1.192 το τέλος της τελευταίας παραγράφου

Γαμιόμαστε απελπισμένα. Σαν να είναι η τελευταία μέρα στον πλανήτη. Γαμιόμαστε και σκούζουμε. Κανείς δεν ακούει εδώ κάτω. Εχεις ακούσει χήνα να κρώζει; Εχεις ακούσει γουρούνι να το πηγαίνουνε για σφάξιμο, πώς γρυλλίζει; Κάπως έτσι. Εμείς όμως γαμιόμαστε, δεν πάμε για σφάξιμο. Ή μήπως πάμε;

-----------------------------

ΣΗΜ. είναι οι τελευταίες σειρές από την έκτη στη σειρά μικρή Ιστορίσ με τίτλο "το αποθηκάκι" απο τη συλλογή ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ

1.705 περί φιλοξενίας

Η φιλοξενία στα νησιά του '65 ήταν πράγμα άγνωστο στις περιοχές της παραμεθορίου την ίδια εποχή, όπου κανεις δεν επιτρεπόταν να πάει τότε χωρίς άδεια/χαρτί της αστυνομίας, τα σπίτια κλειστά, αμπαρωμένα για κάθε ξένο, η ομιλία ακατάληπτη, η ομάδα μας νοίκιασε το δωμάτιο πάνω από το φούρνο του χωριού, πόναγε το δόντι μου και η φουρνάρισσα έφερε ούζο να το τρίψω να περάσει, τέσσερις νομά- σ' ένα δωμά- σαν το άσμα δείχνει, παρατρίχα "του κουρίτσ'" να μείνει "στου διάδρουμου" αλλά τη γλίτωσα, την επόμενη μέρα φύγαμε τροχάδην για το επόμενο χωριό που ήταν πιο εκπολιτισμένο ένεκα οι πόντιοι με τα ΤΕΑ και τον παπά, ιστορίες δι αγρίους θα λέγαμε σήμερα.

1.701 ένας αρχοντάνθρωπος

ανέκαθεν με τρομάζαν οι αρχοντάνθρωποι, αυτοί με την ψηλή και ογκώδη σιλουέτα, οι κινούμενοι σαν θωρηκτά σε φουρτούνα, ένοιωθα πολύ λίγη μπροστά τους, αλλά χτες είδα στο ταχυδρομείο έναν, τη στιγμή που έμπαινα ενώ έφευγε, με βλέμμα οξύ που κοίταζε κάτω, λες και ήθελε να τρυπήσει το μωσαϊκό ήταν, ίσως για να αποφύγει να διαπεράσει κανέναν άλλον άνθρωπο από όσους στεκόμασταν στην ουρά και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως να είχε γίνει ένας μετανοιωμένος αρχοντάνθρωπος επειδή θα κατάλαβε ότι η αρχοντιά δεν φτουράει στις μέρες μας και αυτό που επιβάλλεται πλέον είναι η δηθενιά και η αγραμματοσύνη και απλώς προσπαθούσε να περνάει απαρατήρητος κοιτάζοντας χάμω

1.689 ενας ανέμελος κύριος

είναι ένας κύριος με καφετί παντελόνι και παλτουδάκι κοντό σε χρώμα μπεζουλί. Περνάει ταχτικά από τη γειτονιά, τον βλέπω να ξεπροβάλλει ξαφνικά από το λοξό στενάκι απέναντι. Προχωράει αμέριμνα, ανεμίζοντας στριφογυριστά μια σακκουλίτσα που κρατάει στ' αριστερό του χέρι και -φλάπ!- την πετάει χωρίς να κόβει ταχύτητα στο βηματισμό του και χωρίς να κοιτάζει ακριβώς πού, αλλά πετυχαίνει το άνοιγμα του κάδου για τα γυαλικά, συνεχίζοντας ακάθεκτος την πορεία προς το περίπτερο.

