ο Antonio Scarnatti ηταν αντρας της φιλης μου της Τερέζας και εργαζοταν στο λογιστήριο της Ρενώ πριν απολυθεί μετά τη μεγάλη απεργία των εργαζομενων, το 1971 νομιζω, γιατι το 1973 που πήγα να τους επισκεφτώ με ξενάγησε γύρω απο το εργοστάσιο διηγώντας μου με καμάρι την ιστορία της απεργιας, κλπ, κλπ.
Ο Αντονιό εργαζόταν παράλληλα ως φωτογράφος μουσείων μαζί με τη γυναίκα του. Αν ανοίξεις κάποιο παλιό κατάλογο καποιου Γαλλικού μουσείου με εικόνες των εκθεμάτων, πιθανότα θα βρεις τα ονόματά τους στην τελευταία σελίδα.
Το 1973, μονάχα η Τερέζα ασχολιόταν με τη φωτογραφία, φωτογραφίζοντας διάφορα εξωτικά πιάτα μαγειρικής, αφού τα μαγείρευε φυσικα! Μετά τη φωτογράφηση μοίραζε τα φαγητά σε τυχερούς γείτονες και φίλους.
Στο σπίτι τους, ένα διαμέρισμα σε πολυκατοικία της εποχής του Ναπολέοντα(!) κοντά στην πλατεία της Βαστίλλης αν θυμάμαι καλά, υπήρχε ενα μικρό δωματιάκι μεταμορφωμένο σε στούντιο (προβολείς, μηχανες, κλπ) όπου στήνονταν τα πλάνα με τα φαγιά. Τις φωτο μαζι με τις συνταγές η Τερέζα τις πουλαγε σε διάφορα περιοδικά μα τα οποία συνεργαζόταν.
Σε κάποιο απο αυτά πηγαμε μαζί για να μου συστησει εναν ελληνα δημοσιογραφο (δεν θυμαμαι ονομα, μονο φάτσα) που προσπάθησε να με πεισει να παω να μεινω στη Γαλλία κοντά του ως εξόριστη της χούντας. Υπήρχε τρόπος να εχω ενα εξτρα εισόδημα απο εισφορες-βοηθεια απο διαφορες οργανώσεις, κλπ κλπ. Φυσικα, δεν δεχτηκα, σκεπτόμενη τους δικους μου που θα εμεναν πίσω, άλλωστε δεν ανηκα σε κυνηγημενους για να το σκάσω. Τον αγωνα μου τον κανω μεχρι τωρα εκ των έσω!
το Σέλας το ειδα αλλα τοτε που το εβλεπα δεν καταλαβαινα τι ηταν αυτο που έβλεπα!! Για την αλήθεια, δεν το είδα ακριβώς, ήταν κάτι στιγμιαίο που βρέθηκα μέσα του, κάτι σαν αέρας δυνατός και χρωματιστός με ελαφρύ υπόκωφο βούισμα, κάπως σαν να πέρασε γύρω μου, σαν να ήθελε να με σηκώσει. Τα έχασα, δεν κατάλαβα αν υπερίσχυε ο φόβος ή η περιέργεια. Μέχρι να συνέλθω, το φαινόμενο είχε περάσει. Αυτό συνέβη το 1978 στα βόρεια της Σουηδίας, κοντά στα Νορβηγικά σύνορα, λίγο πιο έξω απο το χωριό Hemavan. Μετα, οταν γυρισα στο καλυβακι όπου με φιλοξενούσαν, μου εξηγησανε τι είχε συμβεί και πολυ αργοτερα το εψαξα το θέμα.
η φίλη μου η Εμμα φεύγει για Ντουμπάι, όπου θα μείνει κανα μήνα σε συγγενείς που εργάζονται εκειπέρα. Η φίλη μου η Εμμα είναι πρακτικός και αισιόδοξος άνθρωπος (μου βάζει τα γυαλιά λέμε) και όταν μου λέει "γίνονται θαύματα, οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις ένα ταξίδι να δεις με τα μάτια σου" και "η Ασία πρωτοπορεί σε κάθε τομέα, παντού" λαβαίνω σοβαρά υπόψη τα λόγια της και αν περισσεύανε δυνάμεις ίσως και να πήγαινα. Σκέφτομαι ώρες ώρες μήπως ομφαλοσκοπούμε εμείς οι ευρωπαίοι και δεν θα μας βγει σε καλό.
