1.692 Τασσώ και «INDEX»

η Τασσώ Καβαδία για τον έρωτα της ζωής της: «Αυτόν δεν τον τρέλανα, ήταν τρελός, ωραίος τρελός από μόνος του». Ήταν ο δημοσιογράφος Βασίλης Καζαντζής, ο «INDEX» των Επικαίρων και των Εικόνων. «Ζήσαμε 10 χρόνια παράνομα και μετά, ένα χρόνο πριν από την εφταετία, παντρευτήκαμε».

το θυμάμαι αυτό το χαρούμενο ζευγάρι να τα κουτσοπίνει στο μπαρ του Μίμη του Κουμπιά. Κάποτε θα γραψω και γι αυτον τον χρυσό άνθρωπο που πέθανε νεότατος.

1.673 οι τέχνες των γιαγιάδων

διασώζω την τέχνη της γιαγιάς μου της βλάχας να κεντά και να υφαίνει, να σιάχνει πετιμέζι από αγριάχλαδα (αγκόρτσα), το μόνο γλυκαντικό που υπήρχε στο σπίτι της στο χωριό, κλεισμένο σε ένα μικρό ντουλάπι του τοίχου.

διασώζω την τέχνη της γιαγιάς μου της κοντέσσας να πλέκει, ιδίως μωρουδιακά ρούχα και παιχνιδάκια, να σιάχνει τσέρρυ και γλυκό Κοπεγχάγη, κρέμα ζαχαροπλαστικής με σιμιγδάλι, μπεζέδες, μουσταλευριά και λικέρ βερύκοκκο.

1.624 η κερδοφορία του "κάτι"

δεν καταλαβαίνω το είδος των ανθρώπων που για να κάνουν κάτι, (ό,τιδήποτε) πρέπει να έχουν εξασφαλισμένη την κερδοφορία αυτού του "κάτι", πρέπει αυτό το "κάτι" να είναι τέλειο, αν πρόκειται για γράψιμο να είναι γραφή Ντοστογιέφσκι και άνω, αν είναι ζωγραφιά να είναι καλύτερη του Λεονάρντο, ξέρω'γώ, κ.ο.κ. Η πρώτη ιδέα που έρχεται στο μυαλό μου είναι ότι ίσως δεν πρόκειται για ανθρώπους με μειωμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αλλά για εκείνους που θέλουν απλώς να κάνουν πολλά (και να κερδίσουν πολλά λεφτά απο αυτό που θα κάνουν, εννοείται) και δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν κι ετσι ακινητοποιούνται και δεν κάνουνε τίποτα.
Νομίζω ότι πρόκειται για δυστυχισμένους εκ πεποιθήσεως ανθρώπους. Τα λεγόμενα "παρεξηγημένα ταλέντα" που κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι αυτά. Τι λες;

1.595 η σοβαρότητα του γυαλιστερού

Η μεγαλοπρέπεια και η ελληνικότητα του γυαλιστερού, η ορθότητα των οποίων αναδεικνύεται μετά απο σοβαρή μελέτη:

«Θελήσαμε αυτό το άγαλμα να αποδίδει τη μεγαλειότητα και την ελληνικότητα της Κάλλας. Η γλύπτρια αποφάσισε αυτό που δείχνει τη μεγαλοπρέπειά της. Έχει γίνει μια πολύ σοβαρή μελέτη. Αν δεν ήταν τόσο σοβαρό και σωστό, το αρχαιολογικό συμβούλιο δεν θα το ενέκρινε και δεν θα έδινε αυτή την τιμητική θέση στην αθάνατη ντίβα (…) Το υλικό δεν είναι χρυσό, αλλά πολύ καλά γυαλισμένος ορείχαλκος. Μέσα σε έξι μήνες θα πάρει το σωστό του χρώμα. Εμείς αποφασίσαμε αυτή τη λάμψη, όπως λαμπερή ήταν και η Κάλλας», δήλωσε στην ΕΡΤ1 η πρόεδρος του Συλλόγου «Μαρία Κάλλας».
_______________________
γράφτηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021 στο f/b

1.593 ο σκοτεινός κόσμος του Γκόγια

την πρώτη φορά που πήγα Μαδρίτη, έφαγα πολλές ωρες στο Πράντο στο δωματιάκι με τα σκίτσα του Γκόγια κι έφυγα άρρωστη: για μερικες ωρες ακομα δεν μιλιόμουν, που λένε, είχα μείνει παγωτό, με σύγχρονη ορολογία (για να καταλάβεις)

