774. το ξεμάτιασμα

η γιαγιά μου η βλάχα κατάλαβε ότι μάτιαζε όταν κάποτε, μικρή, πέρασε από μιαν αυλή και είδε μια κλώσσα με τα κλωσσόπουλα και σκέφτηκε "αχ, τι όμορφα πουλάκια" κι όταν γύρισε από τον ίδιο δρόμο αντίκρυσε τα κλωσσόπουλα όλα καταγής, ψόφια. Τρόμαξε το λοιπόν η γιαγιά μου κι από τότε όλο "φτου φτου φτου" έφτυνε (χωρίς σάλιο) τον πάσα ένα που της γυάλιζε στο μάτι, ιδίως εμάς τα εγγόνια της. Επίσης, ήταν ειδική στο ξεμάτιασμα και δεν παρέλειψε να μου δείξει και μένα. Να μη ξεχάσω να γράψω ότι με ξεμάτιαζε καθημερνά εξ αποστάσεως και μάλλον σε αυτό οφείλω την επιβίωσή μου! Αυτά.

773. ο κύριος Μπίμπας

ο κύριος Μπίμπας ήρθε στη Β' τάξη, μια και διαδέχτηκε την γλυκύτατη δασκάλα μας στην Α' Δημοτικού, για μεγάλη μου λύπη, γιατί τότε μικρό παιδάκι ήμουν και αυτός ο πανύψηλος και χοντρότατος κύριος (αν και έμοιαζε με τον αγαθότατο κύριο Μικόμπερ του αγαπημένου αναγνώσματος) ήτανε σκέτο καθίκι: πέρα από την τσιριχτή εκνευριστική φωνή που ξεπερνούσε τα ντεσιμπέλ πλανόδιου μανάβη, έδερνε κιόλας χωρίς εξαίρεση όλα τα παιδιά εκτός από το χοντρό αγόρι, γιο συνταγματάρχου, όπως επαναλάμβανε σε καθε ευκαιρία. Ακόμα και μένα χτύπησε με το χάρακα τον μαύρο στους κόμπους των δαχτύλων, δεν ήθελε να δέρνει ανοιχτές παλάμες επειδή δεν πόναγαν όπως έλεγε. Εμεινα καναδυό μήνες σε αυτή την τάξη και αυτό το σχολείο, γιατί μετά έπαθα αδενοπάθεια και γλίτωσα!

772. παράξενα τρόφιμα

όταν στη δεκαετία του '70 βλέπαμε κάτι ντοκυμαντέρ με καλές κυρίες που καταβρόχθιζαν σκαθάρια κονσερβαρισμένα, αηδιάζαμε φυσικά, όσο κι αν ο σπήκερ διαβεβαίωνε ότι αυτή θα είναι η τροφή του μέλλοντος και πόσο πλούσια σε πρωτεΐνες είναι τα έντομα και τα μικρά σερνάμενα ζωάκια του πλανήτη (=σκουληκάκια). Την ίδια εποχή μάθαμε ότι στις χώρες της Β. Αφρικής τρώνε ψητές ακρίδες προσφερόμενες σε χωνάκια χάρτινα, όπως τρώγαμε εμείς (τότε) τον πασατέμπο και τα στραγάλια. Ψητή ακρίδα έφαγα στα 10 μου (όταν παίζαμε Ρομπέν των Δασών και την είχα βαφτίσει "ελάφι") και δεν έπαθα τίποτα, μια χαρά ήταν, αλλά δεν κατάφερα να πείσω κανένα άλλο παιδάκι να δοκιμάσει!

Το πρόβλημα, αν γίνει καθημερινότητα η διατροφή αυτή, θα είναι οι ψεκασμοί και τα λιπάσματα, όλα αυτά τα καρκινογόνα που επιβαρύνουν την χορτοφαγία. Αναρωτιέμαι λοιπον: θα μας ενοχλούν τα έντομα και τα σκουληκάκια πάνω σε μαρουλάκια και μέσα σε μήλα ή θα είναι ακριβότερα αυτά που θα είναι εμπλουτισμένα με πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας;
________________
ΣΗΜ. τα μαμούνια που επιπλέανε τα παλιά χρόνια στις φακές, η Βιτώρια μας τα έλεγε "παχολίγκονα", συμπληρώνοντας "είναι πολύ καλά, φάε τα!"

771. ιπτάμενα πατίνια

"σίγουρα υπάρχει δρόμος για το φεγγάρι" του έλεγα κι εκείνος συμφωνούσε, βαδίζοντας χαλαρά στα στεγνά καλοκαιρινά μονοπάτια, με τα μωρά αδερφάκια να κρέμονται δεξιά κι αριστερά από τα δεκάχρονα χεράκια μας, προσπαθώντας κι αυτά να συνταιριαστούν με τα απλωτά μας βήματα, αλλά δεν δίναμε σημασία και "να σου πω τι διάβασα στην εφημερίδα; ότι το 1969 θα υπάρχουν ιπτάμενα πατίνια που θα σε πηγαίνουν όπου θέλεις" μου έλεγε και συμφωνούσα απαντώντας "θέλω να μου πάρεις ένα ζευγάρι" κι εκείνος έλεγε "οπωσδήποτε, αλλά θα πάρουμε και ποδήλατα με πολλές θέσεις" και τα βράδια ονειρευόμουν ποδήλατα με τόσες θέσεις που να χωράνε όλοι μου οι αγαπημένοι, με τους παπούδες και τις γιαγιάδες σε θέσεις-πολυθρόνες για να είναι πιο σταθερές και να μη κουράζονται και, φυσικά, στις θέσεις οδηγού εκείνος και'γώ.

(άραγε τα 10χρονα τί κουβεντιάζουν σήμερα;)

770. η πηγή του θορύβου

με ξύπνησε ένας θόρυβος τρομερός, νόμιζα πως θα γκρεμιστεί το ταβάνι πάνω στο κεφάλι μου, περίμενα λίγο μπας και σταματήσει να συμπληρώσω λίγο υπνάκι ακόμα αλλά πού! ο θόρυβος συνεχιζόταν αδιαλείπτως κι έτσι σηκώθηκα σαν ζαλισμένο κοτόπουλο και μπήκα στο μπάνιο, όπου η ένταση του θορύβου αγρίεψε: "από το φωταγωγό έρχεται" απεφάνθη ο εγκέφαλος, αλλά μόλις προχώρησα προς κουζίνα τρέμαν οι τοίχοι και αυτή η άποψη αναθεωρήθηκε αυτομάτως: "θα είναι από τη διπλανή πολυκατοικία" ήταν το νέο πόρισμα, αλλά ατύχησε κι αυτό μόλις μπήκα στο καθιστικό: εκεί τρανταζόταν το πάτωμα, οι τοίχοι τρέμαν ολοτρόγυρα, τά 'παιξα κανονικά κι άνοιξα τα παράθυρα: "απέξω έρχεται" είπε το μυαλό σε συνεργασία με το σύστημα ακοής και βγήκα στο μπαλκόνι χωρίς επιτυχία: η πηγή του θορύβου στάθηκε αδύνατο να εντοπισθεί, ο θόρυβος πάντως υπήρχε, μπαινόβγαινε από παντού, αποφάσισα να τηλεφωνήσω στη διαχείριση και "ποιος θόρυβος;" μου απάντησαν, "δεν ακούμε τίποτε απολύτως".