937. το μεγάλο τηγάνι

Το συστημα εχει ενα μεγάλο τηγάνι, όπου ρίχνει κάθε τόσο κάποιο επιφανές μέλος του να τσιτσιρίζεται. Το ρίχνει σε απρόβλεπτα διαστήματα, όχι "τακτά" για να μην είναι αναμενόμενα και υπάρξουν τυχόν προγραμματισμένες αντιδράσεις. Μετά το τσιτσίρισμα, ακολουθεί το κανονικό μαγείρεμα, αλλά όχι αυτουνού που τσιτσιρίστηκε. Μαγειρεύεται, με μπόλικες πικάντικες σάλτσες, η ουσία που απόμεινε στο τηγάνι μετά την απομάκρυνση του τσιτσιρισμένου, δηλαδή λίγο από το δέρμα του ή κάποιο κομματάκι από τις τιράντες ή το φανελάκι. Ο τσιτσιρισμένος επανέρχεται άμωμος στην κοινωνία με νέο δερματάκι, κάπως ηλιοκαμμένος και πιο σφριγηλός.

936. ο πεθαμένος αδερφός

και βρέθηκα ξαφνικά σε τραπέζι όπου γιορτάζονταν τα βαφτίσια της τρίτης κόρης μου (που δεν έχω) και ήταν ένα ζουμπουρλούδικο πανέξυπνο μωρουδέλι χαμογελαστό και τραπέζια ήταν στρωμένα με όλα τα καλά επάνω τους, σε αλεπάλληλα δωμάτια σε χώρους άγνωστους κι ένα σωρό ξένοι και δικοί καθόντουσαν και απολάμβαναν, μαζί κι αποθαμένοι και θαμένοι από χρόνια.

και βρέθηκα πίσω από τον αδερφό το Γιώργο -το μεγαλύτερο από τους δύο, μικρότερους από μένα- πεθαμένο κι αυτόν πάνω από δεκαετία, κι άγγιζα τις πλάτες του τις ρωμαλέες, κι έσκυβα στο πλάι κι αντίκρυζα τα γαλανά του μάτια τα παιχνιδιάρικα και τον ρώταγα αν είναι καλά εκεί που βρίσκεται και γιατί δεν έφερε και τον μικρό μαζί του.

και απάντησε ότι, ναι, είναι πολύ καλά και θεώρησε καλό να μη λείπει απο τη γιορτή, αλλά ο μικρός δεν αντέχει αυτά τα πηγαινέλα, τον ταράζουν πολύ -έτσι μου είπε.

«Κι εσύ, αδερφούλη μου, πώς αντέχεις;» ρώτησα και απάντησε ότι αξίζει τον κόπο αυτός ο πόνος, να βλέπεις και να μη σε βλέπουν, να ακούς και να μη σ' ακούνε.

«Ομως, μπορώ και σ' αγγίζω» του είπα και γέλασε «εσύ μπορείς γιατί αγαπάς» απαντώντας μου κι έσφιξα τα χέρια γύρω του και η μάνα από την απέναντι μεριά του τραπεζιού «γιατί σφίγγεις τα χέρια στο στήθος σου» ρώτησε, αλλά δεν έλαβε απάντηση, τι να απαντούσα δηλαδή; Θα με παίρναν για τρελή, στα σίγουρα.

και συνέχισα να χαϊδεύω τα μαλλιά και πήρα το χέρι του αδερφού και το φιλούσα κι εκείνος ζήτησε ένα μικρό κουπάκι κόλυβα -παράλογο να υπάρχουν κόλυβα σε βαφτίσια, αλλά υπήρχαν- και του έδωσα ένα κουπάκι ζουμερά κόλυβα με μπόλικα αμύγδαλα ολόκληρα μέσα και ρώτησα «μα πώς θα τα γευτείς;» κι απάντησε «πάντα υπάρχει τρόπος να γευόμαστε αυτό που μας αρέσει, ακόμα και πεθαμένοι» και το κατάλαβα αυτό, γιατί "έτσι είναι".

__________________

ΣΗΜ. γράφτηκε 17 Φεβρ. 2011, αλλά το είχα ξεχάσει

935. Μπα. (μονόλογος)

 - Μπα. (ακούγεται σαν ξεβούλωμα μπουκαλιού)

... μικρή παύση...

- σσσσσφρρρσσσ (σαν σούρσιμο φιδιού πανω σε ξερά φύλλα)

... μικρή παύση...