φοβερό μουσειο! τοτε που πρωτοπηγα ηταν το '67 και ολα ηταν υπο σκεψη. Τα σκίτσα βρισκόντουσαν σε ενα μικρο δωματιακι ριγμενα σε θηκες πανω σε παγκο και σε ντοσιε που ξεφυλλιζε ο επισκεπτης. Περιττο να πω οτι ήμουν μοναχη μου εκει μεσα, ψυχη ζωσα δεν κυκλοφοραγε στα σκοταδια του Γκογια!

σκετη απελπισια με ειχε καταλαβει κι ακομα τωρα που το θυμαμαι τρεμω

ο Γκόγια δεν αφηνει ουτε χαραμαδα ελπιδας

1.544 νεαρή σοπράνο στο σινεμά

μία νεαρή σοπράνο
μπαίνει στο αεροπλάνο
τήνε βλέπει ο κυβερνήτης
και της κλέβει τη φωνή της

(σύντομη περίληψη ελληνικού σπαραξικάρδιου φιλμ)

1.532 περί ελληνικού σινεμά

άδειασαν τα ταμεία του κέντρου ελληνικού κινηματογράφου επειδή χρηματοδότησαν τους έλληνες Ταρκόφσκι, Αϊζενστάϊν, και λοιπές διάνοιες του ελληνικού σινεμά. Κρίμα που δεν αναγνωρίστηκε το ταλέντο τους παραέξω από το στενό οικογενειακό τους κύκλο, γιατί τώρα θα είμασταν Χόλλυγουντ.

1.512 περί αποκλειστικότητας

κάποτε ήταν κάποιος που πήγε στο Παρίσι να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική, υπέγραψε *αποκλειστικό* συμβόλαιο "με την εταιρεία του Ντέμη Ρούσου" όπως έλεγε (και ήταν αλήθεια) αλλά σκοπός της εταιρείας ήταν να τον περιθωριοποιήσει, μια και ανέδειξε άλλον (ντόπιο) μουσικό αντί γι αυτόν, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να παίξει τη μουσική του ούτε στο δρόμο (αυτο σημαίνει *αποκλειστικότητα*). Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, κατέληξε στις ουσίες και στα ψυχιατρεία, εξ αιτίας της μεγαλομανίας του και των περιστάσεων. Οπως ένα ξεδοντιασμένο θηρίο σε κλουβί. Φυσικά έφταιγε, αλλά έφταιξε και το "περιβάλλον" του.

1.486 τι να πεις για μερικές μαμάδες;

Στο δρόμο, σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2019), βλέπω μια νεαρή μαμά με το μικρό της γιο (Α' Δημοτικού, φαντάστηκα γιατί βγήκαν από το σχολείο) να έρχονται προς εμένα. Ο μικρός χοροπήδαγε κοιτάζοντας με θαυμασμό το (πολύ ωραίο) γκραφίτι, στόλισμα του σχολικού τοίχου, "κοίτα μαμά, κοίτα!" λέγοντας, τη στιγμή που διασταυρώθηκαν οι αντίθετες πορείες μας. Η μαμά άρχισε τότε να τσιρίζει "αυτά είναι υποκουλτούρα" και συνέχισε, απαντώντας ίσως σε ερώτηση που δεν ακούστηκε, "και ζωγράφος να τά'κανε, υποκουλτούρα είναι!" εντείνοντας το τσίριγμα "κατάλαβες;" Ούτε καν έστριψα να δω πίσω μου το ανατριχιαστικό πλάνο που απομακρυνόταν. Μαύρισε η ψυχή μου και δίστασα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά το έγραψα τελικά γιατί υπάρχουν και αυτά. Δυστυχώς, συμβαίνουν. Και ποιος σώζει άραγε αυτές τις παιδικές ψυχούλες;

Θυμήθηκα σε μια παλιά μου έκθεση μια παρόμοια μαμά να τραβολογά το 4χρονο κοριτσάκι της για να βγουν άρον άρον από την αίθουσα μη τυχόν μολυνθεί από τα χρώματα "αυτά είναι του σατανά" λέγοντας.

