1.327 γιατί πέφτει το ιντερνετ

το ιντερνετ πέφτει όταν μαζεύονται γάτες στο πεζοδρόμιο, από κάτω. Ως γνωστον, οι γατες ειναι σατανικα πλάσματα, το λένε και τα ιερά βιβλία. Ιδιως όταν οι γάτες είναι 6 το ιντερνετ τα φτύνει κανονικά. Διαπιστωμένο αυτό κατόπιν επιστημονικών παρατηρήσεων και όποιος τολμά ας το διαψεύσει.

1.326 τα μυστήρια του Αμβρακικού

κάθε Σεπτέμβρη φωσφωρίζουν τα νερά του Αμβρακικού από το γόνο της γαρίδας και το δέρμα των αγοριών που βουτάνε γυμνά λαμπυρίζει στο σκοτάδι. Μοιάζουν με αγάλματα που ξύπνησαν ή με μικρούς ακόλουθους του Διονύσου που χορεύουν.

1.325 μακιγιάζ γιοκ!

αχ, δε μπορώ, θα τον πω τον πόνο μου! περασα άπειρες ωρες στον καθρεφτη, με φιλες ή μονη, με αφθονες μπογιες, σκιες, ριμελ, εργαλεια, κλπ, πηγα σε ειδικες και ειδικους πεπειραμενους/ες αισθητικους, κλπ, ολες μου οι φιλες βαφονταν (οσες ζουν βαφονται ακομα!) αλλα τιποτα. Δεν κολλαγε τιποτα στο προσωπο μου που να μη με έκανε να μοιαζω με αποκριάτικο ιβέντ!! (εξ ού και η λατρεία μου για τις απόκριες!!) ο τελευταιος που ειχα επισκεφτει απεφάνθη ότι τα χαρακτηριστικά μου είναι πολύ έντονα, το δέρμα τέλειο (ακομα ειναι, μού κόβει 10 χρονακια μεσ' στο νερο) και να είμαι ευτυχης που θα κανω οικονομία!! Ακολουθησα τη συμβουλη του για μια λεπτουτσικη μολυβια στο κατω βλεφαρο και ελαχιστη σκιούλα στο πανω, για το κραγιόν, βγηκε το σημα: απαγορευτικό, για μεγαλη μου θλίψη. Καπου καπου βαζω λιγακι μεσα στο σπιτι, ετσι, για το γαμωτο που λένε. Κατα τα άλλα, κανω οικονομία και χαιρομαι την όψη των φιλεναδων μου που ξοδεύονται!! Α! το καλο που βγηκε απο αυτη την ιστορια ειναι οτι ξερω με σιγουρια τι δωρο προτιμουν στα γενεθλια τους!
επίσης, συμφωνω απολυτως με αυτο: «οταν εγώ λέω νομίζω, εννοώ είμαι σίγουρη.» (ολοκληρο δοκιμιο εγραψα, αλλα εβγαλα τα σώψυχα δοθεισης ευκαιριας....)

1.324 ασθένειες συγγραφέων

συγγραφείς εξ Εσπερίας

γράφουν δια σεμνάς κυρίας

και, ανεξαρτήτως φύλου,

πάσχουν ρήξεως σπονδύλου

1.323 μια επιστροφή

Χτες, απο το μεσημέρι ταξίδευα ως το βράδυ, που έφτασα στο ΕΛ Βενιζέλος. Μετρό δεν είχε μετά τις οχτώ. Ταξί δεν ήθελα να πάρω. Πήρα λεωφορείο για Σύνταγμα. Πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία, πήγαμε απο Αλεξάνδρας, χασομέρι, φτάσαμε Σύνταγμα μετά τις δέκα. Τρόλλεϊ. Τσούλημα και φόρτωμα και ξεφόρτωμα και ξαναματαφόρτωμα και ξαναξεφόρτωμα δυο τσουλητές -ευτυχώς- βαλίτσες. Εφτασα σπίτι σώα και αβλαβής, ανέβασα τα μπαγκάζια, πήγα για σοκολατίνα και σουβλάκια, όλα οκ. αλλά το ψυγείο αποψυγμένο -είχα κατεβάσει το γενικό το ζώον! ΦΤΟΥ! Ταχτοποίηση του ψυγείου, καθάρισμα, πέταμα τα χαλασμένα τρόφιμα. Ενα μπανάκι, μια ταινία, και στα μπλογκς τα παραμελημένα τόσες μέρες. Παράλληλα, αρχειοθέτηση του νέου υλικού μου και οργανόγραμμα των επόμενων κινήσεων για το επόμενο ταξίδι που θα κάνω σε μερικές μέρες. Εχω καιρό για να σκεφτώ το ταπεινό μου σαρκίον; ΟΥ. που θα πει ΟΧΙ. Ελεγχος του τηλεφωνητή, σημείωση για τα αυριανά τηλεφωνήματα. Το πρωί λαϊκή και σούπερ μάρκετ για ανανέωση τροφίμων, μαγείρεμα, μπουγάδα, θα κατέβω να ψωνίσω μελάνια και βιντεοκασέτες. Α! Να μη ξεχάσω να παραγγείλω και λάδι. Πολλά; Οχι δα, απλώς τα απαραίτητα! Υπνος; Οταν νυστάξω! Πόρισμα; Ακολουθώ το ρυθμό μου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οταν πεινάω τρώω, όταν διψάω πίνω, όταν νυστάζω κοιμάμαι. (20/1/2006)

1.322 τρικυμία στο κελί

ένας μοναχός βιτριολί
ξάπλωσε εφτά Μητροπολί
τάβλα τώρα στο νοσοκομεί
ψάλλουνε αλί και τρισαλή
και ο μοναχός μετακομί
από τό 'να στ' άλλο το κελί!
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε 24 Ιουνίου 2021 στο f/b

1.321 ο Κλήδονας

θυμάμαι παλιά πώς γιορταζόταν ο Κλήδονας.. στα σταυροδρόμια ανάβαν τεράστιες φωτιες και πήδαγε ο κόσμος αποπάνω τους.. φέρναν διάφορα παλιά πράγματα, καρέκλες ξεποδαριασμένες που δεν έπαιρναν άλλη επισκευή.. παλιοκαφάσια, σανίδια, ό,τι βάλει ο νους τεσπα.. και φούντωνε η φωτιά κι ανέβαινε ψηλά και πήδαγαν οι νέοι κυρίως, αλλά και κάτι γεροντάκια ψιλοπηδάγαν άκρη άκρη.. τα παιδιά κοιτάζαμε μέχρι να χαμηλώσει η φωτιά να πηδήξουμε κι εμείς.. οι μανάδες παραπονιόντουσαν για την κάπνα και σφάλιζαν γερά τα παράθυρα, αλλά ερχόντουσαν κι εκείνες προς το τελείωμα της γιορτής να μαζέψουν τη μαρίδα.. ωραία ήταν!

1.320 ντακότα

 

η πρώτη μου αεροπορική πτήση έγινε με στρατιωτικό αεροπλάνο Ντακότα, απο Ρόδο στην Ελευσίνα. Στο εσωτερικό δεν υπήρχαν καθίσματα όπως τα ξέρουμε σήμερα, οι επιβάτες καθόντουσαν αντικρυστά σε πάγκους, που ήταν στερεωμένοι με αλυσίδες στα πλευρά του αεροπλάνου και στο πάτωμα. Κουνιόταν πολύ βέβαια και οι περισσότεροι επιβάτες έκαναν εμμετό. Πονούσαν τα αφτάκια μου κι έλεγα αμάν και πότε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο!

1.319 διαλέγοντας ωραιότερη πλευρά

το "καλέ" και το "αμέ" τα πρωτοάκουσα στο σχολείο κι όταν τα μετέφερα στο σπίτι ο πατέρας μού εξήγησε ότι υπάρχουν ένα σωρό τρόποι να εκφράζεται κανείς, ωραιότερα και πιο σωστά, δεν μου είπε "μη τα λες αυτά", απλώς μου έθεσε υπόψιν και την ωραιότερη πλευρά ώστε να διαλέξω -και διάλεξα! (τα χρησιμοποιώ αραιά και που, αν θέλω να αστειευτώ ή τα βάζω στο στόμα ενός/μιας ήρωα/ηρωίδας μου)

1.318 ανάμνηση από το Κίνι

τι ωραία που είχαμε περάσει παλιά στο Κίνι, με παρέα διαλεχτή, κουβέντες συνωμοτικές πώς θα πέσει η χούντα, νυχτερινά μπάνια στο φως του φεγγαριού, κλπ. Τωρα που το σκέφτομαι, πάνω από τους μισούς είναι κιόλας πεθαμένοι, αλλά δεν μού λείπουν. Τα πρόσωπα, τα γέλια κι οι μιλιές βρίσκονται μέσα μου και μακάρι να υπήρχε μια κινηματογραφική μηχανή εγκεφάλου να τους δείξω και σε σένα.

1.317 σάλτσα!

