1.704 ποιο είναι το πολεμικό γονίδιο; το τεστοστερόνι!

θα πρότεινα στους θερμοκέφαλους να κοιτάξουν με τόλμη τη μεγάλη εικόνα και όχι αυτήν που περιορίζεται από τον φόβο που γεννιέται με τη συνδρομή του πολεμικού γονιδίου (ίδιον της φύσης του ανδρός) και το οποίο, σε μια αέναη κυκλωτική κίνηση, τροφοδοτεί τον φόβο που καλεί σε πόλεμο και άντε φτου κι απ' την αρχή. Αλλά τι να προτείνω πχια; σάμπως ξέρω από πολεμικά πράγματα και συγκυρίες;

1.685 Ν. Υόρκη 1970

«Ν. Υόρκη, 1970, περπατάμε στο δρόμο με τη φίλη μου, βλέπω ανθρώπους να σέρνονται μέσα σε χαρτοκούτια στα πεζοδρόμια, κάποιος πλησιάζει και κάτι ψελλίζει, η φίλη με τραβάει απο το μανίκι να προχωρήσουμε, βλέπω έναν άνθρωπο να πέφτει κάτω, κάνω να τρέξω προς το μέρος του, η φίλη με συγκρατεί, στο μαγαζί όπου ψωνίζουμε πάω να βγάλω πορτοφόλι να πληρώσω, η φίλη με εμποδίζει και πληρώνει με τσεκ, επιστρέφουμε σπίτι και μαθαίνουμε ότι ο διπλανός μαχαιρώθηκε μέρα μεσημέρι για 20 δολλάρια την ώρα που άνοιγε την πόρτα του σπιτιού του.»
_____________________
ανάμνηση της μάνας μου
Μεχρι πριν λίγο καιρό νόμιζα ότι τέτοια πράματα δεν συμβαίνουν στη χώρα μου.

1.664 το μάθημα της Βασανιστικής

ξανά, για εμπέδωση: "Η διδασκαλία του μαθήματος της Βασανιστικής (κυρίως πράξη και όχι θεωρία) στις τρυφερές ψυχούλες είναι απαραίτητη και καλούνται οι γονείς να μη παραλείπουν να την εφαρμόζουν συστηματικά στα παιδιά τους, αν θέλουν να τα δουν κάποια μέρα να προκόβουν στη ζωή. Αγαπητοί γονείς, πλακώνετε ταχτικά τα μωράκια σας και τα νήπια στα χαστούκια, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να τα δείρετε γερά ή έστω, να τα σκαμπιλίσετε: Οταν βρέχουν την κούνια τους, όταν δεν τρώνε τις αηδίες που τα μπουκώνετε, όταν λένε "κακά λόγια". Στην ειδική αυτή περίπτωση της βωμολοχίας, μπορείτε να τους τρυπάτε τα χείλη με μια βελόνα -καμενη με σπιρτο, μη παθουν και καμμια μόλυνση και τρεχετε μετα. Γονείς, προσοχή: μη περιμένετε να μάθουν τις βασικές αρχές της Βασανιστικής σε ειδικές σχολές, τότε θα είναι πολύ αργά, θα έχει ήδη διαβρωθεί ο εγκέφαλος των παιδιών σας από ανόητες θεωρίες αντιαυταρχισμού και άλλα χειρότερα, υποσκαπτικά των Αξιών του συστήματός μας."

1.659 ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

αν ξαφνιαζόμαστε, εμείς οι πολιτισμένοι, με τα άγρια φαινόμενα άσκησης ωμής βίας εναντίον μας (α' πληθυντ. γιατί ως πολίτις της ΕΕ και δυτικός άνθρωπος εκφράζομαι), ας αναλογιστούμε πόση βία και επί πόσους αιώνες ασκήσαμε εναντίον λαών και πολιτισμών.

Διευκρινίζω ότι, φυσικά, λόγω χαρακτήρα και παιδείας, βρίσκομαι απέναντι σε οποιαδήποτε βίαιη πράξη από οπουδήποτε κι αν προέρχεται και ούτε καν δικαιολογώ τον πόλεμο.