«Ν. Υόρκη, 1970, περπατάμε στο δρόμο με τη φίλη μου, βλέπω ανθρώπους να σέρνονται μέσα σε χαρτοκούτια στα πεζοδρόμια, κάποιος πλησιάζει και κάτι ψελλίζει, η φίλη με τραβάει απο το μανίκι να προχωρήσουμε, βλέπω έναν άνθρωπο να πέφτει κάτω, κάνω να τρέξω προς το μέρος του, η φίλη με συγκρατεί, στο μαγαζί όπου ψωνίζουμε πάω να βγάλω πορτοφόλι να πληρώσω, η φίλη με εμποδίζει και πληρώνει με τσεκ, επιστρέφουμε σπίτι και μαθαίνουμε ότι ο διπλανός μαχαιρώθηκε μέρα μεσημέρι για 20 δολλάρια την ώρα που άνοιγε την πόρτα του σπιτιού του.»
_____________________
ανάμνηση της μάνας μου
Μεχρι πριν λίγο καιρό νόμιζα ότι τέτοια πράματα δεν συμβαίνουν στη χώρα μου.
την πρώτη φορά που πήγα Μαδρίτη, έφαγα πολλές ωρες στο Πράντο στο δωματιάκι με τα σκίτσα του Γκόγια κι έφυγα άρρωστη: για μερικες ωρες ακομα δεν μιλιόμουν, που λένε, είχα μείνει παγωτό, με σύγχρονη ορολογία (για να καταλάβεις)
φοβερό μουσειο! τοτε που πρωτοπηγα ηταν το '67 και ολα ηταν υπο σκεψη. Τα σκίτσα βρισκόντουσαν σε ενα μικρο δωματιακι ριγμενα σε θηκες πανω σε παγκο και σε ντοσιε που ξεφυλλιζε ο επισκεπτης. Περιττο να πω οτι ήμουν μοναχη μου εκει μεσα, ψυχη ζωσα δεν κυκλοφοραγε στα σκοταδια του Γκογια!
σκετη απελπισια με ειχε καταλαβει κι ακομα τωρα που το θυμαμαι τρεμω
ο Γκόγια δεν αφηνει ουτε χαραμαδα ελπιδας
το 1970 η μάνα μου πήγε να επισκεφτεί μια φίλη της που έμενε κοντά στη Ν. Υόρκη κι όταν επέστρεψε μας διηγόταν απίστευτα πράγματα, όπως π.χ. μια μέρα που πήγανε στα μαγαζιά και είδαν έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω κι η μάνα μου πήγε να πλησιάσει να τον βοηθήσει αλλά η φίλη της την τράβηξε απότομα λέγοντας "μην ανακατεύεσαι" και αργότερα, όταν έβγαλε το πορτοφόλι της να πληρώσει κάτι, η φίλη της το έχωσε γρήγορα πίσω στην τσάντα λέγοντας "πρόσεχε μη το δει κανείς, εδώ πληρώνουμε μόνο με τσεκ" κι όταν γυρίσανε σπίτι μάθανε ότι τον διπλανό γείτονα τον μαχαίρωσε κάποιος μέρα μεσημέρι μπροστά στην πόρτα του για πέντε δολάρια. Μας έλεγε και για ανθρώπους που ζούνε μέσα σε χαρτοκούτια, αλλά δεν το χώραγε ο νους μας.