1.687 παράξενη ιστορία

μια φορά, ήτανε δύο κύριοι, ένας καλός που βοηθούσε τους φτωχούς κι ένας κακός που έκανε ποδήλατο τη ζωή του καλού και όλοι το βλέπαν και κανείς δεν έβαζε τον κακό στη θέση του γιατί είχε πολλά λεφτά και φόραγε πολύ ωραια ρούχα, αλλά μια μερα που ο καλός πέθανε έστειλε ο κακός ένα τεράστιο στεφάνι στην κηδεία του καλού και όλοι είπανε τότε: ε, για να ξοδευτεί τόσο, δεν είναι και τόσο κακός ο άνθρωπος. (όπως θες πάρτο)

1.649 δολιοφθορά στον πόλεμο τουυ '40

υπήρξα αυτήκοος μάρτυς διηγήσεων, όπου αναφερόταν η άφιξη στο αλβανικό μέτωπο (στην πρώτη γραμμή) κιβωτίων με όπλα, αλλά τα κιβώτια αυτά ήταν μισογεμάτα με πέτρες! τα όπλα ήταν τοποθετημένα πάνω πάνω σε μια στρώση, κι από κάτω τα κιβώτια περιείχαν πέτρες. Μάλιστα. Για πολλά χρόνια, μερικοί επιζήσαντες αναρωτιόντουσαν ποιος να είχε κάνει τη δολιοφθορά (κλοπή σε καιρό πολέμου) και γιατί δεν διενεργήθηκαν ποτέ σχετικές έρευνες για την αποκάλυψη και την τιμωρία του. Εψαξα στο διαδίκτυο, αλλά δεν βρήκα καμμιά σχετική ανάρτηση.

1.645 ζωντανη Ιστορια

καποτε, πολλα χρονια πριν, πετυχα το μπαμπα Βενετη να εχει ενα φουρνακο καπου στο Δηλεσι. Ειχε χηρέψει και μοιραζοτανε σπιτι και μαγαζι με μια αλλη γυναικα, πραγμα που δεν του συχωρεσαν τα παιδια του (δεν θυμαμαι λεπτομερειες και αριθμους, ποσα παιδια ειχε δλδ) που φτιαξανε τη γνωστη αλυσιδα. Ηταν στενοχωρημενος κι ευτυχισμενος ταυτοχρονα και αυτο μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση τοτε, για τουτο το θυμαμαι.

ζωντανη Ιστορια, που λένε! πραγματα που όταν συμβαινουν δεν εχουμε ιδεα ποσο σημαντικα ειναι (ισως)

1.643 το καταχθόνιο σχέδιο

Γνωρίστηκαν στο μπαρ Gamtimansou ενα βράδυ αμέσως μετά την εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο του Harvarai Axafna. Ούτε η καταγωγή ούτε το χρώμα εμπόδισε να γίνουν αμέσως φίλοι. Η Dafne Cancelink, ο Allevour Yatopsito και ο Koulamar Mitzizkani λες και είχαν κατέβει απο το ίδιο αστέρι με σκοπό εκείνο το μαγικό ραντεβού στην Πολιτεία των ΗΠΑ.
(συνεχίζεται)

1.568 Ο χορευτής με την καρέκλα

στην αρχη έβαζε το κεφάλι πάνω στην καρέκλα ο χορευτής και, όσο δυνάμωνε το παίξιμο, τουμπάριζε αργά χωρις να ξεκολλαει από την καρέκλα, η πλάτη του "έγλυφε" την πλάτη της καρέκλας, τα πόδια μισολυγισμένα στον αέρα, μέχρι που η τούμπα ολοκληρωνόταν και ο χορευτής βρισκόταν καθισμένος καβαλητά στην καρέκλα ανάποδα, με την πλάτη ελεύθερη, και στο δυναμικό φινάλε της μουσικής σηκωνόταν όρθιος, άρπαζε την καρέκλα με τα δόντια και τη σήκωνε ψηλά! το είδα με τα μάτια μου να το κανει ο ευτυχης 50χρονος πατέρας του φίλου μου του Λουκά στο γάμο του γιου του στο Αργος, παλιά.

1.513 η εφτάχρονη γιαγιά μου!

