418. Επρεπε να είχα πεθάνει

Τότε που χόρευες πάνω στο τραπέζι σκίζοντας τα ρούχα σου
Τότε που πέταγες τα κουρέλια τους στο πάτωμα
Τότε που ζητιάνευες ένα βλέμμα μου
Τότε που σε κοίταζα κι έτρεμα
-μ’ έσφαζε η φτιάξη κι η ματιά σου-
Τότε που όταν με κοίταζες έβλεπα τα σωθικά της γης
-πύρινο το βλέμμα σου και μ’ έκαιγε-
Τότε που τραγουδάγαμε σκνίπα στο μεθύσι
-το κρασί μας μέθαγε ή ο πόθος;-
Τότε που σφυρίζαμε μια νύχτα χειμωνιάτικη σε μιαν αδειανή πλατεία
Τότε που ο άνεμος μας έδενε σφιχτά σε μια κουπαστή
Τότε που μπερδεύονταν τα μαλλιά μας και βρέχονταν με αλμύρα τα πρόσωπα
Τότε που ταξιδεύαμε με τις ώρες προς άγνωστη κατεύθυνση
Τότε που η σιωπή μας ψιθύριζε τα ωραιότερα τραγούδια για τη ζωή
Τότε που η άμμος χρύσιζε στο ηλιοβασίλεμα
κι οι πάνινες καρέκλες βούλιαζαν μαζί μας
αργά αργά στην ορμή των κυμάτων.

Ναι, έπρεπε να είχα πεθάνει. Τότε. Τότε ακριβώς. Τότε.
________________________________
ΣΗΜ.1. πρόκειται για παλιά ανάρτηση εδω και... τότε: 16-01-2005/21:21μ.μ.posted by rodia at Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2005 3:20 πμ
ΣΗΜ.2. ξαναδιαβάζω μετά από χρόνια και το βρίσκω εντελώς γιούχου.. τί μπορει να γράψει κανείς άμα είναι ντέφι.. απίστευτο λέμε! δεν με αναγνωρίζω.