Η έκπληξή μου όμως δεν προέρχεται τόσο από τη βία που ασκείται πάνω στο πετσί μας, αλλά από την (άγνοια, βλακεία, επιπολαιότητα ή ανευθυνότητα να την πω; ας την πω) οξεία φαταουλίαση των ηγετών μας, που για 100ετίες έδρασαν άσκεφτα και ούτε πριν από μισόν αιώνα, όταν τα πράγματα έδειξαν καθαρά πού θα οδηγούσε η στάση τους, πέρασε απο τη σκεψη τους (που αμφιβαλλω αν ειναι σε καλη κατασταση ωστε να σκέφτεται το μαλακό πράγμα που υπαρχει στο κρανίο) να πράξουν διορθωτικά για το καλό των χωρών και των πολιτών τους --άντε, των ψηφοφόρων τους.

Κουράγιο. Μακάρι να σκεφτουν και να πραξουν ΚΑΤΙ, ΤΩΡΑ ΕΣΤΩ, ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.

1.657 ο βασιλιάς της Δανίας

την ιστορία του βασιλιά της Δανίας την είχα πρωτακούσει πάρα πολύ παλιά, ως πρότυπο ηγέτη και άρχοντα της χωρας του, που έμεινε επιτόπου μαζί με τον υπόλοιπο λαό της Δανιας και δεν τό 'βαλε στα πόδια ως αυτοεξόριστος για να επιστρεψει μετά βαΐων και κλάδων όπως επραξαν όλοι οι υπόλοιποι ηγετίσκοι, αφήνοντας τους λαούς έρμαιο των κατακτητών. Εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι ειχε πράξει πολύ καλά. Αντιστάθηκε με τον τρόπο του και, αν και οι βασιλιαδες και η βασιλεία μού τη δίνουν, οφείλω να εκφράσω το θαυμασμό μου προς τον Χριστιανό τον Χ (= δέκατο) της Δανίας. Θέλει κότσια να είναι κάποιος ηγέτης.

1.554 ολίγη βία ακόμα

το θεμα ειναι να πάψει να καλλιεργειται η βια ως εκπαιδευτική(!!) μεθοδος και αυτο (νομιζω ότι) θα αποτυχει αν μπει στο χορό και ο φόβος. Να φοβαται δλδ ο γονιος και για το λογο αυτον (επειδη φοβαται, δλδ) να μη βαραει τα παιδια του.

ας θυμηθουμε πώς εκπαιδεύονταν παλιοτερα τα παιδια στις βορειες χωρες: ξεβρακωμα και ξυλοφορτωμα απο το δασκαλο μεσα στην τάξη. Κι αυτο ητανε νόμιμο!! την ιδια εποχη που εδω στη χωρα μας οι μαναδες τα κανάκευαν, αντε να δινανε κανα μπατσάκι. Το πράγμα θελει χρονο και παραδειγματα. Σημερα υπαρχουν οι κοινωνικες υπηρεσιες και ειναι χρησιμο να εξοικειωθει ο κοσμος με αυτες.

έπειτα, αν το κράτος αρχίσει να επεμβαίνει περισσότερο, μπορεί να θεσμοθετηθεί η κατάργηση της οικογένειας και αυτό δεν είναι και το καλύτερο... (συγκρατήστε τη φαντασία μου, καλπάζει σήμερα!)

τωρα, ο φασισμός καλπαζει και χανονται οι ελπιδες για να λιγοστεψει η βια...
___________________
γραφτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.553 βία και ΜΜΕ

σκέφτομαι ότι έχουμε γίνει υπερευαίσθητοι και αυτό είναι κατόρθωμα των ΜΜΕ και άλλων μέσων (εξουσιαστών δλδ) που ασκούν τρομοκρατία. Πλημμυρίσαμε από ένα σωρό διαβαθμισμένες "βίες" (έμφυλη, διαφυλική, ενδοοικογενειακή, εναντίον των ζώων και των ζωών, κλπ) ξεχνώντας ότι η Βία είναι Μία. Αδιαβάθμιστη. Κανονικά, θα έπρεπε να τιμωρείται και το πάτημα ενός μυρμηγκιού, αλλά μπορεί να ρωτήσει κάποιος "έχουν και τα μυρμήγκια ψυχή;" οπότε περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο με τίτλο "Τι ψυχή έχει ένα γερόντιο (ή παιδί, κατά περίπτωση) σε μια διάβαση πεζών" και ανακαλύπτουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για άσκηση βίας αλλά για ένα απλό πάτημα.

