547. περί ωρίμανσης

σκέφτομαι τη μέρα που γεννήθηκε η μεγάλη μου κόρη, τότε που κόντεψα να ωριμάσω.. παρατρίχα τη γλίτωσα λέμε.. απεχθανόμουν ανέκαθεν την ωριμότητα επειδή όταν ωριμάζει κάτι.. ή σαπίζει ή το.. τρώνε! Εκεί λοιπόν στο παρατσάκ που βρέθηκα, εχμ.. μάλλον λιγουλάκι αργότερα.. περνούσαν δύο κότερα.. πέρναγε κι ένα βαπόρι που το λεγανε γρηγόρι για να του ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση επειδή ήταν πολύ αργό.. με τουρμπίνες και προπέλες και κουρτίνες με νταντέλες.. σαν τον Τιτανικό στο περίπου μόνο που έπλεε σε ζεστά νερά χωρίς παγόβουνα.. λοιπόν, τι λέγαμε; περί ωριμότητας και ωρίμανσης ή περί σαπίσματος και φαγώματος; Οπως και να το πάρεις, όλα είναι χρήσιμα στη ζωή, εξαρτάται όμως από το τίνος είναι η ζωή.. αν είναι δική σου ή καποιανού αλλουνού και αν αυτός ο κάποιος άλλος είναι σε καλύτερη φάση από σένα ή σε χειρότερη, αν εχει ρευστό που λένε ή είναι μπατιράκι.. και αν αυτά τα όλα είναι πραγματικά χρήσιμα ή ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και αν αυτή η σφαίρα έχει μεσα μολύβια που γράφουν ή μολύβια που σκοτώνουν.. αν και μερικά μολύβια σκοτώνουν έτσι κι αλλοιώς, ακόμα και γράφοντας.. Με δυο λόγια, αν καταλάβατε καλά, η ωρίμανσή μου αργεί και αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως!
_______________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 28 Μαϊου 2014 στο f/b

546, αναγκαίο κακό

σκέφτομαι πόσο μπορεί να είναι αναγκαίο ένα κακό. Λέμε "αναγκαίο κακό" και συχνότατα δεν εννοούμε μια εγχείριση π.χ. όπου σου κόβουν ένα μελος για να συνεχισεις να ζεις, αλλά κάτι τι πραγματικά κακό. Κάτι που σε βλάπτει, όπως π.χ. ένα καρφί στο μάτι, μια πινέζα στην πατούσα, μια σαρανταποδαρούσα στο κρεββάτι και δε συμμαζεύεται. Αυτό με το καρφί στο μάτι πάντως είναι απορίας άξιο: καλά, ολόκληρο καρφί και δεν το είδε αυτός που τού καρφώθηκε; με την πινέζα στη πατούσα, κάτι πάει κι έρχεται, ένα στραβοπάτημα και -τσούπ!- νάτη και χώνεται η πινέζα, αλλά ένα ολόκληρο καρφί στο μάτι... δεν το διανοούμαι λέμε. Εχουμε να εξετάσουμε τώρα και τη σαρανταποδαρούσα, πώς βρέθηκε στο κρεββάτι και τα σχετικά. Πρώτα πρώτα να ρωτήσουμε αν ήταν καθαρά τα σεντόνια, τί την τράβηξε δηλαδή στο κρεββάτι, ώστε να πάμε στο επόμενο βήμα που είναι το κακό που λέγαμε στην αρχή. Είναι αναγκαστικά κακό να βρεις μια σαρανταποδαρούσα στο κρεββάτι σου; Η αλήθεια είναι ότι το βρίσκω κάπως τραβηγμένο γιατί αερίζω κάθε πρωί το δωμάτιο που περιέχει το κρεββάτι μου και συχνότατα βρίσκω αράχνες στο δωμάτιο αλλά όχι στο κρεββάτι, άρα δεν γνωρίζω τίποτα για σαρανταποδαρούσες μετανάστριες. Ισως με τόσες αράχνες που κρέμονται απο το ταβάνι, (αν και καθημερινώς γίνεται ξαράχνιασμα, ένεκα κήπου και υγρασίας, έτσι εξηγώ το συνωστισμό αραχνών στο σπίτι) ίσως λοιπον να τρών οι αράχνες τις πιθανές σαρανταποδαρούσες που θα τολμάγαν να πλησιάσουν το κρεββάτι μου, είναι κάτι σαν σωματοφύλακες. Βλέπω τώρα ότι ο χρόνος (μάλλον και οι λέξεις) χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο για τις αράχνες-φυλακες παρά για τις σαρανταποδαρούσες-εισβολείς. Είναι κακό αυτό; και μαλιστα αναγκαίο;
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 28 Μαϊου 2014 στο f/b

