1.189 Αφροασιατική αλληλεγγύη

τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης οργάνωνε τα Συνέδρια Αφροασιατικής αλληλεγγύης, έτυχε να συνοδέψω στους Δελφούς ένα γκρουπ από Συνέδρους, μεταξύ των οποίων ήτανε κι ένα σημαντικό πρόσωπο απο το Μάλι (δ/ντής Ταχυδρομείων ή κάτι τέτοιο νομίζω). Ηταν ένας πανύψηλος λιγνός άντρας στα τριάντα του, που τουρτούριζε κάτω από ένα παλτό καμηλό με χιλιάδες μικρές τρυπίτσες --σαν σουρωτήρι ήτανε το παλτουδάκι! Δεν έκανε και πολύ κρύο, αλλά για τους Αφρικανούς ήτανε φαίνεται πολύ κι αυτό, το ελάχιστο για μάς.

Φορούσε λοιπόν υπερήφανα το παλτό του περιδιαβαίνοντας τα αρχαία, λέγοντάς μου ιστορίες για την πατρίδα του, ότι κι εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για έναν αρχαίο πολιτισμό που βρίσκεται κάπου κρυμμένος και δεν τον φανερώνουν για να μη τους τον κλέψουν οι Γάλλοι.

Στο πούλμαν στεκόμουν όρθια στο διάδρομο του οχήματος για δυο λόγους : επειδή όλο και κάποιος ήθελε να του εξηγώ κάτι ιδιαιτέρως κι επειδή η θέση του συνοδού δίπλα στον οδηγο δεν βόλευε για τα συχνά πανωσηκωματα(!!) που επρεπε να κανω λόγω ευγενείας της... οικοδέσποινας!
Δίπλα μου, στο διάδρομο, δεν άργησε να ερθει να μου κανει παρέα ενας κοντούλης μελαμψός ανθρωπάκος με κανονικά χαρακτηριστικά, που συστήθηκε σε άπταιστα γαλλικά "λέγομαι Εβαρίστ" (+επιθετο που δεν θυμαμαι) "και είμαι προϊστάμενος στο υπουργειο συγκοινωνιών της Μαδαγασκάρης". Ωραία! ειπα απομεσα μου, άλλη μια εξωτική χωρα!

Ο Εβαρίστ, εξηγησε οτι το ονομα το ειχε δωσει ο νονος του που ηταν θαυμαστης της αρχαιας Ελλαδας, ητανε παντρεμενος και ειχε 11 παιδιά (μπραβο! απαντησα, πότε πρόλαβες;) και μου εξηγησε οτι ηταν μουσουλμανος και τα παιδια τα ειχε απο... τεσσερις γυναικες!!

Με τον Εβαρίστ συζητουσαμε αρκετα πραγματα μεχρι να φτασουμε στους Δελφους, με ειχε μονοπωλήσει κατα καποιο τροπο και ενοιωθε εκπληκτος απο τις απαντησεις που εδινα στις ερωτησεις του. Ετσι, εμαθε π.χ. τι ειναι τα διόδια(!) βεβαιώνοντάς με οτι μολις επιστρεψει στη χωρα του θα εισηγηθει την εφαρμογή αυτου του "κόλπου" να μαζευονται λεφτα για να φτιαχνονται δρομοι, κλπ κλπ. Με τροπο ευγενικο, μετα απο το μισο της διαδρομης περιπου, του ειπα να παει να κατσει στη θεση του, γιατι υπαρχουν πολλοι ακομα που ζητουσανε πληροφοριες. Ο Μαλτεζος π.χ. κοντευε να βγει απο τα ρουχα του!!

Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοτα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια.

Ο Ιρλανδός ήτανε σιγανό ποτάμι, που λένε, μιλώντας πολυ σιγανά μου είχε διηγηθεί πράγματα από τη ζωή του, για τη φάρμα με άλογα που συντηρούσε με τη γυναίκα του, μια κουκλάρα Αυστριακή της οποίας μου έδειξε και φωτό.

Ο Ιάπων ήταν ο μόνος που μου χάρισε κάτι τι αναμνηστικό από τη χώρα του, ένα μικρό μπλε πανί με μια ζωγραφιά επάνω: μια γκέισσα και ροζ λουλούδια. Το βλέπω κάθε μέρα, είναι κρεμασμένο απέναντί μου και δεν το γλιτώνω!

1.698 ένας πραγματιστής

σήμερα το πρωί συνάντησα ένα φίλο, αδελφό της φίλης μου της Χαριτίνης (που εγινε θεούσα, καθως ξες, αλλα ο αδελφός απο άλλο ανέκδοτο) και συζητήσαμε λίγο για την κατάσταση. Μου είπε λοιπόν με ύφος σοβαρό (ειχε ανεκαθεν ενα τροπο να κάνει τον σοβαρό απέναντί μου, αν και μερικά χρονάκια μικρότερος) μου είπε λοιπόν «εγώ, καθως ξερεις, είμαι πραγματιστής και ξέρω. Θα γίνει πόλεμος και θα καταστραφούν όλα.»