1.543 κάπου κάπου θυμάμαι τον Ζακ

γίνονται πόλεμοι, πέφτουνε μπόμπες, σκοτώνονται εκατοντάδες, χιλιάδες, άνθρωποι και φύση ξεχαρβαλιάζονται από καταστροφές "ανθρωπογενείς" (κομψή λέξη) και λυπόμαστε ή θυμώνουμε. Οταν το κακό έρθει σε μικρότερη κλίμακα, όταν δούμε το θηρίο με τα μάτια μας, τότε μονάχα αντιλαμβανόμαστε (αν έχουμε νου να το καταλάβουμε) τι συμβαίνει. Συνήθως, μέχρι τώρα (έτυχε και σε μένα) τρέχαν οι άνθρωποι να βοηθήσουν κάποιον που πέφτει κάτω. Δεν ήμουν εκεί, ίσως κάποια εξαγριωμένη φωνή να κραύγασε κάτι που ξεσήκωσε τη βία στο απομέσα των παρισταμένων, αλλά αυτό είναι δικαιολογία;

1.539 ενα κείμενο σοβαρό

Επιτέλους ενα κειμενο σοβαρό: (του φίλου M.L. του φιλου Κ.Τ.)
«Μαζευτείτε λίγο μερικοί φιλελεύθεροι που λέτε ότι κάτι πρέπει να κάνει η Δύση για τις γυναίκες στο Ιράν. Σαν τι να κάνει; Να βομβαρδίσουν το Ιράν για απελευθερωτικούς λόγους όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν;

Τσεκαρετε πρώτα ότι ένας γκέι ακτιβιστής δολοφονήθηκε μέσα στο κέντρο της Αθήνας και οι ΙΔΙΟΙ που τώρα σκίζετε σωβρακοκιλοτακια για τις καταπιεσμένες γυναίκες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, λέγατε "Ααα δεν ξέρουμε τι έγινε ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να αποφασίσει"

Επίσης, παραινέσεις ή συγκρίσεις φεμινιστικών κινημάτων από άτομα που απεχθάνονται με τέτοιο πάθος τις γυναικείες διεκδικήσεις, υπονοώντας ότι οι γυναίκες εκεί είναι αγωνίστριες ενώ εδώ είναι υστερικές καργιολες, αναδεικνύουν ότι το μόνο που θέλετε από τις γυναίκες εδώ είναι πειθαρχία και ένα μεγάλο ευχαριστώ που δεν τους φοράμε ζώνες αγνότητας.

Με όλες τις αντιφάσεις του, το φεμινιστικο κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια (και πιο πίσω αλλά δεν γνωρίζω, διαφωτιστε με) κατάφερε τρομακτικά πολλά. Διαζυγια, νομιμοποίηση εκτρώσεων και πολλά άλλα. Επισης το ότι πλέον οι βιασμοί και οι γυναικοκτονιες δεν μένουν στο σκοτάδι αλλά αναδεικνύονται οφείλεται στο φεμινιστικο κίνημα του σήμερα.

Γενικά, πολύ κουτοπόνηρη η τακτική να πετάμε την μπάλα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να μην ασχολούνται οι γυναίκες με την καταπίεση τους εδώ, τις γυναικοκτονιες, τις παρενοχλήσεις και τους βιασμούς.»
-----------
διαδωστε χωρις να ρωτατε, οσο περισσοτερο διαβαστει, τοσο το καλυτερο (2022)