Μιά ιστορία που μου διηγόταν η γιαγιά μου ήτανε πολύ αστεία. Είχανε πάει με τη μάνα της, τη σιόρα Ελένη, επίσκεψη στην κοντέσσα Μελπομένη. Ενα σπίτι δυό φορές μεγαλύτερο απ' το δικό τους κι από μέσα... δέκα φορές πιό πλούσιο! Τα έπιπλα αστράφτανε φρεσκολουστραρισμένα, οι πολυέλαιοι, οι κουρτίνες, ήτανε άλλο πράγμα. Οταν εχτυπήσανε το κουδούνι και τους άνοιξε ο πορτιέρης, μιά νεαρή καμαριέρα τις έμπασε στο μικρό σαλονάκι. Εκεί να δείς πολυτέλεια! Ολα όμορφα και με πλούσια φαντασία τοποθετημένα. Η γιαγιά μου -εφτά χρονώνε τότε- εκάθησε σ' ένα πολύχρωμο σκαμνάκι. Η μάνα της όμως εδιάλεξε την πολυθρόνα στη γωνία του σαλονιού, που πάνω της ήτανε ριγμένο ένα αστραφτερό ύφασμα. Ισως νά 'πε μέσα της πως ετούτη τη θέση τηνε προώριζε η κοντέσσα για τους πιό διαλεχτούς καλεσμένους.

Με το που θρονιάστηκε όμως η σιόρα Ελένη στην πλουμιστή πολυθρόνα, εγίνηκε το θάμα! Τα ματάκια της μικρής Ολγούλας αντικρύσανε ξαφνικά τα πόδια της μάνας της σηκωμένα στον αέρα, να κοιτάνε οι σόλες των παπουτσιώνε το ταβάνι, σφηνωμένα ανάμεσα στις νταντέλλες των πολυπληθών μεσοφοριώνε της, την ανάποδη του κρινολίνου της και του αστραφτερού πανιού που -μόλις μιά στιγμή νωρίτερα- εσκέπαζε την πολυθρόνα. Ποτέ μέχρι τότε δεν την είχε δεί τη μάνα της σε τέτοια παράξενη στάση, και για τούτο την επιάσανε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια! «Βόηθησέ με, μωρή να ξαγκιστρωθώ από δώ μέσα!» της εφώναζε πνιχτά η σιόρα Ελένη, μα η Ολγούλα τίποτα. Δεν εμπόριε να κουνηθεί απ' το ξεκάρδισμα. Εκοίταζε τη μάνα της και τα ματάκια της κοντεύανε να πεταχτούνε όξω απ' τίς κόγχες τους. «Βόηθησέ με μην έρτει κανένας! Βόηθησέ με, κακομοίρα μου, μη σε σκοτώσω!» Η μικρή όμως είχε μαρμαρώσει. Ενα άγαλμα ξεκαρδισμένο απ' τα γέλια, αν γίνεται κάτι τέτοιο.

Τα πράγματα έμειναν έτσι για κάμποσην ώρα, μέχρι που εμπήκε η κοντέσσα Μελπομένη και -κρυφογελώντας κι εκείνη- εφώναξε τη δούλα να βοηθήσει τη σιόρα Ελένη να σηκωθεί. Εζήτησε τα χίλια συγνώμη «Ω, σιόρα μου, τι επάθετε! Την είχα για το μάστορη την πολυθρόνα και για να μη φαίνεται την εκουκούλωσα με τούτο το πανί... Και πώς δε σας τό 'πε το δουλικό! Ω, τι ετραβήξετε! Ω,ω,ω! Λαχτάρα που θα επήρατε!» «Τίποτε, κοντέσσα μου, τίποτε, έχω και τούτο το μόμολο που άλλο δεν ηξέρει απ' το να χάσκει το βλοημένο!» «Αμ, θα σου δείξω εγώ κακομοίρα μου, όταν φτάσουμε οπίσω στο σπίτι!» εσφύριξε της γιαγιάς μου κάποια στιγμή.

Οταν ετελειώσανε τις κουβέντες τους οι δυό κυράδες, ήτανε κιόλας σούρουπο. Τα νεύρα της σιόρας προγιαγιάς μου ήτανε τεντωμένα σα συρματόσκοινα, για τούτο κι εγυρίσανε με τα πόδια, μήπως και τα μολάρει. Η Ολγούλα ακολουθούσε τη μάνα της αμίλητη, ούτε κιχ δεν έβγαλε μέχρι το σπίτι ελπίζοντας να ξεχάσει η σιόρα μάνα της το ρεζιλίκι. Μα πού! Μόλις εκλείστηκ' η αυλόθυρα οπίσω τους και, σαν εμπήκε κι ο καδινάτσος, πού σε πονεί και πού σε σφάζει! Εφαγε της χρονιάς της η μικρή κι επί πλέον εκοιμήθηκε και νηστική εκείνο το βράδυ. Σκέφτομαι ώρες-ώρες πως ίσως η γιαγιά μου να μην εκατάλαβε καθόλου το λόγο που την καταχέριασε η μάνα της και γι αυτό εθυμότανε τόσο ζωντανά ετούτη την ιστορία μέχρι τα γεράματά της. Πάντως, όσες φορές και να τηνε διηγότανε, εξέσπαγε σε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια!