ο κ. Κώστας όταν έχει κέφια (και έμπνευση φυσικά) φτιάχνει σάλτσες και σήμερα που πέρναγα από απέναντι μου φώναξε «έφτιαξα σάλτσα!» κι έτρεξα χωρίς να δω αν περνάει κανα τουτού και με κόψει (ευτυχως δεν πέρναγε) και παράγγειλα μακαρονάδα με την καινούργια σάλτσα μέηντ ιν κυρΚώστα!

1.316 μαθημα ζωής

όταν οι κόρες μου πήγαν στην Α' Δημοτικού, τους είπα πως αυτή είναι τώρα η δουλειά τους, όπως πάω στο γραφείο ετσι κι εκείνες θα πηγαίνουν στο σχολείο και... το πήραν πολύ φιλότιμα το πράγμα!

1.315 δυο μικρά γράμματα

Οταν ειχα παει Αυστρια να ενημερωθω για τον Πυργο της τιβι και το Νοσοκομειο που χτιζοντουσαν στη Βιεννη, η φιλη που μου έκλεισε το ξενοδοχείο έβαλε πριν το όνομά μου ένα "dr" γιατι αυτο θα με.. βοηθούσε! πράγματι, στεκοντουσαν σουζα ολοι, ανοιγαν πορτες, κλπ, στο.. ταπεινό μου μπλουτζιν! Η ιστορια συνεχιστηκε και στα εργοταξια που επισκεφτηκα.. τούμπες έκαναν λέμε. Αργοτερα, χρησιμοποιησα το κολπο και στη Σουηδια που πηγα, αλλα με μικροτερη επιτυχια.

1.314 φιλοξενία, ταξίδια, όνειρα...

μια και αναφέραμε τη φιλοξενία, είχα βρεθεί στη Σκύρο το 1966 για να αποτυπώνω τζάκια, καμινάδες και κοτέτσια και έφευγα πρωϊ πρωϊ με την ανατολή.. ένα περίεργο πράγμα, ενώ κοιμόμουν πολύ αργά ξύπναγα και πολύ νωρίς, πεντακάθαρος αέρας ή απλώς ευεξία; ποιος ξέρει, δε θα το αναλύσω τώρα.. Επέστρεφα λοιπον στο δωμάτιο κατά τις έντεκα για να πάρω το μαγιό μου και έβρισκα στο τραπεζάκι ένα πιάτο με φρούτα, σύκα και σταφύλια συνήθως.. τα είχε βάλει η κυρία Ευσταθία, καλή της ώρα.. δύσκολο να ζει σήμερα, αλλά καλά να είναι η ψυχούλα της όπου κι αν βρίσκεται.. στην καρδιά και στη σκέψη μου σίγουρα είναι άσβηστη η εικόνα της η όμορφη! θυμάμαι πως της πρόσφερα μερικά χρήματα επιπλέον και στάθηκε αδύνατο να τα δεχτεί. Αυτό είναι φιλοξενία!

μια και λέγαμε για μήλα, είχα μια χαρτοσακούλα με μήλα άρτι ψωνισθέντα με τα τελευταία μου βελγικά φράγκα στο σταθμό της Αμβέρσας, όπου είχα πάει για.. (αυτο ειναι άλλη ιστορια) τεσπά, μετά από μια βολτίτσα στο ζωολογικό κήπο, είχα ψωνίσει μήλα, γιατί.. τί να τα έκανα δυο-τρία βελγικά φράγκα που είχαν περισσέψει; Είχα αφήσει τη βαλίτσα μου για φύλαξη, αλλά ο τυπάς που τη φύλαξε για καμμιάν ωρίτσα ήθελε δυο φραγκάκια για να την επιστρέψει.. μίλαγε φλαμανδικά και η συνεννόηση με νοήματα, καταλαβαίνεις.. Οπότε, του προσφέρω τη σακούλα με τα μήλα και γνέφει "ναι" και βάζω το χέρι να πάρω ένα τουλάχιστον, αλλά αρχίζει τα νοήματα "όχι, όχι" και τι να κάνω.. κλαίω τα μηλαράκια μου και ανεβαίνω στην αποβάθρα να περιμένω νηστικιά ψιλοβρίζοντας απο μέσα μου γιατί είμαι καλό κορίτσι και δεν βρίζω γενικώς. Το αποκορύφωμα τωρα: απέναντι απο το παγκάκι όπου καθόμουν ήταν ένα κουβούκλιο γυάλινο και μέσα ήταν σύσσωμο το σώμα των βέλγων σιδηροδρομικών υπαλλήλων, που όλοι τους τρώγαν επιδεικτικά τα μήλα μου, με δείχναν με το δάχτυλο και χασκογελούσαν!! Εβαλα και'γώ τα χέρια σαν προέκταση της μύτης (σαν καραμούζα) και τους κορόϊδευα γελώντας στα μούτρα τους... τους σιχαμένους! φιλοξενία σου λένε μετά..

φορούσες ένα κόκκινο πουκάμισο, όταν βρεθήκαμε ξαφνικά στη Ν. Υόρκη, σε μια παράγκα με ξύλινο κατασκονισμένο πάτωμα, που το συγύριζαν οι μπαρμπάδες και οι θείτσες κι οι ξαδέρφες σου, αλλά συγυρισμό δεν είχε και τρώγαμε μήλα, τεράστια αμερικάνικα αλλά κι ελληνικά, μια και είχες σκεφτεί να κουβαλήσεις μερικά σαν δώρα, κλεισμένα στο μικρό σου βαλιτσάκι, ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν είχα προλάβει να πάρω τίποτα μαζί μου, -μ' ένα τσίτινο καλοκαιρινό φουστόμπλουζο ήμουν- αλλά ευτυχώς ήταν καλοκαίρι και μεταγγίζαμε λάδι σε μπουκάλια από μια μεγάλη νταμιζάνα πλαστική και κινδύνεψε το λάδι να ξεχειλίσει και να χυθεί και σκεφτόμουν "τι θέλουμε εδωπέρα, εδώ είναι φτωχότερος ο κόσμος" και μου είπες σαν να διάβασες τη σκέψη μου "μόλις μαζέψουμε τα εισιτήρια, επιστρέφουμε τάχιστα, σε δεκαπέντε μέρες το πολύ" και ησύχασα γιατί δεν είχα πάρει μαζί μου ούτε μιαν αλλαξιά
__________________
20 Ιουνίου 2017, f/b

1.313 Μουντιάλ 2010

Η Αγγλία έπαιξε σήμερα ωραίο αλγερινό ποδόσφαιρο. Μπορεί να έπαιξε και κάτι άλλο, εκτός απο ποδόσφαιρο, αλλά κανείς δεν ξέρει ακόμα πώς το λένε!

------------------

19 Ιουνίου 2010, f/b

1.312 ο παράγοντας

τότε που συμμετείχαμε στη μελέτη για τα σκουπίδια σε συνεργασία με 14 μελετητικα γραφεια και το ΕΜΠ, βρέθηκα σε ένα μήττινγκ με δημαρχους απο όλη τη χώρα κι ήτανε ένας τυπάς που μίλαγε κι όλο μίλαγε κι έφερνε αντιρρήσεις περί το οικονομικό και ρώτησα "ποιος ειναι ο κύριος; πού ειναι δήμαρχος;" και πήρα την απαντηση "α, αυτός δεν ειναι δημαρχος, ειναι παράγοντας" και πάνε οι μελετες, τις φάγανε τα συρτάρια.

1.311 νύχια φορητά

Τί κλαις ρε;

βιδώσου, αισθηματία,

στο λαγούμι σου!

 

Να σε εντάξουν

στα φρόνιμα κρέατα,

να ζεις στις σκιές

με το τίποτα,

με πατάτες και γόους,

με πληγές που όζουν.

 

Τα ειρηνικά πτηνά

δεν υψώνονται.

 

Πηδούν έκτακτα

με νύχια φορητά.

