292. προσωπο(ρδο)γραφίες

ψάχνω μια μούρη μια μούρη να βρω
να βρω ν' απαγγιάσω να βρω να κρυφτώ
ψάχνω μια μούρη μια μούρη χαζή
να με ρουφήξει να χαθούμε μαζί
θέλω επειγόντως μια μούρη μια μούρη καθαρή
να μη θυμίζει κώλο να μην είναι χοντρή
να μην έχει σπιθούρια, τρίχες, ουλές, σκατά,
να έχει δύο μάτια και ας μην έχει αυτιά
θέλω και 'γώ μια μούρη και ας με λέν' λιγούρη
δικτάτορας δεν είμαι, ούτε κομμουνιστής
δεν κάνω το λαμόγιο και δεν είμαι ληστής
 μόνο μου λάθος είναι
πως ένα πρωινό
αλλάξαν θέση
η μούρη μου με τον πισινό

-->> αφιερωμένο στους δικράτορες, στα λαμπόγια, στους παρατρίχα αυτόχθονες, στους ανθυποπορδήτες, στους καλούς λογιστές και υπουργούς λογιστικών, στους εφευρέτες της νόσου της τρομοκρανίας, στους δολοφθόνους των ονείρων μας -δικούς και ξένους.
-->> λεπτομέρειες εδώ:
http://taparaponasas-stomixer.blogspot.com/2007/12/blog-post_28.html

291. μια ιστορία με ψυχίατρο

Μια φορά, ήταν κάποια Ξανθή που πήγαινε στον ψυχίατρο ολόκληρη τη δεύτερη εικοσαετία της ζωής της, γιατί την πρώτη την είχε περάσει με την έλλειψή του και ο καθένας ξέρει πόσο σκληρό είναι να μην έχεις ένα ψυχίατρο καβάντζα ιδίως όταν δεν έχεις συνειδητοποιήσει πόσο σου είναι απαραίτητος. Η Ξανθή επισκεπτόταν τον ψυχίατρο συστηματικά κάθε Τετάρτη απόγευμα, επί είκοσι χρόνια ακριβώς, μετά τα γενέθλια των είκοσι χρόνων της. Στα γενέθλια των σαράντα χρόνων της ο ψυχίατρος έκανε το θαύμα του και η ξανθιά δεν τον ξαναεπισκέφτηκε. Αποφάσισε ότι θα της κόστιζε λιγότερο να πηγαίνει στο κομμωτήριο και να βάφει ξανθά τα μαλλιά της. Αυτό ήταν το πρόβλημά της, ότι δηλαδή το βαφτιστικό της όνομα δεν συμβάδιζε με την εμφάνισή της. Οχι απλώς "δεν συμβάδιζε", καμιά σχέση δεν είχε, η Ξανθή ήταν σκέτο μαυροτσούκαλο και πήγαινε στον ψυχίατρο για να αποδεχτεί τον μαυροτσούκαλο εαυτό της, τη στιγμή που ήταν απλούστερο να μετατρέψει τον εαυτό της στο ιδεώδες της πρότυπο, να βαφτεί ξανθιά, κατάξανθη μάλιστα, άχυρο σκέτο! Οταν ο ψυχίατρος έμαθε τι έκανε η Ξανθή και γλίτωσε από τους εφιάλτες και το διχασμό προσωπικότητας, έσκισε το δίπλωμά του και ακολούθησε το ένστικτό του. Εγινε ταξιτζής. Μια μέρα που η Ξανθή πήρε ταξί φεύγοντας φρεσκοβαμμένη από το κομμωτήριο, μπήκε στο ταξί του πρώην ψυχιάτρου της και συνέχισαν την ψυχανάλυση τρώγοντας μαριδάκι φρέσκο στο Φάληρο. Σε λίγες μέρες, ο ταξιτζής-ψυχίατρος απέκτησε άλλον ένα τίτλο "ο ταξιτζής-ψυχίατρος-της-ξανθιάς" και η Ξανθή ένα σύζυγο.

