1.388 τα πεφταστέρια

Είχα μια μανία με τον ουρανό κι ακόμα την ψιλοέχω, αλλά τί να δω πια μέσα από τις αντανακλάσεις των φώτων της πόλης; Ο ουρανός φαίνεται ομιχλώδης, ένα θαμπό πράγμα πηχτό σε χρώμα ακαθόριστο, σαν ξεβαμμένο πορτοκαλί. Ούτε γαλαξίες, ούτε αστέρια, ούτε τίποτα που να εξάψει τη φαντασία, άσε που όλα σχεδόν μας τα έχουν εξηγήσει οι σοφοί ερευνητές και πάει, τό 'διωξαν το μυστήριο. Εκείνο το μυστήριο που έπλαθε αλλόκοτους κόσμους με παράξενους χάρτες, με ωκεανούς από γάλα και μωβ λιβάδια γεμάτα πράσινες αγελάδες. Εκείνο το μυστήριο που δεν άφηνε το βλέμμα να ξεκολλήσει από τους αστερισμούς. Σήμερα, πάνε κι οι αστερισμοί πάει και η φαντασία και το μυστήριο κι αν ξεχωρίσω κάπου κάποτε ένα αστεράκι από την ουρά της Μεγάλης Αρκτου, τυχερή θα είμαι. Τότε λοιπόν, όταν φαινόντουσαν τα πεφταστέρια στον αυγουστιάτικο ουρανό, «διάττοντες είναι» έλεγ' ο πατέρας και τρέχαμε να δούμε τι σημαίνει η λέξη, η Αρετή έλεγε ότι μια ευχή που γίνεται ακριβώς τη στιγμή της πτώσης του αστεριού "πιάνει", εμείς της λέγαμε πως δεν πρόκειται περί αστεριών και βγάζαμε τα στρώματα να κοιμηθούμε στη βεράντα. Ο πατέρας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η Αρετή κοντεύει τα εκατό και ζήτημα είναι αν θα προλάβω να τη δω ζωντανή και φέτος, οι διάττοντες συνεχίζουν να εισέρχονται στη δική μας ατμόσφαιρα αλλά ακόμα δεν βρήκα ποια ευχή θα ήταν καλό να κάνω...

(γραμμένο στις 13 Αυγούστου 2007)