1.512 περί αποκλειστικότητας

κάποτε ήταν κάποιος που πήγε στο Παρίσι να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική, υπέγραψε *αποκλειστικό* συμβόλαιο "με την εταιρεία του Ντέμη Ρούσου" όπως έλεγε (και ήταν αλήθεια) αλλά σκοπός της εταιρείας ήταν να τον περιθωριοποιήσει, μια και ανέδειξε άλλον (ντόπιο) μουσικό αντί γι αυτόν, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να παίξει τη μουσική του ούτε στο δρόμο (αυτο σημαίνει *αποκλειστικότητα*). Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, κατέληξε στις ουσίες και στα ψυχιατρεία, εξ αιτίας της μεγαλομανίας του και των περιστάσεων. Οπως ένα ξεδοντιασμένο θηρίο σε κλουβί. Φυσικά έφταιγε, αλλά έφταιξε και το "περιβάλλον" του.

1.460 ο πόλεμος του παπού μου

ο παπούς μου έλεγε ότι οι γάλλοι μπήκαν στην πόλη αμέσως μετά από μας και θέλαν να κρατήσουν το Σαλονίκι, που είχε καλό λιμάνι, αλλά, με κάτι κουβέντες που είπαν οι μεγάλοι, καταφέραμε και τους διώξαμε και αλλίμονό μας αν μπαίναν πρώτοι οι βουλγαροι στην πόλη, δεν θα φεύγαν με τίποτα, γι αυτό και ο παπούς μου ο Γιώργος έμεινε με το λόχο του δυο (ή τρία, δεν θυμάμαι καλά) μερόνυχτα κρυμμένοι στο βάλτο των Γιαννιτσών με το νερό ίσαμε τις μασχάλες να κρατάνε τα όπλα πάνω από το κεφάλι τους για να μη βραχούν κι έλεγε ακόμα ότι οι γάλλοι είχανε σχιστά ματάκια και φοράγανε κάτι τριγωνικά καπελάκια ψάθινα

___________________________
στην εικόνα ένας Ανναμίτης (Ν-Α Ασία) κι ένας Ζουάβος (Β. Αφρική) στο Σκρα, το 1919

1.459 κάποτε ήταν ένας Γιάννης

στη γειτονια είχαμε το Γιάννη, εναν ανθρωπάκο για όλες τις δουλειές που λένε. Σκάψιμο, περιποίηση ζώων και φυτών; ετρεχε ο Γιάννης. Για ένα κομματι ψωμι -κυριολεκτικά. Κοιμοτανε κατω απο ενα γεφυρακι που υπηρχε τοτε στης "γριας το πήδημα". Η τοποθεσια εχει πλεον χαθεί κατω απο την ασφαλτο μαζι με το γεφυρακι, ο μεγαλος δρομος εστειλε τις πλημμυρες σε χαμηλοτερα μερη του λεκανοπεδίου, κατα Γλυφαδα μεριά.

Ο Γιαννης, λοιπον, ηταν αυτο που λεμε σημερα "νοητικα υστερημενος", αν δεν το καταλαβες. Αυτη η ιδιότητα προσέλκυε σφαλιάρες και κοροϊδίες απο τους "εξυπνους" της γειτονιας. Είχε και αδερφό, δίδυμο κιόλας, εναν "έξυπνο" μπακάλη, που η γυναίκα του δεν τον ήθελε στο σπίτι τους. Μόνο τις φτωχες εισπράξεις του θελανε στην οικογενεια για να τού τις φυλάνε.

Εμείς τον αγαπάγαμε το Γιάννη. Σε αυτόν οφείλεται το καθάρισμα του κήπου απο τις πέτρες, με το κοσκίνισμα του χώματος. Το χειμώνα ερχόταν και κοιμότανε στο υπόγειο, δίπλα στο καζάνι του καλοριφέρ και ηταν ευτυχισμενος: ζεστούλα και ησυχία, τι αλλο θελει ενας κανονικος ανθρωπος; Α! κι ένα πιάτο φαΐ, που η μάνα τού σερβίριζε κάθε μέρα στο τραπέζι του κήπου, γιατί ο Γιάννης δεν ήθελε να μπαίνει σε σπίτια, δεν του άρεσε. Ηθελε τη γη, το χώμα, τα λουλούδια και τα ζωάκια.

