήκει το μέλλον;

οταν ημουν νεα, πολυ νεα, ακουγα να λενε οτι "το μελλον ανηκει στους νεους", κι όσο περνουσανε τα χρονια συνεχιζόταν το ιδιο τροπαρι περί του σε ποιους ανηκει το μελλον. Ομολογω οτι το ειπα και'γω στα παιδια μου, ελπιζοντας κατι να παει καλυτερα, μεχρι που διαπιστωσα (και μοιραζομαι μαζι σας) οτι το μελλον ανηκει καπου αλλου, σε καποιους αλλους, σε εκεινους που οριζουν τη μοιρα των ανθρωπων, αν θα εχουν κατι να φανε δλδ, τοπο να κοιμηθουν, αν θα ζησουν ή θα σκοτωθουν σε κανα πολεμο. Αφτα τα ολίγα. Ας αφησουμε λοιπον το μελλον στην ησυχια του, να το χαιρονται οι προγραμματιστες του, κι ας κοιταξουμε τι κανουμε σημερα!
_______________
μόλις το σκέφτηκα και το έγραψα στο f/b

1.747 Μαλβίνα

Δυστυχισμενος ανθρωπος, χαρισματική οπωσδήποτε, και ανησυχη. Θυμάμαι και τις χαριτωμενες εκπομπές μαγειρικής με τα παιδιά της. Ισως να προσπαθουσε να φτιαξει μία εικόνα, την εικόνα της, μόνο που αυτή η εικόνα αντιστεκόταν γιατί ήταν πολλές εικόνες μαζί.

RIP Μαλβίνα, θα σε θυμάται καθένας με τον τρόπο που ο ίδιος θέλει και όποιος σε κατέταξε κάπου έχει άδικο: αταξινόμητη ήσουν, παρόλα τα τελευταία που δεν τιμησαν τα πρώτα.

Ητανε ψωνάρα η μακαριτισσα, που εψαχνε πού να βρει ισχυρότερο ακροατήριο και τελικά κατέληξε στους (υποτιθέμενους) εστέτ επειδη αυτοι ειχανε (και εχουν) τα λεφτά;

Μυστηρια γυναίκα, πάντως, που άφησε ένα πλήθος τσιτάτα αντιπροσωπευτικά για τον καθένα.

Εχω μπροστά μου την εικονα της, οταν ηρθε στο γραφειο να ψαρέψει εναν ανθρωπο σοφό, αλλά δεν της πέρασε. Την θυμάμαι να κλαίει με πρησμένα (απο μπουνιες ισως) ματια στο υπόγειο μπακαλικάκι της γειτονιάς. Χάρη εκανε στα υπολοιπα παιδακια οταν πηρε το δικο της παιδι απο το (δημοσιο) σχολείο.

Αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα, αλλά οπωσδήποτε αστεία, έβγαζε γέλιο, το οποίο εξηγούσε καθένας με τα δικά του μέτρα.

Τελευταία, δεν ξερω αν φανέρωσε τον χαρακτήρα της, επειδή δεν ειμαι καθόλου σίγουρη ότι είχε καποιο συγκεκριμενο χαρακτήρα. Ανασφαλής ανθρωπος ηταν, αυτό νομίζω, και παλαντζάριζε αποδώ κι αποκεί. Μερικοί ίσως σκεφτούν ότι χαραμίστηκε η εξυπνάδα της, που μπορεί να ητανε κιόλας ενας σκέτος εξυπνακισμός σαν αυτόν του αδονη.

Οσο για μένα, αρκέστηκα να την αγαπώ και χωρίς να την καταλαβαίνω.

https://el.wikipedia.org/wiki/Μαλβίνα_Κάραλη

1.742 κανονικότητα

μια φορά, ήταν ένας άνθρωπος που, αφού εξέτασε προσεκτικά τον εαυτό του, σκέφτηκε να δώσει έναν ορισμό περί ανθρώπου. Ετσι λοιπόν, όρισε τον εαυτό του ως άνθρωπο "κανονικό".