____________________

γραμμένο στις 22/12/2013

1.310 ένα δυσάρεστο στιγμιότυπο

μια φορά, που βρισκόμουν μέσα σε ένα ταξί περίπου στο φανάρι του Χίλτον και ο ταξιτζής έκοψε απότομα το τιμόνι δεξιά με σκοπό να εμποδίσει έναν μοτοσυκλετιστή να τον προσπεράσει, βρίζοντας κιόλας "δεν τους ξέρετε αυτούς τους μηχανάκηδες, κυρία μου, τι τσογλάνια είναι, να πάνε στο διάολο που θα μου τη βγουν εμένα", άνοιξα την πόρτα έξαλλη και έφυγα περπατώντας -σχεδόν τρέχοντας- μέσ' στη μέση του δρόμου, επειδή θύμωσα πολύ: τόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κάποιος ότι ο "μηχανάκιας" είναι εντελώς απροστάτευτος στην άσφαλτο; δεν έχει ένα σιδερένιο κουτί γύρω του όπως οι "αυτοκινητάκηδες".
______________
ΣΗΜ. γραφτηκε στις 17 Ιουνίου 2018 στο f/b

1.309 μια γυναίκα με τσαγανό

τι θυμήθηκα τωρα! καποτε, πριν 40 χρονια και κατι ψιλα, βρεθηκα σε μια απο τις βολτες που καναμε με το καροτσακι του μωρου στη γειτονια (το μωρο στο καροτσακι εννοειται) σε ενα απο τα κτιριακια του ΕΑΤ-ΕΣΑ (ξες, πισω απο το αγαλμα Βενιζελ, που τα διεθεταν τοτε για διαφορους σκοπους)

στο κτιριάκι αυτο λοιπόν, υποφωτισμενο καταθλιπτικα, γινοτανε μια εκθεση με κατι χαλάκια κρεμασμενα στους 4 τοίχους και μια ομορφη γυναίκα, με το μωρο της επίσης σε καροτσάκι, ηταν η οικοδέσποινα. Φαινόταν σαν πουλάκι κυνηγημένο και πιάσαμε κουβέντα, αφου βεβαια ομολογησα οτι περασα και μπήκα απο περιέργεια και δεν ειχα προθεση (ουτε χρηματα, μεταξυ μας) να ψωνισω ο,τιδήποτε --ιδίως χαλιά μεσα στο (σχεδον) κατακαλόκαιρο.

λέγαμε διάφορα, ότι δεν ειχε στον ήλιο μοίρα, κλπ, τόσο απελπισμένη έδειχνε, και της είπα "γιατι δεν το κανεις αυτο δουλειά;" και, καθως φανηκε, το εκανε!

προθυμοποιήθηκα μαλιστα να τη βοηθησω με το μωρό, αν χρειαζοτανε να ταξιδέψει, αλλά εντωμεταξυ το βλέμμα της αστραψε και "βρήκα τη λύση!" και μού έσφιξε τα χέρια "ευχαριστω, ευχαριστω πολύ, δεν ξερετε πόσο πολύ" λεγοντας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, την πέτυχα στην τιβι και την καμάρωνα, διασκέδασα πολλά βράδια προτιμώντας να βλέπω τα μπορντοροδοκόκκκινα προϊόντα και το αστραφτερό της γέλιο, την άνετη κίνησή της ανάμεσα σε πακιστανά, ινδικά και περσικά εξωτικά τοπία γεμάτα χαλιά.

για μένα ηταν η ζωντανή απόδειξη ενός ανθρώπου που τα έδινε όλα για να στήσει τη ζωή του από την αρχή, μιας γυναίκας αποφασισμένης να κερδίσει τη ζωή της και τη ζωή του παιδιού της αντί να κλαίει τη μοίρα της. Αυτά.

Το αν στη συνέχεια παρουσιαζεται διαφορετικα, το αιτιολογώ ως μια προσπάθεια ταύτισης με το πελατολόγιό της, ωστε να κανει τη δουλειά καλύτερα. Ισως να ξεχασε, ίσως να αλλοτροιώθηκε, ποιος ξερει; σε μένα πάντως, η πρώτη εικόνα της συνάντησης παραμένει ζωντανή.

1.308 έμφυλη βία κατά των γυναικών

πριν από καμμιά τριανταριά χρόνια, εργαζόταν σε γειτονικό γραφείο μια νέα γυναίκα, παντρεμένη με δυο παιδιά, που ερχόταν κάθε πρωί κλαμένη, πότε με μελανιασμένο μάτι και πότε με μώλωπες στο πρόσωπο, φόραγε πάντα μακρυμάνικα πουκάμισα κι έτσι κανείς δεν μπορούσε να δει αν υπήρχαν μελανιές και σε άλλα σημεία. Μια μέρα ήρθε στο δικό μας γραφείο, για να γλιτώσει από το "σύζυγο" που τον είδε να παρκάρει και σίγουρα θα την αναζητούσε στο γραφείο όπου δούλευε -μάλλον για να της ρίξει κάνα μπερντάχι ακόμα, ποιος ξέρει. Φτιάξαμε καφέ και την ξομολογήσαμε, παροτρύνοντάς την με ρωτήσεις τύπου "τι μένεις σ' αυτή τη σχέση κοπέλα μου;" και "γιατί δεν χωρίζεις;" λαβαίνοντας ασυνάρτητες απαντήσεις τύπου "για τα παιδιά" και "φοβάμαι τη μοναξιά". Ελπίζω να έχει επιζήσει. Τι άλλο να πω;

Η ιστορία γράφτηκε στο f/b το 2019

1.307 παλιό βιογραφικό

βρήκα ένα παλιό βιογραφικό μου!
Exhibitions from 2000-today:
New York City, U.S.A.: (1 time)
Chania, Creta: Int. Festival of Modern Art (1 time)
Argostoli, Cefalonia: (1 personal)
Athens: Gallery "Aigokeros" (6 times)
Athens: Art for Life (1 time)
Athens: Gallery "Parnassos" (2 times)
Athens: Univ. Indianapolis (1 time)
Piraeus: Unesco (2 times)
Lamia, Fthiotis: "Belle Arte" Int. Festival of Modern Art (2 times)

About Marina Rodia
I love painting, sometimes eating the colors! Marina Rodia studied architecture at the Aristotelian University of Thessaloniki and worked as an architect in Athens. During her studies under the guidance of the painter Chr. Lefakis, she painted extensively, especially with watercolors, and two works of hers received awards. After working for many years as an architect, she devoted herself exclusively to painting, developing her own techniques.

ολα απο εδω: https://www.saatchiart.com/account/profile/115690

1.306 τα γεροντομπασμένα

Ετσι έλεγ' η γιαγιά μου κάτι σπασικλάκια που πετιόντουσαν στις σοβαρές κουβέντες "σαν πορδές" -σύμφωνα με την ορολογία καλομαθημένης κοντέσας που πέταγε τις σπόντες της με χάρη. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως η πανέμορφη και κομψότατη γιαγιά μου θα ξεστόμιζε ποτέ "κακές λέξεις" και, όταν το διέπραττε, οι λέξεις αυτές έπεφταν σαν ανοιξιάτικη βροχούλα και δρόσιζαν την ατμόσφαιρα. 

 

Αμέσως μετά, βέβαια, έβαζε το γαντοφορεμένο χεράκι της μπροστά στα χείλη λέγοντας "Ού, ντροπή, τι είπα πάλι!"

 

Τα γεροντομπασμένα ήταν αγοράκια συνήθως, με εξαίρεση τη μικρή εγγονή μιας φίλης της, που όμως ήταν "σαν" γεροντομπασμένο. Αυτό το "σαν" έκανε τη διαφορά.

 

Μια φίλη μου εικαστική καλλιτέχνις έχει ένα εγγονάκι, εντελώς γεροντομπασμένο. Δεν τολμώ να ανταλλάξω δυο λέξεις με τη γιαγιά του και -πριτς!- πετιέται. Αγοράκι, φυσικά, το άτιμο!

 

Το σκέφτομαι με άγρια χαρά όταν θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας γεροντομπασμένος κύριος -από τις φασκιές- που δεν θα μπορεί να ξεκολλήσει, να ξαπλώσει το πνεύμα του, από το πολύ "μπάσιμο". Οπως το πυκνό ύφασμα που το λέν' "κετσέ" περίπου ή σαν ένα μάλλινο πουλόβερ πλυμένο σε καφτό νερό -για να καταλάβουν οι νεότεροι.

1.305 Μουντιάλ 2018

Αίγυπτος-Ουρουγουάη 15 Ιουνίου 2018

και τώρα, ας προσγειωθούμε στην πραγματική μπάλα: το ματς ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από το χτεσινό, με πάρα πολλές ευκαιρίες και για τις δυο ομάδες (Αίγυπτος-Ουρουγουάη) ασχέτως αν δεν υπήρξαν πολλά γκολ, οι φάσεις ήταν εξαιρετικά θεαματικές, οι Ουρουγουανοί παραπατάγαν και τρώγαν τούμπες δέκα εκατοστά πριν το αιγυπτιακό τέρμα λές κι ο τερματοφύλακας ήταν μεγάλος εξορκιστής, οι αιγύπτιοι διστάζαν να το ρίξουν το σουτ λες και ντρεπόντουσαν την αιγυπτιακή εστία, τι να λέμε τώρα, πάντως η μπάλα έτρεξε πολλά χιλιόμετρα εντός γηπέδου, ευχαριστήθηκα θέαμα λέμε. Το γκολ της νίκης της Ουρουγουάης μπήκε 5-6 λεπτάκια πριν τη λήξη του αγώνα (με το 5λεπτο των καθυστερήσεων). Αυτά.

