904. η διαγραφή ενός "φίλου"

πάρα πολλά χρόνια πριν, πάνω από 40, κάλεσε το γραφείο μου (μετά από πρόσκληση για εκδήλωση ενδιαφέροντος) μια μεγάλη εταιρεία για την εκπόνηση προμελέτης ενός κτιρίου σε κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας. Σημειώνω εδώ, ότι υπεύθυνος μηχ/κος της εταιρείας ήταν ένας φίλος κολλητός (αυτό που λέμε "αυτοκόλλητος" ή/και "παρεΐτσα") από τα χρόνια των σπουδών.

 

Η προμελέτη έγινε και εγκρίθηκε, αλλά η πληρωμή καθυστερούσε. Από Δευτέρα σε Παρασκευή, στην αρχή, κι από μήνα σε μήνα στη συνέχεια. Απευθύνθηκα στον φίλο κι έμαθα ότι η εταιρεία "είχε κάτι δυσκολίες" να καταβάλλει τις 500.000 δρχ που κόστιζε η προμελέτη. 

 

Πήγα στο ΤΕΕ και ρώτησα κι έμαθα ότι μετά από 5 χρόνια παραγράφονται οι απαιτήσεις του μηχ/κού για πληρωμή. Περίμενα λοιπόν και, μετά από την τελευταία διαβεβαίωση κάποιον μήνα Ιούνιο ότι "το Σεπτέμβρη, σίγουρα" θα πληρωθούμε, έσπευσα στο ΤΕΕ και κατέθεσα αγωγή διεκδίκησης της αμοιβής, δυο μήνες πριν εκπνεύσει η πενταετια για την παραγραφή.

 

Φυσικά, δεν ειδοποίησα τον φίλο, που ήτανε μάλλον εχθρός! Η υπόθεση εκδικάστηκε, έφτασε μέχρι Αρειο Πάγο (η εταιρεία "είχε δυσκολίες", αλλά είχε και Νομική Υπηρεσία με επιτελείο δικηγόρων!) και φυσικά, μετά από 2,5 χρόνια, κερδήθηκε. Το ποσό που έλαβα ήταν έξι φορές μεγαλύτερο από την αμοιβή που διεκδικούσε το γραφείο, χώρια τα έξοδα του ΤΕΕ, φόροι, κλπ.

 

Αυτός ο "φίλος" ήταν ο πρώτος και μοναδικός άνθρωπος που διέγραψα απο τη ζωή μου, αφού του έδωσα κάθε περιθώριο να αποδείξει αν είναι πραγματικός φίλος. Το (ιδιόμορφο και καθόλου "δοκός επί στύλου") κτίριο χτίστηκε, θυμίζει μεν το κτίριο της προμελέτης, αλλά δεν το προχώρησα το πράγμα, μια και είχα πληρωθεί για το δικό μου στάδιο. Δεν γνωρίζω καν τον μελετητή, ούτε αν αυτός πληρώθηκε. Αυτά.

______________________

ΣΗΜ. «άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς» λέει η παροιμία.

903. σύλλογος ελληνίδας νοικοκυράς

 αναρωτιόμουν πέρσι αν υπάρχει ακόμα ο σύλλογος ελληνίδας νοικοκυράς που ζητούσε (δικαίως) σύνταξη για το επάγγελμα "οικιακά" και εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί δεν βλέπω κίνηση προς αυτό το δίκαιο αίτημα. Υπάρχουν τόσες γυναίκες που εξέπεσαν στα γεράματα, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αν και δούλεψαν σκληρά επί 10ετίες ασκώντας αφανώς ένα σωρό επαγγέλματα (δασκάλα, καθαρίστρια, λογίστρια, μαγείρισσα, μοδίστρα, νηπιαγωγός, νοσοκόμα, κλπ) στο πλαίσιο της οικιακής απασχόλησης(!) και δεν έχουν σήμερα την (οικονομική) δύναμη να προσλάβουν κάποιαν/ον βοηθό.