Δυσπιστώ απο φυσικού μου όταν καποιος ξεκινάει μια φράση με το "εγώ", πράγμα που σημαίνει (ετσι νομιζω τουλάχιστον) ότι προβάλλει τον εαυτο του επειδή δεν τού'χει και τόση εμπιστοσύνη! απάντησα λοιπόν ότι ζω απο περιέργεια γιατι θέλω να δω τι θα γινει παρακάτω, θυμίζοντάς του κιόλας ότι τα ίδια έλεγε και πριν πενήντα χρόνια (θυμαμαι πανάθεμά με πχια!) τότε με την κρίση του πετρελαίου το '73, συμβουλεύοντας να πάμε να φύγουμε γιατί θα ανάψει μπαρούτι, κλπ κλπ.

Εκείνος πήρε των ομματιων του βεβαια κι εφυγε, αλλά... ξαναγύρισε γιατι δεν τον σήκωνε το κλίμα! Δεν εκανε παιδια για τον ίδιο λογο: το φόβο της εξαφανισης του κοσμου και σημερα μού είπε «α, θυμάσαι, ε; ευτυχως που δεν εχω παιδια!»

Βρήκα κατι προχειρο να πω για να ξεφύγω και να συνεχίσω το δρόμο μου, σκεπτόμενη αν άνθρωποι μορφωμενοι σαν κι αυτον έχουνε παρόμοιες ιδέες όντας κατω απο τα βαρίδια του φόβου, τι να πουνε οι άλλοι; Αυτά.
_____________________
8 Δεκ. 2022, f/b

1.562 η Ελσα και ο Βόλφυ

η φίλη μου η Ελσα είχε παντρευτεί έναν κούκλο μίστερ Αυστρία, πολύ καλό παιδί, όμορφο και ξύπνιο: έβγαζε το ψωμί του από μικρές ευρεσιτεχνίες που κατασκεύαζε και πουλούσε σε λαϊκες αγορές της Βιέννης και περιχώρων (από μανταλάκια πολλαπλής χρήσης, μέχρι εξαρτήματα που ταίριαζαν σε κάθε ηλ. σκούπα!) μια μικροεφεύρεση το μήνα και δεν ξέρω αν αυτός ο άνθρωπος αποτελούσε εξαίρεση ή αν ήταν διαφορετικοί οι αυστριακοί τότε. Κάποια στιγμή, έχασα τα ίχνη τους, αλλά τους φαντάζομαι να ζουν ευτυχισμένοι όπως τότε, παλιά.

1.356 ποιος θα με λέει τώρα "μικρή";

Σου τηλεφώνησα χτες, μια φορά το μήνα όπως έχουμε συμφωνήσει, ίσως βιάστηκα αυτή τη φορά και δεν περίμενα τη μέση του Ιουλίου, αλλά μάλλον καλύτερα -είναι το προφητικό μου δαιμόνιο που με σπρώχνει βλέπεις- γιατί περίμενες πώς και πώς να μιλήσουμε, να μου πεις την απελπισία σου που δεν υπάρχει στην Ελλάδα τρόπος να τελειώνει η ζωή με αξιοπρέπεια, παρά όλοι πια (αναγκάζονται να) βγαίνουν νεκροί από τα νοσοκομεία, έστω κι αν η περίπτωση δεν σηκώνει ίαση, μονάχα ταλαιπωρία πρόσθετη στο αβάσταχτο γήρας και σου είπα "μη το σκέφτεσαι, βρες πράγματα χαρούμενα να κάνεις" σε ρώτησα για μουσική, με ρώτησες για τη μικρή και πώς τα πήγε και σου διηγήθηκα απολαυστικές λεπτομέρειες, τόσο που έσκαγες στα γέλια κάθε τόσο και κλείσαμε τα τηλέφωνα (το δικό μου μετά το δικό σου όπως πάντα) και θα ξανατηλεφωνήσω πριν τελειώσει ο μήνας, δεν αντέχω να περιμένω! πέθανες δυο μήνες μετά το τηλεφώνημα και ποιος θα με λέει τώρα "μικρή"; (4 Ιουλίου 2018)

1.314 φιλοξενία, ταξίδια, όνειρα...

