1.578 εγκληματική οργάνωση

θυμάμαι την εγκληματική οργάνωση που έδρασε από 1981-1987, με την επωνυμία «Εταιρεία Δολοφόνων», η οποία προσέγγιζε ηλικιωμένους και στη συνέχεια τους δολοφονούσε για να επωφεληθούν τα μέλη της από τις διαθήκες τους, τις οποίες πλαστογραφούσαν. Η δράση της αποκαλύφθηκε το Πάσχα του 1987.

Ο αρχηγός

Ιθύνων νους της συμμορίας αυτής υπήρξε ο 51χρονος (τότε) δικηγόρος Χρήστος Παπαδόπουλος. Ένας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας, πρότυπο του επιτυχημένου πολίτη, πρώην Δήμαρχος Ν.Χαλκηδόνας, οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών.

Η στελέχωση

Η εγκληματική οργάνωση στελεχώθηκε με άτομα κατάλληλα και πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της, τα οποία θεωρούνταν και αυτά άνθρωποι καθημερινοί, οικογενειάρχες, χωρίς προηγούμενο ποινικό υπόβαθρο.

Μεταξύ άλλων συμμετείχαν στη συμμορία οι:

1. Βασίλειος Πλατανιώτης, δικαστικός επιμελητής. Εμφανιζόταν ως επίδοξος «γαμπρός» στις ηλικιωμένες κυρίες που ήταν στόχοι της οργάνωσης. Κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους ταυτόχρονα με την πρόσβαση στο σπίτι τους. Σε συνεννόηση με τον Παπαδόπουλο, μελετούσαν τις κινήσεις των θυμάτων και εκτελούσαν μεθοδικά το αποτρόπαιο έργο τους.

2. Ιωάννης Πάμπρης, εργολάβος. Ήταν ο άνθρωπος που αναλάμβανε να εξαφανίζει τα πτώματα, ο «νεκροθάφτης» της συμμορίας.

3. Νικόλαος Πέππας, έμπορος. Ήταν ο υπαρχηγός του Παπαδόπουλου και μαζί κατέστρωναν τα σχέδια της εγκληματικής δραστηριότητας της «εταιρείας» τους. 4. Γεώργιος Ξανθόπουλος, θυρωρός. Ήταν ο «τσιλιαδόρος» της «εταιρείας».

5. Γεωργία Παπανικολάου, νοικοκυρά, σύζυγος δικαστικού επιμελητή, η οποία στο τέλος αποδείχθηκε πιο στυγνή εγκληματίας και από τον εμπνευστή της «εταιρείας».

Το σχέδιο

Η οργάνωση ξεκινούσε με την εύρεση θυμάτων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ειδικότερα, άτομα μεγάλης ηλικίας, με οικονομική επιφάνεια, χωρίς στενά συγγενικά πρόσωπα, που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας. Μετά τον εντοπισμό τους, περνούσαν στη φάση της προοδευτικής προσέγγισης των υποψηφίων θυμάτων με στόχο την απόκτηση της εμπιστοσύνης τους με διάφορα μέσα. Μόλις επιτύγχαναν το σκοπό τους, προχωρούσαν στην πλαστογράφηση των διαθηκών των ηλικιωμένων στόχων τους και, ακολούθως, στη θανάτωσή τους με τρόπο, που να μοιάζει φυσική κατάληξη. Στο τελικό στάδιο δημοσίευαν τις διαθήκες με τη βοήθεια του κυκλώματος συνεργατών που ήταν απαραίτητοι στην ολοκλήρωση των σχεδίων τους, όπως συμβολαιογράφοι, δικαστικοί επιμελητές και διάφοροι ψευδομάρτυρες. Η ποιότητα της παραχάραξης ήταν τέτοια που ακόμα και οι γραφολόγοι δεν κατάφεραν με την πρώτη ματιά να αντιληφθούν ότι οι επίδικες διαθήκες ήταν πλαστές και ως εκ τούτου δεν εξέφραζαν την τελευταία επιθυμία των θανόντων.