902. η μαντάμ

η ελβετίδα Αννα Φλάμπουρα (μάνα του Ντενίς, η και "μαντάμ" επιλεγόμενη επειδή δίδασκε γαλλικά) ήτανε πανύψηλη γυναίκα και κάποιος την πείραζε:

-κατέβα να φάμε! (της έλεγε)

-ανέβα εσύ! (του απάνταγε)

 

Την γνώρισα όταν ήταν ήδη πάνω από 80 χρονών, που υποτίθεται ότι είχε πλέον σκεβρώσει, αλλά ακόμα έσκυβε για να περάσει τις πόρτες των σπιτιών.

901. ο Ζορζ στη Μονμάρτρ

το 1973 βρέθηκα στο Παρίσι (όχι, δεν έκανα αντίσταση, μια φίλη επισκέφτηκα) και η φίλη μου με πήγε ένα βραδάκι σε κάποιο ταβερνείο στη Μονμάρτρη με όνομα που είχε ένα λαγό (Lapin) μέσα, δεν το θυμάμαι ακριβως και σερβίριζε και λαγο-αν-ζελέ βεβαίως, μην είναι άσχετο το όνομα ντε! Εκεί λοιπόν, παραδίπλα δλδ, έτρωγε ο Ζορζ Μπρασσένς με 2-3 τύπους, γιατί δεν έτρωγε με γυναίκες, του αποσπούσαν την προσοχή και δεν ήθελε να μενει νηστικός. Η φίλη μου γνωριζότανε μαζί του μέσω του άντρα της, που ήτανε κι αυτός καλλιτέχνης απο την Καλαβρία, και του έκανε νεύμα για μπονσουάρ. Ο Μπρασσένς σηκωθηκε και ήρθε κοντά μας, το ματάκι του γυάλιζε, η φίλη μου του είπε ότι είμαι από Ελλάδα και κοντά τα χέρια του, εκείνος τότε παρακάλεσε (για να μη φύγει παραπονεμενος) να του μιλησω λιγάκι ελληνικά, του μίλησα, ενθουσιάστηκε, έκανε χειροφίλημα και υπόκλιση, καληνύχτησε κι έφυγε με την παρέα του προς άγνωστη κατεύθυνση, που λένε, αλλά η φίλη μου ήξερε: είχε καταλάβει ότι είχε κλείσει ραντεβού με μια πιτσιρού που τον έτρωγε με τα μάτια και που την είδαμε να σηκώνεται* κι αυτή και να φεύγει πίσω του. Αυτά.

*("κοίτα, κοίτα, τώρα θα σηκωθεί κι αυτή!" μου ψιθυρισε η φίλη μου)

900. η Αννέτα και ο στρατηγός

πριν από σαράντα χρόνια, όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, ήρθε στην κλινική να με δει η Αννέτα, η νοσοκόμα της γιαγιάς μου. Εχω γράψει πολλές ιστορίες για την Αννέτα, για το πώς την έφερε στην Ελλάδα ένας στρατηγός των βαλκανικών πολέμων από ένα χωριό της Βουλγαρίας, όπου τίποτα δεν είχε σταθεί όρθιο και η Αννέτα, δωδεκάχρονο κοριτσάκι τότε, έκλαιγε καθισμένο πάνω στ' αποκαΐδια. Την βούτηξε λοιπόν ο γεροστρατηγός Βούρβαχης και την έρριξε στη σέλα του αλόγου του και γλίτωσε το παιδάκι, αλλά αυτά ανήκουν σε άλλη ιστορία, μη τα ξαναγράφω. 

 

Η Αννέτα είχε μια θεωρία: "το γέλιο είναι το πιο μεγάλο όπλο" μού έλεγε, γελώντας φυσικά μέχρι δακρύων. Ετσι, εκείνο το απόγευμα που ήρθε να με δει, έλεγε απανωτά ένα σωρό αστείες ιστορίες για διάφορους αρρώστους που είχε περιποιηθεί, αλλά και για ευτράπελα από την Κατοχή, όταν έκρυβε στο σπίτι της εγγλέζους ενώ στο διπλανό δωμάτιο πότιζε δυνατά ποτά κάτι φρίτσηδες! 

