758. αριστεία

κουρδίστηκα σήμερα και θα γράψω για τις δυο πρώτες/άριστες συμμαθήτριές μου στο σχολείο, που τρώγονταν ποια θα πάρει τα περισσότερα εικοσάρια (20 ηταν το άριστα τότε) για τη διαγωγή δεν τίθεται θέμα.. κοσμιωτάτη, πάντα.. Η μία λοιπόν παντρεύτηκε, οικογένεια, παιδάκια, όλα καλά, μάλλον θά 'χει εγγονάκια τώρα ή και δισέγγονα, κανείς δεν έμαθε τίποτα.. η άλλη σπούδασε, πήρε και ντοκτορά σε παραπλήσιο επάγγελμα (της μόδας τότε) που ποτέ δεν άσκησε, παντρεύτηκε δυοτρεις φορές, τη τελευταία έναν πάμπλουτο τιτλούχο που πέθανε και την περιουσία τη διεκδίκησαν και την κέρδισαν οι συγγενείς του κι έτσι η καημένη έμεινε χωρίς μία να παρακαλάει από δω κι από κει για καμιά δουλειά πωλήτρια ό,τινάναι.. θλιβερή κατάληξη.. Θα γράψω και για έναν νέο αριστούχο, που τελειώνοντας το γυμνάσιο (σε πολύ σοβαρό σχολείο) μπήκε στην υπηρεσία μεγαλοεφοπλιστή και πέρασε ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τα συμφέροντα του ευεργέτη του.. γιατί η αριστεία του πρόσφερε σίγουρη δουλειά, δημιούργησε μια καλή οικογένεια χάρη σε αυτήν, πέθανε ευτυχισμένος σε κρουαζιέρα προς τιμήν του μόλις βγήκε στη σύνταξη.. και ό,τι κατάλαβες είναι σίγουρα σωστό.. Τελικά, το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η ζωή των ανθρώπων καθόλου δεν βοηθιέται από μερικά άριστα που θα "κερδίσει" κάποιος στα εφηβικά του χρόνια, θυσιάζοντας αυτά ακριβώς τα χρόνια, την πιο σημαντική περίοδο της ζωής του..