Μια μέρα τον χασαμε, είχε πολλες μερες να φανεί και ρωτησαμε τον αδερφό και "α, ο Γιάννης... τον πάτησε το λεωφορείο" απάντησε. Ετσι πήγε ο Γιάννης: η ζωούλα του άδοξη στη Γη, αλλά ο Παράδεισος κρύβει εκπλήξεις! αν υπάρχει, σίγουρα ο Γιάννης θα καλοπερνάει εκειπέρα.

1.449 γύρω γύρω όλοι

Στη μέση δεν βρισκόταν τίποτα, ούτε καν ο Μανόλης. Ολοι καθόντουσαν γύρω από ένα τραπέζι. Το τραπέζι ήταν άδειο και μεγάλο. Παρολαυτά όμως, όλοι χαμογελούσαν. Χαμογελούσαν επειδή συγκρατούσαν το ξεκαρδιστικό ανακουφιστικό γέλιο που τους έπνιγε. Στα μάτια άστραφταν βλέμματα ικανοποίησης, στα μουστάκια στάζαν σάλια όρεξης που άνοιγε απειλητικά. «Φέρτε τα κουτάλια!» φώναξε κάποιος. «Και τί θα φάμε;» απάντησε κάποιος άλλος με ερώτηση. «Ε, αυτόν που θα μας δώσει τα χρυσά κουτάλια, γνωστό αυτό» είπε ένας άλλος. «Τα βλέπω να έρχονται συντομότερα από όσο τα περιμέναμε» είπε ο γκουρού και πήρε το σοβαρό του ύφος για να προβεί σε ανακοινώσεις. Οι άλλοι συνέχισαν να χαμογελούν και, μόλις έφυγε το τηλεοπτικό συνεργείο, ξέσπασαν σε χαρούμενους αλαλαγμούς. Να είναι καλά τα παιδιά. Μόλις τους είδα σκέφτηκα κάτι και γέλασα με τη σειρά μου, αλλά κανείς δεν με άκουσε. Αυτό που σκέφτηκα ήταν ότι τα χρυσά κουτάλια τα έχω δώσει εδώ και πολύ καιρό στο ενεχυροδανειστήριο.

1.446 δεν υπάρχει αποτυχία!

βγήκανε τ' αποτελέσματα, ειδα πως δεν περνάω και τί έκανα; ανέκρουσα πρύμναν, που λένε. Ατάκα κιεπιτόπου! με ρωτάει ο πατέρας μου "δεν θες να ξαναδώσεις;" (εισαγωγικες διναμε τοτε σε καθε σχολη ξεχωριστα, δεν υπηρχαν τα ακαδημαϊκά απολυτηρια, κλπ) και είπα ότι θέλω να αλλαξω πεδίο, να μάθω γλώσσες κι ετσι γράφτηκα στα γρήγορα να μαθω γερμανικά - ισπανικά. Περάσαν δυο μήνες και βγάζει ο Παπαντρέου ενα φετφά που αυξάνει τον αριθμό των εισακτέων κατά 30% κατεβάζει και τις βάσεις, να μπαίνει δλδ κανείς με βαση το 10 (άριστα, τότε) αλλά και μονο στο ενα βασικο μαθημα ηταν αρκετό. Ετσι, πέρασα και στο Φυσιογνωστικό Αθηνας με 10 έκθεση και 0,5 χημεία!! (εκθεση και χημεια ητανε τα βασικα μαθηματα) Ευτυχως, ειχαν ανακοινωθει πρωτα τα αποτελεσματα της αρχ/κης ΑΠΘ και έφυγα για Θεσ/νικη δρομαίως, παρατώντας τις ξένες γλώσσες σύξυλες! ελπίζω να μην εχασαν τπτ εξαιτίας μου.