 

Το γέλιο της, που έρρεε σαν καταρράχτης, είχε σώσει την Αννέτα από πολλές κακοτοπιές και για τούτο το σεβόταν και το υπολόγιζε, προσπαθώντας να πείσει κι άλλο κόσμο για τη δύναμή του. Εμένα τουλάχιστον με έπεισε. Φαίνεται αυτό, δεν φαίνεται;

_____________

για τον στρατηγό αυτόν (του οποίου δεν θυμάμαι το μικρό όνομα) έψαξα αλλά δεν βρήκα τίποτα. Τότε, (1912-13) θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον εξήντα χρονων. Αν γνωρίζει κάποιος σχετικά ή έχει πρόσβαση σε αρχεία, ας ενημερώσει παρακαλώ.

899. η Τατιάνα

Οταν πέρασα στο Πολυτεχνείο, η Τατιάνα ξεκίνησε την Γ' Γυμνασίου και η μάνα μου της έδωσε όλα τα σχολικά μου βιβλία. Ξενοδούλευε τα πρωϊνά και τα βράδια πήγαινε στο Νυχτερινό. Μετά, έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, πέρασε από τους πρώτους στη Νομική και το πανηγυρίσαμε στο σπίτι μας, γιατί η Τατιάνα ήταν ορφανή και δεν είχε συγγενείς, εκτός από κάποιους μακρινούς σε ένα χωριό που δεν ήθελαν να την ξέρουν -ούτε να τους ξέρει. Πήρε το πτυχίο και άρχισε ασκούμενη στο δικηγορικό γραφείο ενός δικηγόρου οικογενειακού μας φίλου. Την τελευταία φορά που την είδα έλαμπε ολόκληρη για όσα είχε καταφέρει: η ζωή θα της χαμογέλαγε επιτέλους! Πριν συμπληρώσει χρόνο δουλεύοντας στο αντικείμενο που της άρεσε, η Τατιάνα αρρώστησε βαρεια από καρκίνο και σε δυο μήνες πέθανε. Το έμαθα μόλις επέστρεψα από ένα επαγγελματικό μου ταξίδι σε χώρα της Ευρώπης. Το αναμνηστικό δωράκι που της είχα ψωνίσει, το έθαψα σε μια γωνίτσα του τάφου της.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΤΗΝ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

898. Σύνοδοι Κορυφής της Ε.Ε. και τυχερά παίγνια

Η Ενωση Ελλήνων Χαρτοπαικτών συνεδριάζει για ένα πολύ σπουδαίο ζήτημα, την προμήθεια νέων τραπουλόχαρτων, νάϋλον κατά προτίμηση. Οι Αγορές ειναι κλειστές πλέον για την Ελλάδα και τράπουλες γιοκ, μια και έχουν απαγορευτει γενικώς οι εισαγωγές, μέχρις ότου εκκινήσουν οι εξαγωγές . Το λαθρεμπόριο έχει πάψει να ανθεί πλέον και η Ε.Ε.Χ. τά'χει βάψει μαύρα και, μπροστά στον κίνδυνο να εξελιχθεί ο υπερήφανος λαός των ΕΛ σε δουλευταρά που δεν χαζολογάει παίζοντας τυχερά (άτυχα δλδ) παίγνια, βάζει μπρος το πανούργο σχέδιο να ιδρύσει βιομηχανία παραγωγής νάϋλον τραπουλόχαρτων. Η βιομηχανία κάνει χρυσές δουλειες και εκτινάσσει το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών στα ύψη, ο πρόεδρος της εταιρείας παίρνει το ανάλογο μετάλλιο απο την Ακαδημία Αθηνών και ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Ο υπερήφανος λαός των ΕΛ γίνεται πραγματικά υπερήφανος. 
(συνεχιζεται)

 

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, η οποία έλαβεν χώραν εις τας Βρυξέλλας, δεν κατέστη δυνατόν ίνα εξαγάγει συμπέρασμά τι, τουλάχιστον αρκούντως καταληπτόν παρά τω πόπολι, ούτωπως διέδωσεν εις τα ΜΜΕ πασών των συμβεβλημένων πολιτειών ανακοίνωσίν τινα, ήτις, δια κεφαλαίων ανέγραφεν: ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΓΟΜΑΡΙΑ, ΜΗΔΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ. Κατόπιν τούτου, οι κάτοικοι συνέχισαν επιδιδόμενοι εις τα συνήθη ευγενή αγωνίσματα, τουτέστιν, ανθρωποκυνηγητό και οικονομικήν ασφυξίαν, την και "λιτότητα" επονομαζομένην, ίνα επιβεβαιώσωσιν το ανακοινωθέν.