(θλίψη βαρειά, από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι πραγματικά)

1.349 περί Νταντά

Πάντα με έλκει η ανατρεπτικότητα ενός συστήματος, οπότε.. μάλλον είμαι θετικά προσκείμενη στο εν λόγω κίνημα που, δυστυχώς, τέλειωσε τόσο άδοξα, αντιστρόφως ανάλογα με τον ενθουσιασμό με τον οποίο είχε ξεκινήσει. Οι νταντάδες δεν έβγαλαν φράγκο απο το έργο τους.. και έσβησαν απλά, όταν ενηλικιώθηκαν.. ή εντάχθηκαν.. ή προσχώρησαν.. ή μετώκησαν εις τόπους χλοερούς... Το κίνημα λειτούργησε ως μήτρα του σουρεαλισμού και δεν έγινε ποτέ δεκτό απο το κατεστημένο, που πάντα φοβάται το καινούργιο και ανατρεπτικό και το αφομοιώνει όταν δε μπορεί να το καταστρέψει. Ο ντανταϊσμός δε στάθηκε δυνατό να αφομοιωθεί. Οπότε το κίνημα αυτό καταστράφηκε/εξαφανίστηκε με την εξαφάνιση των μελών του.
Το κίνημα του Νταντά ήταν μηδενιστικό, δανείστηκε τις τεχνικές του φουτουρισμού εκτός από τα ready-made και από την απόγοήτευση για την υποκρισία της αστικής τάξης. Σκοπός του ήταν η αφύπνιση και η εναντίωση απέναντι το αστικό γούστο και την υποκρισία του.

1.329 εις μνήμην*

για πολλα χρονια ειχα την ευτυχια να τον συναντάω στο ψιλικατζήδικο της κας Σταυρούλας, τον πετυχαινα όταν πηγαινα για τσιγάρα και ουδέποτε ανταλλάξαμε κατι περισσοτερο απο βλεμματα αλληλοκατανόησης: ουτε μια λεξη. Σοβαρός άνθρωπος. Λατρεία. Το χώμα αποκλείεται να είναι ελαφρύτερο απο την ψυχουλα του.

*στη μνήμη Νίκου Κούνδουρου

1.307 παλιό βιογραφικό

βρήκα ένα παλιό βιογραφικό μου!
Exhibitions from 2000-today:
New York City, U.S.A.: (1 time)
Chania, Creta: Int. Festival of Modern Art (1 time)
Argostoli, Cefalonia: (1 personal)
Athens: Gallery "Aigokeros" (6 times)
Athens: Art for Life (1 time)
Athens: Gallery "Parnassos" (2 times)
Athens: Univ. Indianapolis (1 time)
Piraeus: Unesco (2 times)
Lamia, Fthiotis: "Belle Arte" Int. Festival of Modern Art (2 times)

About Marina Rodia
I love painting, sometimes eating the colors! Marina Rodia studied architecture at the Aristotelian University of Thessaloniki and worked as an architect in Athens. During her studies under the guidance of the painter Chr. Lefakis, she painted extensively, especially with watercolors, and two works of hers received awards. After working for many years as an architect, she devoted herself exclusively to painting, developing her own techniques.

ολα απο εδω: https://www.saatchiart.com/account/profile/115690

1.198 περί ταλέντου

εξακολουθω να πιστευω οτι ολοι οι άνθρωποι μπορουν να γραψουν, να ζωγραφισουν, να σιαξουν μουσικες.. απλώς μερικοί το τολμούν και το κανουν πραξη. Ειναι τοσο απλο.. αρκει να γραψεις την πρωτη λεξη σε ενα ασπρο χαρτι, αρκει να τραβηξεις την πρωτη γραμμη, την πρωτη πινελια.. να σιγοσφυριξεις την πρωτη νοτα.. Νομιζω πως οσοι λενε οτι δεν μπορουν, ισως δεν ειναι καλοι παρατηρητες --του μεσα και του έξω!

-----------------
εχμ... κοντεύω να αλλάξω γνωμη...