1.530 πολεμικές τέχνες

η φίλη μου η Χαριτίνη (την ξες πιο καλά κι από μένα, τόσες φορές που την έχω αναφέρει) έχει ένα πρόβλημα: στην πολυκατοικια που μενει ζει μια οικογενεια, γονεις + δυο αγόρια 8-10 χρονών, από όπου συχνά ακούγονται ουρλιαχτά. Μια φορά που χτύπησε το κουδούνι για να ρωτήσει δήθεν κάτι, τα ουρλιαχτά του/των παιδιού/παιδιών κοπήκαν μαχαίρι, η μάνα άνοιξε ευγενέστατα την πόρτα, ελαφρώς ανατσουτσουριασμένη (όπως ακριβώς μου είπε η φίλη μου), την ρώτησε αυτο που είχε προσχεδιάσει, η μάνα απάντησε, η πόρτα έκλεισε και σε 5-10 λεπτά ξαναρχίσανε τα ουρλιαχτά. Με ρώτησε λοιπόν τι θα μπορούσε να κάνει, αλλά δεν ήξερα την απάντηση και ζήτησα περισότερες πληροφορίες για τα παιδιά και μου είπε ότι είναι δυο τρομαγμένα παιδάκια που δεν πλησιάζουν συνομίληκά τους, δεν χαιρετούν κανέναν ένοικο (ούτε τη Χαριτίνη, φυσικά) και πάνε πολεμικές τέχνες 3 φορές την εβδομάδα. Αυτά και αν έχεις απάντηση, δώστη να τη μεταφέρω.
_____________________________
άργησα ενα χρονο να ενημερωσω και συγγνωμη.. Η Χαριτίνη ρώτησε τη μανα σχετικα όταν συναντηθηκαν στο δρομο, οχι στο σπιτι της. Τα παιδια τρωγανε ξυλο απο τον πατερα, που υποτιθεται τα βοηθουσε στην εξασκηση. Η μανα ελαβε τα μετρα της (μετα απο την επισκεψη της φιλης μου) και ο καλος μπαμπας πηγε στο χωριο. Καταλαβε και ο ιδιος (ευτυχως) ότι κατι δεν πηγαινε καλα με τα νευρα του. Ρωτησα κι εμαθα οτι ήταν απλοι ανθρωποι, αυτο που λεμε εργατικοι και οχι διανοούμενοι. Τα παιδια χαιρετουν τωρα όλους τους γειτονες και σταματησαν τις πολεμικες τεχνες. Η μανα παραιτηθηκε απο τη διαχειριση της πολυκατοικιας. Αυτά.

1.519 πόλεμος στις πόλεις

μου τηλεφώνησε η φίλη μου η Χαριτίνη, ρωτώντας αν είμαστε καλά μετά την επίθεση, της εξήγησα ότι χρησιμοποιούμε άλλη γραμμή, αλλά επέμενε "τι είναι αυτά τα πράγματα" και "πού πάει ο κόσμος" και "δεν είναι άνθρωποι αυτοί που σκοτώνουν αθώους πολίτες", περιμένοντας από μένα να συμφωνήσω ή ίσως θεωρώντας πως θα ήμουν εξίσου έξαλλη με την απονιά των ψυχρών εκτελεστών, αλλά την απογοήτευσα μάλλον όταν της εξήγησα ότι όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν (πιθανότατα) αν δεν είχαν προηγηθεί "άλλα" και πολύ χειρότερα εκ μέρους ημών, των φιλειρηνικών δυτικών και "ναι, το καταλαβαίνω, αλλά στον πόλεμο επιτρέπονται" και "μα, βρε παιδί μου, μέσα στις πόλεις;" ήταν η αντίδρασή της και αναγκάστηκα να της εξηγήσω ότι δεν δικαιολογώ τις πράξεις αυτές παρά μονάχα τις αιτιολογώ και πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που το σενάριο "πόλεμος" θα παίζεται μέσα στις πόλεις και πως ίσως αυτός ακριβώς να είναι ο στόχος των εξουσιαστών, να μεταφερθεί ο πόλεμος και ταυτοχρόνως να διασπαστεί σε πολλούς μίνι πολέμους, ο τρόμος θα είναι μεγαλύτερος ανάμεσα στους ανθρώπους και τα έξοδα πολύ λιγότερα για τους απάνθρωπους εμπνευστές. Η Χαριτίνη δεν απάντησε, έχω την εντύπωση πως το σκέφτεται. (2017)

1.487 κι όλο χειροτερεύουν τα πράγματα...

γράφω βλακείες, διαβάζω, χαζεύω... Ολα αυτά γιατί ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. Κάπως έτσι θα συνέβαινε και στη Γερμανία του Χίτλερ: οι άνθρωποι ήταν μουδιασμένοι. Τι μπορούσαν να κάνουν να αποτρέψουν το "εργο" των ναζί; Είχα γνωρίσει παλιά την Ελένα, μια αυστριακή κυρία που μού είχε περιγράψει αυτο το μούδιασμα, αλλά και την ανακούφιση που ένιωσε μετά την πτώση του Ράιχ. Εμείς, τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσει όλο αυτό το κακό;
__________________________
γράφτηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2020 στο f/b