(συνεχίζεται)

 

Εκτακτη είδηση (απο τον ανταποκριτή μας στις Βρυξέλλες): "Η Κομισιόν συνεδριάζει εκτάκτως και, κατά τη συνήθη πρακτική, κεκλεισμένων των θυρών. Η συνεδρίαση είναι απολύτως μυστική, γι αυτό σας τα λέω ψιθυριστά. Τα έσκασα χοντρά στο θυρωρό του Μεγάρου (δέκα σουβλάκια γύρο με τζατζίκι, είναι πεινάλας για γκρικ φουντ) κι έτσι με άφησε να κρυφακούσω επί πέντε ολόκληρα λεπτά της ώρας. Ως γνωστόν, οι ώρες κυλούν αργά εκειπέρα κι έτσι πρόλαβα και άκουσα και μεταφέρω το εξής σημαντικό: Μελετάται σοβαρά ένας Νέος Νόμος που θα βάλει τα πράγματα σε Τάξη. Από όσο κατάλαβα, πρόκειται για Νόμο που απαγορεύει το γέλιο και τιμωρεί την εξυπνάδα. Πάνω απο IQ 98 καίγεσαι. Κυριολεκτικά, όπως οι μάγισσες παλιά. Οποιος συλλαμβάνεται μειδιών, τρώει 5 χρονάκια και όποιος ξεκαρδιζόμενος, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη, αποκλειομένης της κοινωνικής εργασίας για να μη διαφθείρει κόσμο. Αυτά, χαιρετώ."

(συνεχίζεται)

__________________

ΣΗΜ. γράφτηκαν στις 9 Σεπτέμβρη 2015 στο f/b  

897. θαυμασμός και μίμηση

 θυμώνω με κάτι κακομοίρες γυναικες που νομιζουν οτι κατι καταφερνουν όταν μιμουνται αντρικες/ματσο συμπεριφορες, ίσως μάλιστα να θυμώνω περισσότερο από όσο θυμώνω με μερικούς "σπουδαίους" αντρες που θέλουνε μια κουστωδία γυναικών να τους λιβανίζει για να νιώθουνε σπουδαιότεροι, γιατί κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη τον θαυμασμό: το θέμα είναι ποιος/ά θαυμάζει ποιον/άν!

896. ο καλός γιατρος

τα παλιά τα χρόνια ήταν ένας μεγαλογιατρός, διαπρεπής χειρουργός για την ακρίβεια, που έλυνε κι έδενε στον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ. Επιτυχημένος, έχαιρε της εκτίμησης των πελατών (που πληρώναν αδρά τις υπηρεσίες του), καθώς και των ομοτέχνων του. Σε αυτουνού τα χέρια έτυχε να πέσει η μάνα της κοπέλας που δούλευε τότε στο σπίτι μου και η ιστορία έχει ως εξής: 

 

η μάνα, γύρω στα 50-55, τότε γριά τη λέγανε, έπεσε από το δέντρο που κλάδευε κι έσπασε το πόδι της στο γοφό (δύσκολη περίπτωση) και η καλή της κόρη έσπευσε να τη φέρει στο γιατρό που λέγαμε, στο νοσοκομείο που αναφέρθηκε. 

 

Γράφανε τόσα πολλά οι εφημερίδες τότε για το σπουδαίον αυτό γιατρό, που εγχείριζε και τζάμπα τους φτωχους ασθενείς, κλπ κουραφέξαλα, που η κοπέλα θαμπώθηκε κι εμπιστεύτηκε τη μανα της στα χέρια του. Την έβαλε λοιπόν στο νοσοκομείο κι έφυγε για ένα μήνα να πάει στο νησί να αποτελειώσει τις δουλειές που είχε αφήσει η μάνα μισές λόγω του ατυχήματος. 