1.164 συζήτηση περί Νταντά, κλπ

Νταντα, κλπ. απο συζητηση στο flytoistros-τελιτσα-com, ενα πορταλ που δεν υπαρχει πια:

//Re: Concept Comment από Vlad στις 20/01/2002

 

Ο Πλάτων θεωρούσε την τέχνη κατά τι κατώτερη της φιλοσοφίας, επειδή έλεγε ότι αφού ο υλικός κόσμος είναι αντίγραφο του κόσμου των ιδεών, τότε η τέχνη (που, όπως νόμιζε, αντιγράφει την φύση) είναι αντίγραφο του αντίγραφου. Δηλαδή, αν ένα ωραίο κορίτσι είναι αντίγραφο της Αφροδίτης, τότε το άγαλμα του κοριτσιού είναι αντίγραφο του αντίγραφου της Αφροδίτης, δηλαδή κακή μίμηση. Επομένως, η φωτογραφία του αγάλματος του κοριτσιού είναι αντίγραφο στον κύβο. (Φαντάσου πόσο κακή εντύπωση θα είχε ο Πλάτων για την φωτοτυπία της φωτογραφίας του αγάλματος!) Ενώ, σου λέει, η φιλοσοφία μελετά απευθείας την Ιδέα παρακάμπτοντας τη μίμηση της, δηλαδή τη φύση , κι όχι αντιγράφοντάς την. [Υποσημείωση: ο Πλάτων, πριν επιλέξει αυτό το nickname, με το κανονικό του όνομα, το οποίο μου διαφεύγει, είχε αποτύχει δυο τρεις φορές ως τραγικός ποιητής, καθώς τα έργα του δεν είχαν πάει καθόλου καλά στους δραματικούς αγώνες. Μάλλον για αυτό έχει τόσο πικρή γεύση από την τέχνη.] 

 

Δικαιολογώ τον Πλάτωνα, επειδή έκρινε από την τελεολογία της τέχνης της εποχής του. Οι προορισμοί της τέχνης ήταν αυστηρά δύο: α) Αισθητική απόλαυση β) Τελειοποίηση αντιγραφής της φύσης. Φυσικά, ο πρώτος σκοπός ήταν ο κύριος. Όπως και σήμερα παραμένει. [Αν και, σήμερα, το «αισθητική» είναι αποδυναμωμένο και βαρύνει κυρίως το «απόλαυση»]. Σήμερα όμως, που έχουμε αντιληφθεί ότι η αντιγραφή της φύσης δεν είναι προορισμός της τέχνης, αλλά της τεχνικής (π.χ. Φωτογραφία, φωνογραφία, κινηματογράφος, ρομποτική, τεχνητή νοημοσύνη) έχει γίνει αντιληπτό ότι η σχέση της τέχνης με τη φύση έχει αναχθεί σε εντελώς άλλο επίπεδο. Στη σύγχρονη τέχνη επικρατεί η ανάλυση (π.χ. κυβισμός), η αποδόμηση (νταντά), η απόρριψη, η ανατροπή και μέσα από όλα αυτά η κατασκευή νέων κόσμων δια της τέχνης. Τα μεγάλα έργα τέχνης διαχρονικά εντάσσονται μέσα στη μοντέρνα αυτή αντίληψη για την τέχνη. Ο Ραφαηλίδης πάντα έλεγε ότι «Δεν εποίησε τα πάντα εν σοφία. Διότι αν το είχε κάνει, την Έβδομη Μέρα της δημιουργίας θα είχε δημιουργήσει τουλάχιστον τον “Οιδίποδα Τύραννο”.» Εννοώντας ότι η Τέχνη με τους νέους κόσμους που εισάγει, έρχεται να συμπληρώσει τις ατέλειες της Δημιουργίας. Διότι ο Κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος αν δεν είχαμε τον Οιδίποδα Τύραννο. Υπ’αυτή την έννοια τέχνη είναι ΜΟΝΟ ότι προσθέτει κάτι στον Κόσμο, ώστε ο Κόσμος να μην ήταν ο ίδιος αν έλειπε αυτό το κάτι. Απαιτητικό, ετσι; 

 