Η δράση

Ξεκίνησε από συγγενικό πρόσωπο του Παπαδόπουλου, τον 84χρονο επιχειρηματία Βασίλειο Ελευθεριάδη, θείο της γυναίκας του Αναστασίας και νονό του γιου του, ο οποίος ορίστηκε κληρονόμος της περιουσίας του μετά από επέμβαση της «εταιρείας» στη χειρόγραφη διαθήκη του.

Δεύτερο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης ήταν η 67χρονη Λάουρα Πάντου η οποία βρέθηκε νεκρή σε άλσος του Κολωνακίου με εμφανιζόμενη τότε αιτία θανάτου την εμπλοκή της σε τροχαίο δυστύχημα, ενώ δύο μήνες αργότερα, βρέθηκε νεκρή και η 70χρονη θεία της Έλλη Βεργιοπούλου στο διαμέρισμα που έμεναν από κοινού. Στη διαθήκη της η Βεργιοπούλου όριζε ως κληρονόμους της 46 άτομα, γυναίκες όλες, μεταξύ των οποίων και οι δύο κόρες του Παπαδόπουλου, οι οποίες είχαν την επικαρπία μαζί με άλλες δύο γυναίκες. Με έναν ειδικό όρο που υπήρχε στη διαθήκη, αν κάποια από τις επικαρπώτριες πέθαινε ή αποποιούνταν την κληρονομιά η επικαρπία περνούσε στις υπόλοιπες και «συμπτωματικά» οι υπόλοιπες δύο γυναίκες αποποιήθηκαν την επικαρπία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαθήκη είχε συνταχθεί ενώπιον της συμβολαιογράφου Ελένης Κοκιοπούλου – Καστανάκη και τριών μαρτύρων, που εμφανίστηκαν ως μάρτυρες και στη διαθήκη ενός άλλου θύματος, του Χαράλαμπου Τυπάλδου.

Η δολοφονία του επόμενου θύματος, της 65χρονης Ευφροσύνης Φραγκουλάκη, καταδεικνύει την αναλγησία και τη στυγνότητα της Παπανικολάου, καθώς σκότωσε τη θεία της χτυπώντας την με μια πέτρα στο κεφάλι και, για να δημιουργήσει άλλοθι για τον εαυτό της, τηλεφωνούσε για εβδομάδες μετά τη δολοφονία στους γείτονές της υποδυόμενη τη θεία της. Μάλιστα κατέθεσε και αγωγή κατά της νεκρής, υποστηρίζοντας ότι έφυγε στο εξωτερικό χωρίς να της καταβάλει τα δεδουλευμένα τεσσάρων ετών για τη φροντίδα που της παρείχε στο σπίτι.

Μερικούς μήνες πριν την δολοφονία της η Φραγκουλάκη σύστηνε στους φίλους της έναν άνδρα 70 ετών, ονόματι «Δημήτρη» ως μέλλοντα σύζυγό της με τον οποίο σκόπευε να ζήσει στην Ελβετία. Για το λόγο αυτό πώλησε ένα ακίνητό της στην τιμή των 6.500.000 δραχμών (19.076 ευρώ), ποσό το οποίο ουδέποτε ανευρέθη. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα ο υποψήφιος γαμπρός ήταν μέλος της οργάνωσης, ο Πλατανιώτης.

Τα θύματα ήταν συνολικά οκτώ: Βασίλειος Ελευθεριάδης, Λάουρα Πάντου, Έλλη Βεργιοπούλου, Ευφροσύνη Φραγκουλάκη, Ευθυμία Πρωτονοταρίου, Άγγελος Καλαφάτης, Σταμάτης Μπρουζάκης και Χαράλαμπος Τυπάλδος.