Δανία-Περού 17 Ιουνίου 2018 

το γκολ που μπήκε στο 59' δεν το είδα, είχα βγει στο μπαλκόνι να μυρίσω τη βροχούλα, άλλωστε δεν έχουν και τόση σημασία τα γκολ όσο οι χαμένες ευκαιρίες και οι διάφορες φάσεις, οι Δανοί περισσότερο κλωτσάγαν τους αντιπάλους Περουβιάνους παρά τη μπάλα, ο προπονητής τους καθόταν απρόσιτος σαν Σφίγγα στον πάγκο και απορώ που ο διαιτητής έδειχνε μονάχα κίτρινες κάρτες και ουδεμία κόκκινη. Το τακουνάκι του Γκερέρο θα είχε αλλάξει το αποτέλεσμα (1-0 υπέρ της Δανίας) αν, αντί να περάσει τσουλώντας ήσυχα ξυστά έξω από το τέρμα των Δανών, διάλεγε να μπει μέσα. Μυστήριο τραίνο αυτή η μπάλα! Τα τελευταία λεπτά ήταν φοβερά αγωνιώδη, αλλά τι να το κάνεις, προσευχήθηκα υπέρ Περού και σιγουρεύτηκα ότι Θεός δεν υπάρχει. Ο σχολιαστής του ματς είπε στο τέλος ότι η Δανία είναι πολύ αποτελεσματική ομάδα και δικαίως κέρδισε, αλλά διαφωνώ ριζικά: ανέκαθεν ήμουν κατά της βίας. Αυτά.

ρίχνω κάπου κάπου μια ματιά στο ματς Βραζιλία-Ελβετία (1-1 ως τώρα) και συγχίζομαι με το διαιτητή που είναι κραυγαλέα υπέρ των Ελβετών, εκτός αν έχει στραβωμάρα.

20 Ιουνίου 2018 Σαουδική Αραβία - Ουρουγουάη

 

μπήκαν λοιπόν τα παιδάκια στο γήπεδο να παίξουνε μπαλίτσα και τρέχαν από δω τρέχαν από κει σαν τα άλαλα και τα μπάλαλα, που έλεγ' η γιαγιά μου, μοναχά που ήταν και πολλά άμπαλα μεταξύ τους και κλωτσάγαν τη μπαλίτσα, αλλά κλωτσάγαν και ποδαράκια, τραβάγαν φανελίτσες, "έτσι είναι το ποδόσφαιρό" έλεγε ο σχολιαστής, ο πολύς Σουάρεζ την έβγαζε αρκετά λεπτάκια ξάπλα στα χορτάρια, ένεκα προσποίηση για φάουλ, αλλά δεν του καθόταν και τον μάθανε κι οι διαιτητάδες κι όταν έφαγε το διπλό τρικλοπόδιασμα δεν του δώσαν σημασία, αλλά κι αυτά τα σαουδαράβια μανούλες στο ποδόσφαιρο λέμε, το πιάσανε το νόημα και κλωτσάγανε αβέρτα, όπου βρίσκαν κλωτσάγαν, μέχρι και γονατιά στα μπαλάκια τ' ουρουγουανού τερματοφύλακα έριξε ένα σκούρο παιδάκι και χαμπάρι ο διαιτητής, καλός άνθρωπος, "παίζετε" είπε, αλλά δεν φταίγαν αυτά μια και οι ουρουγουανοί είναι πιτσούλες στην προσποίηση, ε, τι να κάνουν κι οι έτεροι, λάβανε το μάθημα και μιμηθήκαν και αυτοί, αλλά το γκολ, γκολ, μπήκε νωρίς ευτυχώς (στο 23') και παίχτηκε παιχνίδι, αλλιώς τι θα βλέπαμε; έτσι είναι το ποδόσφαιρο άραγε ή έτσι το καταντήσαν; να σημειώσω πάντως ότι ο Κάσερες δεν ήταν καθόλου τυρί, ίσως μάλιστα να ήταν ο πιο σοβαρός παίχτης. Αυτά.

 

21 Ιουνίου 2018

πριν από λίγο έληξε ισόπαλο (1-1) το ματς Δανία-Αυστραλία, οι Δανοί άσσοι στο σπρωξίδι και οι αυστραλοί εξαιρετικοί στο πάτημα πέλματος. Κατά τα άλλα, η μπάλα έκανε τα δικά της, αποφεύγοντας αμφότερα τα γκολπόστ. Αυτά. 

22 Ιουνίου 2018 

πριν από λίγο τέλειωσε το ματς ασπράκια-μαυράκια και 2-0 νίκησαν τα μαυράκια της Νιγηρίας τα κάτασπρα Ισλανδάκια, αναδεικνύοντας ένα φοβερό Μούσα (όχι αυτόν του "μοί έννεπε" κλπ) αλλά έναν σοκολατένιο κεραυνό, συνεπικουρούμενο από ένα τρομαχτικό Μπού! εκ κερκίδων εκπορευόμενο, το και "ισλαμική κραυγή" αποκαλούμενο από τον σχολιαστή, που αν και η Ισλανδία έχανε εξακολουθούσε να την υποστηρίζει με ένθερμη πίστη, αλλά είδα (ορκίζομαι) και κάποιον Νιγηριανό να κάνει τον σταυρό του με καθολική φορά, όπως πρόσεξα και ένα πανέμορφο ισλανδάκι μωρουλίνι με πιπίλα στο στοματάκι του να χοροπηδάει στα μπράτσα του μπαμπά του, λίγο-πολύ τα ίδια πάνω-κάτω κάνουμε όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μάλλον θέλοντας να κρατήσει καθένας για τον εαυτό του την μοναδικότητα και την πρωτοτυπία. Τι λέγαμε; α, για το Μπού! να πώ ότι η γιαγιά μου όχι μονάχα δεν θα τρόμαζε αλλά θα απάνταγε κιόλας: "μπούξινος και ξερός!" Τώρα περιμένουμε την Σερβία να παίξει την Ελβετία στο ταψί και αν έχω χάσει το χιούμορ μου να ψάξει κάποιος να το βρει επειγόντως, το χρειάζομαι τεσπά, θα μου λείψει και μόλις τέλειωσα (ξανά) με τη Remington. Αυτά.

25 Ιουνίου 2018

δεν πρόλαβα να σκεφτώ "θέλω Μαρόκο στον τελικό" κι έχωσαν 2ο γκολ στους Ισπανούς οι χορευτές του Μαρόκου! (2-1 ως τώρα) --update: 2-2 έληξε, τα ματιάσανε τα παιδιά. 

1 Ιουλίου 2018 

πανηγυρίζουν οι Γάλλοι για τον συμπατριώτη τους, τον γεννημένο στο Μπενίν από πατέρα Καμερουνέζο και μάνα Αλγερινή. Μάλιστα, αυτό θα πει πολυπολιτισμικότητα και παγκοσμιοποίηση και όχι τα οικονομοτέτοια με τα οποία μας έχουν πρήξει!!

ανοίγω τιβι και πέφτω πάνω στο 1ο γκολ, που αποδείχτηκε αυτογκόλ, έχουνε μια μαζοχιστική τάση οι ρώσοι, η οποία εμφανίστηκε καθαρά απέναντι στους Ιεροεξεταστές. Τι να ευχηθω; να κερδισει ο καλυτερος και λιγοτερο κλωτσοσπρώξης 

 όταν μπει στον αγώνα το Νο 22 των Ρώσων, θα δούνε άσπρη μέρα

 3 Ιουλίου 2018 

οι έντεκα Σουηδοί παίξαν ματσάκι απέναντι σε έντεκα Ελβετούς, που δεν ήταν όμως όλοι τους Ελβετοί μια και ένας από αυτούς ήταν Χιλιανός με Ισπανίδα μάνα, άλλος ένας ήταν από τη Νιγηρία και τέσσερις ήταν Αλβανοί, μεταξύ των οποίων ο Σακίρα με κάτι μάγουλα που τα έκανε να τρεμουλιάζουν σαν ζελέ, αν συγκράτησα καλά όλες αυτές τις μπερδεμένες πληροφορίες, τελοσπάντων κέρδισαν οι Σουηδοί 1-0, με αιχμή του δόρατος τον Τοϊβόνεν που έχει σήμερα γενέθλια, συμπλήρωσε τα 32 του χρόνια, να είναι καλά. Ενα παρατρίχα πέναλτι στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων μπορεί και να άλλαζε το τελικό αποτέλεσμα σε 2-0, αλλά ο διαιτητής μετάνοιωσε, αφού είδε στο μόνιτορ ότι η τρικλοποδιά μπήκε δέκα εκατοστά πριν την μικρή περιοχή, κι έτσι δεν το έδωσε. Ε, ας είμεθα γενναιόδωροι, έτσι κι αλλιώς η νίκη είναι νίκη.

4 Ιουλίου 2018

έλα μωρέ Γαλλία, βάλε και το πέμπτο να τελειώνουμε με τον υπερφίαλο! η Αργεντινή δεν χάνει από τη Γαλλία, χάνει από την αλαζονεία του Μέσι.