μια και αναφέραμε τη φιλοξενία, είχα βρεθεί στη Σκύρο το 1966 για να αποτυπώνω τζάκια, καμινάδες και κοτέτσια και έφευγα πρωϊ πρωϊ με την ανατολή.. ένα περίεργο πράγμα, ενώ κοιμόμουν πολύ αργά ξύπναγα και πολύ νωρίς, πεντακάθαρος αέρας ή απλώς ευεξία; ποιος ξέρει, δε θα το αναλύσω τώρα.. Επέστρεφα λοιπον στο δωμάτιο κατά τις έντεκα για να πάρω το μαγιό μου και έβρισκα στο τραπεζάκι ένα πιάτο με φρούτα, σύκα και σταφύλια συνήθως.. τα είχε βάλει η κυρία Ευσταθία, καλή της ώρα.. δύσκολο να ζει σήμερα, αλλά καλά να είναι η ψυχούλα της όπου κι αν βρίσκεται.. στην καρδιά και στη σκέψη μου σίγουρα είναι άσβηστη η εικόνα της η όμορφη! θυμάμαι πως της πρόσφερα μερικά χρήματα επιπλέον και στάθηκε αδύνατο να τα δεχτεί. Αυτό είναι φιλοξενία!

μια και λέγαμε για μήλα, είχα μια χαρτοσακούλα με μήλα άρτι ψωνισθέντα με τα τελευταία μου βελγικά φράγκα στο σταθμό της Αμβέρσας, όπου είχα πάει για.. (αυτο ειναι άλλη ιστορια) τεσπά, μετά από μια βολτίτσα στο ζωολογικό κήπο, είχα ψωνίσει μήλα, γιατί.. τί να τα έκανα δυο-τρία βελγικά φράγκα που είχαν περισσέψει; Είχα αφήσει τη βαλίτσα μου για φύλαξη, αλλά ο τυπάς που τη φύλαξε για καμμιάν ωρίτσα ήθελε δυο φραγκάκια για να την επιστρέψει.. μίλαγε φλαμανδικά και η συνεννόηση με νοήματα, καταλαβαίνεις.. Οπότε, του προσφέρω τη σακούλα με τα μήλα και γνέφει "ναι" και βάζω το χέρι να πάρω ένα τουλάχιστον, αλλά αρχίζει τα νοήματα "όχι, όχι" και τι να κάνω.. κλαίω τα μηλαράκια μου και ανεβαίνω στην αποβάθρα να περιμένω νηστικιά ψιλοβρίζοντας απο μέσα μου γιατί είμαι καλό κορίτσι και δεν βρίζω γενικώς. Το αποκορύφωμα τωρα: απέναντι απο το παγκάκι όπου καθόμουν ήταν ένα κουβούκλιο γυάλινο και μέσα ήταν σύσσωμο το σώμα των βέλγων σιδηροδρομικών υπαλλήλων, που όλοι τους τρώγαν επιδεικτικά τα μήλα μου, με δείχναν με το δάχτυλο και χασκογελούσαν!! Εβαλα και'γώ τα χέρια σαν προέκταση της μύτης (σαν καραμούζα) και τους κορόϊδευα γελώντας στα μούτρα τους... τους σιχαμένους! φιλοξενία σου λένε μετά..

φορούσες ένα κόκκινο πουκάμισο, όταν βρεθήκαμε ξαφνικά στη Ν. Υόρκη, σε μια παράγκα με ξύλινο κατασκονισμένο πάτωμα, που το συγύριζαν οι μπαρμπάδες και οι θείτσες κι οι ξαδέρφες σου, αλλά συγυρισμό δεν είχε και τρώγαμε μήλα, τεράστια αμερικάνικα αλλά κι ελληνικά, μια και είχες σκεφτεί να κουβαλήσεις μερικά σαν δώρα, κλεισμένα στο μικρό σου βαλιτσάκι, ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν είχα προλάβει να πάρω τίποτα μαζί μου, -μ' ένα τσίτινο καλοκαιρινό φουστόμπλουζο ήμουν- αλλά ευτυχώς ήταν καλοκαίρι και μεταγγίζαμε λάδι σε μπουκάλια από μια μεγάλη νταμιζάνα πλαστική και κινδύνεψε το λάδι να ξεχειλίσει και να χυθεί και σκεφτόμουν "τι θέλουμε εδωπέρα, εδώ είναι φτωχότερος ο κόσμος" και μου είπες σαν να διάβασες τη σκέψη μου "μόλις μαζέψουμε τα εισιτήρια, επιστρέφουμε τάχιστα, σε δεκαπέντε μέρες το πολύ" και ησύχασα γιατί δεν είχα πάρει μαζί μου ούτε μιαν αλλαξιά
__________________
20 Ιουνίου 2017, f/b

1.276 περιμένοντας τη νύφη

πωω τι θυμήθηκα τώρα! τότε που η καλύτερη φίλη μου παντρευόταν και με είχε εξουσιοδοτήσει να κάνω παρέα στο γαμπρό όσο περίμενε τη νύφη, μη πάθει τπτ ο άνθρωπος από την αγωνία! (ή μη τυχόν το σκάσει, δεν ξερω) Περιμέναμε λοιπόν καπνίζοντας και λέγοντας ανέκδοτα και αστείες ταξιδιωτικές ιστορίες, κρυμένοι στην πίσω αυλή της εκκλησίας, αποφεύγοντας το συγγενολόι που περίμενε στην αυλή ντε λα φασάντ, που λένε. 