σκέψου τώρα, αν ο άνθρωπος εκείνος, ο πρώτος άνθρωπος που όρισε την κανονικότητα, να ήταν ένας άνθρωπος διαφορετικός από τους τωρινούς "κανονικούς" ανθρώπους. ε;

1.737 27, σημαδιακή ηλικία

ε, λοιπόν, τα 27 ήτανε σημαδιακή ηλικία για μένα. Τότε αποφάσισα να μη ξαναστενοχωρήσω εμένα, τότε η αποκάλυψη του Δασκάλου μου περί της γλυκερότητας των παλιών ασμάτων και των παλιών καλών εποχών χάραξε τη μετέπειτα πορεία μου, τότε ήταν που απομυθοποίησα αρκετούς (σημαίνοντες και αγαπητούς) ανθρώπους και τα λόγια/συμβουλές τους απο το ένα αφτί μπαίναν κι από το άλλο βγαίναν, τότε μού υποσχέθηκα οτι αν αποκτήσω παιδιά θα τα μάθω να με παρακάμπτουν και να μη με λαβαίνουν σοβαρά υπόψη! οι εποχές αλλάζουν και οι άνθρωποι είναι σημαντικό να ζουνε στην εποχή τους. Πώς αλλιώς θα προχωράει ο κόσμος;
(δεν γραφω αλλα, σημειωνω για να ερεθισω τη σκεψη σου και να θυμηθω να το αναπτύξω κάποτε το θέμα)

1.734 «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

συνάντησα σήμερα πολλή γκρίνια στο ιντερνετ για κάτι γερόντια, κάτι ανθρωπους που γερνώντας χάσανε τα μυαλά τους και αφήνονται στα έμπειρα χέρια ΜΜέδων που δεν χάνουν ευκαιρία να τους εκμεταλλεύονται. Κρίμα. Κρίμα και για τη γκρίνια δηλαδή.
«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα», λέει η παροιμία, νομίζω πάντως ότι προϋπόθεση ειναι να υπάρχει μυαλό και πλήρης συνείδηση: όχι να πολεμάει κανείς ξεμωραμένους ανθρώπους.

1.733 χρήμα

τα πράγματα τουμπάρισαν από τη στιγμή που το χρήμα έχασε τον αμιγώς ανταλλακτικό του χαρακτήρα και έγινε το ίδιο προϊόν

1.731 πού ωφελεί ένας πόλεμος

όπου αποδεικνύεται ότι ένας πόλεμος λύνει όλα τα εσωτερικά προβλήματα μιας χώρας. Ο λαός συσπειρώνεται απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο/εχθρό, στηρίζοντας τον πολεμόχαρο ηγέτη του.

1.726 περί προβάτων

λένε ότι το πρόβατο που βγαίνει από το κοπάδι το τρώει ο λύκος, αλλά υπάρχουν και μερικά ατρόμητα πρόβατα που προτιμούν το λύκο από το κοπάδι, αν και (λένε πάλι) ότι πρόκειται περί προβάτων ανοήτων κσι όχι ατρόμητων, που έχουν άγνοια του κινδύνου δηλαδή, αλλά και πάλι τί ζωή είναι αυτή να τη ζεις μέσα στην τρομάρα;

1.725 περί βιβλίων

αγαπάμε τα βιβλία που διαβάζουμε, όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το σχήμα τους, τη γραμματοσειρά τους, το βάρος ή την ελαφράδα τους (η ελαφράδα τα κάνει να μεταφέρονται εύκολα και να διαβάζονται όπου νά'ναι), το μεταφραστή τους (αν ειναι μεταφρασμενα), το χαρτί τους (αν είναι απαλό ή σκληρό), και, κυρίως, από τη μυρωδιά τους: το μελάνι κερδίζει κάποιους πόντους! Θυμάμαι ακόμα μια έκδοση ποιημέρων του Λόρκα σε έκδοση του Ηριδανού, σε απαλό, λεπτό, υπόλευκο χαρτί. Είχε τυπώσει μονάχα 1.000 αντίτυπα. Αργότερα, το ξανατύπωσε σε άλλο χαρτί, κάτασπρο και σκληρό. Δυστυχως, χάρισα κάπου το δικό μου και μετά το ξαναγόρασα στη νεα παρτίδα, δεν ήτανε όμως το ίδιο και σχεδόν το μίσησα.

1.698 ένας πραγματιστής

σήμερα το πρωί συνάντησα ένα φίλο, αδελφό της φίλης μου της Χαριτίνης (που εγινε θεούσα, καθως ξες, αλλα ο αδελφός απο άλλο ανέκδοτο) και συζητήσαμε λίγο για την κατάσταση. Μου είπε λοιπόν με ύφος σοβαρό (ειχε ανεκαθεν ενα τροπο να κάνει τον σοβαρό απέναντί μου, αν και μερικά χρονάκια μικρότερος) μου είπε λοιπόν «εγώ, καθως ξερεις, είμαι πραγματιστής και ξέρω. Θα γίνει πόλεμος και θα καταστραφούν όλα.»