το ματς Αγγλία-Κολομβία, που το είδα ολόκληρο μέχρι το τέλος, κρίθηκε στα πέναλτι 4-3 υπέρ των Αγγλων, με διαιτητή αμερικανό, μεροληπτικό στο α' ημίχρονο (τουλάχιστον) υπέρ των Αγγλων, μια και έβλεπε 1 στα 10 φάουλ των Αγγλων και 9 στα 10 φάουλ των Κολομβιανών (στο περίπου, δεν τα μέτρησα κιόλας!) και οι παίχτες της Κολομβίας όλο παραπονιόντουσαν με αποτέλεσμα να τους χαρίζει επί πλέον κίτρινες καρτούλες. Οι τερματοφύλακες καλοί, ιδιαίτερα ο Κολομβιανός που απόκρουσε τις πάσες που πέσανε στα χέρια του, αλλά τα δοκάρια δώσανε τελικά την πρόκριση στην Αγγλία. Αυτά.

16 Ιουλίου 2018

το σημαντικότερο στον τελικό του Μουντιάλ ήταν οι ασπασμοί που αντάλλαξαν ο κ. Μακρόν με την ωραία Κροάτισσα Πρόεδρο (διαφορετικά, ούτε στον ύπνο του...)

 

1.304 το Χτύπημα της Μωρίας

Η Μωρία σηκώθηκε μαχμουρλού και σύρθηκε προς την κουζίνα. Διψούσε πολύ για ένα χυμό πορτοκάλι. Ανοιξε το ψυγείο, αλλά ο χυμός είχε κάνει φτερά. Μάλλον θα τον ήπιε ο Μπάμπης της γειτόνισσας. Σηκωνόταν βλέπεις ξημερώματα και σκάλιζε το ψυγείο. Ολα τα ψυγεία δηλαδή. Ετσι, η Μωρία, αποχαυνωμένη όπως ήταν, είπε μέσα της: «Αφού δε βρίσκω χυμό, δεν πάω να χτυπήσω κάνα τεκνό;» και μπήκε στο πρώτο αστυνομικό τμήμα που συνάντησε, έβαλε ένα γκλομπ στο χέρι ενός τύπου με στολή και έβαλε το διακόπτη στο ΟΝ. Το χέρι άρχισε να ανεβοκατεβαίνει, αλλά κανείς δεν ήξερε ότι αυτό ήταν ένα Χ.Τ.Μ.

Ηθικό δίδαγμα: Μην αφήνετε τα Ψυγεία Χωρίς Χυμό Πορτοκαλιού. Ενα Ψ.Χ.Χ.Π. είναι συνήθως ύποπτο για κάθε Χ.Τ.Μ.

-->> Οταν η Μωρία επέστρεψε για να κατεβάσει το διακόπτη στο ΟΦ, ήταν ήδη πολύ αργά. Ολοι ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι ένας κοινός εφιάλτης, ένας εφιάλτης που τον βλέπουν όλοι, δεν ανήκει στη χώρα των ονείρων. Η Μωρία ξάπλωσε να ξανακοιμηθεί, εντελώς ανίδεη για το τζέρτζελο που είχε προξενήσει το Χτύπημά της.
-----------------
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b to 2007 - Χ.Τ.Μ. = Χτύπημα Της Μωρίας (2007=προφητικόν!)

1.303 αγαπάμε τουρίστες!

ένας Γερμανός τουρίστας, τα παλιά χρόνια, πήγαινε τα βράδια στην Ακαδημίας με το τζιπάκι του, ακολουθώντας το όχημα που "ζωγράφιζε"τις λευκές λωρίδες, και σούφρωνε κώνους! όχι όλους, κάθε 3-4 κώνους, έριχνε τον ένα στο τζιπάκι. Τι τους έκανε, δεν ξέρω, μπορεί να τους πούλαγε σε Γερμανούς συλλέκτες!!

1.302 ενδιαφέρουσα συζήτηση, επίκαιρη ξανά

κι όμως! ο περισσότερος κόσμος θέλει την ησυχία του.. Παράξενο δεν είναι; Λένε «μη μ' ανακατεύεις μ' αυτα» αλλά ποιος ξέρει τί ακριβώς εννοούν..
εγραψα στις 14 Ιουνίου 2014 στο f/b και ακολούθησε η συζήτηση στα σχόλια:

Lefty
όσοι δεν έχουν ακόμα πρόβλημα επιβίωσης, όσοι δεν κινδυνεύουν να συλληφθούν για "χρεη" προς το δημόσιο και έχουν ένα πιάτο φαϊ στο τραπέζι, φοβούνται μην το χάσουν κι αυτό και το βουλώνουν. Η λογική τους είναι ας κάτσουμεε το κεφάλι κάτω, ας σκύψουμε κι ας κάτσουμε ήσυχα μήπως και οι θεοί μας προσπεράσουν και πιάσουν τον διπλανό που δεν είναι "καλό παιδί ". Μήπως κρατήσουμε και κάποιες ή όλες τις ψωροκαταθέσεις μας και περάσει ο καιρός και ξαναδούμε πάλι την κάνουλα ν' ανοίγει. Αυτά σκέφτονται οι σκουληκάνθρωποι.

Rodia
μπα.. κι αυτοι που εχουν -ιδιως αυτοι που εχουν μαλλον διαφαινόμενο προβλημα..

Rodia
και δεν μπορω να τους αποκαλεσω "σκουληκανθρώπους".. παραζαλισμενους, ναι.

Lefty
είναι ιδιοτελείς μη γελιέσαι ...παραζαλισμένοι είναι πολύ ελαφρύ, ΙΔΙΩΤΕΣ είναι

Rodia
σκεφτομαι ωρες ωρες μπας και ειναι αυτοι που εχουν δικιο!

Lefty
τόσο απλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ, για μένα το ζητούμενο δεν είναι απλά η επιβίωση με κάθε τρόπο, αλλά η ελευθερία http://www.youtube.com/watch?v=cX8szNPgrEs
If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Φοίβος
Μαρίνα, το έχω πει και το έχω γράψει επανειλλημένα. Οι καλύτεροι μαθητές του Μαρξ είναι οι καπιταλιστές! Όταν λέει "επαναστατεί αυτός που δεν έχει τίποτε να χάσει", δεν είναι αυτονόητο ότι αυτός που έχει κάτι να χάσει, το βουλώνει; Αυτό κατάλαβαν και έδωσαν δυο ψίχουλα στο μέσο μαλάκα και τού έχουν για πάντα βάλει τα δυο πόδια σ'ένα παπούτσι...

Lefty
μάλιστα επιβεβαίωσα χθες ότι κάποιοι νοιώθουν τόσο μεγάλες ενοχές ώστε ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για τις πράξεις ή την απραξία τους και "ναι μεν δεν ψηφίζω ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το τέλος και την ψάχνω να βρω ένα ΠΟΤΑΜΙ ή κατι τετοιο να πέσω μέσα μπας και σωθεί το υπάρχον σύστημα νταβατζήδων"

Rodia
ο κοσμος φοβαται τα χειροτερα και δεν ειναι καθολου ενημερωμενος._ χρειάζεται ενημερωση πόρτα πόρτα.. όπως μοιραζαν/πουλαγαν παλια τα τάπερ -το εχω γραψει άπειρες φορες και το λεω διαρκως

Lefty
αμήν ...αλλά ακόμα και τότε θα βρεις μπροστά σου ένοχα εγώ που θέλουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο τους και ιδιωτικά μικροσυμφέροντα ......συμφωνώ όμως ότι αυτή ίσως είναι η καλύτερη μέθοδος.

Φοίβος
Μαρίνα, μια χαρά ενημερωμένος είναι ο κόσμος. Όμως κανείς δεν θα σε ακολουθήσει γιατί 'καλά τα λες', γιατί τού εξήγησες το κοινό καλό. Θα σε ακολουθήσει αν καταλάβει ότι μαζί σου θα κερδίσει το προσωπικό του συμφέρον. Ή όπως τους λέω εδώ χαριτολογώντας, όταν λένε "κάναμε την εκδήλωση αλλά δεν πάτησε ψυχή", "τζάμπα σουβλάκια βάλατε; Έμ τότε, πώς θέλετε να έρθει ο κόσμος;"
Δυστυχώς πια, μόνο έτσι δουλεύει. Και επειδή εμείς είμαστε άφραγκοι και οι άλλοι έχουν το χρήμα, αυτός είναι και ο λόγος που οι απέναντι θα έχουν πάντα το πάνω χέρι...

Lefty
η μάχη πρέπει να δωθεί για να χαθεί και η ηττοπάθεια δεν είναι του γούστου μου πόρτα πόρτα και χωρίς σουβλάκια και το πάνω χέρι που κρατάει το χρήμα κόβεται. Τόσο απλά αγαπητέ ηττοπαθή.