Ο Ραφαηλίδης στη «Στοιχειώδη Αισθητική» του αναρωτιέται ποια θα ήταν η γνώμη του Πλάτωνα για εκείνη την τέχνη που καλείται στοχαστικό μυθιστόρημα. Και αναφέρει ως τέτοια τον “Οδυσσέα” του Τζόυς, τον “Ξανακερδισμένο Χρόνο” του Προύστ και το “Δόκτωρα Φάουστους” του Τόμας Μάνν. Το στοχαστικό μυθιστόρημα είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση concept text ( τα άλλα περί του αν θα ξεκινάω με το τρίτο γράμμα από δεξιά και το αν οι σελίδες μου θα είναι αντιστρόφως ανάλογες προς την τετραγωνική ρίζα του ύψους της πυραμίδας του Χέωπος είναι αστειότητες), στο οποίο, μέσα από τη δομή, πλέκεται ένα συγκεκριμένο ιδεολογικο, φιλοσοφικό, λογοτεχνικό σύστημα, το οποίο είναι ο κόσμος του έργου. Λέγοντας «κόσμος» δεν εννοούμε φυσικά (μόνο) φανταστικούς τόπους, και ήρωες με περίεργες ιδιότητες, όπως, ας πούμε τα έργα του Τόλκιν και του Λάβκραφτ, αλλά γενικότερα την κανονολογία που διέπει την αφήγηση, την ιδιαίτερη συνάφεια που προσδίδεται από το συγγραφέα σε αίτια και αιτιατά , δυνάμει του κειμένου. Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι το concept text ως την πιο χαρακτηριστική τομή της Τέχνης με τη Φιλοσοφία, γιατί αν δούμε τα έργα αυτά στην ουσία τους, δεν είναι καθόλου ευκρινές αν υπερέχει το αισθητικό στοιχείο του ιδεολογικού ή το αντίθετο. Και θεωρώ υποτιμητικό για την Τέχνη να την θεωρήσουμε «φορέα» ιδεολογίας. Όπως και θα θεωρούσα υποτιμητικό για το «1984» να θεωρήσουμε το συγκεκαλυμμένη μελλοντολογία. Εκεί όμως βρίσκεται και το επιτυχημένο, το σημαντικό concept text ή concept poem: να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την κανονολογία από την ίδια τη διαπραγμάτευση του θέματος! Δηλαδή να μην μπορείς να βρεις μέσα στο κείμενο που αναφέρονται οι κανόνες και που εφαρμόζονται! 

 

Από κει και πέρα, νομίζω ότι η ένταξη ενός έργου στο είδος των concepts, λίγα πράγματα προσφέρει στον μη θεωρητικό αναγνώστη, εκείνο δηλαδή που ζητάει να βρει στην τέχνη τη συγκίνηση. Noμίζω όμως, ότι οι ειλικρινείς δημιουργοί, και από αυτούς, οι πιο αυθόρμητοι, που δεν «καμώνονται» τόσο, που δεν επιζητούν μόνο την εντύπωση αφήνουν έργο το οποίο αποτελεί (εκ των υστέρων και στο σύνολό του αναγνωσμένο) «σύστημα». Μερικοί από αυτούς, μάλιστα,έχουν παρουσιάσει έργο με τόση ομοιογένεια και «κούμπωμα» του ενός opus προς το άλλο, ώστε είναι σαν το σύνολο των επιμέρους καταθέσεών τους να αποτελεί ένα και μοναδικό έργο που απλώς διακλαδιζόταν όσο ο δημιουργός ήταν εν ενεργεία. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς για την φιλμογραφία του Ταρκόφσκι. 

 

Και, ως προς ένα άλλο ζήτημα που επισημαίνεται από το Γιώργο Πήττα, στο ανωτέρω κείμενό του: Το μέγεθος δεν είναι αναγκαία, ούτε ικανή συνθήκη για να πουμε «Α, να ένα concept text!»: ένα concept θα μπορούσε να είναι και μια συλλογή χάι-κου. Ως εκεί συμφωνώ με τον Γ.Π. Όμως, η αντιδιαστολή ενός πολυσέλιδου προς ένα σχεδόν μονολεκτικό ή ολιγολεκτο ποίημα, είναι όχι μόνο δομικής/τεχνικής, αλλά σαφέστατα ιδεολογικής φύσεως. Προσοχή: ανάγοντας την κειμενική έκταση σε εκφραστικό στίγμα (κι όχι δομικό στρατήγημα) δεν πρέπει να εκλειφθεί πως υποννοώ κάτι για τη σοβαρότητα της αντιμετώπισης τόσο του long, όσο και του short ποιήματος από το δημιουργό. Εν πάσει περιπτώσει, δεν ξέρω κανένα ποσοτικό ζήτημα που να μην ανάγεται ταυτόχρονα και σε ποιοτικό. Η ποσότητα είναι μια μορφή ποιότητας. Πάντως ο “Οδυσσέας”, o “Ξανακερδισμένος Χρόνος” και ο “Δοκτωρ Φάουστους” είναι άνω των 700 σελίδων έκαστος. Αλλά κι αυτό δε λέει τίποτα. Αλίμονο σε εκείνον που θα κάτσει να τους διαβάσει (όπως και τον “Τρίτο Φάουστ”)...//

