1.701 ένας αρχοντάνθρωπος

ανέκαθεν με τρομάζαν οι αρχοντάνθρωποι, αυτοί με την ψηλή και ογκώδη σιλουέτα, οι κινούμενοι σαν θωρηκτά σε φουρτούνα, ένοιωθα πολύ λίγη μπροστά τους, αλλά χτες είδα στο ταχυδρομείο έναν, τη στιγμή που έμπαινα ενώ έφευγε, με βλέμμα οξύ που κοίταζε κάτω, λες και ήθελε να τρυπήσει το μωσαϊκό ήταν, ίσως για να αποφύγει να διαπεράσει κανέναν άλλον άνθρωπο από όσους στεκόμασταν στην ουρά και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως να είχε γίνει ένας μετανοιωμένος αρχοντάνθρωπος επειδή θα κατάλαβε ότι η αρχοντιά δεν φτουράει στις μέρες μας και αυτό που επιβάλλεται πλέον είναι η δηθενιά και η αγραμματοσύνη και απλώς προσπαθούσε να περνάει απαρατήρητος κοιτάζοντας χάμω

1.698 ένας πραγματιστής

σήμερα το πρωί συνάντησα ένα φίλο, αδελφό της φίλης μου της Χαριτίνης (που εγινε θεούσα, καθως ξες, αλλα ο αδελφός απο άλλο ανέκδοτο) και συζητήσαμε λίγο για την κατάσταση. Μου είπε λοιπόν με ύφος σοβαρό (ειχε ανεκαθεν ενα τροπο να κάνει τον σοβαρό απέναντί μου, αν και μερικά χρονάκια μικρότερος) μου είπε λοιπόν «εγώ, καθως ξερεις, είμαι πραγματιστής και ξέρω. Θα γίνει πόλεμος και θα καταστραφούν όλα.»

Δυσπιστώ απο φυσικού μου όταν καποιος ξεκινάει μια φράση με το "εγώ", πράγμα που σημαίνει (ετσι νομιζω τουλάχιστον) ότι προβάλλει τον εαυτο του επειδή δεν τού'χει και τόση εμπιστοσύνη! απάντησα λοιπόν ότι ζω απο περιέργεια γιατι θέλω να δω τι θα γινει παρακάτω, θυμίζοντάς του κιόλας ότι τα ίδια έλεγε και πριν πενήντα χρόνια (θυμαμαι πανάθεμά με πχια!) τότε με την κρίση του πετρελαίου το '73, συμβουλεύοντας να πάμε να φύγουμε γιατί θα ανάψει μπαρούτι, κλπ κλπ.

Εκείνος πήρε των ομματιων του βεβαια κι εφυγε, αλλά... ξαναγύρισε γιατι δεν τον σήκωνε το κλίμα! Δεν εκανε παιδια για τον ίδιο λογο: το φόβο της εξαφανισης του κοσμου και σημερα μού είπε «α, θυμάσαι, ε; ευτυχως που δεν εχω παιδια!»

Βρήκα κατι προχειρο να πω για να ξεφύγω και να συνεχίσω το δρόμο μου, σκεπτόμενη αν άνθρωποι μορφωμενοι σαν κι αυτον έχουνε παρόμοιες ιδέες όντας κατω απο τα βαρίδια του φόβου, τι να πουνε οι άλλοι; Αυτά.
_____________________
8 Δεκ. 2022, f/b