Rodia
βρε παιδια.. ωρες ειναι να τσακωθειτε.. Οχι, δεν θα το επιτρέψω λεμε 🙂 ❤ 🙂

Rodia
αυτο που κανω ειναι να χαιρετάω τον οδηγο του λεωφορείου/τρόλλεϋ όταν βρισκομαι στα πάτρια.. ε, ειναι κατι κι αυτο, να βοηθα τους ανθρωπους να φτιαχνουν τη μερα τους! (και τη δικη μου)

Lefty
τσακώθηκα χθες για τα καλά στον πραγματικό κόσμο Μαρίνα με κάποιον που ναι μεν δεν του άρεσε το υπάρχον καθεστώς αλλά συζητούσαμε δυο ώρες και έκανε κριτική μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, σαν να μην κυβερνάνε την Ελλάδα άλλοι νταβατζήδες τώρα. Συριζαίος δεν είμαι και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γίνω ποτέ και του έχω κάνει κριτική δημόσια δεκάδες φορές αλλά αυτό γίνεται αναλογικά. Η ευθύνη για την κατάντια μας είναι 95% πασοκονουδου και 5% λοιποί. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί για τα ποσοστά της αναλογίας αλλά δεν μπορέι να τα αντιστρέφει. Η αντιστροφή είναι εκ του πονηρού και ο νοών νοείτω.

Lefty
ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ για να μην περαστεί στα ψιλά.

Φοίβος
Δεν αποδέχομαι το χαρακτηρισμό 'ηττοπαθής'.
Θεωρώ τον εαυτό μου ως ένα πραγματιστή.
Πραγματισμός: φιλοσοφικό δόγμα που θέτει ως κύριο κριτήριο για την αξιολόγηση των ιδεών καθώς και των τρόπων και των σχεδίων δράσης, την αποτελεσματικότητα και την χρησιμότητά τους. Αναγνωρίζει ως αληθές οτιδήποτε τείνει προς την προαγωγή των όρων της ζωής και έχει καθαρά εμπειριοκρατικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.
Μπαμπινιώτης, σ.1461

Lefty
η πραγματικότητα είναι αυτό που έχει ήδη πραγματοποιηθεί και όχι το μέλλον. Το μέλλον το καθορίζουμε εμείς με τις επιλογές που κάνουμε στο παρόν ΥΓ. η λεγόμενη ρεάλ πολιτίκ στην Ελλάδα έχει συνδεθεί με πολιτικά πρόσωπα -τζακια βρυκόλακων. Δηλώνω ερασιτέχνης ονειροπόλος κατ' επιλογήν (έυχομαι καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σου Φοίβε και μακάρι να βρεθεί η άκρη για όλους)

1.301 14 Ιουνίου 2018, ανταπόκριση από Μουντιάλ

στην αρχή του ματς οι Ρώσοι φέρθηκαν πολύ ευγενικά, αφήνοντας την αντίπαλη ομάδα να παίξει για μερικά λεπτάκια μπροστά στο τέρμα τους, αργότερα τους ρίξαν δυο γκολ (που δεν τα είδα γιατί πήγα μια βολτίτσα ίσαμε το περίπτερο) και στην αρχή του β' ημιχρόνου μπήκε αλλαγή ένα ρωσικό θεριό που έριξε το τρίτο γκολ με το που πάτησε το πόδι του στο γήπεδο, ο αγώνας γενικα ήταν ήρεμος κι ευγενικός, η μπάλα κυκλοφορούσε άνετα, λίγες κίτρινες κάρτες, καθόλου κλωτσομπουνίδια όπως συμβαίνει με ομάδες βορείων κι άγαρμπων όπως π.χ. Ολλανδών, Γερμανών, κλπ, καθόλου κατενάτσιο -ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα βαριόμουν και θα άλλαζα κανάλι- τα καημένα τα Αραβάκια χαμένα με τις πράσινες στολές τους είχαν γίνει ένα με το πράσινο χορτάρι, κοντούτσικα δίπλα σε Ρώσους που τους ρίχναν δυο κεφάλια, ο πρόεδρος Πούτιν αντιθέτως, πλάϊ στον Σαουδάραβα Πρίγκηπα έμοιαζε νάνος. Αποτέλεσμα καλύτερο από το αναμενόμενο: 5-0. Το 5ο γκόλ μπήκε στην εκπνοή του αγώνα και ήταν το καλύτερο. Αυτά.

1.300

μεσ' στον κόσμο τον στραβό

μ' ένα μάτι και γκαβό!

 

Κάποτε, ένας μανδαρίνος

έτρωγε κουνούπια -σμήνος!

 

1.299 του νόου ας μπέτε

ο βασικός λόγος που δεν απόχτησα δίπλωμα οδήγησης είναι ότι έχω ένα πάθος με την ταχύτητα και θα είχα σκοτωθεί στους απαίσιους ελληνικούς δρόμους ή θα με είχε φάει λάχανο κάνας εξυπνακιας. Γνωρίζω να οδηγώ από τα 13 μου, ξέρω απέξω κι ανακατωτά τα μηχανικά μέρη του οχήματος και τη λειτουργία τους. Κάποια στιγμή είπα να το πάρω το ρημάδι το δίπλωμα, πέρασα τα σήματα (σιγά που δεν θα πέρναγα!), ανεβοκατέβασα κι ένα δάσκαλο οδήγησης στην Πάρνηθα σε χρόνο ντε-τε και μού 'λεγε ο άνθρωπος "κόψτε λιγάκι, το αμάξι ειναι εκπαιδευτικό" και έκοψα γενικώς. Το δίπλωμα βγήκε, αλλά δεν πήγα να το πάρω, ούτε έπεσα στον πειρασμό να μού το φέρουνε χέρι με χέρι στο εργοτάξιο! Μια και, ως γυνή, δεν γινόταν να ασχοληθώ (τότε, για παλιά μιλάμε) επαγγελματικά ως θηλυκός Αϊρτον Σένα, το φιλοσόφησα το πράγμα. Δηλαδή, το αυτοκίνητο το βλέπω και σαν όπλο, εκτός από χρηματοβόρο: εφορία, ασφάλειες, βενζίνες, συντήρηση, κλπ. Υπάρχουν πολλά μέσα συγκοινωνίας, στεριανά, νερένια και αέρινα, που με απαλλάσσουν από την έκθεση μιας μικρής περιουσίας στο πεζοδρόμιο! την ίδια φιλοσοφική άποψη είχε και ο πάμπλουτος παπούς μου, που δεν είχε δικό του αυτοκίνητο, ούτε καν σπίτι. Οδηγώ σε καταστάσεις εκτακτης ανάγκης, έχω οδηγήσει από τζιπάκι μέχρι μπετονιέρα και εκσκαφέα, αν θες να ξες. Αυτό που πιστέυω είναι ότι ο ΕΛ έχει ανάγκη (και) επίδειξης και τα ΜΜΜ δεν αναπτύχθηκαν επειδή πήξαν οι δρόμοι στα ΙΧ και όχι το αντίστροφο.

1.298 τεχνητή νοημοσύνη

σχετικά με την τεχνητή ευφυΐα, ήρθε στο νου μου ο αυτόματος τηλεφωνητής. Η θεια Μιμίνα, αδελφή του παπού μου, ήτανε πολύ απορρημένη με αυτο το διαολάκι που χώρεσε να μπει στη συσκευή! όσο και να της εξηγούσαμε, δεν το χώραγε ο νους της.

1.297 Γρήγορο Ποτάμι

δικτατορία, νησί των Κυκλάδων, πιάνουμε κουβέντα με κάτι ανατολίτες που γυρίζουν (καθώς λένε) ένα ντοκυμαντέρ με θέμα το ψάρεμα στο Αιγαίο. Συστηθήκαμε στα Γαλλικά, φυσικά, και θυμάμαι πολύ καλά το όνομα του σκηνοθέτη: Χάια Κόα. Οταν ρώτησα τι σημαίνει στη γλώσσα του, απάντησε «Λιβιέλ Λαπίντ» και τρόμαξα να καταλάβω, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πει το γράμμα Ρο. Αρα, Rivière Rapide, που σημαίνει Γρήγορο Ποτάμι. Το θυμήθηκα όταν διάβασα σχετικό ποστ με τα κόμματα του Ισραήλ.

μεγάλη εφεύρεση το μεταφραστήρι!

ラピッドリバー = Rivière rapide = Γρήγορο Ποτάμι

(προφέρεται Χάια Κόα στα γιαπωνέζικα)

 

1.296 ευτυχισμένο ξύπνημα

όλη νύχτα βρισκόμουν παρέα με εναν ιππότη και πολεμάγαμε τους κακούς. Εννοείται ότι και'γώ ιππότης ήμουν, αλλά πολύ νεαρός, ο μεγαλύτερος μού μάθαινε την τέχνη του φονεύειν με μια σπαθιά! Τα σπαθιά μας ήταν ακριβώς σαν αυτό που κρατάει ανεμίζοντάς το ο Μπρανκαλεόνε στα σκιτσάκια των τίτλων: τριγωνικά. 