Γιατί τα γράφω αυτα; επειδή η αίσθηση αποτυχίας καλλιεργείται κυριως απο το περιβάλλον. Κανείς δεν μού είπε οτι απέτυχα, κανείς. Ούτε εγώ το είπα σε μένα!! Οταν βρίσκουμε τοίχο, τον παρακάμπτουμε, τον γκρεμίζουμε για να περάσουμε ή ακόμα καλύτερα... τον πηδάμε! εξαρτάται βεβαια κι απο το πώς φαντάζεται καθένας τον τοίχο: μπορεί να είναι ενα χαμηλό μαντράκι.

1.434 η αξία της προσωπικής Ιστορίας

σήμερα ονειρεύτηκα τον παπού μου, ήταν πολύ χαρούμενος, πήγαινε στη Βουλή να μιλάει για τα χρόνια που έζησε, τί γινόταν τότε. Η Βουλή -μου είπε- είχε συστήσει μια Υπηρεσία συλλογής στοιχείων Προσωπικής Ιστορίας, που κάλυπτε τα έξοδα μετάβασης του γέροντα καθώς και ένα μικρό χαρζηλίκι. Ωραία πράματα και μακάρι να μαθαίναμε τέτοιες ιστορίες!
____________________________
γράφτηκε στις 24 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.429 ο εαυτός και το θηρίο

Μια φορά ήταν ένας μπλόγγερ και ήταν μόνος κι ανυπεράσπιστος μπροστά στο άσπρο θηρίο που του ζητούσε να γράψει. Στεκόταν κάτασπρο και λαμπερό μπροστά στα μάτια του και τον προκαλούσε «γράψε κάτι, μουτζούρωσέ με έστω, αλλιώς θα σε φάω» του έλεγε με φωνή που έβγαινε συριχτά από τα σωθικά του. Ο έρμος ο μπλόγγερ έγραφε, το θηρίο μούγκριζε, η ερημιά μεγάλωνε, ώσπου ο μπλόγγερ αποφάσισε να μη ξαναγράψει για το θηρίο. Από τη στιγμή που κατάλαβε πόσο έρμαιο του θηρίου είχε γίνει, αποφάσισε να γράφει στο εξής μόνο για τον εαυτό του. Ποιος ξέρει; Μπορεί στο εξής να μην ένιωθε τόσο μεγάλη ερημιά, μπορεί ο εαυτός του να ήταν καλή παρέα, καλύτερη από την άσπρη, την παγωμένη παρέα της οθόνης. (2008)

1.415 πότε και πώς γνώρισα την Κίνα

Πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη "κινέζικο" ήταν για ένα αγαλματάκι που είχε φέρει ο αδελφός του παπού μου ο Βαγγέλης, ασυρματιστής στα καράβια. Μετά, έφερε και κάτι ξύλινα λεπτής υφής φλυτζανάκια. Οταν ερχόταν από κάθε ταξίδι, όλο και κάτι τι κινέζικο έφερνε, μπιμπελό, σερβίτσια και παράξενα κουρδιστά παιχνίδια. Είχε φέρει και ένα καταπληκτικό καλειδοσκόπιο.

Λίγα χρόνια αργότερα, έμαθα περισσότερα για τη χώρα Κίνα μέσα από τα βιβλία της Περλ Μπακ. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Υπό το βλέμμα του Βούδα» μου το χάρισε μια συμμαθήτριά μου. Ηταν η αφορμή για να ζητώ να μου δωρίζουν και άλλα βιβλία της.

Πριν από λίγα χρόνια, έμαθα και άλλα για τη χώρα αυτή παρακολουθώντας ντοκυμαντέρ, όπως π.χ. για μια περιοχή όπου ισχύει η μητριαρχία. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και θα ήθελα να το ξανάβλεπα.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ μια εισβολή κινέζικων προϊόντων στην αγορά, πολύ προσιτών και καθόλου "ανασφαλών" όπως τα δυσφημίζουν οι μεγαλέμποροι, που -σίγουρα- έχουν τους λόγους τους.

Αυτές τις μέρες, η τιβι παρουσιάζει ένα σωρό ντοκυμαντέρ για την Κίνα, ταινίες κινέζων σκηνοθετών, μαθαίνω για την ιστορία της και ο μυστηριώδης πολιτισμός της παύει σιγά σιγά να αποτελεί μυστήριο.