Πεταγόμουν κάπου κάπου να ρίχνω ματιές μη χάσουμε την έλευση της νύφης κι αυτή η κακούργα αργούσε, μας είχε σπάσει τα νεύρα λέμε, αλλά κάποια στιγμή ακούστηκε ένα βουητό και χειροκροτήματα και είπα "τρέχα, ήρθε!" και αυτός ήθελε μαντήλι να σκουπίσει τον ιδρώτα κι ευτυχώς είχα μερικά στο τσαντάκι μου και ξεκίνησε σένιος και κάτασπρος σαν το πανί να παραλάβει την καλή του. 

Μετά, φύγανε για Σκανδιναβία, τους επισκέφτηκα μερικές φορές συνδυαστικά με τη δουλειά μου, αλλά μετά από μερικά χρόνια χαθήκαμε. Ωραίες είναι αυτές οι φιλίες που αφήνουν ευχάριστες αναμνήσεις: δεν δίνουνε καμμιά αφορμή να τις βαρεθείς και είναι τόσο πυκνή η αξία τους που ούτε καν τις νοσταλγείς έτσι χορτασμένο που σε αφήσαν. Κάνω κάπου λάθος;

1.268 η βία δεν έχει τάξη

είχα μια παιδική φίλη που πραγματοποίησε το όνειρό της να γίνει καθηγήτρια παν/μίου.. δεν είχα παρόμοιο όνειρο, αλλά την καμάρωνα για την επιμέλεια και τον κόπο που είχε καταβάλει για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει αυτό που εκείνη θεωρούσε κορυφή.. παντρεύτηκε τον έρωτά της, συνάδελφο επίσης, γέννησε και δυο παιδάκια, και θά 'λεγε κανείς ότι είναι το ευτυχέστερο πλάσμα στη γη μέχρι που έφτασε μια μέρα στο γραφείο μου.. το κάστρο που είχα χτίσει με κείνη μέσα πυργοδέσποινα κατέρρευσε μεμιάς μετά την απελπισμένη της διήγηση.. ο σύζυγος απεδείχθη τέρας αναλγησίας.. κλπ κλπ.. τι να λέμε τώρα, τα ξέρεις ή τα υποψιάζεσαι.. ήταν σε κακό χάλι μια και βρισκόταν παγιδευμένη στον ακαδημαϊκό χώρο, κοινωνικές συμβάσεις, τυποποιημένες συνθήκες, κλπ.. τα ξέρεις κι αυτά.. της τηλεφώνησα κανα δυο φορές, αλλά έκλεινε το τηλέφωνο βιαστικά με άγχος που ξεχείλιζε το ακουστικό.. κατάλαβα και δεν ξανατηλεφώνησα.. μετά από πολλά χρόνια έλαβα ειδοποίηση για την κηδεία της.. καρκίνος καραμπινάτος την έστειλε στον αγύριστο και τα παιδιά ορφανά.. ο κύριος σύζυγος έβγαλε ένα σπαραξικάρδιο λόγο και ήθελα πολύ να ουρλιάξω και να τον πλακώσω στις φάπες, αλλά αντί γι αυτό έφυγα νυχοπατώντας

1.262 οι φίλοι

οι φίλοι των παιδικών/νεανικων χρόνων παραμενουν φιλοι στις δυσκολιες, ανεξαρτητα απο την πορεία που πηραν στη ζωη τους, υπαρχουν κοινα πραγματα να συζητησουν, να μοιραστουν, στηριζουν (κυρίως πρακτικά γιατί στα πνευματικά διαφωνούν!) ο ένας τον άλλο και δεν διαγράφονται ποτέ. Μετά λόγου γνώσεως, μια και ο καλύτερος φιλος μου έγινε συντηρητικούρας και η κολλητη μου θεούσα!

 

Βεβαίως υπάρχουν φίλοι μεταγενέστεροι που διαλέχτηκαν αυτομάτως, με κάποιον μυστήριο μηχανισμό, ίσως η χημεία να έπαιξε το ρόλο της, που παραμένουν φίλοι και συμπλέουμε γενικώς (και μερικώς), η φιλία είναι υψηλή τέχνη και βασική προϋπόθεση έχει την επιθυμία απόκτησης φίλων της καρδιάς και του μυαλού, να μη παρατείται δλδ κανείς από αυτό το δώρο γιατί φίλους αποκτάς μέχρι την τελευταία σου πνοή! Μετά λόγου γνώσεως κι αυτό.