Δυσπιστώ απο φυσικού μου όταν καποιος ξεκινάει μια φράση με το "εγώ", πράγμα που σημαίνει (ετσι νομιζω τουλάχιστον) ότι προβάλλει τον εαυτο του επειδή δεν τού'χει και τόση εμπιστοσύνη! απάντησα λοιπόν ότι ζω απο περιέργεια γιατι θέλω να δω τι θα γινει παρακάτω, θυμίζοντάς του κιόλας ότι τα ίδια έλεγε και πριν πενήντα χρόνια (θυμαμαι πανάθεμά με πχια!) τότε με την κρίση του πετρελαίου το '73, συμβουλεύοντας να πάμε να φύγουμε γιατί θα ανάψει μπαρούτι, κλπ κλπ.

Εκείνος πήρε των ομματιων του βεβαια κι εφυγε, αλλά... ξαναγύρισε γιατι δεν τον σήκωνε το κλίμα! Δεν εκανε παιδια για τον ίδιο λογο: το φόβο της εξαφανισης του κοσμου και σημερα μού είπε «α, θυμάσαι, ε; ευτυχως που δεν εχω παιδια!»

Βρήκα κατι προχειρο να πω για να ξεφύγω και να συνεχίσω το δρόμο μου, σκεπτόμενη αν άνθρωποι μορφωμενοι σαν κι αυτον έχουνε παρόμοιες ιδέες όντας κατω απο τα βαρίδια του φόβου, τι να πουνε οι άλλοι; Αυτά.
_____________________
8 Δεκ. 2022, f/b

1.695 κώδικες επικοινωνίας

χάνεται ένας άνθρωπος και μαζί του χάνονται ένα σωρό κώδικες επικοινωνίας, γιατί κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με κάθε άλλον άνθρωπο ξεχωριστά χρησιμοποιώντας διαφορετικό κώδικα ώστε να ανταλλάξει γνώμες, να σχολιάσει, να κάνει αυτό που λέγεται "επικοινωνία". Αλλιώς συνομιλεί π.χ. ο πατέρας με την κόρη, ο πατέρας με το γιο, ο ίδιος πατέρας με τυχόν άλλο παιδι δικό του ή ξένο, αλλιώς με τη γυναίκα του, αλλιώς με τον δικό του πατέρα, με τη μάνα με τον κάθε αδελφό / αδελφή, με κάθε φίλο, κλπ, όπως και η γυναίκα έχει αντίστοιχους κώδικες επικοινωνίας με τους ανθρώπους που την περιβάλλουν, και καθώς βλέπεις μαζεύτηκαν κιόλας καμμιά εκατοστή κώδικες ακτινωτά γύρω από ένα ζευγάρι ανθρώπων και, πέρα από την απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου, χάνονται χιλιάδες κώδικες. Δεν είναι λοιπόν μονάχα η γλώσσα που συνδέει τους ανθρώπους, είναι και ο τρόπος επικοινωνίας μεταξύ του καθένα με τον κάθε άλλον που εκφράζει κάτι τι πέρα από τη γλώσσα: τα άπειρα διαφορετικά συναισθήματα. Ισως γι αυτό η γλώσσα των ηγετών / πολιτικών να χαρακτηρίζεται ως "ξύλινη", επειδή δεν έχει άρωμα και χρώμα και απορώ πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να είναι αγαπητοί και να έχουν οπαδούς και θαυμαστές. Τι να συμβαίνει άραγε;

1.694 η Κοκκινοσκουφίτσα αλλιώς

ισως να υπηρξα το μοναδικο παιδακι που στενοχωριόμουν στο τέλος του παραμυθιού: δεν μου αρεσε καθολου που σκοτωνότανε ο λύκος και θύμωνα πολυ με τον κυνηγό (από πού ξεφύτρωνε πάλι αυτός; δεν θα μπορούσε η Κοκκινοσκουφίτσα να δώσει το καλαθάκι στον καημένο το Λύκο; ή έστω να καθόντουσαν και να τρώγανε μαζί τις λιχουδιές που περιείχε; γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα έπρεπε σώνει και καλά να δίνει λογαριασμό στη μαμά και στη γιαγιά της; κι αυτή η γιαγιά, αφού ηταν άρρωστη, γιατί δεν φώναζε το γιατρό; κλπ κλπ)