κλπ, εδώ-->> https://el.wikipedia.org/wiki/Εταιρεία_δολοφόνων

1.477 πάρτυ στη μικρή πλατεία

έμαθα ότι χτες τη νύχτα γινόταν πάρτυ σε μια μικρή πλατεία ίσαμε τις 3 τα ξημερώματα και κάτι κυρίες τηλεφωνούσαν στην αστυνομία να έρθει να το διαλύσει για να κοιμηθούν. Μου το είπε μια από αυτές, που τη γνωρίζω, και της είπα ότι αυτοί οι νέοι δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα και κάπου πρέπει να ξεσπάσουν το θυμό και το φόβο τους. Τη ρώτησα: αν τους έριχνε κάνα ξύλο η αστυνομία θα ένιωθε αυτή καλύτερα και θα κοιμόταν ήσυχη; και μου απάντησε ότι αυτό δεν το είχε σκεφτεί. Πάλι καλά.
__________________
γράφτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.442 αξιοπρεπείς άνθρωποι

πάλι τσακώνονται οι διπλανοί, κάθε μέρα τσακώνονται πολλές φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ ακούγονται φωνές ή μάλλον μια φωνή τσιριχτή ακούγεται, του άντρα, που όλο ζητάει να τον καταλάβει η άλλη φωνή που δεν ακούγεται ή της λέει (φωνάζει, δλδ) "δεν είπα τέτοιο πράγμα, άλλο κατάλαβες" και λέω απομέσα μου (απορώ, δλδ) γιατί να μένουνε μαζί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνονται και όλο μαλλώνουν; τουλάχιστον 50 χρόνια πρέπει να μένουνε μαζί, έκαναν παιδιά κι εγγόνια και συνεχίζουνε τους τσακωμούς. Γιατί; έχεις καμμιά ιδέα;
κατά τα άλλα, είναι αυτο που λένε "αξιοπρεπεις ανθρωποι"

1.439 τραπεζική περιπέτεια

Μπήκα στην τράπεζα να πληρώσω κάτι λογ/σμούς. Τρεις κι ο κούκος. Καινούργια υπάλληλος στο ταμείο. Ξανθιά, ξινή, παπαρδελίζει για κάνα τέταρτο με την πελάτισσα, αφού την είχε εξυπηρετήσει. Δεν υπάρχω. Περιμένω. Φεύγει η πελάτισσα, πλησιάζω το ταμείο, δίνω τα χαρτιά. Παράλληλα, πλησιάζει ο δ/ντής και λέει "μισό λεπτό, είναι κάτι επείγον" αλλά το μισό λεπτό διαρκεί μισή ώρα στην τράπεζα αυτή, έχει δικό της χρονομετρικό σύστημα. Κάθε τόσο μου ρίχνουν ματιές. Περιμένω. Πονάει πόδι, δεν δίνω σημασία. Ξαφνικά, η ξανθιά αρχίζει να ασχολείται με τα χαρτιά μου. Το πρώτο, εντάξει, το δεύτερο "δεν περνάει" λέει. Επιμένω. Ξαναδοκιμάζει, περνάει. Μια ώρα και κάτι για δυο λογ/σμους. Δεν ξαναπατάω τράπεζα Πειραιώς. Τέρμα.
____________________
αυτο συνέβη τον Αύγουστο του 2015

1.370 φθόνος και μοχθηρία

αν μπορούσε το βλέμμα της να σκοτώνει, τώρα θα ήμουν νεκρή. Ηταν αδύνατο να φανταστώ πως έκρυβε τόσο φθόνο και μοχθηρία. Παρηγοριέμαι να σκέφτομαι ότι ίσως να ήταν κάτι τι στιγμιαίο, ποιος ξέρει... Λέω πάλι ότι μπορεί να είναι ένα μικρό δείγμα της εξαχρείωσης που έρχεται καλπάζοντας και αυτό δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό! Τώρα δε γίνεται να γράψω περισσότερα, απλά το σημειώνω για να το θυμάμαι.

992. Προσοχή: μικροκλέφτες εν όψει!

ΠΡΟΣΟΧΗ !! οι μικροκλέφτες εκσυγχρονίζονται!! μπαίνει ενας στο σπίτι σου με πρόσχημα να ελέγξει τον πίνακα της ΔΕΗ επειδή "καποιος κλέβει ρεύμα" και ο βοηθός του ελέγχει τα ντουλάπια και τα συρτάρια σου! μετά τον "έλεγχο" αποσύρονται ήσυχα και κάνεις το σταυρό σου που δεν έκαναν τπτ χειρότερο. Μόλις κλείσει η πόρτα πίσω τους, τηλεφωνάς στο 100 κι έρχονται αμέσως τα παιδιά, ευγενέστατα "θα κάνουμε ό,τι μπορούμε" λέγοντας. 