545. η πρώτη ψήφος

θυμαμαι την πρωτη φορα που δεν ψηφισα! κανονικα, θα ηταν η πρωτη φορα που θα ψηφιζα, αλλα βρισκομουν πανω απο 300 χλμ μακρια απο τον τοπο κατοικιας μου κι ετσι πηγα στο αστυν. τμημα της περιοχης και πηρα την αναλογη βεβαιωση.. θυμαμαι τη φωνη του πατερα μου στο τηλεφωνο.. ποσο συγκινημενος ηταν που δεν θα κατεβαινα να ψηφισω.. «πολυ καλά κανεις παιδι μου» μου ειπε.. Ψηφισα λοιπον για πρωτη φορα.. τη δευτερη φορα που ειχα δικαιωμα ψηφου, το 1974
__________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 20/5/2014 στο f/b

544. το λιβάνι

παρακολούθησα ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ στην ΕΡΤ3 για το Ομάν και την καλλιέργεια του λιβανιού (σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες) και αναρωτήθηκα πόσοι καλοί χριστιανοί (αλλά και θρησκόληπτοι που μισούν τους μουσουλμάνους) γνωρίζουν την προέλευσή του και πως αν δεν το καλλιεργούσαν οι (άπιστοι) άραβες δεν θα έφτανε ποτέ στα θυμιατήρια
_____
ΣΗΜ. ανεβηκε πριν από λίγο στο f/b

543. μάπα μεταπολίτευση

είναι ο τρόπος που γράφτηκε το κείμενο, τόσο ζωντανός που ξύπνησε φαντάσματα και έκανε τον ύπνο μου ανήσυχο, ξύπνησα με πικρίλα φοβερή, όλοι οι πεθαμένοι με συντρόφεψαν, αυτή η περίοδος που ονομάστηκε "μεταπολίτευση" (τί εύρημα κι αυτό!) πέρασε μέσα σε μια θολούρα, ήρθαν οι εκ του εξωτερικού, οι τρώγοντες τα λεφτά του μπαμπά τους δήθεν αντιστεκόμενοι, να καταλάβουν καίριες θέσεις στα πανεπιστήμια και να διδάξουν τη "φαντασία στην εξουσία", μόνο που δεν ήταν καθόλου φαντασία αλλά μια από τα ίδια και χειρότερα, (εκτός αν η απαξίωση της πειρας και το ξέχεσμα των όσων μείναμε διαρκώς ελεγχόμενοι και κατακυνηγημένοι στην ίδια μας τη χώρα σημαίνει πρόοδο) και καταφέραν να πείσουν αρκετούς πραγματικούς αγωνιστές ότι έτσι γίνονται σωστά τα πράγματα στα Παρίσια και εις τας Ευρώπας γενικώς, και μάλλον άλλο που δεν θέλαν και αυτοί (να πεισθούν δλδ) αγωνιζόμενοι στο άμεσο μέλλον για τη μπάρτη τους, καθώς και να συγκολλήσουν στο πλευρό τους (αυτών, των ενσκηψάντων ως φωστήρων εξ Εσπερίας) καμπόσους υμνητές της χούντας που καταφέραν να ξεπλυθούν για τα καλά καταλαμβάνοντας θέσεις (σήμερα, ναι, σήμερα!) που ορίζουν τη δική μας μοίρα. Αχ, ρε χαρη πχια! Είχαμαν και μεις τους αντόρνους μας, αλλά δεν μπορώ, ακόμα πονάνε, πεθάνανε και οι μαρτύροι βλέπεις. 
______________
ΣΗΜ. για το κείμενο της χαρης