1.695 κώδικες επικοινωνίας

χάνεται ένας άνθρωπος και μαζί του χάνονται ένα σωρό κώδικες επικοινωνίας, γιατί κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με κάθε άλλον άνθρωπο ξεχωριστά χρησιμοποιώντας διαφορετικό κώδικα ώστε να ανταλλάξει γνώμες, να σχολιάσει, να κάνει αυτό που λέγεται "επικοινωνία". Αλλιώς συνομιλεί π.χ. ο πατέρας με την κόρη, ο πατέρας με το γιο, ο ίδιος πατέρας με τυχόν άλλο παιδι δικό του ή ξένο, αλλιώς με τη γυναίκα του, αλλιώς με τον δικό του πατέρα, με τη μάνα με τον κάθε αδελφό / αδελφή, με κάθε φίλο, κλπ, όπως και η γυναίκα έχει αντίστοιχους κώδικες επικοινωνίας με τους ανθρώπους που την περιβάλλουν, και καθώς βλέπεις μαζεύτηκαν κιόλας καμμιά εκατοστή κώδικες ακτινωτά γύρω από ένα ζευγάρι ανθρώπων και, πέρα από την απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου, χάνονται χιλιάδες κώδικες. Δεν είναι λοιπόν μονάχα η γλώσσα που συνδέει τους ανθρώπους, είναι και ο τρόπος επικοινωνίας μεταξύ του καθένα με τον κάθε άλλον που εκφράζει κάτι τι πέρα από τη γλώσσα: τα άπειρα διαφορετικά συναισθήματα. Ισως γι αυτό η γλώσσα των ηγετών / πολιτικών να χαρακτηρίζεται ως "ξύλινη", επειδή δεν έχει άρωμα και χρώμα και απορώ πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να είναι αγαπητοί και να έχουν οπαδούς και θαυμαστές. Τι να συμβαίνει άραγε;

1.690 συνταραχτικά όμορφο

όταν σκοτώνονται, τουφεκίζονται, πνίγονται, συνθλίβονται, χιλιάδες άνθρωποι, είναι αριθμοί. Οταν ένας άνθρωπος παθαίνει κάτι τρομερό, παύει να είναι αριθμός και γίνεται ο διπλανός μου/μας επειδή η αναγωγή είναι εύκολη: συμβαίνει κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθενα. Είναι λογικό, δλδ, να συμβεί κάτι αναπάντεχο στον καθένα, έστω κι αν πρόκειται για κάτι τι φοβερό. Το να συμβεί κάτι φοβερό σε χιλιάδες κόσμο είναι έξω από τη λογική του ανθρώπου, η λογική παραδίδει τα όπλα και, στην περίπτωση αυτή βρίσκει χώρο να χορέψει ο παραλογισμός: συμβαίνει κάτι τι το ασύλληπτο για τα όρια της σκέψης μου/μας.

Τι θα γινόταν, άραγε, αν συνέβαινε κάτι τι συνταραχτικά όμορφο, αν πλημμύριζε από ευτυχία ο πλανήτης, αν ο κόσμος γινότανε ξαφνικά υπέροχος; τόσο δύσκολο είναι;

Νομίζω ότι αυτό είναι το εύκολο, αλλά μάς έχουνε διδάξει ότι τα δύσκολα είναι για τους ήρωες, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: τα εύκολα χρειάζεται να πετύχουμε. Τα εύκολα και τα απλά. Και σε αυτά ο ηρωϊσμός είναι αχρείαστος: αρκεί η ανθρωπιά για να κερδηθούν.

1.683 περί αξιοπρέπειας

κατά τη διάρκεια της χούντας, είχαμε συναντήσει τη σύζυγο σημαντικού συνθέτη/τραγουδοποιού (ο οποίος είχε διαφύγει στο Παρίσι) να εργάζεται λαντζέρισσα σε ταβέρνα και ούτε στιγμή δεν πέρασε από το νου μας ότι είχε χάσει την αξιοπρέπειά της. Μάλιστα, μέναμε ως αργά ώστε να περάσουμε λίγη ώρα μαζί της, να συζητήσουμε, να μάθουμε τα νέα. Μάζευε χρήματα και του έστελνε με όποιον τρόπο εύρισκε, ώστε να ταχτοποιηθεί ο καλός της και, αφού μάζεψε χρήματα και για τα ναύλα της, έφυγε κι εκείνη αργότερα για να τον συναντήσει. Εψαξα στο διαδίκτυο να βρω στοιχεία, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό, εκτός από την (άγνωστη στους πολλούς) κόρη τους. Φυσικά, βρήκα πάμπολλα για τον β' γάμο του, καθώς και για διάφορα ζουμερά και πιασάρικα "σκανδαλάκια".

1.672 άνθρωποι και ζώα

κάποτε, με ρώτησε κάποιος τι ζώο θα ήθελα να ήμουν αν δεν ήμουν άνθρωπος και απάντησα: «ελέφαντας ή άλογο (αγριο, εννοειται)» και τον τρέλανα τον τύπο!
(αλήθεια, αυτό θα ήθελα, αν δεν..)
Μετά, με ρώτησε γιατί και απαντησα: «ελεφαντας για να εχω υπομονη και αλογο (αγριο, εννοειται) για να τρεχω»

1.658 η φιλοσοφία στο Φούρνο

«Ο φασισμός είναι μια θεατρική σκηνή τριγωνική, όπου στη μια γωνιά βρίσκεται το Κράτος, στην άλλη το Χρήμα και στην τρίτη οι παραζαλισμένοι πολίτες. Η πετυχημένη συνεργασία και των τριών, συνθέτει την όπερα του Φασισμού και, για πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας μας, είναι ξεκάθαρος ο κίνδυνος να πετύχει η φονική σύνθεση αυτή και να βρεθούμε να παίζουμε αναγκαστικά, φυλακισμένοι και χωρίς διέξοδο, στη φασιστική ορχήστρα» έλεγε ένας κύριος στο φούρνο στις 3 Νοε. 2020

1.627 αντρόγυνο

Εκείνος μπερδεύεται. Δεν μπορεί να καταλάβει τι του ζητάει. Αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της. Η ερμηνεία του χαρακτήρα της είναι πάνω απο τις δυνάμεις του. Τόσο μυστήριο του είναι ακατόρθωτο να το αντιμετωπίσει, για τούτο και γοητευτικότατο. Διασκεδάζει πολύ μαζί της.

Εκείνη τον βρίσκει κατώτερο των προσδοκιών της. Ποτέ του δεν θα καταφέρει να την καταλάβει. Ολα τα θέλει μασημένα. Μπροστά της είναι ένα χαρτί που τα γράφει όλα -χαρτί και καλαμάρι. Κανένα μυστήριο. Κανένα παιχνίδι. Καμιά παρέκκλιση απο το "σωστό" και αναμενόμενο. Αυτό καταντά βαρετό.

Πως είναι δυνατό να συνυπάρχουν ομαλά και σε βάθος χρόνου αυτοί οι δυο άνθρωποι;

1.609 EXEIN - EINAI

σκέφτομαι ότι η παθολογία του σύγχρονου ανθρώπου είναι η αποπνευματοποίηση, ότι σήμερα το ΕΧΕΙΝ (το υλικό περιτύλιγμα) έχει κατατροπώσει το ΕΙΝΑΙ (το πνευματικό περιεχόμενο)

1.603 Περιδιαβαίνω αδιάφορα, σκορπιζόμενη διαρκώς

Αυτό κάνω όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Μάλλον εννόησα νωρίς το άσκοπο του βίου, το άχρηστο της σκοπιμότητας, την αδυναμία του λόγου να πείσει χωρίς έργο, την απόσταση από τη σκέψη στην πράξη, την ευκολία να φιλοσοφείς/παπαρολογείς, κλπ κλπ, πράγματα που μερικοί άνθρωποι περνούν ολόκληρη ζωή χωρίς αυτές τις παράξενες ανακαλύψεις.

Ο άνθρωπος (όπως και όλα όσα υπάρχουν στον πλανήτη) γεννιέται και πεθαίνει έτσι, χωρίς λόγο και αιτία, φορτωμενος με την αναγκαιότητα να ζήσει όσο πάει, όσο σηκώνει, όσο του είναι γραφτό που λένε. Ενα γραναζάκι στην ολότητα (και αντιπαλότητα) των πόλων Καλού-Κακού, Αναγκαίου-Περιττού, κλπ, των αντιθέσεων που στοιχειώνουν τις σκέψεις και τις πράξεις του.