1.471 αυτοκρατορική μέθοδος

τους κρατάγαν μακριά απο τη Ρώμη τους στρατηγούς με τα στρατά τους οι αυτοκράτορες, όπως κάνουν οι σύγχρονες πολιτείες με τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές τους. Εχουν εξοριστεί μακριά απο τα κέντρα των πόλεων. Πάνε οι παλιές δόξες του Χημείου, από όπου ξεκίναγαν οι παλιές φοιτητικές διαμαρτυρίες. Ο,τι ενοχλεί, διώχνεται μακριά. Ας τους ακούμε χωρίς να τους βλέπουμε, ένα πράγμα. Ο,τι ενοχλεί, αλλά και είναι χρήσιμο ταυτοχρόνως. (επιμενω να σκεφτομαι τον Ρουβικωνα, εκείνον τον ξεροπόταμο)
_________________________
γράφτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 στο f/b

1.453 λίπασμα για Ελευθερία

** αδέρφι, με πνίγουν τα δάκρυά σου
εξοργίσου, αντιστάσου, κάνε κάτι
μόνο μη γκλαίς.
θα με πνίξεις!

** αν εξοργιστώ κι αν αντισταθώ
θα με χώσουν δυο μέτρα κάτω απ' το χώμα
έλα να κλάψουμε μαζί
να γίνουμε θάλασσες
να τους πνίξουμε!

** όσο κλαίμε κι όσο θρηνούμε
ο φόβος θεριεύει, γίγαντας γίνεται,
μας τρώει κι ούτε κοκκαλάκι δεν θα μείνει
λίπασμα για Ελευθερία
__________________________
τι εγινε τελικά, δεν ξερω

1.442 αξιοπρεπείς άνθρωποι

πάλι τσακώνονται οι διπλανοί, κάθε μέρα τσακώνονται πολλές φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ ακούγονται φωνές ή μάλλον μια φωνή τσιριχτή ακούγεται, του άντρα, που όλο ζητάει να τον καταλάβει η άλλη φωνή που δεν ακούγεται ή της λέει (φωνάζει, δλδ) "δεν είπα τέτοιο πράγμα, άλλο κατάλαβες" και λέω απομέσα μου (απορώ, δλδ) γιατί να μένουνε μαζί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνονται και όλο μαλλώνουν; τουλάχιστον 50 χρόνια πρέπει να μένουνε μαζί, έκαναν παιδιά κι εγγόνια και συνεχίζουνε τους τσακωμούς. Γιατί; έχεις καμμιά ιδέα;
κατά τα άλλα, είναι αυτο που λένε "αξιοπρεπεις ανθρωποι"

1.381 ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

με τον καύσωνα, εκανα εναν ύπνο πετσοκομμένο σε 2ωρα-3ωρα το πολύ κι ετσι ο τόπος των ονείρων μου είχε πέσει σε αφάνεια: δεν έβλεπα τιποτα ή τουλάχιστον δεν θυμόμουν τίποτα. Μόλις η θερμοκρασία το επέτρεψε, έρριξα ενα 12ωρο σερί και είδα ΤΟ όνειρο υπερπαραγωγή:

Οι σοφοί όλου του κόσμου, λέει, μαζεύτηκαν σε ένα επιστημονικό Συνέδριο, λέει, κι έκαναν πειράματα για να βρουν τρόπο επέμβασης στο ντιενέι, λέει, ώστε να εξαφανίσουν το γονίδιο της βίας, αφού βεβαίως εντοπιστεί τί είναι αυτό που την προκαλεί.

Παράλληλα, έψαξαν και βρήκαν τί είναι (και πού ακριβώς βρίσκεται) αυτό που κάνει τα μυαλά δημιουργικά.

Τα βρήκανε λοιπόν όλα αυτά και βρήκαν και τρόπο να τα εφαρμόσουν, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κατοίκων του πλανήτη βέβαια, κι έτσι στη Γη βρέθηκαν να κατοικούν άνθρωποι ήρεμοι και καλοσυνάτοι, καθόλου βίαιοι και πολύ δημιουργικοί.

Ελα όμως που ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

Οι κυβερνήτες σκέφτηκαν να κατατάξουν τους ανθρώπους με βάση την ποσότητα και ποιότητα της δημιουργικότητάς τους: σε όποιον δεν ήταν αρκετά δημιουργικός σύμφωνα με τα καθορισμένα μέτρα, απλώς τού στερούσαν την τροφή. Ετσι, ο σκληρός ανταγωνισμός επανήλθε σφοδρότερος κι από πριν.

