ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες τα Ανεμοδαρμένα Υψη και σίγουρα θα μελετήσω ξανά αυτό το βιβλίο με περισσότερη προσοχή, επειδή ανακάλυψα πολλά πράγματα να κρύβονται στη σκοτεινιά του και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ίδιο το έργο, αν η συγγραφέας του δηλαδή είχε πρόθεση να τα γράψει όλα αυτά όπως τα έγραψε ή αν το χέρι της οδηγήθηκε από εξωκοσμικές δυνάμεις, πέρα από το δικό της μυαλό (όπως συμβαίνει σε έναν συγγραφέα που αποκαλείται *καλός* και είναι πράγματι καλός) αλλά μπορεί το δικό μου μυαλό να έφτασε στο σημείο να καταλάβει πολλά πράγματα που το παλιό μυαλουδάκι μου των ολίγων (κάτω από είκοσι) Μαϊων δεν είχε την ικανότητα και την εμπειρία να εννοήσει.
βρήκα λοιπόν ότι αυτή η καλοκάγαθη αφηγήτρια, η Νέλλυ Ντην, είναι η πρωταγωνίστρια του έργου (και όχι ο κατακαημένος -και κατακαμμένος και τσουρουφλισμένος- Χήθκλιφ, έστω και ως ζευγάρι με την Κάτυ) και δεν είναι καθόλου καλοκάγαθη αλλά μια σατανική γυναίκα "χαμηλών τόνων" όπως θα λέγαμε σήμερα, χειριστική κάργα αλλά αφανώς, που συμπαθεί το ρεμάλι τον Χίντλεϊ επειδή τάχα μου και δήθεν ήταν ομογάλακτή του (συγγένεια ηθελημένη με την "υψηλή κοινωνία", ώστε να φαντάζει η ίδια η Νέλλυ στη ματιά του αναγνώστη ως υπεράνω υποψίας, μη θίγοντας την ανώτερη τάξη της εποχής) η οποία Νέλλυ μπορεί να πάρει μεταφορικά τη θέση της υποκριτικής κοινωνίας (της εποχής, ή και γενικώς!)
θα επανελθω αργότερα με τα υπόλοιπα πρόσωπα/προσωπεία, κουράζει αυτή η αναδιανομή ρόλων
(συνεχίζεται)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου