932. αναζητηση συγγραφέα και τίτλου

πριν από πάάάρα πολλά χρονάκια είχα διαβάσει ένα διήγημα στον εβδομαδιαίο "ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ", όπου περιγραφόταν ένας τόπος παιδιών, ζούσαν εκεί μονάχα παιδιά δηλαδή μαζί με τους εκπαιδευτές τους. Ο τόπος έμοιαζε Παράδεισος, είχε απόλα, συν έναν θόλο αποπάνω να σκεπάζει ολόκληρη την περιοχή απο όπου απαγορευόταν να βγει ή να μπει οποιοσδήποτε. Μια φορά, ένα περίεργο παιδί έφτασε στην άκρη του τόπου αυτού, έβλεπε το εξωτερικό περιβάλλον χωρίς να μπορεί να βγει, να περάσει στην έξω πλευρά δηλαδή, σαν να υπήρχε ένα αόρατο τείχος... Δεν θυμάμαι το τέλος του διηγήματος αυτού (ούτε τίτλο, συγγραφέα, κλπ) και αν το ξέρει κάποια/ος θα παρακαλούσα να ενημερώσει. Ευχαριστώ

931. η δραχμή που χάθηκε

Brahms, Bruckner και Mahler ακούγαμε στο φουλ επί χούντας και στενάζαν τα σκαλάκια της Λουκιανού, όπου καθόταν (στο πεζούλι, φρουρούμενος από "προσωπικό" χωροφύλακα) ο Π. Κανελλόπουλος, που με κοίταζε με πονεμένο βλέμμα να τα ανεβοκατεβαίνω πηδηχτά και, φυσικά, τον κοίταζα επίσης, κάπως μπερδεμένη μέσα μου, γιατί θυμόμουν πολύ καλά αυτό που γράφαν τα χαρτάκια με τα οποία πλημμυρίζαν προχουντικώς οι δρόμοι κατά δική του εντολή: "αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει" και μπορεί να μη την πήρε αυτή τη δραχμή κανείς, αλλά πήρε ολόκληρη η Ελλάδα κάτι που δεν γράφεται εδωπέρα.

930. τηλεπικοινωνίες

επί χούντας, ως γνωστόν, παρακολουθούνταν οι τηλεπικοινωνίες και έτυχε να μάθω αρκετά πραγματάκια, πώς γινόταν αυτό δηλαδή, από έναν ευσταλή νέο της αρμόδιας "υπηρεσίας" που είχε την έδρα της δίπλα στο Καλλιμάρμαρο, στο πλαϊνό δωματιάκι: όπως βλέπουμε το Στάδιο φάτσα, προς τ' αριστερά. Ο τυπάς με πέρασε μάλλον για όρθιο βλήμα και προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει (μαθητούδιον μεν αλλά μη νομίζεις ότι μάσαγα), είχε λοιπόν τα μηχανήματα ένα γύρω κι εξηγούσε τη λειτουργία τους, ακούσαμε μαζί ένα σωρό τηλεφωνήματα, ερωτικά, υβριστικά και άλλα, μέχρι που ήρθε η επόμενη βάρδια κι ετοιμάστηκε να με συνοδέψει αλλά πρόλαβα και το έσκασα τροχάδην (άπιαστη στο κατοστάρι λέμε) ασυνόδευτη, αφού βεβαίως είχα μορφωθεί επαρκώς ώστε να υποψιάζομαι κάθε άϋλο μέσο όπου συχνάζει κόσμος. Αυτά.

929. στιλ

 η απουσία στιλ είναι μια χαρά στιλ. Οπότε, μάλλον το έχω βρει το στιλ μου χωρίς να το πάρω χαμπάρι!

928. μεταλαμπάδευση γνώσης

-Ποιος σκοτώνει την οικονομία γιαγιά;

-Οι πλούσιοι, παιδάκι μου.

-Γιατί γιαγιά;

-Για να τη φάνε!

_________________

ΣΗΜ. 23 Νοεμβρίου 2017, στο f/b

927. το πετσί του άλλου

 το "να μπαίνεις στο πετσί (ή στη θέση) του άλλου", όπως λέμε, ή, κατά τους άγγλους, "στα παπούτσια του άλλου" είναι ακατόρθωτο επειδή ό άλλος είναι άλλος και δεν είναι εσύ και όσο και να θέλεις να μπεις αυτό δεν είναι παρηγοριά και μάλλον τον εκνευρίζεις όταν λες "αν ήμουν στη θέση σου" ή "όταν βρέθηκα σε παρόμοια θέση.." γιατί αυτό είναι αδύνατο και μπορεί κάποιος να αναφερθεί σε προσωπικές εμπειρίες μονάχα αν τυχόν τού ζητηθούν συμβουλές. Οχι να πει "κάνε αυτό ή εκείνο" καθοδηγώντας τον άλλο. Ας σταθεί απλώς δίπλα χωρίς λόγια, με συναίσθημα μονάχα. Απλά πράγματα. Λένε βέβαια ότι η χαρά μεγαλώνει όταν τη μοιράζεται κανείς και ότι η θλίψη μικραίνει, αλλά μερικές φορές είναι απαραίτητο για την ωρίμανση του ανθρώπου να βρίσκουμε μόνοι τα πατήματά μας στη ζωή και να μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τις μικρές λεπτομέρειες που ανοίγουν δρόμους και πόρτες και χαραμάδες ώστε να προχωράμε. Α! και να μη βιαζόμαστε!! Ολα γίνονται στην ώρα τους και η ώρα αυτή έρχεται -σιγουράκι.

926. τεστ και τεστ

Εμένα όλη αυτή η κατάσταση κοντεύει να με γκαστρώσει, που λένε, και το είπα ετσι ωμά στην ξαδέρφη μου που συμφώνησε μαζί μου κι ετρεξε αμέσως στο φαρμακείο να ψωνίσει 2 τεστ εγκυμοσύνης! Περιττό να αναφέρω ότι βγήκαν και τα δύο θετικά.

925. Αντωνάκης ο

στη Ροδο πήγαμε μολις φύγαν οι Ιταλοι κι ένα αγοράκι με είχε ρωτήσει:

- πώς σε λέσε;

και πού να καταλάβω τί έλεγε, πριν μού εξηγήσουν ότι με ρώταγε πώς με λένε και τότε ρώτησα

- εσένα πώς σε λέσε;

και απάντησε

- Αντωνάκης ο

και περιμενα να ακουσω μετά το "ο" τι ακολουθεί, αλλά μου ειπαν ότι λέει ετσι επειδή είναι αγορι

και του ειπα και'γώ το όνομά μου

- Μαρίνα η

924. "μικρές" λέξεις

κάπου είχα διαβάσει για τις "μικρές" λέξεις, τα "δεν", "μη", "αν", κλπ, πόσο ανύπαρκτες είναι για τη γλώσσα του νου, ότι δεν "ακούγονται" δηλαδή και είναι σαν να μη λέγονται: το μυαλό τις παραλείπει και αυτό είναι το δυστύχημα με τις "αρνητικές" προτάσεις, που γίνονται "θετικές" με αυτό που θέλουν/επιδιώκουν να αποτρέψουν... άρα;

923. κομματάκι κομματάκι...

σε χρόνο ανύποπτο, τότε που άρχισαν να ανθίζουν οι διάφορες ειδικότητες στις διάφορες επιστήμες και ιδίως στην Ιατρική, κάποιος σοφός άνθρωπος μου είχε πει «αλλίμονό μας...» την ώρα που, ως νέος αισιόδοξος άνθρωπος, διατύπωνα την ελπίδα ότι «τώρα ανοίγει ο δρόμος να νικηθούν όλες οι ασθένειες», κλπ κλπ.

 

Σκέφτομαι όλο και συχνότερα αυτό το: «αλλίμονό μας...»

 

Κομματάκια κομματάκια έγινε το σώμα του ανθρώπου, αλλά η γιατρειά δεν γίνεται κομματάκι κομματάκι...

922. καταδιώκοντας

 δεν καταλαβαίνω τι θέλουν να πετύχουν καταδιώκοντας φτωχούς ανθρώπους.. πρώτα, συνήθως με πόλεμο και όσα ο πόλεμος σέρνει, τους φέρνουν από τα χωριά στις πολιτείες.. κατόπιν, τους κυνηγούν μόλις ριζώσουν φτωχαίνοντάς τους ξανά.. για να "εξευγενίσουν" αυτά τα τμήματα της πόλης.. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή.

________________

6/11/2017

921. αηδίες

σε ένα στέκι εκμάθησης της συγγραφικής τέχνης που είχε ανοίξει ένας φίλος για λόγους βιοποριστικούς και τον συνέδραμα δια της παρουσίας μου ώστε να ξεθαρρέψουν οι μαθητές, συνάντησα μια νέα συγγραφέα που έκανε τη δασκάλα και, όταν ρώτησε (μετά από σύντομη εισαγωγή) ποιο παιδάκι θέλει να δώσει ένα δείγμα γραφής του για να κάνει παρατηρήσεις, σήκωσα πρόθυμα το χέρι και της έδωσα τυπωμένο τον "τοίχο" μου, που τον πήρε (εξίσου πρόθυμα) και του άλλαξε τα φώτα, αγνώριστο τον έκανε! με ρώτησε μετά που σχόλασε η τάξη αν με πείραξε η επέμβαση, απάντησα ουδόλως και πήγαμε για σεργιάνι και κουβέντα, ήταν εξαιρετικά συμπαθής κοπέλα, ετοιμόλογη και σπιρτόζα, αυτό που θυμάμαι καλά είναι ότι γελάγαμε πολύ, όλη την ώρα γελούσαμε, μου είπε ότι ζωγραφίζει κι εκείνη, πήγαμε σπίτι της να δω τα έργα, μου είπε ότι είχε γράψει κι ένα μυθιστόρημα, δεν είχε αντίτυπο να μου χαρίσει αλλά θα ήθελε πολύ τη γνώμη μου (την ειλικρινή, το τόνισε αυτό) και την επομένη πήγα και το ψώνισα και ξεκίνησα να το διαβάζω, αλλά δεν. Δεν διαβαζόταν ή μάλλον διαβαζόταν αλλά μου έφερνε τόση αηδία που σταμάτησα στη σελίδα 40 όπου είχα φτάσει με τα χίλια ζόρια -και ξέρεις τι διαβαστερό παιδί είμαι! Της τηλεφώνησα, μια και είχα δώσει το λόγο μου, είπα τη δυσκολία να συνεχίσω την ανάγνωση, την απορία μου γιατί χάνει πολύτιμο χρόνο να γράφει πράγματα τόσο αηδιαστικά, το υπερασπίστηκε φυσικά το βιβλίο της χωρίς να βρεθεί άκρη. Θυμήθηκα σήμερα αυτή την περίπτωση, ανασύροντας από τη μνήμη μου βιβλία που δεν μπόρεσα να διαβάσω, είτε επειδή μου προκαλούν βαρυεστημάρα είτε μου είναι ακατανόητα και αυτό ήτανε το πρώτο που μου προκάλεσε αηδία και όσο και να προσπάθησα (αλήθεια, προσπάθησα πολύ) δεν μπόρεσα να το δω, έστω, κάπως μεταφορικά για να μπορέσω να φτάσω στο τέλος. Η αηδία ήταν φυσική αντίδραση, εμετός μού ερχόταν λέμε, δεν ήτανε αηδία μεταφορική, ο τρόπος γραφής ήταν ανεκτός, χωρίς ορθογραφικά λάθη και με άψογη σύνταξη. Το έψαξα σήμερα και το βρήκα πριν από λίγο με μεγάλη δυσκολία, μια και είχα ξεχάσει και το όνομα της συγγραφέα και τον τίτλο, ευτυχώς θυμάμαι καλά τον εκδότη.

920. εκλογές ΗΠΑ

κάπου εκεί στο Σακραμέντο

αναμένεται να σκάσει το κρεσέντο!

θ' ανατείλει νέο ταλέντο

ν' ανεβεί στο παρλαμέντο

ή θα πέσει φαλιμέντο;

 

Πάντως, το ταμπεραμέντο

τό 'χει το ραμολιμέντο

να τα κάνει όλα τσιμέντο

δίχως ακομπανιαμέντο!

 

κάνω κι ένα κομπλιμέντο,

(μένει εδώ το ντοκουμέντο)

μη χαθεί το τραταμέντο...

919. η παρέα των πέντε

"η παρέα των πέντε" θα μπορούσε να είναι τίτλος για ένα αφήγημα που θα εξιστορούσε πέντε μήνες από τη ζωή πέντε αντρών (κατ' επιλογήν) αφανών, των οποίων την επιλογή αυτή αντιστέκομαι σθεναρά να παραβιάσω. Μπορώ όμως να αναφέρω εδώ τα μικρά τους ονόματα και το επάγγελμά τους για να τα θυμάμαι: Μιχάλης-δάσκαλος, Σπύρος-δάσκαλος, Λάζαρος-χρυσοχόος, Χαράλαμπος-δάσκαλος, Μήτσος-δάσκαλος μουσικής.

918. πόλεμοι και θρησκείες

Λένε ότι ο επόμενος μεγάλος πόλεμος θα είναι θρησκευτικός και σκέφτομαι ότι όλοι οι πόλεμοι μέχρι τώρα περιέχουν και μια πρέτζα θρησκεία μέσα τους. Φταίει αυτή η μανία να καναλιζάρεται η σκέψη και η θέληση των ανθρώπων, φταίει που υπάρχουν άνθρωποι (και ομάδες ανθρώπων, και κοινωνίες ολόκληρες) που θέλουν οπωσδήποτε, με κάθε μέσο, συνήθως βίαιο, να εξουσιάσουν και να χειριστούν άλλους ανθρώπους (και ομάδες ανθρώπων, και κοινωνίες ολόκληρες) ώστε να επωφεληθούν από τον πλούτο τους. Τον οικονομικό πλούτο, τα αγαθά, που (νομίζουν ότι) θα καλυτερέψουν τη ζωή τους. Ο στόχος αυτός όμως δεν γίνεται φανερός, κρύβεται πίσω από (δήθεν και τάχα) θρησκευτικές ή εθνικές διαφορές. 

Για τέτοιες διαφορές γίναν οι Σταυροφορίες, ο ιερός πόλεμος των Δυτικών χριστιανών εναντίον των (μέχρι τότε) φιλήσυχων αράβων. Τους άραβες, τους μουσουλμάνους γενικά, η Δύση τους ξέσκιζε επί αιώνες, λεηλατώντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τους, κλέβοντας (κυριολεκτικά) πολύτιμα αντικείμενα και ανεκτίμητους θησαυρούς (π.χ. Ιράκ και Λιβύη, σχετικά πρόσφατα) και τώρα διαμαρτύρεται που μερικοί έπαψαν να είναι φιλήσυχοι. Δεν δικαιολογώ τη βία, προσπαθώ να αιτιολογήσω τις βίαιες πράξεις, που, αν δεν έρθουμε (εμείς, οι δυτικές κοινωνίες) στα σύγκαλά μας, θα συνεχιστούν κλιμακούμενες -δυστυχώς για όλους.

918. αναίμακτη σύγκρουση

κάποτε, ταξιδεύοντας με τον Πορτοκαλή Ηλιο για Αίγινα, παρέα μεγάλη ως συνήθως, λέγαμε σαχλαμαρίτσες (ανέκδοτα, κλπ) και γελάγαμε τρανταχτά, κάναμε πολλή φασαρία στο κατάστρωμα δηλαδή. Παραδίπλα, ήτανε μια παρέα σαραντάρηδες (γέρους τους βλέπαμε τότε) που δυσανασχετούσαν φανερά (με την αναιδή νεολαία, φυσικά) και κάποια στιγμή αρχινήσανε κάτι προπολεμικά άσματα, νομίζω χορωδιακά από οπερέττες, πάντως εκνευριστικά τραγουδισμένα με άφθονες παραφωνίες και τσιρίδες (μάλλον για να σκεπάσουν την ένταση των δικών μας φωνών) οπότε, πετιέται ο Μίνιος κι αρχίζει το "ενα τεφαρίκι αμάν και νάτο" που πρώτη φορά το άκουγα αλλά το βρήκα εξαιρετικά κατάλληλο για την περίσταση γιατί αυτό το τραγούδι μπορεί να τραγουδιέται συνέχεια, σαν να μην έχει τέλος! για να μη πολυλογώ, η παρέα των γερόντων(!!) μετακόμισε στραβομουτσουνιάζοντας στην άλλη άκρη του καταστρώματος και μεις επιστρέψαμε στα γέλια και στα χάχανά μας.

 

Αργότερα, το άκουσα με περισσότερη προσοχή (συνήθως στα λαϊκά δεν έδινα σημασία κι άλλαζα στο ραδιόφωνο σταθμό όταν παιζόντουσαν) κι έτσι γνώρισα τη φωνή του Μενιδιάτη, που μού φάνηκε σχεδόν χυδαία ελεύθερη προς το πρόστυχο(!!) αλλά εδώ και μερικές 10ετίες πλέον τη βρίσκω προκλητικά τολμηρή και σέξι με τον ένρινο τόνο της! 

______________

το άσμα-->> https://youtu.be/2dShLfvxl3Y

917. περί μουσικής και χορευτικής παιδείας

η μουσική μου παιδεία ξεκίνησε με παράλληλη ακρόαση από οπερέττες του Σακελλαρίδη και τζαζ και η χορευτική από σουίνγκ και βαλς, ίσως αυτή να είναι η εξήγηση για την αφομοιωτική ικανότητα που ανέπτυξα προς όλα τα είδη μουσικής και χορού: μπορώ να ευχαριστιεμαι με τα πάντα όλα, που λένε, αλλά με ρέγουλα και όχι ταυτόχρονα!

916. για φρεγάτες κι ατμακάτους

σε περίπατους ασκόπους

συναντώ δυο κατασκόπους

μού 'πανε τα μυστικά τους

για φρεγάτες κι ατμακάτους

915. αρμοδιότητες

μεγάλη πληγή του ελληνικού δημοσίου είναι οι συναρμοδιότητες των υπουργείων, πολλά υπουργεία μπερδεύονται γλυκά συναμετάξυ τους και ο πολίτης τρέχει από τον Αννα στον Καϊάφα κι άκρη δεν βρίσκει, εκτός σπανίων περιπτώσεων, όπως π.χ. κάποιον Νόμο-παραθυράκι από όπου περνάει ο εκλεκτός (και όποιος άλλος το χαμπαριάσει σκόπιμα ή τυχαία) και μετά το πέρασμα ο Νόμος αυτός αδρανεί αν δεν καταργηθεί. Στο υπεχωδε κάποτε (επί Τρίτση) είχαν λειτουργήσει 4 (τέσσερις) μικτές επιτροπές από ανώτερους υπαλλήλους υπεχωδε και υπ. πολιτισμού με σκοπό να ξεχωρίσουν τις κοινές αρμοδιότητες και να έχει κάθε υπουργείο τις δικές του, αλλά ο στόχος δεν ευωδόθηκε, που λένε. Παραδόθηκαν 4 πολυσέλιδα τεύχη πορισμάτων, όπου διατυπωνόταν ευγενικά η διαφωνία τους. Κάθε υπάλληλος (διευθυντάρες λέμε) υπερασπιζόταν τις αρμοδιότητές του λες και του παίρναν τη μπουκιά από το στόμα! Ισως και να ήταν ακριβώς έτσι, ποιος ξέρει;

914. To περιθώριο

κάποτε, σε ένα νησάκι των Κυκλάδων, είχα αναλάβει μια μελέτη για να εξυπηρετήσω μια φίλη που ήθελε να κάνει εργασίες συντήρησης στο σπιτάκι της κι έπρεπε να περάσει από την αρχαιολογική υπηρεσία της Τήνου, πήρα το καράβι και πήγα λοιπόν ένα ωραίο πρωινό και άπλωσα τα σχέδια στους εξεταστές αρχαιολόγους, όπου ένας κύριος σηκώθηκε απότομα κραυγάζοντας πριν ακόμα καλοδεί τα σχέδια "αποκλείεται! αυτό δεν περνάει!", ρώτησα το γιατί και απάντησε "επειδή έχει μπαλκόνι" κι έψαχνα να βρω πού στο καλό το είδε το μπαλκόνι, έβαλα όλη μου τη φαντασία να δουλεύει πυρετωδώς λέμε, μέχρι που κατάλαβα ότι είχε νομίσει το περιθώριο του σχεδίου για μπαλκόνι! του εξήγησα με νηφαλιότητα ότι αν τον ενοχλεί το περιθώριο μπορώ να το κόψω, αυτό έκανα επιτόπου κι έκτοτε δεν ξανάβαλα περιθώρια στα σχέδιά μου.

913. γκρεμιζόμαστε με χάρη

συνάντησα σήμερα έναν φίλο από τα παλιά, τα είχε καταφέρει μια χαρά στη ζωή του, απόχτησε πολλά (έως πάάάρα πολλά) και τώρα, με παιδιά σε ηλικία σπουδών, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η οικογένεια ζει με τον (ελάχιστο) μισθό της γυναίκας του και το φέρει βαρέως. Δεν ήξερα τι να του πω, πέρα απο δικά μου παραδείγματα σκαμπανεβασμάτων και "δεν καταλαβαίνω, το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, είμαι απελπισμένος" μου είπε, αλλά θέλω να φαντάζομαι ότι θα συνεχίσει να παλεύει. Το καλό είναι ότι (αυτός ο περήφανος και τρε κομ-ιλ-φω) άρχισε να αυτοσαρκάζεται: "πώς τα πας;" ρώτησα. "γκρεμιζόμαστε με χάρη" απάντησε. Ιδομεν.

_____________________

ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 18 Οκτωβρίου 2019

912. ένας αληθινός Δάσκαλος

τα παιδια δεν ειναι ανεύθυνα αγγελούδια, η κοινωνία αρχίζει να δείχνει τα δόντια της (αλλά και το χαμόγελό της) από την παιδική (εφηβική, καλύτερα) ηλικία, όπου, ευτυχώς, τα προβλήματα λύνονται στο επίπεδο των παιδιών αυτών --αν και φτάνουν στους γονείς. Είναι μεγάλη η ιστορία που θυμηθηκα, συνέβη σε καιρούς χαλεπούς με εξορίες, κλπ, κάπου την έχω ξαναγράψει: όπου τα μαρτυριάρικα παιδια μετέφεραν στους γονείς τους (η μία κόρη αστυνομικού) ότι ο Δάσκαλος/φιλόλογος δεν έκανε το μάθημα σύμφωνα με το συμβατικό τρόπο και ο Γυμνασιάρχης απείλησε να τον στείλει "στου διαόλου το γκόλο" (φράση του παπού μου), πράγμα που έμαθε μια συμμαθήτρια γειτόνισσα του Δασκάλου και ενημερωσε τις κολλητές της. Οι κολλητές, μεταφέραμε στα σπίτια μας τον κίνδυνο να χάσουμε το λαμπρό μας Δάσκαλο εξαιτίας του "καρφιού" της τάξης και δράσαμε αναλόγως! μερικοί πατεράδες (όχι τυχαίοι) πήγαν δήθεν τυχαία στο Γυμνασιάρχη για να εξάρουν το έργο του Δασκάλου αυτού, που, πέρα από το στεγνό μάθημα, "πέρναγε" στα παιδια τους ολόκληρη τη φιλοσοφία των αρχαίων. Αμέ!

___________________

ΣΗΜ.1. ο Δάσκαλός μας δεν χρησιμοποιούσε κατάλογο, δεν σήκωνε ποτέ σττην έδρα να παπαγαλίσουμε το μάθημα, κατά τη διάρκεια του μαθήματος διηγόταν ιστορίες από τη ζωή του (και τη ζωή, γενικά), ακόμα ζητούσε να σχολιάζουμε και θέματα της επικαιρότητας! επίσης, είχε ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ και την μετέδιδε με κάθε τρόπο στα παιδιά, πράγμα σημαντικό ιδίως στη θλιβερή μεταπολεμική εποχή.

ΣΗΜ.2. πρόκειται για μια "μάχη" που δόθηκε στο Δ' Γυμνάσιο για την υπεράσπιση του αείμνηστου Ελ. Ζωΐδη, φιλόλογου. Η μάχη αυτή κερδήθηκε, ο πόλεμος συνεχίστηκε.

911. πέντε ζωούλες πεταμένες

ήταν πέντε μωρούλια σκυλάκια σε μια στάση υπεραστικού λεωφορείου, ούτε ενός μηνός, πιθανότατα πεταμένα (αλήθεια, πώς πετιούνται πέντε ζωούλες;) και, καθώς έμαθα αργότερα, "εδώ πετιούνται συχνά, έχουν ξαναπετάξει ζωάκια εδωπέρα", όπως είπε μια κυρία και κάποιος άλλος συμπλήρωσε "όλοι εδώ, στην περιοχή, έχουμε τουλάχιστον από ένα, εμείς έχουμε ήδη τρία, δεν μπορούμε κι άλλα" και σκεφτόμουν τι θα γίνουν τα σκυλάκια (ήταν και ποιμενικά να πάρει η ευχή, σε διαμέρισμα δεν χωράγαν) και πονούσε η ψυχή μου όταν σκεφτόμουν πόσα άραγε θα επιζήσουν, αν προλάβουν να γλιτώσουν από το πάτημα κάποιου οχήματος, αλλά ήρθε το λεωφορείο και ανέβηκα και το είπα στην κυρία εισπράκτορα και αμέσως, πριν εισπράξει το εισιτήριό μου, τηλεφώνησε στην αρμόδια υπηρεσία του τοπικού Δήμου και ζήτησε την αρμόδια κυρία και το θέμα λύθηκε, όπως με διαβεβαίωσε: θα έτρεχαν αμέσως να τα μαζέψουν. Ξημερώθηκα ελπίζοντας να μείναν λίγο παραπάνω εκεί, στο τσιμέντο της στάσης και να μη τόλμησαν να διασχίσουν (ξανά) την άσφαλτο και να τρώνε τώρα το φαγάκι τους και να είναι ευτυχισμένα.

910. εφηβεία και Παιδεία

όλοι περάσαμε την περίοδο που ονομάζεται εφηβεία και πολλοί θέλουν να την ξεχνάνε, να διαγράφουν από τη μνήμη τα εφηβικά παραπτώματα, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τις πάρα πολλές βλακείες που έκανα εκείνη την εποχή και που με βοήθησαν να σκεφτώ (με μάθανε να σκέφτομαι δλδ μέσα από απίθανα σφάλματα!) και πιστεύω ότι η τιμωρία και η ενοχοποίηση αταίριαστων ή και θρασύτατων συμπεριφορών δεν έχει καλά αποτελέσματα: η σκληρή συμπεριφορά διορθώνεται μονάχα με τη γνώση και όχι με την αναγκαστική "εκμάθηση", αλλά με τη βαθειά γνώση που ο ίδιος ο νέος άνθρωπος από μόνος του θα θελήσει να αποκτήσει και αυτό λέγεται Παιδεία, αλλά ίσως οι σημερινοί δάσκαλοι τεμπελιάζουν λιγουλάκι...

909. πότε αγάπησα τα μαθηματικά

στην Α' Γυμνασίου (Γ' τη λέγανε τότε) είχαμε έναν γέρο καθηγητή μαθηματικών από το Γύθειο, που ανάμεσα στις εξισώσεις μας διηγόταν ιστορίες από την ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά τα περισσότερα κορίτσια παπαρδελίζανε κατά τη διάρκεια του μαθήματος (μια οχλαγωγία απίστευτη!) τον κοροϊδεύαν και βγάζανε τη γλώσσα τους επιστρέφοντας στο θρανίο μετά την εξέτασή τους στον πίνακα, πράγμα που έκανα και'γώ αλλά για μια και μοναδική φορά. Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα εκείνη τη μέρα, την ώρα που έβγαινα, με κάλεσε στην έδρα και μου είπε με σοβαρότητα (αλλά συνάμα και τρυφερά) "πιστεύω σε σένα, φαίνεσαι καλό παιδί" κι από τότε, όχι μονάχα πρόσεχα στο μάθημα κι αγάπησα τα μαθηματικά, αλλά επηρέασα κι άλλες συμμαθήτριες για την αξία του μαθήματος και του καθηγητή, ότι είναι καλός και ξέρει τι λέει κι ενδιαφερεται να μάθουμε.

Στην επόμενη τάξη άλλαξα σχολείο και ο καθηγητής μαθηματικών ήταν επίσης γέρος, αλλά εσχατόγηρος που λένε. Ενας σιχαμένος άνθρωπος.

908. Γυμναστική

το κορμί μου κάνω φέτες

όπως όλες οι βεντέτες

κάνω φέτες το κορμί μου

 

ως Ευέλπιδος δοκίμου

_____________________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019 στο f/b

 

907. η μαγεία του πάτου

αχ, αυτός ο πυρήνας

σαν τραγούδι Σειρήνας

μας τραβάει κοντά του

 

στη μαγεία του πάτου

_____________________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018 στο f/b

906. έκανα απλώς... ΗΣΥΧίΑ!

στο ερώτημα που τίθεται επανειλημμένως αυτό τον καιρό "τι θα έκανες αν έμπαιναν στο σπίτι σου;" έχω την απάντηση, μια και όταν άκουσα να μπαίνει κάποιος σπίτι μου έκανα απλώς... ΗΣΥΧίΑ! Αφού βγήκε, (μάλλον επειδή κι εκείνος κάτι θα άκουσε παρόλη την ησυχία) τηλεφώνησα στο τμήμα της περιοχής, ήρθανε, αποτυπώματα, κλπ, μουτζουρώσανε τις πόρτες, βγάλανε συμπέρασμα για το ποιος ήτανε το μικροκλεφτρόνι (που δεν πρόλαβε να κλέψει τπτ σημαντικό) και φύγανε. Τέλος. Μετά, άλλαξα κλειδαριά και στο δεύτερο συμβάν άλλαξα και πόρτα.

905. ψυχολογικό τεστ!

μια φορά, απάντησα στο τεστ 2 ερωτήσεων ενός φίλου ψυχολόγου:

 

1. Ποιο όργανο προτιμάς: το βιολί ή το πιάνο;

- Το βιολί.

2. Ποιον προτιμάς: τον Σαλαδίνο που έκοβε μεταξωτά μαντήλια στον αέρα με το ξίφος του ή το Ριχάρδο που έσπασε ένα βράχο με το σπαθί του;

- Τον Ριχάρδο.

 

Ο άνθρωπος σηκώθηκε εκνευρισμένος "θα σκίσω τα πτυχία μου!" φωνάζοντας, επειδή, λέει, κανονικά το βιολί ταιριάζει με τον Σαλαδίνο και το πιάνο με το Ριχάρδο. "Είσαι αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα" μου είπε και πάψαμε αυτομάτως να είμαστε φίλοι.

904. η διαγραφή ενός "φίλου"

πάρα πολλά χρόνια πριν, πάνω από 40, κάλεσε το γραφείο μου (μετά από πρόσκληση για εκδήλωση ενδιαφέροντος) μια μεγάλη εταιρεία για την εκπόνηση προμελέτης ενός κτιρίου σε κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας. Σημειώνω εδώ, ότι υπεύθυνος μηχ/κος της εταιρείας ήταν ένας φίλος κολλητός (αυτό που λέμε "αυτοκόλλητος" ή/και "παρεΐτσα") από τα χρόνια των σπουδών.

 

Η προμελέτη έγινε και εγκρίθηκε, αλλά η πληρωμή καθυστερούσε. Από Δευτέρα σε Παρασκευή, στην αρχή, κι από μήνα σε μήνα στη συνέχεια. Απευθύνθηκα στον φίλο κι έμαθα ότι η εταιρεία "είχε κάτι δυσκολίες" να καταβάλλει τις 500.000 δρχ που κόστιζε η προμελέτη. 

 

Πήγα στο ΤΕΕ και ρώτησα κι έμαθα ότι μετά από 5 χρόνια παραγράφονται οι απαιτήσεις του μηχ/κού για πληρωμή. Περίμενα λοιπόν και, μετά από την τελευταία διαβεβαίωση κάποιον μήνα Ιούνιο ότι "το Σεπτέμβρη, σίγουρα" θα πληρωθούμε, έσπευσα στο ΤΕΕ και κατέθεσα αγωγή διεκδίκησης της αμοιβής, δυο μήνες πριν εκπνεύσει η πενταετια για την παραγραφή.

 

Φυσικά, δεν ειδοποίησα τον φίλο, που ήτανε μάλλον εχθρός! Η υπόθεση εκδικάστηκε, έφτασε μέχρι Αρειο Πάγο (η εταιρεία "είχε δυσκολίες", αλλά είχε και Νομική Υπηρεσία με επιτελείο δικηγόρων!) και φυσικά, μετά από 2,5 χρόνια, κερδήθηκε. Το ποσό που έλαβα ήταν έξι φορές μεγαλύτερο από την αμοιβή που διεκδικούσε το γραφείο, χώρια τα έξοδα του ΤΕΕ, φόροι, κλπ.

 

Αυτός ο "φίλος" ήταν ο πρώτος και μοναδικός άνθρωπος που διέγραψα απο τη ζωή μου, αφού του έδωσα κάθε περιθώριο να αποδείξει αν είναι πραγματικός φίλος. Το (ιδιόμορφο και καθόλου "δοκός επί στύλου") κτίριο χτίστηκε, θυμίζει μεν το κτίριο της προμελέτης, αλλά δεν το προχώρησα το πράγμα, μια και είχα πληρωθεί για το δικό μου στάδιο. Δεν γνωρίζω καν τον μελετητή, ούτε αν αυτός πληρώθηκε. Αυτά.

______________________

ΣΗΜ. «άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς» λέει η παροιμία.

903. σύλλογος ελληνίδας νοικοκυράς

 αναρωτιόμουν πέρσι αν υπάρχει ακόμα ο σύλλογος ελληνίδας νοικοκυράς που ζητούσε (δικαίως) σύνταξη για το επάγγελμα "οικιακά" και εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί δεν βλέπω κίνηση προς αυτό το δίκαιο αίτημα. Υπάρχουν τόσες γυναίκες που εξέπεσαν στα γεράματα, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αν και δούλεψαν σκληρά επί 10ετίες ασκώντας αφανώς ένα σωρό επαγγέλματα (δασκάλα, καθαρίστρια, λογίστρια, μαγείρισσα, μοδίστρα, νηπιαγωγός, νοσοκόμα, κλπ) στο πλαίσιο της οικιακής απασχόλησης(!) και δεν έχουν σήμερα την (οικονομική) δύναμη να προσλάβουν κάποιαν/ον βοηθό.

902. η μαντάμ

η ελβετίδα Αννα Φλάμπουρα (μάνα του Ντενίς, η και "μαντάμ" επιλεγόμενη επειδή δίδασκε γαλλικά) ήτανε πανύψηλη γυναίκα και κάποιος την πείραζε:

-κατέβα να φάμε! (της έλεγε)

-ανέβα εσύ! (του απάνταγε)

 

Την γνώρισα όταν ήταν ήδη πάνω από 80 χρονών, που υποτίθεται ότι είχε πλέον σκεβρώσει, αλλά ακόμα έσκυβε για να περάσει τις πόρτες των σπιτιών.

901. ο Ζορζ στη Μονμάρτρ

το 1973 βρέθηκα στο Παρίσι (όχι, δεν έκανα αντίσταση, μια φίλη επισκέφτηκα) και η φίλη μου με πήγε ένα βραδάκι σε κάποιο ταβερνείο στη Μονμάρτρη με όνομα που είχε ένα λαγό (Lapin) μέσα, δεν το θυμάμαι ακριβως και σερβίριζε και λαγο-αν-ζελέ βεβαίως, μην είναι άσχετο το όνομα ντε! Εκεί λοιπόν, παραδίπλα δλδ, έτρωγε ο Ζορζ Μπρασσένς με 2-3 τύπους, γιατί δεν έτρωγε με γυναίκες, του αποσπούσαν την προσοχή και δεν ήθελε να μενει νηστικός. Η φίλη μου γνωριζότανε μαζί του μέσω του άντρα της, που ήτανε κι αυτός καλλιτέχνης απο την Καλαβρία, και του έκανε νεύμα για μπονσουάρ. Ο Μπρασσένς σηκωθηκε και ήρθε κοντά μας, το ματάκι του γυάλιζε, η φίλη μου του είπε ότι είμαι από Ελλάδα και κοντά τα χέρια του, εκείνος τότε παρακάλεσε (για να μη φύγει παραπονεμενος) να του μιλησω λιγάκι ελληνικά, του μίλησα, ενθουσιάστηκε, έκανε χειροφίλημα και υπόκλιση, καληνύχτησε κι έφυγε με την παρέα του προς άγνωστη κατεύθυνση, που λένε, αλλά η φίλη μου ήξερε: είχε καταλάβει ότι είχε κλείσει ραντεβού με μια πιτσιρού που τον έτρωγε με τα μάτια και που την είδαμε να σηκώνεται* κι αυτή και να φεύγει πίσω του. Αυτά.

*("κοίτα, κοίτα, τώρα θα σηκωθεί κι αυτή!" μου ψιθυρισε η φίλη μου)

900. η Αννέτα και ο στρατηγός

πριν από σαράντα χρόνια, όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, ήρθε στην κλινική να με δει η Αννέτα, η νοσοκόμα της γιαγιάς μου. Εχω γράψει πολλές ιστορίες για την Αννέτα, για το πώς την έφερε στην Ελλάδα ένας στρατηγός των βαλκανικών πολέμων από ένα χωριό της Βουλγαρίας, όπου τίποτα δεν είχε σταθεί όρθιο και η Αννέτα, δωδεκάχρονο κοριτσάκι τότε, έκλαιγε καθισμένο πάνω στ' αποκαΐδια. Την βούτηξε λοιπόν ο γεροστρατηγός Βούρβαχης και την έρριξε στη σέλα του αλόγου του και γλίτωσε το παιδάκι, αλλά αυτά ανήκουν σε άλλη ιστορία, μη τα ξαναγράφω. 

 

Η Αννέτα είχε μια θεωρία: "το γέλιο είναι το πιο μεγάλο όπλο" μού έλεγε, γελώντας φυσικά μέχρι δακρύων. Ετσι, εκείνο το απόγευμα που ήρθε να με δει, έλεγε απανωτά ένα σωρό αστείες ιστορίες για διάφορους αρρώστους που είχε περιποιηθεί, αλλά και για ευτράπελα από την Κατοχή, όταν έκρυβε στο σπίτι της εγγλέζους ενώ στο διπλανό δωμάτιο πότιζε δυνατά ποτά κάτι φρίτσηδες! 

 

Το γέλιο της, που έρρεε σαν καταρράχτης, είχε σώσει την Αννέτα από πολλές κακοτοπιές και για τούτο το σεβόταν και το υπολόγιζε, προσπαθώντας να πείσει κι άλλο κόσμο για τη δύναμή του. Εμένα τουλάχιστον με έπεισε. Φαίνεται αυτό, δεν φαίνεται;

_____________

για τον στρατηγό αυτόν (του οποίου δεν θυμάμαι το μικρό όνομα) έψαξα αλλά δεν βρήκα τίποτα. Τότε, (1912-13) θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον εξήντα χρονων. Αν γνωρίζει κάποιος σχετικά ή έχει πρόσβαση σε αρχεία, ας ενημερώσει παρακαλώ.

899. η Τατιάνα

Οταν πέρασα στο Πολυτεχνείο, η Τατιάνα ξεκίνησε την Γ' Γυμνασίου και η μάνα μου της έδωσε όλα τα σχολικά μου βιβλία. Ξενοδούλευε τα πρωϊνά και τα βράδια πήγαινε στο Νυχτερινό. Μετά, έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, πέρασε από τους πρώτους στη Νομική και το πανηγυρίσαμε στο σπίτι μας, γιατί η Τατιάνα ήταν ορφανή και δεν είχε συγγενείς, εκτός από κάποιους μακρινούς σε ένα χωριό που δεν ήθελαν να την ξέρουν -ούτε να τους ξέρει. Πήρε το πτυχίο και άρχισε ασκούμενη στο δικηγορικό γραφείο ενός δικηγόρου οικογενειακού μας φίλου. Την τελευταία φορά που την είδα έλαμπε ολόκληρη για όσα είχε καταφέρει: η ζωή θα της χαμογέλαγε επιτέλους! Πριν συμπληρώσει χρόνο δουλεύοντας στο αντικείμενο που της άρεσε, η Τατιάνα αρρώστησε βαρεια από καρκίνο και σε δυο μήνες πέθανε. Το έμαθα μόλις επέστρεψα από ένα επαγγελματικό μου ταξίδι σε χώρα της Ευρώπης. Το αναμνηστικό δωράκι που της είχα ψωνίσει, το έθαψα σε μια γωνίτσα του τάφου της.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΤΗΝ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

898. Σύνοδοι Κορυφής της Ε.Ε. και τυχερά παίγνια

Η Ενωση Ελλήνων Χαρτοπαικτών συνεδριάζει για ένα πολύ σπουδαίο ζήτημα, την προμήθεια νέων τραπουλόχαρτων, νάϋλον κατά προτίμηση. Οι Αγορές ειναι κλειστές πλέον για την Ελλάδα και τράπουλες γιοκ, μια και έχουν απαγορευτει γενικώς οι εισαγωγές, μέχρις ότου εκκινήσουν οι εξαγωγές . Το λαθρεμπόριο έχει πάψει να ανθεί πλέον και η Ε.Ε.Χ. τά'χει βάψει μαύρα και, μπροστά στον κίνδυνο να εξελιχθεί ο υπερήφανος λαός των ΕΛ σε δουλευταρά που δεν χαζολογάει παίζοντας τυχερά (άτυχα δλδ) παίγνια, βάζει μπρος το πανούργο σχέδιο να ιδρύσει βιομηχανία παραγωγής νάϋλον τραπουλόχαρτων. Η βιομηχανία κάνει χρυσές δουλειες και εκτινάσσει το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών στα ύψη, ο πρόεδρος της εταιρείας παίρνει το ανάλογο μετάλλιο απο την Ακαδημία Αθηνών και ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Ο υπερήφανος λαός των ΕΛ γίνεται πραγματικά υπερήφανος. 
(συνεχιζεται)

 

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, η οποία έλαβεν χώραν εις τας Βρυξέλλας, δεν κατέστη δυνατόν ίνα εξαγάγει συμπέρασμά τι, τουλάχιστον αρκούντως καταληπτόν παρά τω πόπολι, ούτωπως διέδωσεν εις τα ΜΜΕ πασών των συμβεβλημένων πολιτειών ανακοίνωσίν τινα, ήτις, δια κεφαλαίων ανέγραφεν: ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΓΟΜΑΡΙΑ, ΜΗΔΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ. Κατόπιν τούτου, οι κάτοικοι συνέχισαν επιδιδόμενοι εις τα συνήθη ευγενή αγωνίσματα, τουτέστιν, ανθρωποκυνηγητό και οικονομικήν ασφυξίαν, την και "λιτότητα" επονομαζομένην, ίνα επιβεβαιώσωσιν το ανακοινωθέν.

(συνεχίζεται)

 

Εκτακτη είδηση (απο τον ανταποκριτή μας στις Βρυξέλλες): "Η Κομισιόν συνεδριάζει εκτάκτως και, κατά τη συνήθη πρακτική, κεκλεισμένων των θυρών. Η συνεδρίαση είναι απολύτως μυστική, γι αυτό σας τα λέω ψιθυριστά. Τα έσκασα χοντρά στο θυρωρό του Μεγάρου (δέκα σουβλάκια γύρο με τζατζίκι, είναι πεινάλας για γκρικ φουντ) κι έτσι με άφησε να κρυφακούσω επί πέντε ολόκληρα λεπτά της ώρας. Ως γνωστόν, οι ώρες κυλούν αργά εκειπέρα κι έτσι πρόλαβα και άκουσα και μεταφέρω το εξής σημαντικό: Μελετάται σοβαρά ένας Νέος Νόμος που θα βάλει τα πράγματα σε Τάξη. Από όσο κατάλαβα, πρόκειται για Νόμο που απαγορεύει το γέλιο και τιμωρεί την εξυπνάδα. Πάνω απο IQ 98 καίγεσαι. Κυριολεκτικά, όπως οι μάγισσες παλιά. Οποιος συλλαμβάνεται μειδιών, τρώει 5 χρονάκια και όποιος ξεκαρδιζόμενος, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη, αποκλειομένης της κοινωνικής εργασίας για να μη διαφθείρει κόσμο. Αυτά, χαιρετώ."

(συνεχίζεται)

__________________

ΣΗΜ. γράφτηκαν στις 9 Σεπτέμβρη 2015 στο f/b  

897. θαυμασμός και μίμηση

 θυμώνω με κάτι κακομοίρες γυναικες που νομιζουν οτι κατι καταφερνουν όταν μιμουνται αντρικες/ματσο συμπεριφορες, ίσως μάλιστα να θυμώνω περισσότερο από όσο θυμώνω με μερικούς "σπουδαίους" αντρες που θέλουνε μια κουστωδία γυναικών να τους λιβανίζει για να νιώθουνε σπουδαιότεροι, γιατί κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη τον θαυμασμό: το θέμα είναι ποιος/ά θαυμάζει ποιον/άν!

896. ο καλός γιατρος

τα παλιά τα χρόνια ήταν ένας μεγαλογιατρός, διαπρεπής χειρουργός για την ακρίβεια, που έλυνε κι έδενε στον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ. Επιτυχημένος, έχαιρε της εκτίμησης των πελατών (που πληρώναν αδρά τις υπηρεσίες του), καθώς και των ομοτέχνων του. Σε αυτουνού τα χέρια έτυχε να πέσει η μάνα της κοπέλας που δούλευε τότε στο σπίτι μου και η ιστορία έχει ως εξής: 

 

η μάνα, γύρω στα 50-55, τότε γριά τη λέγανε, έπεσε από το δέντρο που κλάδευε κι έσπασε το πόδι της στο γοφό (δύσκολη περίπτωση) και η καλή της κόρη έσπευσε να τη φέρει στο γιατρό που λέγαμε, στο νοσοκομείο που αναφέρθηκε. 

 

Γράφανε τόσα πολλά οι εφημερίδες τότε για το σπουδαίον αυτό γιατρό, που εγχείριζε και τζάμπα τους φτωχους ασθενείς, κλπ κουραφέξαλα, που η κοπέλα θαμπώθηκε κι εμπιστεύτηκε τη μανα της στα χέρια του. Την έβαλε λοιπόν στο νοσοκομείο κι έφυγε για ένα μήνα να πάει στο νησί να αποτελειώσει τις δουλειές που είχε αφήσει η μάνα μισές λόγω του ατυχήματος. 