 

(έγραφε κι άλλα πολλά κι ενδιαφέροντα)

1.088 περί διδασκαλίας γενικά

μ' όποιο δάσκαλο καθησεις, τετοια γραμματα θα μαθεις, λεει η παροιμία και φαινεται σωστή γιατί εδω και αιωνες η απομυθοποίηση του σεξ και ο απολυτος έλεγχος του σωματος ειναι το πρωτο ζητουμενο απο τους καλλιτεχνες που το σωμα ειναι το μοναδικο όργανο έκφρασης της τέχνης τους. Το θέμα που εγείρεται ειναι αν αυτός ο τροπος διδασκαλιας ειναι ο μοναδικος. Δεν ξέρω, δεν μπορω να φανταστω άλλον. Νομιζω ότι καλυτερα να εξευτελιζει ο δασκαλος θεατρικης τεχνης τον μαθητευτόμενο, παρά να περιμενουμε άριστες ερμηνειες απο προσωπα που εξευτελισε οποιοσδήποτε άλλος. Τοτε, δε θα μιλουσαμε για ηθοποιους, αλλα για βασανισμενους ανθρωπους και ο καθε βασανισμενος δεν μπορει να ειναι ηθοποιος, το αντιθετο μαλλον. Ουτε σε μενα αρεσουν ολα αυτα που ακουγονται και θα ητανε πραγματικα απαισια και σιχαμερα αν συνεβαιναν π.χ. στη γειτονια μου. 

(παρακαλω να μη γίνει παρανόηση, το ψαχνω το θεμα)

1.085 μάθημα δραματικής Τέχνης

μεγάλη αείμνηστη τραγωδός είχε σπάσει τα παΐδια γνωστού ηθοποιού, όταν αυτός ακόμα σπούδαζε, χοροπηδώντας πάνω του! φαντάζεσαι μια πανύψηλη νταρντάνα να χοροπηδάει πάνω σου *για να σε μάθει* (όπως έλεγε η ίδια) να βγάζεις κραυγές; Κανείς δεν σκέφτηκε να την πάει σε δίκη, αν και ο παθών έκατσε μήνες ακίνητος γιατι τα πλευρά δεν κολλάνε με γύψο.

Αυτο ειναι το πιο ανώδυνο (ηθικά) παραδειγμα απο όσα γνωριζω.

1.069 Καλές Τέχνες

στις Καλές Τέχνες υπάρχουν συνδυασμοί και όταν αυτοί πετυχαίνουν λέμε το έργο καλό, αριστούργημα, προχωρημένο, κλπ, ανάλογα με τον τρόπο που γίνεται ο κάθε συνδυασμός. Συνδυασμοί από χρώματα και γραμμές για τη ζωγραφική, συνδυασμοί από νότες και διάφορους ήχους για τη μουσική, συνδυασμοί από γράμματα, φθόγγους, λέξεις και σημεία στίξης για τη λογοτεχνία. Οπότε, δεν υπάρχει κλοπή ακόμα κι αν ολόκληρες φράσεις μετακομίσουν σε ένα λογοτεχνικό έργο, ακόμα κι αν ένα έργο καινούργιο δημιουργηθεί ολόκληρο από φράσεις άλλων προϋπαρχόντων. Οπως δεν υπάρχει κλοπή σε έργα μουσικά, καθώς και στη ζωγραφική, όπου υπάρχουν μεν τα αντίγραφα, αλλά δεν θεωρούνται κλοπή μια και πωλούνται ως αντίγραφα ή/και φωτοαντίγραφα. Στη γλυπτική τα αντίγραφα πλέον θα "εκτυπώνονται" και αυτά με τα ειδικά μηχανήματα.