Εκεί ακριβώς ξύπνησα και δεν ξέρω πώς συνεχίστηκε το έργο. Αν έχει κανείς κάποια ιδέα για τη συνέχεια του σεναρίου, ας τη ρίξει!

1.376 μυθικός έρωτας ή βάσανο;

σκέφτομαι ώρες ώρες τη Μαρία Κάλλας και τι τράβηξε αυτή η Θεία γυναίκα από τον Ωνάση που, μια και δεν μπορούσε να τη φτάσει, την ταπείνωνε με κάθε ευκαιρία. Με αυτό το "και ποια νομίζεις πως είσαι που εχεις μια σφυρίχτρα στο λαρύγγι;" θα έπρεπε να του είχε δώσει τα παπούτσια στο χέρι κι όχι να τα παρατήσει όλα και να μαραζώνει και να φάει και δεύτερη προδοσία με το γάμο του με τη Τζάκυ. Αλλά τότε, βλέπεις, δεν υπήρχε ο ορισμός της παρενόχλησης και της κακοποίησης, και οι άντρες χασκογελούσανε.

 

Ο έρωτας, τελικά, είναι παρεξηγημένο πράγμα, όπως και η θυσία, γιατί τι θα πει "θυσιάζομαι για τον έρωτά μου"; σίγουρα, δεν σημαίνει βλάπτω εμένα για να καλαμπουρίζεις. Μπορεί να γίνομαι θυσία, που λένε, για να βοηθήσω σε μια δύσκολη κατάσταση, ασθένεια, οικονομική καταστροφή, κλπ, αλλά όχι για χαζομάρες. 

 

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους ανθρώπους (γυναίκες ιδίως) που κάθονται και τρώνε σφαλιάρες (πραγματικες και ψυχικές) επειδή, λέει, είναι ερωτευμένες! Ο έρωτας είναι μοίρασμα, ένωση, ένωση και μοίρασμα μιας τρέλλας, όχι βασανιστήριο κι άμα δεις κάτι στραβό φύγε ολοταχώς!

1.364 αντιμετωπίζοντας τη βία

πάνε πάρα πολλά χρόνια που επέστρεφα σπίτι ξημερώματα μετά από σκληρή δουλειά στο γραφείο και, κατεβαίνοντας την οδό Ριζάρη, ένοιωσα στο σβέρκο μου μια βαρειάν ανάσα κι έστριψα απότομα να δω το θηρίο, αλλά ήταν τα θηρία τρία και χασκογελούσαν, περιμένοντας να το βάλω στα πόδια για να ορμήξουν -ετσι κατάλαβα δηλαδή- αλλά δεν έτρεξα παρόλο εξαιρετική δρομέας στο κατοστάρι (τότε, παλιά, ήμουν τρίτη στην κατάταξη αλλά δεν συνέχισα στο στίβο) και στεκόμουν απέναντι ήρεμη και μου κατέβηκε η ιδέα να αρχίσω να ψάχνω την τσάντα μου "έχω όπλο" λέγοντας κι αρχινήσαν να ψιλοτρέμουν "σιγά μην έχει όπλο" και "αλλά αν έχει;" μουρμουρίζαν μεταξύ τους για λίγο αποσβολωμένοι και στρίψαν εκείνα τα αληταριά κι έμεινα επιτόπου καρφωμένη μέχρι να σιγουρευτώ πως έφυγαν.

Συνέχισα το δρόμο φαινομενικά ήρεμη, αλλά τρέμοντας απομέσα, μέχρι το σπίτι. Αξέχαστη εμπειρία. Την επομένη, διηγήθηκα τη φάση στους συναδέλφους που ρωτάγαν "κι αν ορμάγανε;" και "πώς μπόρεσες να είναι τόσο ψύχραιμη;" και σκέφτομαι τώρα ότι κάτι λειτούργησε τότε στο μυαλό διαφορετικά, ίσως και να είχα καταφέρει να μπω να διαβάσω τα δικά τους μυαλά, πράγμα που η ηρεμία και η αυτοπειθαρχία διευκολύνουν. Δεν είναι κανόνας αυτό, αλλά μερικές φορές, τα καταφέρνει κανείς.