Με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, η Κίνα ανοίγει εντελώς τις πύλες της στον έξω κόσμο, μοιράζεται μαζί μας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. Εμείς, όλο και κάτι κερδίζουμε συνεργαζόμενοι με τους κινεζους, που όλο και κάτι κερδίζουν από μας. Ζούμε ένα όνειρο; Ζούμε την αρχή ενός ονείρου για έναν ειρηνικό πλανήτη, γαλήνιο και με αφθονία αγαθών; Μακάρι η Κίνα να φέρει την ισορροπία, που έχουμε ανάγκη. Μακάρι τα πυρά των πολέμων να μετουσιωθούν σε ειρηνικά πυροτεχνήματα.

Είμαι βέβαιη ότι αν στην εποχή του Μεγαλέξαντρου υπήρχε τηλεόραση, σήμερα όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη θα μιλούσαν ελληνικά και η Γη θα ονομαζόταν Μακεδονία!
_______________________________
γραμμένο στο f/b τον Αύγουστο 2008

1.414 η Γκριζού

η Γκριζού ήτανε γάτα, αλλά όχι γάτα τυχαία: γάτα με πέταλα, που λένε. Στην Αθήνα βρέθηκε συνοδεύοντας την προγιαγιά μου όταν ήρθε για να αφήσει τα κόκκαλά της στην πρωτεύουσα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η ασθένεια που έλεγε πως είχε πέρασε και η προγιαγιά έζησε καμμιά δεκαπενταριά χρονάκια ακόμα και τα κοκκαλάκια της τα άφησε τελικά στην Κεφαλονιά. Η Γκριζού όμως έμεινε και διέπρεψε στην πρωτεύουσα.

Εκανε στράκες από όπου πέρναγε, άνθρωποι και γάτοι τρέχανε πίσω της, οι γάτοι κυρίως το Γενάρη, και η Γκριζού ήτανε περήφανη και ακατάδεχτη μέχρι που γνώρισε το γάτο της καρδιάς της, έναν κατάμαυρο αλήτη με πράσινα μάτια. Την πολιορκούσε παντού ο άτιμος, δεν την άφηνε σε χλωρό κλαρί, που λένε.

Μια στην αυλή, μια στην ταράτσα, τελικά τα κατάφερε και κάπου τη στρίμωξε και η Γκριζού, αντίθετα από τις συνηθισμένες γάτες που γεννοβολάν ασύστολα, γέννησε μονάχα ένα γατάκι, ένα κοριτσάκι που το βαφτίσανε Μαυρούλα γιατί έμοιασε του μπαμπά και βγήκε κατάμαυρο.

Η μάνα μου διηγόταν ένα σωρό ιστορίες με την αγαπημένη της Γκριζού, μια με τον ψαρά που τον ξεγέλασε και τού βούτηξε ένα ψάρι, μια άλλη με τον παπού μου που τον ακολουθούσε σαν σκυλάκι, μια που άρπαξε ένα καημένο ποντίκι που τόλμησε να μπει στην κουζίνα, κι άλλες αμέτρητες που δεν τις θυμάμαι τώρα.

__________________________
μόλις τώρα δα γράφτηκε στο f/b

1.412 η πονεμένη ιστορία του συνοριοφύλακος

ο πτωχός συνοριοφύλαξ εζήτησε και πέτυχε την μετάθεσή του εις τμήμα της πρωτευούσης και είχε σοβαρό λόγο να προβεί εις το διάβημα τούτο διότι αφενός εις τα σύνορα ευρίσκετο τόσον μακράν της μητρός του η οποία εστερείτο της παρουσίας του και έπληττε θανασίμως και επιπλέον ο ίδιος εστερείτο τα θαυμαστά γιουβαρλάκια τα οποία καθεκάστην έπλαθε η θεία του κάτοικος Ομονοίας και περιχώρων αν και τα ετίμα δεόντως ο θείος του ο διορισμένος εις την αγροφυλακήν της πλατείας Κλαυθμώνος η θεία είχε πρόβλημα διότι ο συνοριοφύλαξ εξεφράζετο με πλουσιότατο λεξιλόγιο υπέρ των γιουβαρλακίων όθεν έπραξεν κατά συνείδησιν και με ένα σμπάρο ικανοποίησε τρία τρυγόνια τον εαυτόν του την μητέρα και την θείαν και ο νοών νοήτο ότι παίζει μάλλον βύσμα αλλά από ποια κατεύθυνση άγνωστον και μόνο ο θείος παραπονείται διότι εμειώθη η μερίδα του
(η ιστορία είναι βασισμένη σε είδηση της 21ης Ιουνίου 2007)