Φέρνουμε την αντίφαση μέσα μας, ΕΙΜΑΣΤΕ η αντίφαση προσωποποιημένη! Πρώτα παλεύουμε να στρώσουμε το μέσα μας -αφού το ανακαλύψουμε- και ύστερα βγάζουμε το σώψυχο έξω με διάφορες σκοπιμότητες. Αν (και όταν) καταλάβουμε ότι η σκοπιμότητα (αυτο που λέμε "ΓΙΑ ΝΑ") είναι κάτι τι άχρηστο, ίσως και να βρούμε αυτο που λένε "Ευτυχία". Τουλάχιστον αυτό που θα μας κάνει να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Δηλαδή, να αγνοήσουμε τους περίφημους "άλλους"; Απαπαπαπα!! Απλώς, να συνυπάρχουμε στο εξής σαν αεράκι, αδιάφοροι και σκορπιζόμενοι. Να μοιράζουμε τα κομμάτια μας σαν ζαχαρίτσα και σαν αλεύρι στο σύμπαν κι όποιος θέλει και του αρέσει να φτιάχνει κέικ! Ενα πολύτιμο κέικ ανθρωπιάς, εννοείται...

1.602 το μελλον της ανθρωπότητας

σκεφτομαι οτι το μελλον της ανθρωπότητας ειναι το μοίρασμα.. ο θανατος του κέρδους.. η απόρριψη ακομα και της ανταλλαγής.. να φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινησαμε ως ανθρωπότητα.. Φανταζομαι πως αμα συμβει αυτο με τα τεχνολογικά εφοδια που εχουμε κατακτησει, η ανθρωπιά θα γινει πραγματικό βίωμα

1.561 Tο δωματιάκι

είχε ξεποδαριαστεί να ψάχνει, απο τα χαράματα έψαχνε το μικρότερο δωμάτιο που θα μπορούσε να βρεθεί σε ξενοδοχείο. Γιατί το μικρότερο; επειδή ήθελε να στριμωχτεί κάπου, δεν τη μπορούσε πια την άνεση, ηθελε να μαζέψει τα μυαλά του, να σφηνώσει κάπου, να αναγκαστεί να σκεφτεί να βρει λύση για όλα όσα τον βασανίζαν. Τελικά, κατά το μεσημεράκι, στάθηκε τυχερός, η επιθυμία του εκπληρώθηκε, πέτυχε το δωματιάκι των ονείρων του!

Ηταν απρόσωπο και στριμωχτό, με μια απαίσια κουρτίνα σ' ενα παραθυρο που δεν έβλεπε πουθενα, όλα σε χρώμα μπεζουλί αντιπαθητικό, όλα καταπώς τα επιθυμούσε, λευκά στρωσίδια νεκροτομείου, όλα τέλεια για να είναι αληθινά, που ευτυχώς ήταν!

Το μόνο που άλλαξε ήταν η θέση της μικρής πολύχρωμης κουρελουδίτσας: την έβαλε κατά μήκος του κρεββατιού, έβγαλε τα παπούτσια του, ξάπλωσε κι άρχισε να σκέφτεται.
___________________
(η φωτο κλεμενη)

1.558 Το χρήμα πνέει τα λοίσθια

Που σημαίνει πως το χρήμα όπως το γνωρίζαμε όπου νά'ναι πεθαίνει, μας αφήνει χρόνους -που λένε- οριστικά. Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε μετέωροι στο κενό, ανάμεσα στο παλιό απτό νομισματάκι και το καινούργιο ονειρικό φαντασιακό κατασκεύασμα: το άϋλο μέσον συναλλαγής.

Ποιος είπε ότι οι ασχολούμενοι με τα πρακτικά πράγματα δεν έχουν φαντασία;

Ισως για τούτο να νοιώθουμε ανασφαλείς και έντρομοι, επειδή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί, τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί, πώς θα ονομαστεί, πώς θα αξιολογηθούμε ώστε να απολαμβάνουμε τα καλά του, κλπ κλπ.