 

Πολεμάγαμε που λες, δηλαδή δεν πολεμάγαμε ακριβώς, είχαμε στήσει καρτέρι σε μια μπανιέρα υπαίθρια όπου θα έπεφτε ο κακός, λουσμένος σε οχετό που θα έπεφτε καταρρακτωδώς παρασέρνοντάς τον. Αλλά έπεσε ο οχετός χωρίς να τον παρασύρει και πήγαμε και στήσαμε αλλού καρτέρι, όπου ευτυχώς έπεσε στα σπαθιά μας παρασυρμένος από άλλον οχετό, μικρότερης εμβέλειας.

 

Και βαράγαμε σπαθιές ξεγυρισμένες πάνω στη χοντρή του κοιλιά μέχρι που τον αφήσαμε εντελώς σέκο. Μετά από αυτό, με ρωτάει ο μεγάλος «και τώρα, πάμε για μπύρες;» αλλά ήθελα να μείνω μόνος (μόνη δλδ) και πήρα ένα χωματόδρομο και σκεφτόμουν πώς και πού να κρυφτώ, μη τυχόν μού την πέσει κανείς από τη συμμορία του κακού και με λιανίσει και μένα.

 

Πήγαινα πήγαινα ώσπου τέλειωσε το μονοπάτι και βρέθηκα σ' ένα δάσος. Επεσα και κοιμήθηκα κι ευτυχώς ξύπνησα στο κρεββάτι μου!!

1.295 ο σωλήνας

θα μπορούσες να ζεις σε ένα σωλήνα, για σκέψου το κι αυτό! και μάλιστα, αν ζούσες στο κέντρο, σε ίση απόσταση από τα δύο άκρα δηλαδή, αποκλείεται να έβλεπες φως σε ολόκληρη τη ζωή σου.. φριχτό δε θά 'τανε; ενώ τώρα εκείνοι που ζουν κοντά στις άκρες του σωλήνα μπορούν να δουν λίγο φως, να ανασάνουν λίγο καθαρό αεράκι, να νιώσουν ψιχάλες βροχής, ίσως και λίγο χιόνι αν είναι τυχεροί και φυσήξει την ώρα της χιονόπτωσης.. 

Τώρα, βέβαια, δεν ζεις σε σωλήνα ακόμα, αλλά -πού θα πάει;- θα σε στριμώξουν να χωρέσεις στο σωλήνα κι αυτό θα γίνει σιγά σιγά χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.. κι ο σωλήνας όλο και θα στενεύει, θα στενεύει, θα γίνει ένας σωληνίσκος στενός και μακρύς και ούτε όρθιος θα μπορείς να στέκεσαι πια, θα κυκλοφορείς μπουσουλώντας, ούτε φως θα υπάρχει πιθανότητα να δεις ποτέ.. καμμιά ελπίδα για ελευθερία κίνησης, καμμιά ελπίδα για ακτίνα φωτός.. και (θέλεις να) λέγεσαι άνθρωπος.. κακομοίρικο πλασματάκι, δεν είναι η μοίρα που στάθηκε σκληρή για σένα, είναι οι διαδοχικές συμφεροντολογικές επιλογές σου που σε βάλανε στο σωλήνα.. ένα σωλήνα χειρότερο κι απο το σωλήνα της αποχέτευσης, γιατί, αυτός τουλάχιστον έχει διέξοδο προς τη θάλασσα!

30 Μαΐου 2017, f/b

1.294 φακελάκια για την υγεία

Αυριο το πρωί (31 Μαΐου 2007) εγχειριζεται μια φίλη μου. Σοβαρή εγχείριση στο Οφθαμιατρείο. Την περασμένη εβδομάδα έδωσε το "φακελάκι" στο γιατρό χειρουργό, 1.000 € γι αυτόν + 200 € για τον αναισθησιολόγο. Της είπα για την ιστορία της Αμαλίας. «Δεν γίνεται να μη τα δώσω» μου είπε και τα έδωσε. Σημειωτέο ότι στο ίδιο νοσοκομείο εργάζεται ως γιατρός, με άλλη ειδικότητα, ένας στενός συγγενής της, ο οποίος αρνήθηκε να παρίσταται στην εγχείριση όταν του το ζήτησε, με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί να εμπλακεί στα "ξένα χωράφια" επειδή φοβάται για τη θέση του. 

Σήμερα μόλις (30 Μαΐου 2007), μου διηγήθηκε η παραδουλεύτρα μου ότι προ 20ετίας εγχειρίστηκε στο Ιπποκράτειο από γνωστό χειρουργό, ο οποίος εργάζεται εκεί ως τα σήμερα (30 Μαΐου 2007), στο σπίτι του οποίου δούλευε τότε. Ο γιατρός της ζήτησε φακελάκι, παρόλο που γνώριζε την οικονομική κατάστασή της από πρώτο χέρι. Μετά την εγχείριση, την απέλυσε κιόλας. 

Προσωπική εμπειρία δεν έχω ούτε για μένα (δεν έχω αρρωστήσει ακόμα) ούτε για κοντινά μου πρόσωπα που έχω φροντίσει. Δεν έδωσα και δεν μου ζητήθηκε ποτέ φακελάκι. Μια φορά, όταν ένιωσα ευγνωμοσύνη για την ιδιαίτερη περιποίηση προσφιλούς μου προσώπου στο Λαϊκό Νοσοκομείο, κέρασα ένα κουτί γλυκά.

1.293 περί πολιτικής/οικονομικής κρίσης

βρισκόμουν Λοντον το 2012, όταν ξεπήδησαν από τις κάλπες δυο νέοι άνθρωποι, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος, έτοιμοι να διώξουν τα θηρία και είπα μέσα μου "μακάρι να ενωθούν αυτοί οι δυο, ας είναι και με διαφορετικές ιδεολογίες, αρκεί να πετύχουν το βασικό σκοπό, να σώσουνε τη χώρα" και το 2015 έγινε το θάμα. Λίγο αργότερα, ήρθε η πρώτη σαγονιά με τη διαστρέβλωση του δημοψηφίσματος κι ευτυχώς που είχα προκανονισμένες διακοπές και δεν ψήφισα (τί να ψήφιζα κιόλας;) αλλά μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το πααίνει λάου λάου ο νέος, να στεριώσει και να κάνει θάματα κι έτσι έγινε: γίνανε πράματα και θάματα, που όμως μείνανε κρυφά, χαθήκανε ανάμεσα σε προσυμφωνημένα ξεπουλήματα, γιατί η χώρα -το κράτος δλδ- έχει δικό του λόγο που δεν μπορεί να αθετηθεί, αλλά ποιος τα ψειρίζει αυτά θα μου πεις. Κι όλα όσα γίνανε, θα γεννήσουν αργότερα τα αποτελέσματά τους, αν αφεθούν να γεννηθούν δλδ. Μετά ήρθανε κι άλλες δυνατές σαγονιές με τον Κουβέλη, την Παπακώστα, τον Θεοχαρόπουλο (Τζάκρη και Μεγαλοκονόμου δεν πιάνονται επειδή ήταν απλώς σχετικά ανώδυνες χαζομάρες) και δεν μπόρεσα να βρω δικαιολογία εκτός από "κακους συμβούλους". Ακόμα κι έτσι όμως, όταν σκέφτομαι την προηγούμενη κατάσταση της φρίκης που ζήσαμε με ΝΔΣΟΚ, τρέμω και μόνο στην ιδέα της επανάληψης. Αυτά.

----------------------
γράφτηκε 29 Μαΐου 2019 στο f/b

1.292 γιαγιάδες

Η γιαγιά μου η χωριάτισσα, όταν τη ρωτάγαν πόσων χρονών είναι, απάνταγε "κληρωτός του τρία" που σήμαινε πως το 1903 είχε συμπληρώσει τα 21 της χρόνια και αν ήταν άντρας θα πήγαινε φαντάρος! έτσι υπολογίζαν τα χρόνια τους οι άνθρωποι τα παλιά τα χρόνια: με τα χαρτιά της στρατολογίας. Η γιαγιά μου αυτή, λοιπόν, πέθανε πλήρης αιώνος και κάτι ψιλά, 104 χρονών δηλαδή.

Η άλλη μου η γιαγιά, η κοντέσσα, απέθανε μόλις 76 χρονών, πράγμα που σημαίνει ότι η πόλη τρώει τους ανθρώπους πιο γρήγορα.

1.291 Armani

σκετο Armani (μαγαζι που εμπορευεται καφε, κοινως καφεκοπτείο) υπαρχει σε Αθηναϊκη συνοικία πολυ πριν ιδρυθει ο ομώνυμος Ιταλικος οικος, που ειχε μηνυσει τον ιδιοκτητη (παλια) για πνευματικα δικαιωματα. Ο έλληνας ιδιοκτητης απέδειξε την ύπαρξη του μαγαζιου νωριτερα απο τον Οίκο μόδας με σχετικα έγγραφα και θα μπορουσε (αν ηθελε) να μηνυσει τον Ιταλο για τους ιδιους λογους, αλλα δεν το εκανε. Να θυμομαστε ότι, χάρη σε αυτόν το γενναιόδωρο συμπατριώτη μας, ο Οικος δεν άλλαξε όνομα.