1.048 περί Τέχνης ολίγα

μεγαλωσα μεσα σε μουσεια, βιβλιοθηκες, διαβασα 100άδες βιβλια, ειδα, άκουσα παραπολλα και άκρη δεν εβγαλα (ούτε βγαινει νομιζω) Το ερωτημα "Γιατι αυτο και όχι το άλλο" παραμενει. Μαθαινουμε να θαυμαζουμε αυτο που μας αναγκαζουν (με διαφορους τροπους) καποιοι (γονεις, δασκαλοι, κλπ ανθρωποι που τούς θαυμαζουμε για καποιο λογο μαλλον συναισθηματικο) Επειδη εκεινοι θαυμαζουν, θαυμαζουμε κι εμεις. Εννοείται ότι και εκείνοι, όλοι δηλαδή, από κάπου έμαθαν επίσης.

 

Το μονο βεβαιο ειναι (γνωμη μου, μετα απο παρατηρηση) ότι στην Τεχνη (οποιαδηποτε Τεχνη ή/και τέχνη απλως) δεν υπαρχει παρθενογένεση και ότι όλ' αυτα περι κοπυράιτ και πνευματικών δικαιωμάτων ειναι μπαρμπούτσαλα.

971. τατουάζ= η ηδονή του πόνου..?

άμα θες να δείξεις πόσο αντέχεις, άμα γαλουχήθηκες με το ρητό "η αγάπη πονάει" και άλλες σάχλες, και δεν έχεις άλλο τρόπο να σημειώσεις πόσο αγαπάς, πόσο πονάς και υποφέρεις για τον "άλλο" ή πόσο βασανίζεσαι από σκέψεις εναντίον των καταπιεστών σου (γονέων, οικογένειας, άτιμης κενωνίας, σκληρού αμόρε κι ατελείωτου, μοναξιάς, νοσταλγίας, κλπ) βαράς ένα τατού και ξεμπερδεύεις, αενάως μπερδευόμενος/η κι όταν γεράσεις και το δέρμα σου κρεμάσει λες "μα τι μαλακίες έκανα στα νιάτα μου" αλλά έτσι είναι τα νιάτα, άσκεφτα και πληκτικά.

 

μπορεί να θεωρείται σήμερα τέχνη η δερματοστιξία αλλά ξεκίνησε (αν δεν κανω λαθος, από όσα έχω διαβασει κατα καιρους) για λόγους θρησκευτικούς/πνευματικούς και ένταξης στις πρωτόγονες κοινωνίες, που πίστευαν ότι έτσι προστατεύονται και δυναμώνουν οι άνθρωποι.

 

ΔΕΝ το απαξιώνω, γούστα είναι αυτά, αλλά προβληματίζομαι για την αιτία, όπως ψάχνω την αιτία παντού (όσο γίνεται "παντού" δλδ) 

835. οξυγονοκολλητής

ο οξυγονοκολλητής είναι επάγγελμα ιερό ή τουλάχιστον έτσι αντιμετωπίζεται από τους άλλους εργατοτεχνίτες στο εργοτάξιο, μια και δουλεύει μόνος, σε απόλυτη ησυχία, συγκεντρωμένος στα εργαλεία του που πετούν φωτιά, με τη μάσκα στο πρόσωπο, σαν εξωγήινος και σαν φάντασμα από άλλους κόσμους, κι έτσι παραμένει και εκτός εργασίας, όταν σχολάει μένει μακριά από παρέες και κουβέντες, τσιτωμένος και χαλαρός συνάμα με πλήρη αίσθηση της ευθύνης που τού φορτώνει η δουλειά αυτή και για την οποία μόνο σεβασμό προσελκύει στο πρόσωπό του: ο οξυγονοκολλητής είναι ένας άγιος, ένας απόμακρος ασκητής, ένας θαυματοποιός που δεν μπορεί να κάνει λάθος επειδή η παραμικρή αστοχία θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες που (ίσως, επειδή δεν έχει τύχει να πετύχω αστοχία ίσαμε τώρα) τίποτα δεν τις διορθώνει. Ερχεται στο εργοτάξιο, κάνει τη δουλειά του και φεύγει και κανείς δεν τολμά να τον ενοχλήσει αποσπώντας τον από ΤΟ έργο, γιατί καθένας γνωρίζει τη σημασία αυτής της εργασίας που θέλει συγκεντρωμένον ολόκληρο τον άνθρωπο που την ασκεί. Ο οξυγονοκολλητής είναι το ανάλογο του ποιητή, με μόνη διαφορά την (πολύ) υψηλότερη αμοιβή και την (συνήθως) μικρότερη διάρκεια ζωής, μια και ζει διαρκώς υπό πίεση και τρομερή ένταση.