Αυτή την κοσμική στιγμή, βρισκόμαστε ακριβώς στη θέση του εμβρύου λίγο πριν εκτιναχτεί στον άγνωστο εξωμητρικό κόσμο. Σπαράζουμε -και σε λίγο θα κλάψουμε κιόλας!- γιατί νοιώθουμε μόνοι και ανυπεράσπιστοι ως κοινωνία, τρομαγμένοι για ζητήματα που δεν χωρούν στη φαντασία μας.

Σίγουρα, τα πράγματα θα είναι πλέον πολύ διαφορετικά από όσο τα γνωρίζαμε: θα είναι εντελώς καινούργια, άγνωστα, ακατανόμαστα -μέχρι να τους δώσουμε όνομα, να τα κατονομάσουμε και να ηρεμήσουμε...

Σίγουρα υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει η κοινωνία μας, όπως την έχουμε γνωρίσει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά η απώλεια των Αξιών του ανθρώπινου πνεύματος παίζεται -ευτυχώς! Είναι στο χέρι μας να διατηρηθούν αλώβητες αυτές οι Αξίες, με μοναδικό μέσο την Αλληλεγγύη, τη φροντίδα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο.

Ο Στόχος φαίνεται πως είναι το πλάσμα "άνθρωπος" σε πλήρη κατάσταση, σώμα και πνεύμα, διαθέσιμο στις απαιτήσεις των νέων Κυρίαρχων του Πλανήτη Γη, των ουδέτερων (εδώ μπαίνει ένα ερωτηματικό) Αγορών. Ολόκληρα κράτη, έθνη, πληθυσμιακές ομάδες και σχηματισμοί, μπαίνουν οσονούπω στο Χρηματιστήριο Αξιών Αναλώσιμων Αντικειμένων και μετριούνται, κρίνονται και συγκρίνονται μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με άλλα πράγματα, διαφορετικά, που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

Θα μετρήσει η Αντίστασή μας; Πόσο θα μετρήσει, ΑΝ μετρήσει; Θα συμβάλλει μονάχα σε μια μικρή καθυστέρηση, όπου η κατάσταση ζόφου θα είναι αφόρητη, όπως π.χ. η ασφυξία του εμβρύου που το πνίγει ο τυλιγμένος στο λαιμό του ομφάλιος λώρος; Ιδωμεν!

Εδώ βάζω μερικές φράσεις του Τάκη Σιμώτα*, που... κολλάνε παντού:
«Ο λόγος αρχίζει τη στιγμή που ονομάζουμε το ανείπωτο, αλλά τελειώνει κιόλας τη στιγμή που παραλύουμε μπροστά στο ακατανόμαστο -εκείνο, μάλιστα, που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι προκαλούμε. Ωστε το «σταθερό» σημείο στο οποίο στεκόμαστε βρίσκεται ένα μόλις βήμα μπροστά από την αρχή της γλώσσας αλλά και ένα μόλις βήμα πίσω από το τέλος της. Βρισκόμαστε από πάντα ανάμεσα και σε απόσταση αναπνοής από την αρχή και από το τέλος. Κρεμόμαστε από τη μέση ενός μικρού κομματιού έλλογης και εύθραυστης κλωστής. Οσο κρατάνε αυτά που προσπαθούμε να κάνουμε, να πούμε, να δούμε, να ακούσουμε, να σκεφτούμε και να ονομάσουμε.»
_____________________
ΣΗΜ. Τακης Σιμώτας, "Περί φαντασίας", εκδ. ΑΓΡΑ, στη σελ. 400.