 - Ετσι... σαν το φίδι σέρνονται οι αθρώποι στη ζωή, σαν το φίδι... κι εγώ. Σιγά που θα ξεχώριζα! άθρωπος δεν είμαι; σέρνομαι λοιπόν. Σαν το φίδι. Και βλέπω τι γίνεται γύρω. Ολα τα βλέπω... πιο πολύ βλέπω αυτά που τα λένε "κακές πράξεις": κλεψιές, λαμογιές, ξύλο να πέφτει, βρισίδια, όλα. Ακόμα και φόνο έχω δει. Στο παραδιπλανό σπίτι, που σκότωσε ο άντρας τη γυναίκα του... η γυναίκα τον αντρα της... πού να θυμάμαι.. αλλά αν ήτανε η γυναίκα θα το θυμόμουν γιατί οι άντρες κάνουνε το πιο πολύ κακό, έτσι δεν είναι; Αυτός λοιπόν τη σκότωσε την κακομοίρα τη γυναίκα! και τον πιάσανε η αστυνομία και τον χώσανε μέσα, αλλά θα τονε βγάλουνε γιατί μετά πιάσανε τον Μαντέλα! αυτόναν το μαύρο τον κατάμαυρο, που τονε φωνάζουνε Μαντέλα γιατί είναι μαυριδερός κι έκανε και τα άλλα κακά στη γειτονιά: κλεψιές και όλα! και είναι τόσο μαύρος που δε γίνεται να είναι καλός άθρωπος, ακόμα και το άσπρο των ματιών του δεν είναι άσπρο αλλά κάπως κοκκινωπό και τα δόντια του κιτρινίζουνε. Αυτός τα φταίει λοιπόν. 

- Και μου ζητήξανε να πάω να μαρτυρήσω, που τα λέω τόσο ωραία, κάνω καλή ορθρο.. να δεις πως το λένε αυτό... ορθροφωνία το λένε που μιλάω σαν πώς το κοκκόρι λαλάει το ξημέρωμα που ανοίγει ο παπάς την εκκλησία, τόσο καθαρά μιλάω, σαν πώς το κοκκόρι. Αμέ! κι ακόμα πιο καθαρά. Το είπε ο αστυνόμος, μού λέει "εσύ Κατινίτσα θα έρθεις στα δεκαστήργια, εσύ που τα λες ωραία, να τα πεις όλα για το Μαντέλα" και θα πάω. Να μπει μέσα ο κακός και να βγει ο γείτονας πού 'χει και δυο παιδάκια να θρέφει, έχει και τη μάνα του ανήμπορη ο καψερός. 

- Εγώ δεν τον είδα το Μαντέλα να σφάζει, αλλά ούτε και το γείτονα τον είδα, οπότε; ποιος είναι ο κακός; ποιος άλλος απο το μαύρο; που ήρθε στη γειτονιά να φτιάνει μπιχλιμπίδια να πουλάει, να κόβει το ψωμί των αλλωνώνε που κάθονται χωρί δουλειά; Αμέ! ο Μαντέλας τα κάνει όλα τα κακά πράματα... και φόνο ακόμα! πού φτάσαμε...

- Αλλά δεν ξέρω τι φοράνε στα δεκαστήργια, δεν έχω ένα ρούχο καλό και πρέπει να μου δώσουνε λεφτά να πάρω ένα καλό φουστάνι να βάλω. Θα μου δώσει η αστυνομία, μού είπε ο αστυνόμος, κάτι θα μού δώσουν να πάρω καλό φουστάνι και να περισσέψουν κιόλα. Παιδιά, σκυλιά δεν έχω, τι να τα κάνω τα πολλά λεφτά; λίγα και καλά. Αυτά που μαζεύω με τα θελήματα με φτάνουνε. Τρέχω ολημέρα, αλλά έτσι είναι η ζωή, τρεχάλα. Και σούρσιμο. Σαν το φίδι. Και νά 'χω τα μάτια μου ανοιχτά, να βλέπω αυτά που γίνονται και να τα λέω στην αστυνομία και στα δικαστήργια. Κάνω καλή ορθροφωνία, γι αυτό.

- σσσσσφρρρσσσ (σαν σούρσιμο φιδιού πανω σε ξερά φύλλα)

... μικρή παύση...

- Μπα. (ακούγεται σαν ξεβούλωμα μπουκαλιού)

 

*** ΤΕΛΟΣ ***

_________________________

ΣΗΜ.1. το είδα σήμερα στον ύπνο μου, να το λέει η φίλη μου η Καλλιόπη στη σκηνή ή στο ραδιόφωνο. Ενας θεατρικός μονόλογος που ήταν πάνω κάτω αυτός που μόλις γράφτηκε. 

ΣΗΜ.2. λέγεται σε ήπιο τόνο, μαλακά χωρίς άγχος.

934. ο επιδειξίας της γειτονιάς

θα σου πω την ιστορία με τον επιδειξία που με κυνηγούσε κάτι βραδάκια στην επιστροφή μου για το σπίτι: την 1η φορά, τρόμαξα, τη 2η έστριψα και του έριξα ένα άγριο βλέμμα και τρόμαξε αυτός, την 3η πλέον έσκασα στα γέλια κι αυτό ήτανε το πιο φοβερό όπλο. Τα Χριστούγεννα πλέον είχε γίνει ανέκδοτο: οι φίλοι μου λέγαν να περιμένω κάρτα στο γραφείο «ο επιδειξίας της γειτονιάς σας, σάς εύχεται Καλά Χριστούγεννα»!!

Να μπει το μάθημα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία!!