σήμερα πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι: ξεπεράσαμε την αμερικάνικη κουλτούρα
πολύ παλιά, στη Βαρκελώνη, ο ξεναγός του πούλμαν που μας μετέφερε στα αξιοθέατα έφυγε ξαφνικά φωνάζοντας "Γιο σο Καταλάν!" αλλά εμείς, άγουρα σπουδαστάκια τότε, πού να καταλάβουμε... Υποθέτω σήμερα πως μάλλον θα είχε ενοχληθεί από τη φράση συναδέλφου "εμ, και σεις οι Ισπανοί φοράτε το Φράνκο τόσα χρόνια", ως απάντηση στην χειρονομία του ξεναγού (κάτι σαν "σας τον φοράει και σας τώρα η χούντα")
μια φορα, τοτε που ζουσα Σουηδια (1978), ετυχα σε μια γιορτη για τη στηριξη των προσφύγων απο τη Χιλή (ειχαν καταφυγει εκειπερα πολλοι μετα την πτωση του Αλλιέντε) όπου, μετά τα λατινοαμερικανικα ξεκινησαν τα άγρια (για τα αυτακια μου!) βόρεια ακουσματα. Οι φιλοι μου με τράβηξαν βιαστικά στην άκρη «έλα δω γρήγορα μη φας καμμια κλωτσια αδέσποτη» λέγοντάς μου! καμμια σχέση με τους νωχελικους ρυθμους, οι σουηδοι χορεύανε σαν να κλωτσάνε μουλάρια, αλλα παρόλ' αυτά υπήρχε συνεννόηση --και κατανόηση. Η μουσικη κανει θαύματα!
παλιά, στο μάθημα Μορφολογίας-Ρυθμολογίας, στις εξετάσεις του Ιουνίου πέφταν μηδενικά με τη σέσουλα, αλλά και βαθμοί κάτω από το μηδέν! μια φορά που είχα πάρει 9 στις εξετάσεις του Μάρτη, η σιγουριά μου εξανεμίστηκε τον Ιούνιο που μού έβαλε -2 (πλην δύο!!), αλλά χάρη σε αυτά τα κολπάκια του φοβερού και τρομερά ιδιόρρυθμου Μουτσόπουλου γνώρισα την παραμεθόριο της Ελλάδας, τις Σποράδες, τις Κυκλάδες, τη Χαλκιδική, την κεντρική Πελοπόννησο, τόπους όπου μάλλον δεν θα πήγαινα διαφορετικά (αν δεν αναγκαζόμουν, δηλαδή) άσε που άνοιξε και η όρεξή μου για ταξίδια.
το τρένο για Βλαδιβοστόκ
θα πέρναγε από Μπανγκόκ
οι επιβάτες σε κατάσταση αμόκ
μέσ' στα βαγόνια στιλ μπαρόκ
απεγνωσμένα να ζητούν ηλεκτροσόκ
κι ένα κινέζικο μπρελόκ
όμως το τρένο για Βλαδιβοστόκ
κυλάει σαν κρέμα σαντιγί ή κρέμα κοκ
δεν θα περάσει τελικά απο Μπανγκόκ
κι έτσι γλιτώσαμε το σοκ
κι όμως! θυμάμαι -τότε που πρωτοβγήκε το μέτρο, 1996 νομιζω- έναν ταβερνιάρη στη μακρινή Κίμωλο να τρέχει απο τραπέζι σε τραπέζι με την ταμειακή παραμάσχαλα (κι ένα καλωδιο 20μετρο να σερνεται πισω του) να κόβει αποδείξεις!
Πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη "κινέζικο" ήταν για ένα αγαλματάκι που είχε φέρει ο αδελφός του παπού μου ο Βαγγέλης, ασυρματιστής στα καράβια. Μετά, έφερε και κάτι ξύλινα λεπτής υφής φλυτζανάκια. Οταν ερχόταν από κάθε ταξίδι, όλο και κάτι τι κινέζικο έφερνε, μπιμπελό, σερβίτσια και παράξενα κουρδιστά παιχνίδια. Είχε φέρει και ένα καταπληκτικό καλειδοσκόπιο.