1.350 εμπειρία θανάτου

η αλήθεια είναι ότι ο γονιός μόνο από μόνος του μπορεί να διδαχτεί το γονεϊλίκι, και'γώ έμαθα πάνω στο πρώτο παιδάκι μου. Είχα ευτυχώς μερικές οδηγίες από σουηδικά σχετικά βιβλιαράκια, που επεσήμαιναν πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να προβλέπουμε τη συμεριφορά όχι μόνο ενός παιδιού αλλά και ενός αντικειμένου.  

Πότε πέφτει ένα πράγμα στο πάτωμα, πότε μπορεί να προκαλέσει φθορά, να τραυματίσει ένα παιδί, ότι το παιδί έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε αντικείμενο και όσο και να δείρουμε ή να μαλλώσουμε το παιδί το αντικείμενο δεν ξανακολλάει, ενώ το παιδί, την ίδια στιγμή, μπορεί να σπάσει διαπαντός, γιατί δεν υπάρχει καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος να διδαχτεί η βία παρά με την επίδειξη.

Μαύρες σκέψεις; Οχι, είναι σκέψεις ενός άδειου ξεκούραστου μυαλού που ψιλοπαραληρεί ακούγοντας να τραγουδά η ησυχία.  

Είχα την ευκαιρία να περπατήσω πλάι σε ένα μικρό κοριτσάκι σε μια παραλία, να γίνω μάρτυρας της πρώτης του συνάντησης με το θάνατο: ένα ψόφιο περιστέρι επέπλεε στο νερό. Δύσκολη στιγμή. Αυτή είναι μια στιγμή αναμετάξυ παιδιού και γονιού και ήθελα να την προσπεράσω, να αφήσω απλά την εικόνα για να τη συζητήσει μετά με το γονιό του το παιδάκι, αλλά εκείνο ρωτούσε γιατί και πώς βρέθηκε το πουλί στο νερό και γιατί δε φαίνεται το κεφάλι του και γιατί είναι ανάσκελα και φαίνονται τα ποδαράκια του, και ζητούσε "παρακαλώ, να το δω λίγο ακόμα" και μίλησα για το κεφάλι που είναι βαρύ και πάει κάτω, ότι ίσως το περιστέρι δεν πρόσεξε και βρέθηκε στο νερό και βραχήκαν τα φτερά του και βάρυναν και πνίγηκε, ή ότι μπορεί και να έπαθε κάτι και να σταμάτησε η καρδιά του στον αέρα και μετά να έπεσε στο νερό.

Και το κοριτσάκι να μη ξεκολλάει. Διηγήθηκα μια δική μου ιστορία για ένα νεκροταφείο πουλιών που είχαμε με τα αδέρφια μου, όπου θάβαμε τα ψόφια πουλάκια, με ρώτησε πώς τα πιάναμε και αν πλέναμε τα χέρια μας μετά. Απάντησα "βεβαίως" αλλά ομολογώ ότι δε θυμάμαι καθόλου τι κάναμε με τα χέρια μας. Η αίσθηση της συχασιάς δεν υπήρχε τότε, μπροστά στο ιερό καθήκον της ταφής ενός πλάσματος νεκρού δε μετρούσε καθόλου.

1.310 ένα δυσάρεστο στιγμιότυπο

μια φορά, που βρισκόμουν μέσα σε ένα ταξί περίπου στο φανάρι του Χίλτον και ο ταξιτζής έκοψε απότομα το τιμόνι δεξιά με σκοπό να εμποδίσει έναν μοτοσυκλετιστή να τον προσπεράσει, βρίζοντας κιόλας "δεν τους ξέρετε αυτούς τους μηχανάκηδες, κυρία μου, τι τσογλάνια είναι, να πάνε στο διάολο που θα μου τη βγουν εμένα", άνοιξα την πόρτα έξαλλη και έφυγα περπατώντας -σχεδόν τρέχοντας- μέσ' στη μέση του δρόμου, επειδή θύμωσα πολύ: τόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κάποιος ότι ο "μηχανάκιας" είναι εντελώς απροστάτευτος στην άσφαλτο; δεν έχει ένα σιδερένιο κουτί γύρω του όπως οι "αυτοκινητάκηδες".
______________
ΣΗΜ. γραφτηκε στις 17 Ιουνίου 2018 στο f/b