 

Οταν επέστρεψε, πήγε να παραλάβει τη μάνα της και τη βρήκε με ένα νεφρό! Ενας νοσοκόμος, πατριωτάκι των γυναικών αυτών, σφύριξε στην κοπελα ότι ο γιατρός πούλησε το νεφρό της μάνας της κι όσα ισχυριζόταν ότι τάχα μου και δήθεν ο νεφρός ήταν χαλασμενος και έπρεπε να αφαιρεθεί, ήτανε μούσια. Τρελλάθηκε η κοπέλα! πάει στο γιατρό να ζητήσει παραπάνω εξηγήσεις, ο γιατρός (αλλά και σύσσωμα το νοσοκομείο και η Ιατρική Συντεχνία) να επιμένει στην άποψή του, η κοπέλα απευθύνθηκε στον Τύπο, που δεν ήταν σάπιος όπως τώρα και γράψανε οι εφημερίδες την περίπτωση, αλλά κέρδος ουδέν. 

 

Πούλησε χωράφια η κοπέλα στο νησί, βρέθηκαν κι άλλοι αδικοσφαγμένοι από το γιατρό, τον κυνηγησανε δικαστικώς, αλλά τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ δεν κουνούσε τότε αυτά τα συμφέροντα, που σήμερα έχει μεν ατονήσει η δύναμή τους μπροστά στους απατεώνες ολκής που μας έχουν περιζώσει, αλλά σαν αυγά ερπετών περιμένουν να σκάσουν για να βγουν από τις τρύπες τους.

895. το Εβρουλάκι

μια φορά, ήταν ένας νέος που αγάπησε μια κοπέλα.. ως εδω όλα καλά και φυσιολογικά, που λένε.. και η κοπέλα αγάπησε το νέο κι ας μην ήταν ωραίος.. λεπτομέρειες δεν κοιτάμε.. αλλά και τη γκοπέλα μάλλον άσχημη την έλεγες.. άλλη μια λεπτομέρεια που πρεπει να υπερπηδησουμε.. ήταν και ανοικοκύρευτη επιπροσθέτως.. άλλη λεπτομέρεια, όμως δεν κολλάμε στις λεπτομέρειες είπαμε.. τεσπα, ερωτευτήκαν τα παιδιά, αλλά οι γονείς τα εμποδίζαν να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους.. αυτή ειναι η βασική λεπτομέρεια που δεν υπερπηδιεται εύκολα.. όμως, παρά ταύτα, οι νέοι επέμεναν να παντρευτούν και να νοικοκυρευτούν και στο τέλος, μια και ο επιμένων νικά κι όλα τα κακά σκορπά, τα κατάφεραν.. κι έτσι βρίσκονται τώρα στην ευχάριστη θέση να επιδείξουν το αποτέλεσμα του γάμου αυτού.. ένα παιδί κακάσχημο.. πήρε κι απο τους δύο, έτσι είναι αυτά.. κι ένα σπίτι εντελώς χάλια.. βρώμικο, τρισάθλιο.. και τώρα κλαίνε τα δυο παιδιά αντάμα.. πλαντάξανε στο κλάμμα.. και είναι στα μαχαίρια.. ο Λαός Εβρώπης και η Δημοκρατία Γιαλαντζή χωρίζουν οσονούπω.. και το παιδάκι που θα μείνει στο δρόμο κανείς δεν το σκέφτεται.. το κατακαημένο Εβρουλάκι..

894. επετειακόν

είδα τον Ασουρμπανιμπάλ

να ταξιδεύει προς Κινάλ

να πίνει άφθονα λικέρ

στα καπηλειά του Κιναλέρ

 

(επετειακόν)

893. το σκορβούτο

ταξιδεύω μεσ' στη μέση του πελάγου

και στουκάρω στο νησί του ανθρωποφάγου

"μη με φας" εκλιπαρώ και πέφτω κάτου

κι αυτός χάνεται στο βάθος της ακάτου

"κάνα λάχανο δεν έχεις; κάνα φρούτο;

με ξεδόντιασε το άτιμο σκορβούτο"!

___________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 2/9/2018 στο f/b

892. το γκεσέμι

γκεσέμι: ο μεγαλόσωμος (συχνά ευνουχισμένος) τράγος ή κριάρι που οδηγεί το κοπάδι τα πρόβατα ή τα γίδια. Συνηθίζεται να του κρεμούν στο λαιμό ένα μεγάλο κουδούνι, το κυπρί ή κύπρο. (μεταφορικά, ο μπροστάρης, ο πρωτοπόρος, ο ηγέτης) --απο Βικι λεξικό

 

φυσικά, το γκεσέμι ανήκει στον τσοπάνη και οδηγεί το κοπάδι εκεί που θέλει ο τσοπάνης.. άρα, ηγέτης γιαλαντζί. Το κοπάδι, επίσης φυσικά, έχει τη βεβαιότητα ότι ο ηγέτης του (γκεσέμι) είναι που ενδιαφέρεται γι αυτό, που το φροντίζει. Μάλλον δεν έχει καμμιά ιδέα τί εστί τσοπάνης.. είναι κάτι σαν το θεό.. κάτι άπιαστο, έξω απο το γνωσιακό του πεδίο δλδ

891. ζεϊμπέκικο

τα λόγια τα βα ριά μου είπες πάλι

πιο ντούρα, πιο σκληρά κι από τ' ατσάλι

πως και με ξύλινα σπαθιά θα πολεμήσεις

μανίες κι όλα τα κακά θεριά της φύσης

κι απ ' άδειες τσέπες χρήματα θα βγάζεις

και στα μπουζούκια γυαλικά θα σπάζεις

 

πώς να εκτιμήσω τόσο θρίαμβο αλήθεια

ψεύτικα λόγια πια μου γίνανε συνήθεια

πώς να στο δείξω μάνα μου Ελλάς

τα λόγια σου κατάντησαν μπελάς

_______________

στο f/b, 29 Αυγούστου 2015

890. της πλατείας

1. 

στην πλατεία μέσ' στο κέντρο,

βρέθηκε αρχαίο δέντρο!

τρέξαν οι αρχαιολόγοι

αρχινάνε μοιρολόγι

για επιδότηση και μίζες

να ανασκάψουνε τις ρίζες...

βρέθηκε ένας κινέζος

μα επλήρωνε σε πέζος

προτιμούν απ' το Κατάρ

έναν που τον λέν' Μουχτάρ

αλλά αυτός δεν κάνει αστεία

θέλει όλη την πλατεία!

2. 

η πλατεία είναι άδεια

τυλιγμένη στα σκοτάδια

άδεια η πιάτσα από ταξιά

το περίπτερο στο κέντρο

δεν μπορεί τη μοναξιά

κι ερωτεύεται το δέντρο