290. το χριστουγεννιατικο δωρο της επιστατριας

οταν πηγαινα στη Γ' γυμνασιου (Ε' τη λεγανε τοτε γιατι το γυμνασιο ηταν οκταταξιο) η θεια μου η Μιμινα μου ειχε χαρισει μια υπεροχη ζωνη απο εκεινες που ηταν τοτε στη μοδα, πλεχτη με χρωματιστα λαστιχακια που εσφιγγε τη μεση μεχρις ασφυξιας και τη φορουσα πανω απο τη μαυρη ποδια μου και την ειδε η επιστατρια του σχολειου και της αρεσε πολυ και ηθελε μια ιδια και ειπαμε με τη κολλητη μου τη Χριστινα να της ψωνισουμε μια και να της την κανουμε δωρο για τα Χριστουγεννα, ετσι αποφασισαμε να εξοικονομουμε χρηματα απο το χαρτζηλικι μας για να συγκεντρωθει το απαιτουμενο ποσο που θα το διναμε στη θεια μου τη Μιμινα να ψωνισει τη ζωνη μια και εκεινη γνωριζε το μαγαζι, και καταφερα να μαζεψω περιπου 100 δραχμες στα κρυφα αφου εκανα οικονομιες κρατωντας διπλα βιβλια λογαριασμων εσοδων εξοδων του χαρτζηλικιου μου, γιατι ετσι με ειχε μαθει ο πατερας μου να γραφω τι ξοδευω σε ενα μικρο σημειωματαριο, αλλα εκει μεσα εγραφα εξοδα που δεν εκανα αφου οικονομαγα τα απαραιτητα χρηματα για την αγορα της ζωνης και οταν ηρθε η ωρα και μου εδωσε και η Χριστινα τις δικες της οικονομιες τα εδωσα ολα μαζι τα χρηματα (170 δραχμες) στη θεια μου τη Μιμινα, εξορκιζοντας τη να μην αποκαλυψει το μυστικο μας, αλλα η πονηρω η μανα μου το μυριστηκε και εκανε ολοκληρη φασαρια εκθετοντας στον πατερα μου τη δικη μου αταξια να κρατω ψευδη στοιχεια οσον αφορα τα εξοδα μου και καλεσαν τη Χριστινα να μαρτυρησει τι συμβαινει και η Χριστινα ειπε την αληθεια αλλα δεν τη πιστεψαν και ποιος ξερει αραγε τι ειχαν στο μυαλο τους για μενα και, αν και η θεια μου η Μιμινα με πιστευε παντα δεν μπορεσε ουτε εκεινη να με υπερασπιστει κι ετσι η επιστατρια εμεινε εκεινα τα Χριστουγεννα χωρις τη ζωνη που της αρεσε και ευτυχως που εδωσαν στη Χριστινα τα λεφτα της αφου πηγε ο πατερας μου και μιλησε στο μπαμπα της κι εμαθε οτι πραγματι ειχε δωσει αυτα τα χρηματα στη κορη του, αλλα τις δικες μου οικονομιες μου τις πηρανε και μου κοψαν και το χαρτζηλικι για καναδυο μηνες και τη μανα μου δεν την εχω συγχωρεσει ακομα για κεινο το καζο

289. η Λιολιό

ετσι ηταν βαφτισμενη η αρκουδιτσα που ειχα μικρη και της εριξα πανω της ολα τα χρωματα που ειχε η μανα μου και ζωγραφιζε -τοτε, πριν το '50- κι εγινε πυρ και μανια η μανα μου επειδη τα χρωματα ηταν πανακριβα και λεφτα δεν υπηρχαν -τοτε, πριν το '50- κι ετρεξα στης γειτονισας να κρυφτω και τη Λιολιό την πεταξε στα σκουπιδια και'γω την ηθελα κι εκλαιγα γιατι ηθελα να τελειωσω το βαψιμο να την κανω ομορφη που ειχε ενα σκατοχρωμα μπεζουλι

η εμπνευση απο εδω: -->>
http://petefris.blogspot.com/2007/12/blog-post_2215.html

__________
ΣΗΜ. προσπαθω να ανεβασω τη θε(α)ση του πετε στο μπλογκογιγνεσθαι

288. στρατοβουκολικο

Μια Κυριακη αγροτικη
εχωσα μεσα σε σακκι
ενα μαχαιρι
Μου ειπε "κανε παρακει"
στολη φορουσε στο χακι
με ενα αστερι
Επιανε τοπο το σακκι
-αναμεσα μας κατοικει
μια ζαλα βρουβες-
Χορος του τζιπ η Κυριακη
ο θανατος καραδοκει
μες στις λακουβες

(στρατοβουκολικο, αφιερωμενο)

γραμμενο ατακα κιεπιτοπου στου ΠΕΤΕΦΡΗ "Μιά Κυριακή αγροτική": http://petefris.blogspot.com/2007/12/blog-post_09.html

287. ο ρόλος

Μια ζωη του πηρε μεχρι να μαθει το ρολο του, αλλα δεν προλαβε να απολαυσει το χειροκροτημα, ουτε καν να μαθει απο τους κριτικους αν τον επαιξε καλα ή οχι: ο θανατος τον θερισε ακριβως την ωρα που επεφτε η αυλαια.