Λίγα χρόνια αργότερα, έμαθα περισσότερα για τη χώρα Κίνα μέσα από τα βιβλία της Περλ Μπακ. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Υπό το βλέμμα του Βούδα» μου το χάρισε μια συμμαθήτριά μου. Ηταν η αφορμή για να ζητώ να μου δωρίζουν και άλλα βιβλία της.
Πριν από λίγα χρόνια, έμαθα και άλλα για τη χώρα αυτή παρακολουθώντας ντοκυμαντέρ, όπως π.χ. για μια περιοχή όπου ισχύει η μητριαρχία. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και θα ήθελα να το ξανάβλεπα.
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ μια εισβολή κινέζικων προϊόντων στην αγορά, πολύ προσιτών και καθόλου "ανασφαλών" όπως τα δυσφημίζουν οι μεγαλέμποροι, που -σίγουρα- έχουν τους λόγους τους.
Αυτές τις μέρες, η τιβι παρουσιάζει ένα σωρό ντοκυμαντέρ για την Κίνα, ταινίες κινέζων σκηνοθετών, μαθαίνω για την ιστορία της και ο μυστηριώδης πολιτισμός της παύει σιγά σιγά να αποτελεί μυστήριο.
Με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, η Κίνα ανοίγει εντελώς τις πύλες της στον έξω κόσμο, μοιράζεται μαζί μας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. Εμείς, όλο και κάτι κερδίζουμε συνεργαζόμενοι με τους κινεζους, που όλο και κάτι κερδίζουν από μας. Ζούμε ένα όνειρο; Ζούμε την αρχή ενός ονείρου για έναν ειρηνικό πλανήτη, γαλήνιο και με αφθονία αγαθών; Μακάρι η Κίνα να φέρει την ισορροπία, που έχουμε ανάγκη. Μακάρι τα πυρά των πολέμων να μετουσιωθούν σε ειρηνικά πυροτεχνήματα.
Είμαι βέβαιη ότι αν στην εποχή του Μεγαλέξαντρου υπήρχε τηλεόραση, σήμερα όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη θα μιλούσαν ελληνικά και η Γη θα ονομαζόταν Μακεδονία!
_______________________________
γραμμένο στο f/b τον Αύγουστο 2008
στα ταξίδια μου μάζευα όμορφες πέτρες, μερικές από αυτές θα βρίσκονται (θαμμένες πια) στον κήπο της μάνας μου από τότε που τόλμησε να τις πετάξει ενόσω εκτελούσα ένα ακόμα ταξίδι. Εννοείται ότι δεν την ξαναεμπιστεύτηκα και τώρα έχω γύρω μου όλες τις όμορφες πέτρες και τα υπέροχα βότσαλα να με συντροφεύουν. Πέτρες Ολλανδίας, Σουηδίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ισπανίας, Ιταλίας, κλπ κλπ, κάθε πέτρα και μια ιστορία, νά 'χουμε να λέμε. Α! προχτές μού φέρανε και μερικές πέτρες απο Υπερδνειστερία!
στη Σαντορίνη βρέθηκα πολύ πριν έρθει στη μόδα, ταξιδεύοντας από Ιο με μια μεγάλη βάρκα με πανί, που παράδερνε στα κύματα. «Ολοι ξάπλα!» ειχε διατάξει ο καπετάνιος, κι εμείς ξαπλώσαμε αμέσως, ενώ το κύμα πέρναγε απο πάνω μας. Εφιαλτικό ταξίδι. Ενω ξεκινήσαμε με νηνεμία, ήρθε και μας βρήκε το μπουρίνι μεσοπέλαγα. Ωραίο νησί, αλλά σαν τη Μήλο και την Κεφαλονιά που είναι ζωντανά θαύματα, δεν έχει.
Ο "τούρκικος καφές" είναι ένας ακόμα μύθος
Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, στην Τουρκία πίνουν τσάι!
Οπως εμείς έχουμε τον καφέ σε πρώτη ζήτηση, εκεί έχουν το τσάι κι άμα ζητήσεις καφέ μάλλον παράξενα θα σε κοιτάξουν...