1.553 βία και ΜΜΕ

σκέφτομαι ότι έχουμε γίνει υπερευαίσθητοι και αυτό είναι κατόρθωμα των ΜΜΕ και άλλων μέσων (εξουσιαστών δλδ) που ασκούν τρομοκρατία. Πλημμυρίσαμε από ένα σωρό διαβαθμισμένες "βίες" (έμφυλη, διαφυλική, ενδοοικογενειακή, εναντίον των ζώων και των ζωών, κλπ) ξεχνώντας ότι η Βία είναι Μία. Αδιαβάθμιστη. Κανονικά, θα έπρεπε να τιμωρείται και το πάτημα ενός μυρμηγκιού, αλλά μπορεί να ρωτήσει κάποιος "έχουν και τα μυρμήγκια ψυχή;" οπότε περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο με τίτλο "Τι ψυχή έχει ένα γερόντιο (ή παιδί, κατά περίπτωση) σε μια διάβαση πεζών" και ανακαλύπτουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για άσκηση βίας αλλά για ένα απλό πάτημα.

1.465 πρόστιμο αναισθησίας

μια γυναικα περνωντας χαλαρα πεταξε τα σκουπιδια της στον καδο ανακυκλισης.. της λεω "αυτος ειναι καδος ανακύκλισης, τα σκουπιδια πανε στο διπλανο καδο" με κοιταζει, λεει "α, δεν το πρόσεξα" και συνεχιζει το δρομο της. Τετοιες ωρες θελω ενα αστερι στο τσεπακι, να το βγαζω, να το δειχνω και να επιβάλλω πρόστιμο!!! Πρόστιμο κοινωνικής αναισθησίας.

1.463 εκτίμηση εξ αντανακλάσεως

παλιά, στην μικρή πολυκατοικία όπου κατοικούσαμε, ήταν μια "κυρία Ζυγομαλά" διαχειρίστρια που, ως υπερήλιξ γεροντοκόρη, είχε τις εμμονές της: πίστευε βαθειά μέσα της ότι εγώ βρώμιζα το ασσανσέρ (επειδή είχα παιδιά μικρά) ότι εγώ έκανα τεσπά ό,τιδήποτε αναποδιασμένο ήταν δυνατό να συμβεί σε κείνη την πολυκατοικία. Την καλημεροκαλησπέριζα ευγενικά όταν τη συναντούσα και πλήρωνα στην ώρα τους τα κοινόχρηστα, αλλά ρουμπώθηκε αυτομάτως και ανέβηκα κατακόρυφα στην συνείδησή της μονάχα όταν έτυχε να δει έναν επισκέπτη μου που σεβόταν και εκτιμούσε τα μάλα. Εκτοτε, όλο γλύκες και ευγένειες "αχ, τι χαριτωμένα τα παιδάκια σας" και "αχ, τι κομψή που είστε σήμερα" κλπ, ήταν πλέον οι κοινωνικοί σχολιασμοί της. Ετσι είναι οι γεροντοκόρες: γκρινιάρες και αγαθιάρες.

1.442 αξιοπρεπείς άνθρωποι

πάλι τσακώνονται οι διπλανοί, κάθε μέρα τσακώνονται πολλές φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ ακούγονται φωνές ή μάλλον μια φωνή τσιριχτή ακούγεται, του άντρα, που όλο ζητάει να τον καταλάβει η άλλη φωνή που δεν ακούγεται ή της λέει (φωνάζει, δλδ) "δεν είπα τέτοιο πράγμα, άλλο κατάλαβες" και λέω απομέσα μου (απορώ, δλδ) γιατί να μένουνε μαζί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνονται και όλο μαλλώνουν; τουλάχιστον 50 χρόνια πρέπει να μένουνε μαζί, έκαναν παιδιά κι εγγόνια και συνεχίζουνε τους τσακωμούς. Γιατί; έχεις καμμιά ιδέα;
κατά τα άλλα, είναι αυτο που λένε "αξιοπρεπεις ανθρωποι"