542. αναμνήσεις από το μέλλον

ζούσα τότε στο δεύτερο γαλαξία και θυμάμαι με νοσταλγία το μικρό κουβούκλιο το σκεπασμένο με διάφανα πέταλα νυχτολούλουδων μια και εκεί πέρα τα νυχτολούλουδα είναι τεράστια επειδή είναι συνέχεια νύχτα και ο ήλιος βγαίνει μια φορά στα δέκα γαλαξιακά χρόνια που σημαίνει μια φορά στα πεντακόσια γήινα και μονάχα για πέντε ωρίτσες ίσα να τον δούμε ότι υπάρχει αλλά ξέφυγα από το θέμα που είναι να διηγηθώ μια ανάμνηση από εκείνη τη μακρινή εποχή που η πραγματικότητά μου εκτεινόταν μεταξύ ενός μαλακού κουβούκλιου σκεπασμένου με πέταλα νυχτολούλουδων και ενός τεράστιου χώρου για ομαδικό συσσίτιο όπου τρώγαμε ταυτοχρόνως όλοι κι όλοι επτά χιλιάδες τετρακόσιοι σαράντα δευτεροξαλαξιακοί όλοι με καταπράσινο σκούρο δέρμα ελαφρώς ανάγλυφο και τριχοφυΐα μηδενική με μάτια μωβ και λεπτές ευαίσθητες μυτούλες γιατί η όσφρηση ήταν η βασική αίσθηση μια και χωρίς αυτή κινδύνευε η ζωή μας και ήταν σε μας περισσότερο απαραίτητη και από την αφή επειδή έπρεπε να μυρίζουμε τον κίνδυνο στα σκοτάδια εκεί λοιπόν μια φορά πέρασε δίπλα μου ξυστά ένα μικρό ζωΰφιο με φτερά πεταλούδας και μορφή σαύρας άκρως δηλητηριώδες του οποίου το δάγκωμα γλίτωσα παρά τρίχα που λένε και εξαιτίας του κινδύνου που διέτρεξα αποφάσισα να μετακομίσω στον τρίτο γαλαξία όπου βρίσκομαι τώρα εδώ και εφτά χρόνια περίπου και μου αρέσει πολύ επειδή υπάρχει πολύς ήλιος και πολλή τρέλλα λέμε και γουστάρω και την πολυκοσμία
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 6 Μαΐου 2017στο f/b

541. μια μπάλα στο διάστημα

όλο καθόταν ή ξάπλωνε είχε καταργήσει το περπάτημα οπότε τα πόδια ατρόφησαν τον τάιζαν άλλοι όλο κάποιοι άλλοι τρέχαν για τις δουλειές και τις υποχρεώσεις του οπότε ατρόφησαν και τα χέρια σιγά σιγά ολόκληρο το κορμί κατάντησε άχρηστο κι έμεινε μόνο το κεφάλι γιατί αυτό εξακολουθούσε να σκέφτεται και σήμερα που είναι μόνο ένα κεφάλι με αυτό διατάζει να γίνονται οι δουλειές διατάζει το φαγητό να μαγειρεύεται και να έρχεται στο στόμα διατάζει τη βρύση να τρέχει νερό και να γεμίζει το ποτήρι που έρχεται κι εκείνο στο στόμα να πιει διατάζει για όλα με τα μάτια να κινηθεί το πληκτρολόγιο αντιγράφει κατευθείαν από τον εγκέφαλο σιγά σιγά πέσαν και τα μαλλιά και η μύτη ατρόφησε επίσης σούφρωσαν τα χείλη απορρίφτηκαν τα αφτιά ως περιττά και το κεφάλι είναι ίδιο μπάλα και το μόνο που φοβήθηκε είναι μη πετύχει κάποιος αυτή τη μπάλα και την κλοτσήσει αλλά μετακόμισε στο διάστημα και πού να την πετύχει κανείς πια

540. Jean-Claude Brialy

 

Είχα την τύχη να τον δω και να συνομιλήσω για λίγο μαζί του 2-3 χρόνια πριν πεθάνει, όταν τον είχε καλέσει το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, ένας χαρούμενος άνθρωπος ήταν, καμιά σχέση με την φωτογραφία με το κάπως θλιμμένο βλέμμα που βρήκα στο διαδίκτυο. Κοίταζε κατευθείαν στα μάτια το συνομιλητή, τόσο που έλεγες και ψάχνει μέσα στην ψυχή σου κι όλο και κάτι βρίσκει, κάτι που ούτε ο ίδιος γνωρίζεις πως βρίσκεται εκεί μέσα. Σε παλιές ταινίες που είχα δει, η κινηματογραφική του εικόνα δεν με είχε εντυπωσιάσει τόσο όσο η ανθρώπινη παρουσία του. Jean-Claude Brialy, ένα αστέρι που γεννήθηκε το 1933 κι έσβησε το 2007. -->> https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Claude_Brialy
_________________
ΣΗΜ. μόλις ανέβηκε στο f/b