1.690 συνταραχτικά όμορφο

όταν σκοτώνονται, τουφεκίζονται, πνίγονται, συνθλίβονται, χιλιάδες άνθρωποι, είναι αριθμοί. Οταν ένας άνθρωπος παθαίνει κάτι τρομερό, παύει να είναι αριθμός και γίνεται ο διπλανός μου/μας επειδή η αναγωγή είναι εύκολη: συμβαίνει κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθενα. Είναι λογικό, δλδ, να συμβεί κάτι αναπάντεχο στον καθένα, έστω κι αν πρόκειται για κάτι τι φοβερό. Το να συμβεί κάτι φοβερό σε χιλιάδες κόσμο είναι έξω από τη λογική του ανθρώπου, η λογική παραδίδει τα όπλα και, στην περίπτωση αυτή βρίσκει χώρο να χορέψει ο παραλογισμός: συμβαίνει κάτι τι το ασύλληπτο για τα όρια της σκέψης μου/μας.

Τι θα γινόταν, άραγε, αν συνέβαινε κάτι τι συνταραχτικά όμορφο, αν πλημμύριζε από ευτυχία ο πλανήτης, αν ο κόσμος γινότανε ξαφνικά υπέροχος; τόσο δύσκολο είναι;

Νομίζω ότι αυτό είναι το εύκολο, αλλά μάς έχουνε διδάξει ότι τα δύσκολα είναι για τους ήρωες, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: τα εύκολα χρειάζεται να πετύχουμε. Τα εύκολα και τα απλά. Και σε αυτά ο ηρωϊσμός είναι αχρείαστος: αρκεί η ανθρωπιά για να κερδηθούν.

1.682 διαδικτυακός πόλεμος

αν δεν το πήρες χαμπάρι, ο διαδικτυακός πόλεμος έχει ξεκινήσει με μοχλό τους διάφορους "κανόνες" που βάλανε οι κ.κ. Γκούγκλης και Φουμπούκης, δήθεν για να μη τσακωνονται τα παιδάκια εδωμέσα, αλλά που πετυχαίνουν την ανάπτυξη της αλληλοφαγωμάρας. Τι καλά που είμασταν πριν ενωθούν αυτοί οι δύο κωλοσσοί (από το Κωλόμπια, μάλλον)! Τα πάντα όλα μένανε συναμετάξυ μας και τρώγαμε τα μουστάκια μας μοναχοί μας, χέζαμε ψηλά κι αγναντεύαμε, ακόμα και η σελίδα του/των φανέλ κολύμπαγε ελεύθερη κι ωραία και μπορούσαμε να μοιραστούμε τις απόψεις μας απρόσκοπτα, που λένε, αλλά σήμερα κατάλαβα ότι τα πράγματα σοβάρεψαν και σκλήρυναν, "ο θάνατός σου ζωή μου", ένα πράγμα δλδ και πού είμαστ' ακόμα... Κάθε ψιλοαπογοητευμένος ή/και ψιλοσκασμένος, στο εξής, θα μπορεί να σε κάνει ριπόρτ και να σε κλείσει, βάζοντας δερβέναγα κι ενδιάμεσους δικαιόρους τους κ.κ. ξενιστές, χωρίς να σκέφτεται ότι έτσι, με αυτό τον τρόπο, τους δίνει τη δύναμη που ΕΚΕΙΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΘΟΥΝ να αποκτήσουν σε παγκόσμια κλίμακα.
_______________________
γράφτηκε στις 25 Νοε 2018 στο f/b

1.681 η Φαντασία στο απόσπασμα

«Οι άνθρωποι με ζωηρή φαντασία θεωρούνται ψεύτες από εκείνους τους ανθρώπους που πάσχουν από έλλειψη φαντασίας.»

© Rodia

1.674 αγνωμοσύνη

"ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος" λένε και έχουν δίκιο: είναι βαριά η ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη, είναι σαν να αναγνωρίζει ο ευεργετηθείς την ανικανότητά του (νομίζοντας ότι αν εξαλείψει το στήριγμά του θα θεωρείται ικανός από τον περίγυρο, ενώ ο ίδιος θα γνωρίζει και θα υποφέρει γνωρίζοντας -αν έχει ελάχιστη τσίπα), εφόσον βεβαίως πρόκειται για έναν ευεργετηθέντα βλάκα.