Το ρυθμό αυτής της "εξέλιξης" κρατούν εκείνοι που διατηρούν ηγετικές θέσεις, κλέβοντας τεράστια ποσά από όλους εμάς χωρίς να τιμωρούνται. 

_____________________

ΣΗΜ. το συμβάν ετυχε σε μια γειτόνισσα χτες το μεσημεράκι.

989. η Χαριτίνη ξεφεύγει δημιουργικά

σήμερα ήρθε η παιδική μου φίλη, η Χαριτίνη, (την ξέρεις καλύτερα από μένα τόσες φορές που την έχω αναφέρει) ήρθε λοιπόν για να μού φέρει κάτι άδεια βαζ άκια για μαρμελάδες και, με την ευκαιρία, άρχισε κουβέντα για τους άγιους ανθρώπους που είχε γνωρίσει, πατέρες απο το ορος, κλπ, και τις εμπειρίες που είχε αποκτήσει, όπως π.χ. ένα τηλεφώνημα από έναν άγιο πατέρα που της είπε ότι την είδε στενοχωρημένη στο όνειρό του και της έφυγε αυτομάτως ο φοβερός πονοκέφαλος που ένοιωθε εξαιτίας μια διαλυμένης σχέσης. Ο άγιος τη συμβούλεψε να βρει κάποιον άλλον και να προχωρήσει στη ζωή της, πράγμα που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα αν και έχουνε περάσει καμμιά 50ριά χρόνια από τότε κι εξακολουθεί να στενοχωριέται που δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Τι να πει κανείς; Τη ρώτησα απλώς αν έχει κάποιες δημιουργικές ιδέες κι αν έχει γιατί δεν φροντίζει να τις βάλει σε πράξη; Η απάντηση ήταν «τώρα είναι αργά» και της θύμισα ότι από 25 χρονών η απαντησή της παραμένει η ίδια, όπως π.χ. τότε που έλεγε ότι έπρεπε να σπουδάσει φιλολογία και της είχα απαντήσει «ξεκίνα τώρα!» το ίδιο ακριβώς που της απαντούσα για καμμιά 15ετία περίπου. Τι να πει κανείς; Δεν θελω να την πληγώνω κι έτσι χαιρετιστήκαμε λέγοντάς μου ότι θα σκεφτεί τρόπους να ξεφεύγει δημιουργικά και όχι αναμασώντας παλιές ιστορίες. «Πάντα ήθελα να ζωγραφίσω κάτι» είπε λίγο πριν φτάσει το ασσανσέρ και «βάλε ένα χαρτί μπροστά σου και ξεκίνα!» της φώναξα. Για να δούμε...

887. εις μνήμην

«Εταιρεία Δολοφόνων» είναι η επωνυμία που δόθηκε σε μια ελληνική εγκληματική οργάνωση, η οποία προσέγγιζε ηλικιωμένους και στη συνέχεια τους δολοφονούσε για να επωφεληθούν τα μέλη της από τις διαθήκες τους, τις οποίες πλαστογραφούσαν. Η δράση της αποκαλύφθηκε το Πάσχα του 1987. Ιθύνων νους της συμμορίας αυτής (έδρασε από 1981-1986) υπήρξε ο 51χρονος (τότε) δικηγόρος Χρήστος Παπαδόπουλος. Ενας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας, πρότυπο του επιτυχημένου πολίτη, Δήμαρχος Ν.Χαλκηδόνας (τότε), οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών.

Θύματα: Βασίλειος Ελευθεριάδης, Λάουρα Πάντου, Έλλη Βεργιοπούλου, Ευφροσύνη Φραγκουλάκη, Ευθυμία Πρωτονοταρίου, Άγγελος Καλαφάτης, Σταμάτης Μπρουζάκης, Χαράλαμπος Τυπάλδος.