1.418 το παλιό γραφείο

το παλιό μας το γραφείο ήταν κάτι σαν κέντρο διερχομένων, ένα παράθυρο ανοιχτό στο δρόμο χειμώνα καλοκαίρι, περνάγανε διάφοροι και καλημέριζαν, ο Μάριος Πλωρίτης θαύμαζε τα φωτιστικά μας, ηθοποιοί και τραγουδιστές (Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κ. Τζούμας, κλπ) όλοι γνωστοί, ρίχναν ματιές και ρωτάγαν διάφορα, περαστικοί επίσης ζητάγαν πληροφορίες, δημοσιογράφοι δανειζόντουσαν χαρτί τις Κυριακές, η Ζωρζ Σαρρή είχε φιλοξενηθεί για λίγο, όσο να συνέλθει από ένα γλίστρημα που έπαθε στην εξώπορτα, ο Αλέξης Δαμιανός ευχαρίστησε για το ταξί που του καλέσαμε, ψιλοερείπιο γαρ -τότε... Mετά που φύγαμε για λόγους ανωτέρας βίας (πουλήθηκε το κτίριο) ερήμωσε η γειτονιά

1.381 ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

με τον καύσωνα, εκανα εναν ύπνο πετσοκομμένο σε 2ωρα-3ωρα το πολύ κι ετσι ο τόπος των ονείρων μου είχε πέσει σε αφάνεια: δεν έβλεπα τιποτα ή τουλάχιστον δεν θυμόμουν τίποτα. Μόλις η θερμοκρασία το επέτρεψε, έρριξα ενα 12ωρο σερί και είδα ΤΟ όνειρο υπερπαραγωγή:

Οι σοφοί όλου του κόσμου, λέει, μαζεύτηκαν σε ένα επιστημονικό Συνέδριο, λέει, κι έκαναν πειράματα για να βρουν τρόπο επέμβασης στο ντιενέι, λέει, ώστε να εξαφανίσουν το γονίδιο της βίας, αφού βεβαίως εντοπιστεί τί είναι αυτό που την προκαλεί.

Παράλληλα, έψαξαν και βρήκαν τί είναι (και πού ακριβώς βρίσκεται) αυτό που κάνει τα μυαλά δημιουργικά.

Τα βρήκανε λοιπόν όλα αυτά και βρήκαν και τρόπο να τα εφαρμόσουν, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κατοίκων του πλανήτη βέβαια, κι έτσι στη Γη βρέθηκαν να κατοικούν άνθρωποι ήρεμοι και καλοσυνάτοι, καθόλου βίαιοι και πολύ δημιουργικοί.

Ελα όμως που ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος!

Οι κυβερνήτες σκέφτηκαν να κατατάξουν τους ανθρώπους με βάση την ποσότητα και ποιότητα της δημιουργικότητάς τους: σε όποιον δεν ήταν αρκετά δημιουργικός σύμφωνα με τα καθορισμένα μέτρα, απλώς τού στερούσαν την τροφή. Ετσι, ο σκληρός ανταγωνισμός επανήλθε σφοδρότερος κι από πριν.

Εκεί ακριβώς ξύπνησα και δεν ξέρω πώς συνεχίστηκε το έργο. Αν έχει κανείς κάποια ιδέα για τη συνέχεια του σεναρίου, ας τη ρίξει!

1.365 η παγίδα του μυαλού

το Σύστημα διακυβέρνησης έχει ήδη αλλάξει. Διεθνώς. Oταν τα βάζουμε με τις κυβερνήσεις, είναι σαν να χτυπάμε το σαμάρι αντί για τον γάϊδαρο.

οι κυβερνήτες, αλλά και οι διεκδικητές επόμενων κυβερνήσεων, ως δούλοι του Συστήματος των Αγορών, δηλώνουν ότι "αναλαμβάνουν την ευθύνη" ή/και "δεσμεύονται προσωπικά". Πρόσεξε απλώς πόσες φορές λέγονται αυτές οι συγκεκριμένες φράσεις καθημερινά και από ποια στόματα.

και δεν λέγονται ως υποσχέσεις και δεσμεύσεις απέναντι στους πολίτες, αλλά πετιούνται στον αέρα άνευ αντικειμένου!

"δεσμεύομαι" λένε, αλλά έναντι ποίου; ο κοσμάκης βέβαια, ακούει αυτό που θα ήθελε να ακούσει και αυτή είναι η παγίδα. Καληνύχτα μας.