Πρέπει λοιπόν οι βλάκες να εξαιρούνται από τις ευεργεσίες;

Πρέπει οι ευεργέτες να διαλέγουν ποιον/ποιους θα ευεργετήσουν; Οχι, βέβαια! επειδή η ευεργεσία δεν γίνεται σκοπίμως, είναι μια αυθόρμητη πράξη, από καρδιάς που λένε και αλλίμονο αν περίμενε ο ευεργέτης οποιαδήποτε ανταπόδοση, έστω και λεκτική, ώστε να προβεί στην καλή του πράξη! το μπαλάκι το έχει πλέον ο δέκτης της πράξης και το λιγότερο που εύχομαι να κάνει είναι (αν δεν μπορεί να αρθρώσει την ευχαριστία του με λέξεις ή πράξεις) να αποφύγει τουλάχιστον να βλάψει τον ευεργέτη του.

(θέλει δουλειά αυτη η σκέψη για να εκφραστεί καλύτερα)

1.659 ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

αν ξαφνιαζόμαστε, εμείς οι πολιτισμένοι, με τα άγρια φαινόμενα άσκησης ωμής βίας εναντίον μας (α' πληθυντ. γιατί ως πολίτις της ΕΕ και δυτικός άνθρωπος εκφράζομαι), ας αναλογιστούμε πόση βία και επί πόσους αιώνες ασκήσαμε εναντίον λαών και πολιτισμών.

Διευκρινίζω ότι, φυσικά, λόγω χαρακτήρα και παιδείας, βρίσκομαι απέναντι σε οποιαδήποτε βίαιη πράξη από οπουδήποτε κι αν προέρχεται και ούτε καν δικαιολογώ τον πόλεμο.

Η έκπληξή μου όμως δεν προέρχεται τόσο από τη βία που ασκείται πάνω στο πετσί μας, αλλά από την (άγνοια, βλακεία, επιπολαιότητα ή ανευθυνότητα να την πω; ας την πω) οξεία φαταουλίαση των ηγετών μας, που για 100ετίες έδρασαν άσκεφτα και ούτε πριν από μισόν αιώνα, όταν τα πράγματα έδειξαν καθαρά πού θα οδηγούσε η στάση τους, πέρασε απο τη σκεψη τους (που αμφιβαλλω αν ειναι σε καλη κατασταση ωστε να σκέφτεται το μαλακό πράγμα που υπαρχει στο κρανίο) να πράξουν διορθωτικά για το καλό των χωρών και των πολιτών τους --άντε, των ψηφοφόρων τους.

Κουράγιο. Μακάρι να σκεφτουν και να πραξουν ΚΑΤΙ, ΤΩΡΑ ΕΣΤΩ, ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.

1.642 κατάλοιπα

η συμβουλή "να κοιτάς τη δουλειά σου" είναι κατάλοιπο της δουλείας σε κατακτητές (ξένους και εγχώριους) που έκανε το φόβο να θεριέψει στις ψυχές του κοσμάκη. Διαπίστωση: ο φόβος δείχνει να είναι τελικά η ισχυρότερη αξία για την επιβίωση, όταν οι άλλες αξίες, οι αληθινές και μεγάλες, έχουν νικηθεί.

1.639 2020, η χρονιά του covid

εδω που τα λέμε "εκ βαθέων", εξ αρχής περιμενω τη στιγμή που θα αποκαλυφθει οτι όλο αυτο ήταν ενα φιασκο. Η υπερβολή και τα πολιτικά παρελκόμενα δηλαδή, όπως π.χ. ο περιορισμός της κυκλοφορίας ανθρώπων, και όχι ο ιος αυτος καθεαυτός ο οποίος υπάρχει, σύμφωνα με τη γνώμη των επιστημόνων, την οποία σεβομαι και φοράω μάσκα (χωρις να πεφτω σε τρομολαγνεία, αν και 80τούτις, καθώς και προς αποφυγήν προστίμων)
________________
γράφτηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020 στο f/b

1.638 λέξεις "ευγενικές" και άλλες

αν αντί "στον απόπατο" έγραφε "στον κάλαθο των αχρήστων", θα θύμωναν οι πιστοί; οι λέξεις είναι μυστήρια τρένα, μπορείς να πεις τα ίδια (και χειρότερα) πράγματα με λέξεις "ευγενικές" που δεν ταράζουν το θυμικό, γιατί άλλο τα κακάκια και άλλο τα σκουπίδια που είναι φυσικά χειρότερα επειδή περιλαμβάνουν και τα κακάκια (θα μπορούσα να βάλω θαυμαστικό, αλλά διατηρώ τη σοβαρότητα της άποψής μου)