 

Ετυχε να γνωρίζω ένα από τα θύματα και διατηρώ την υποψία ότι κάποια μέλη της "εταιρείας" αυτής συνέχισαν τη δράση τους μεμονωμένα για αρκετά χρόνια.

https://el.wikipedia.org/wiki/Εταιρεία_δολοφόνων

876. ο κύριος υπουργός

θυμήθηκα μια φορά (νομίζω τέλη 1988) που συνόδεψα μια κυρία αξιοπρεπέστατη στο γραφείο ενος υπουργού αρμόδιου να οριστικοποιήσει την έγκριση δωρεάς ενός οικοπέδου για ανέγερση κτιρίων ενός Ιδρύματος για στέγαση κλπ χρήσεις παιδιών με νοητική αναπηρία. Το Ιδρυμα αυτό πάλευε για πολλά χρόνια να αποκτήσει στέγη, μελέτες υπήρχαν, καθώς και πόροι για την ανέγερση. Το οικόπεδο το είχαν υποσχεθει διαδοχικά οι 2 προηγούμενοι υπουργοί χωρίς να προλάβουν να υλοποιήσουν την υπόσχεση.

Πήγα λοιπόν, ως τεχνικός σύμβουλος, συνοδεύοντας την πρόεδρο του Ιδρύματος, που είχε και προσωπικό ενδιαφέρον μια και το παιδάκι της ανήκε στην κατηγορία των "προβληματικών" παιδιών και ζούσε σε σχετικό Ιδρυμα της Γερμανίας χωριστά από τους γονείς του επειδή στην Ελλάδα δεν υπήρχε ως τότε (αλλά ούτε σήμερα υπάρχει) τρόπος να υποστηριχτεί η περίπτωσή του.

Θα μείνω όμως στην εικόνα του κ. υπουργού: μας υποδέχτηκε εντελώς χυδαία, κοροϊδεύοντας την κυρία πρόεδρο «χαχα σας ξέρω εσάς τις κυράτσες που κάνετε παιδιά με προβλήματα και θέτε να βγάζετε λεφτά με τα ιδρύματα και τα σκατά σας».

Εκεί απάνω, είπα να δώσω τόπο στην οργή, ενώ η κυρία με τράβαγε να φύγουμε, και «κύριε υπουργέ, εδώ ήρθαμε να διεκπεραιωσουμε μια υπόθεση που εκκρεμεί...» λέγοντας, αλλά τά 'θελε και μένα ο πισινός μου, που λένε. Ετσι, πριν φύγουμε έξαλλες, ακούσαμε και το τελικό πόρισμα: «αντέστε από δω που θέτε να κάνετε και τις σοβαρες, αντέστε να φροντίσετε τα μούλικα, το κράτος δεν έχει λεφτά για πουτανόσπορους!» Σίγουρα, θα έλεγε κι άλλα, ίσως κιόλας να είπε και να μην άκουσα.

Ο καλός αυτός κύριος ήταν απο πολιτική οικογένεια αγωνιστών (τάχα μου και δήθεν) της πολιτικής σκηνής, τα παιδιά του συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση του πολιτεύεσθαι σε διάφορα κόμματα, όπου φυσάει ο άνεμος δλδ

809. Αναμνήσεις από διαβάσεις πεζών σε χώρες της ΕΕ

Η πρώτη μου ανάμνηση: καλοκαιράκι του '67 ταξίδευα Ιταλία με φίλους και σε μια διάβαση πεζών χωρίς φανάρι, παρόλο που σταμάτησαν τα τουτού για μας, διστάσαμε να διασχίσουμε το δρόμο, μέχρι που από το πρώτο αυτοκινητάκι (ένα μικρούτσικο 500αράκι) ξεδιπλώθηκε ένας δίμετρος Ιταλός κομψότατος με άσπρο λινό κοστούμι και, γελώντας υποκλινόμενος, μας έκανε σήμα να περάσουμε! Αξέχαστη εικόνα, φρέσκια φρέσκια μετά από 50τόσα χρόνια.
Στη Σουηδία, κανένα πρόβλημα στους δρόμους, έχει δεν έχει διάβαση ή/και φανάρι, τα αυτοκίνητα σέβονται τον πεζό άνθρωπο μάλλον επειδή κατανοούν την αδυναμία του (ή τη δύναμή τους).
Στη Φινλανδία, τα αυτοκίνητα ξεκινούν μόλις ανάψει φανάρι σαν δρομείς! εκεί νομίζω ότι έχει προτεραιότητα το αυτοκίνητο και όχι ο πεζός, αν και στις διαβάσεις είναι προσεχτικοί οι οδηγοί.
Στην Ισπανία, η ευγένεια και ο ιπποτισμός κυριαρχούν επίσης.
Στη Γαλλία, είναι τρελοί οδηγοί αυτοί οι Γάλλοι, αλλά και προσεχτικοί.
Στη Αγγλία, σταματάνε μόλις δουν πεζό να στέκεται στη διάβαση, μέχρι που μια φορά που στεκόμουν περιμένοντας κάποιον με ρώτησε ένας διερχόμενος οδηγός αν θέλω να διασχίσω το δρόμο, αλλιώς να περιμένω λίγο πιο πέρα από τη διάβαση να μη μπερδεύω τους οδηγούς!
Στην Ελλάδα, έχω ένα μικρό αρχείο φωτογραφιών με αυτοκίνητα παρκαρισμένα ΕΠΑΝΩ σε διαβάσεις πεζών. Κανένας σεβασμός, καμμιά υπευθυνότητα. Πόσο οργισμένοι θα πρέπει να είναι οι συμπατριώτες μου, σκέφτομαι ώρες ώρες...

776. αβρότητες από την ανάποδη

Προχωρώ στη διάβαση πεζών, όταν ένα ταξί φουλαριστό σταματάει ακριβώς μπροστά μου (πάνω στη διάβαση) να κατεβάσει επιβάτη στο πεζοδρόμιο. Λέω "μπράβο σας, είστε και επαγγελματίας", ο ταξιτζής αγριεύει και πετάει ένα "άσε μας κυρά μου" πριν ξεκινήσει, φουλαριστός ξανά. Πρόλαβα και σημείωσα το νούμερο, αν και η πινακίδα σκουρόχρωμη καφετιά με τον αριθμό να διακρίνεται δύσκολα. Ευτυχώς όμως, το αετίσιο μάτι μου δουλεύει καλά στις μακρινές αποστάσεις!

Το περιστατικό συνέβη πριν λίγες μέρες και αναρωτιέμαι πού μπορούν να κατατίθενται παρόμοια περιστατικά. Μόνο φοροδιαφεύγοντες κυνηγούνται στο διαδίκτυο;
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν λίγο στο f/b

732. σημαδιακή μέρα

27 σήμερα, σημαδιακή μέρα, που έμαθα τα σημάδια της μέσα απο κάποια γενέθλια. 27 Απριλίου, μπήκαν οι γερμανοι στην Αθηνα και ενα κορίτσι δεν γιόρτασε, 27 η Ελλάδα εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού και το ίδιο κοριτσάκι άκουγε απο το μπαλκόνι τα ποδοβολητά κι έλεγε "μα, γιατί στα γενέθλια μου;" και το Τσενόμπιλ στις 26 επεσε, παραμονή Πάσχα του '86 που ήταν στις 27 όπως και πολλές άλλες Πασχαλιές. 27/4/1938 υπογραφή συμφώνου φιλίας μεταξύ Ελλαδας-Τουρκίας. 28 Απριλίου1939, ο Χίτλερ σε ομιλία του ενώπιον του Ράιχσταγκ, αποκηρύσσει την αγγλο-γερμανική ναυτική συμφωνία και το γερμανο-πολωνικό σύμφωνο μη επίθεσης. Πολλά έγιναν γύρω απο τις 27 Απριλιου.
_______________
ΣΗΜ. όχι, δεν είμαι αυτό το κοριτσάκι, δεν είμαι τόσο αρχαία