Τσαγάκι με ή χωρίς ζάχαρη, αρωματικό ή σκέτο, σε μικρά λεπτά ποτηράκια σε σχήμα βάζου, σκαλιστά ή απλά, σερβίρεται καφτό τσάι όπου βρεθείς κι όπου σταθείς: στα καραβάκια του Βοσπόρου, σε υπαίθρια στέκια, υπάρχουν τύποι (κινητές τσαγερί) με συρόμενο μπαουλάκι όπου φυλάγονται τα "σύνεργα" της φτιάξης ενός υπέροχου τσαγιού, το οποίο μπορείς να απολαύσεις ακόμα και περπατώντας.
κάθε Σεπτέμβρη φωσφωρίζουν τα νερά του Αμβρακικού από το γόνο της γαρίδας και το δέρμα των αγοριών που βουτάνε γυμνά λαμπυρίζει στο σκοτάδι. Μοιάζουν με αγάλματα που ξύπνησαν ή με μικρούς ακόλουθους του Διονύσου που χορεύουν.
Χτες, απο το μεσημέρι ταξίδευα ως το βράδυ, που έφτασα στο ΕΛ Βενιζέλος. Μετρό δεν είχε μετά τις οχτώ. Ταξί δεν ήθελα να πάρω. Πήρα λεωφορείο για Σύνταγμα. Πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία, πήγαμε απο Αλεξάνδρας, χασομέρι, φτάσαμε Σύνταγμα μετά τις δέκα. Τρόλλεϊ. Τσούλημα και φόρτωμα και ξεφόρτωμα και ξαναματαφόρτωμα και ξαναξεφόρτωμα δυο τσουλητές -ευτυχώς- βαλίτσες. Εφτασα σπίτι σώα και αβλαβής, ανέβασα τα μπαγκάζια, πήγα για σοκολατίνα και σουβλάκια, όλα οκ. αλλά το ψυγείο αποψυγμένο -είχα κατεβάσει το γενικό το ζώον! ΦΤΟΥ! Ταχτοποίηση του ψυγείου, καθάρισμα, πέταμα τα χαλασμένα τρόφιμα. Ενα μπανάκι, μια ταινία, και στα μπλογκς τα παραμελημένα τόσες μέρες. Παράλληλα, αρχειοθέτηση του νέου υλικού μου και οργανόγραμμα των επόμενων κινήσεων για το επόμενο ταξίδι που θα κάνω σε μερικές μέρες. Εχω καιρό για να σκεφτώ το ταπεινό μου σαρκίον; ΟΥ. που θα πει ΟΧΙ. Ελεγχος του τηλεφωνητή, σημείωση για τα αυριανά τηλεφωνήματα. Το πρωί λαϊκή και σούπερ μάρκετ για ανανέωση τροφίμων, μαγείρεμα, μπουγάδα, θα κατέβω να ψωνίσω μελάνια και βιντεοκασέτες. Α! Να μη ξεχάσω να παραγγείλω και λάδι. Πολλά; Οχι δα, απλώς τα απαραίτητα! Υπνος; Οταν νυστάξω! Πόρισμα; Ακολουθώ το ρυθμό μου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οταν πεινάω τρώω, όταν διψάω πίνω, όταν νυστάζω κοιμάμαι. (20/1/2006)
η πρώτη μου αεροπορική πτήση έγινε με στρατιωτικό αεροπλάνο Ντακότα, απο Ρόδο στην Ελευσίνα. Στο εσωτερικό δεν υπήρχαν καθίσματα όπως τα ξέρουμε σήμερα, οι επιβάτες καθόντουσαν αντικρυστά σε πάγκους, που ήταν στερεωμένοι με αλυσίδες στα πλευρά του αεροπλάνου και στο πάτωμα. Κουνιόταν πολύ βέβαια και οι περισσότεροι επιβάτες έκαναν εμμετό. Πονούσαν τα αφτάκια μου κι έλεγα αμάν και πότε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο!
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
This is a FunEL