 

Οταν επέστρεψε, πήγε να παραλάβει τη μάνα της και τη βρήκε με ένα νεφρό! Ενας νοσοκόμος, πατριωτάκι των γυναικών αυτών, σφύριξε στην κοπελα ότι ο γιατρός πούλησε το νεφρό της μάνας της κι όσα ισχυριζόταν ότι τάχα μου και δήθεν ο νεφρός ήταν χαλασμενος και έπρεπε να αφαιρεθεί, ήτανε μούσια. Τρελλάθηκε η κοπέλα! πάει στο γιατρό να ζητήσει παραπάνω εξηγήσεις, ο γιατρός (αλλά και σύσσωμα το νοσοκομείο και η Ιατρική Συντεχνία) να επιμένει στην άποψή του, η κοπέλα απευθύνθηκε στον Τύπο, που δεν ήταν σάπιος όπως τώρα και γράψανε οι εφημερίδες την περίπτωση, αλλά κέρδος ουδέν. 

 

Πούλησε χωράφια η κοπέλα στο νησί, βρέθηκαν κι άλλοι αδικοσφαγμένοι από το γιατρό, τον κυνηγησανε δικαστικώς, αλλά τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ δεν κουνούσε τότε αυτά τα συμφέροντα, που σήμερα έχει μεν ατονήσει η δύναμή τους μπροστά στους απατεώνες ολκής που μας έχουν περιζώσει, αλλά σαν αυγά ερπετών περιμένουν να σκάσουν για να βγουν από τις τρύπες τους.

895. το Εβρουλάκι

μια φορά, ήταν ένας νέος που αγάπησε μια κοπέλα.. ως εδω όλα καλά και φυσιολογικά, που λένε.. και η κοπέλα αγάπησε το νέο κι ας μην ήταν ωραίος.. λεπτομέρειες δεν κοιτάμε.. αλλά και τη γκοπέλα μάλλον άσχημη την έλεγες.. άλλη μια λεπτομέρεια που πρεπει να υπερπηδησουμε.. ήταν και ανοικοκύρευτη επιπροσθέτως.. άλλη λεπτομέρεια, όμως δεν κολλάμε στις λεπτομέρειες είπαμε.. τεσπα, ερωτευτήκαν τα παιδιά, αλλά οι γονείς τα εμποδίζαν να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους.. αυτή ειναι η βασική λεπτομέρεια που δεν υπερπηδιεται εύκολα.. όμως, παρά ταύτα, οι νέοι επέμεναν να παντρευτούν και να νοικοκυρευτούν και στο τέλος, μια και ο επιμένων νικά κι όλα τα κακά σκορπά, τα κατάφεραν.. κι έτσι βρίσκονται τώρα στην ευχάριστη θέση να επιδείξουν το αποτέλεσμα του γάμου αυτού.. ένα παιδί κακάσχημο.. πήρε κι απο τους δύο, έτσι είναι αυτά.. κι ένα σπίτι εντελώς χάλια.. βρώμικο, τρισάθλιο.. και τώρα κλαίνε τα δυο παιδιά αντάμα.. πλαντάξανε στο κλάμμα.. και είναι στα μαχαίρια.. ο Λαός Εβρώπης και η Δημοκρατία Γιαλαντζή χωρίζουν οσονούπω.. και το παιδάκι που θα μείνει στο δρόμο κανείς δεν το σκέφτεται.. το κατακαημένο Εβρουλάκι..

894. επετειακόν

είδα τον Ασουρμπανιμπάλ

να ταξιδεύει προς Κινάλ

να πίνει άφθονα λικέρ

στα καπηλειά του Κιναλέρ

 

(επετειακόν)

893. το σκορβούτο

ταξιδεύω μεσ' στη μέση του πελάγου

και στουκάρω στο νησί του ανθρωποφάγου

"μη με φας" εκλιπαρώ και πέφτω κάτου

κι αυτός χάνεται στο βάθος της ακάτου

"κάνα λάχανο δεν έχεις; κάνα φρούτο;

με ξεδόντιασε το άτιμο σκορβούτο"!

___________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 2/9/2018 στο f/b