761. Κλειώ

Η Κλειώ, στα δεκατρία της, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, στο παρατσάκ την προλάβανε δηλαδή, ξανάρθε στην τάξη μετά από κάνα μήνα θλιμμένη, το χαρούμενο άλλοτε προσωπάκι της με τις φακίδες είχε χαθεί άγνωστο πού, τα κατακόκκινα σγουρά της μαλλάκια είχαν κουρευτεί κοντά κοντά, έμοιαζε με παιδάκι του ορφανοτροφείου.

Η Κλειώ ήταν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μας μαυριδερό, εκείνος έφαγε αποβολή από όλα τα σχολεία, όπως μάθαμε. Σε μια εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη, έκανα το φανάρι έξω από ένα παλιό πολυβολείο (ενθύμιο των γερμανών) ενώ εκείνοι χαιρόντουσαν αυτό που ακόμα δεν είχα γευτεί: φιλάκια και χαδάκια και αναψοκοκκινίσματα. Μετά την απόπειρα, ένιωσα παράξενα. Οχι, δεν είχα τύψεις που με την πράξη μου είχα ενθαρρύνει τη σχέση τους, αλλά παραξενεύτηκα που ένα τόσο χαρούμενο πράγμα ήταν τιμωρητέο και μάλιστα σκληρά. 

Η Κλειώ δεν τέλειωσε την Α' Γυμνασίου, έφυγε κι από την Αθήνα χωρίς να μας χαιρετήσει και δεν ξέρω τι να απόγινε. Τον νεαρό τον συνάντησα αρκετά χρόνια αργότερα, ήταν βοηθός σε συνεργείο αυτοκινήτων, αλλά δεν του έδωσα γνωριμία. Σήμερα που το σκέφτομαι, ίσως να έπρεπε να του είχα μιλήσει, αλλά πάλι, τί να του έλεγα;