1.290 όταν δεν υπήρχε #metoo

βγήκα πετώντας από το κτίριο γραφείων, έχοντας στο χέρι το εισιτήριο που θα με πήγαινε αεροπορικώς στη Στοκχόλμη να παραστώ στο Συνέδριο περί νοσοκομείων, κλπ, και μετά θα πήγαινα Ούμεο να βρω τα φιλαράκια μου, όταν τον είδα να έρχεται καταπάνω μου στην πολύβουη διάβαση πεζών. Ξέρεις, τότε, παλιά, οι διαβάσεις πεζών στο Σύνταγμα ήταν... αδιάβατες! κατακλυσμένες από τόσο πλήθος που σκούνταγες για να διαβείς, σαν να βρίσκεσαι μέσα σε λεωφορείο-πήχτρα. Παρόλ' αυτά, τον είδα! με κοίταξε ξαφνιασμένος εξακοντίζοντας το φιδίσιο βλέμμα που πριν απο (εχμ.. 8 χρονάκια νωρίτερα) με ειχε μαγέψει. Τι στραβωμάρα και'γώ πχια!! Ερχότανε που λες προτείνοντας χέρι για χειραψία, λες και... Νομίζοντας δλδ πως είχα μνήμη χρυσόψαρου και είχα ξεχάσει και μου είπε «α, ώστε με γνώρισες, ε;» ΤΟ ΒΙΑΣΤΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΑ; απάντησα στεντορείως και το πλήθος έστρεψε το βλέμμα να δει το τέρας που γλίστρησε τρέχοντας να χαθεί. Αυτή ήταν η μικρή μου εκδίκηση, αυτο που όλα τα τέρατα του είδους του φοβούνται: η έκθεση σε κοινή θέα των "κατορθωμάτων" τους. Εκτοτε, αν και περάσανε πάνω απο πενηντα χρονάκια, θυμάμαι τη σκηνή και γελάω. Γελάω με το χάλι ενός ανθρώπου τιποτένιου, θεωρώντας την τραυματική εμπειρία μια εμπειρία ζωής σημαντική, που μού έδειξε ότι υπάρχουν και κακοί στον κόσμο αυτόναν και η θλίψη μετακόμισε αυτομάτως πάνω του: τον λυπάμαι περισσότερο από μένα, γιατί μόνο για λύπηση είναι αυτα τα πλάσματα τα βδελυρά, που δεν αξίζουν ούτε να τα δείρει κανείς γιατι θα λερώσει τα χέρια του.

1.289 ενας σοφός ράφτης

Θυμάμαι ένα ράφτη σε μια γειτονιά, από το μαγαζί του οποίου περνούσε όλη η μαθητιώσα νεολαία ανδρικού γένους. Γέλια και χαχανητά γεμάτο το μαγαζί του κυρ Αντρέα -πεθαμένος και θαμένος από πάρα πολλά χρόνια ο μακαρίτης, μισός αιώνας και βάλε. Συμπαθής. Στέλνανε οι μανάδες τα παιδιά τους για να τους στενέψει ή φαρδύνει τα ρούχα, να τους ράψει κοστουμάκια. Εκανε και εκπτώσεις. Φροντιστήριο σεξουαλικής αγωγής το ραφτάδικο.

1.288 απαισοδοξία

υπάρχουν, δυστυχώς, μερικοί άνθρωποι που φυτρώνουν πεθαμένοι

1.287 περί παιδιών

σκεφτομαι λοιπον... κάνεις παιδια, τα μεγαλωνεις με τροπο ν' ακολουθησουν την καρδιά τους και τα "θέλω" τους.. τα καμαρώνεις που γίνονται διαφορετικά απο σένα.. εκπλησσεσαι με την πρόοδό τους, με τον (παράξενο για σένα) τρόπο ζωης τους, με τα όσα έχουν καταφέρει.. και τα σκασμένα θέλουν να σε αλλάξουν!.. Μυστήρια που είναι η ζωή λέμε...

---------------

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 29/5/2014 στο f/b

1.286 φόβος - βία

Κανονικα, η γνωση του αναποφευκτου τελους μας, θα επρεπε να μας κανει σοφοτερους και περισσοτερο ανεκτικους, γλυκεις και αγαπησιαρηδες, αλλά μάλλον στο βρόντο παει αυτη η γνωση, μια και συμπεριφερομαστε λες και θα ζουμε αιωνιως...

Ειναι σαν να μας υπαγορευει ο φοβος του θανατου να εκμεταλλευτουμε τη ζωη για να κανουμε οσο περισσοτερο κακο μπορουμε. Φρικη.

1.285 Γιέλινεκ

έντρομη και με διαρκή ναυτία συνεχίζω να ξεκοκκαλίζω το δεύτερο (έχοντας αφήσει ένα μεγάλο διάστημα από το πρώτο που διάβασα, την “πιανίστρια”) από τα 4-5 βιβλία (που ψώνισα μονοκοπανιά) της Ελφρί(κη)ντε Γιέλινεκ με τίτλο “οι αποκλεισμένοι” και θα μου πεις “γιατί τα διαβάζεις, αφού σε κάνουν να νοιώθεις τόσο δυσάρεστα” και σου απαντάω αμέσως ότι τα ψώνισα από περιέργεια, να μάθω τί μυστικό κρύβουν τα βραβεία Νόμπελ, γιατί γίνεται κάποιος νομπελίστας (ή νομπελίστρια βέβαια) και θα συνεχίσεις μάλλον να ρωτάς “κι επειδή τα πλήρωσες πρέπει κιόλας να τα διαβάσεις” και θα σου απαντήσω ότι προτού τα χαρίσω ή τα “ξεχάσω” σε κάνα παγκάκι να ξέρω τουλάχιστον, να μάθω, τι είχε στο νου της όταν τα έγραφε, (τσάφ! απότομη φλασιά στο μυαλό τώρα δα) αν αποτύπωνε μια κατάσταση υφιστάμενη ήδη στη χώρα της ή και στον κόσμο (την άνοδο του φασισμού δηλαδή) αν διέβλεπε και περιέγραφε καταστάσεις ή αν ήθελε/επεδίωκε να τις προκαλέσει και μετά από αυτό το παραλήρημα τρέχω ξανά στο κρεββατάκι μου να απολαύσω έναν ήρεμο αποτοξινωτικό ύπνο, περιμένοντας μια εύλογη συζήτηση μαζί σου (ή με οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για το θέμα, εννοείται) μήπως βγει κάποιο συμπέρασμα, αν αξίζει να βγει συμπέρασμα κιόλας

-------------------

ΣΗΜ. γραφτηκε το 2018, 28/5

1.284 καρχαρίες της στεριάς

βλέπω (εδωμέσα και αλλού) να καταφέρονται πολλοί άξιοι άνθρωποι εναντίον των τηλεοπτικών καναλιών και των πολλών και διαφόρων και μυστηριωδών αποχρώσεων δημοσιογράφων, παρουσιαστών (τιβι-περσόνων γενικά) και να αναπτύσσουν επιχειρήματα εναντίον τους και θλίβομαι που τόση ενέργεια άξιων ανθρώπων πάει στα χαμένα. 

Κρίμα να δυσκολεύονται να πατήσουν ένα κουμπάκι που γράφει OFF. Η συνηθισμένη δικαιολογία/αιτιολογία είναι ότι ξεστραβώνουν κόσμο που παρακαλουθεί τιβι, αλλά εμένα δεν με πείθει γιατί αν έπαυαν να βλέπουν τα γελοία αυτά πράγματα (που εκθέτουν εδωμέσα κι έτσι τα μαθαινω και'γω και θυμώνω) ίσως να καλυτέρευε κάτι. 

Ισως το αναμάσημα της βλακείας (έστω και πολεμώντας τη) τη δυναμώνει, γίνεται (αρνητική μεν, αλλα πάντα) διαφήμιση και τρέχουν κι άλλοι πολλοί να χαβαλεδιάσουν (τάχα και δήθεν) και αυτός είναι ο στόχος των καρχαριοκαναλαρχών: η αγία Τηλεθέαση.

1.283 Λάμιες

θέλω να γράψω για τις Λάμιες, αυτές τις τρομαχτικές γυναίκες των παραμυθιών που όταν ήταν ξύπνιες είχανε τα μάτια κλειστά κι όταν κοιμόντουσαν είχαν ανοιχτά τα μάτια, αλλά διστάζω. Τρώγανε μικρά παιδιά, τα κάναν μια χαψιά, κάνανε κι άλλα πολλά πράματα να σου παγώνει το αίμα, τόσο κακές λέμε.

1.282 το ΜΗΝΥΜΑ

σκεφτομαι να διαλογιστω πανω στο ΜΗΝΥΜΑ, αυτο που μερικοι λαβαινουν και μερικοι αλλοι χανουν, ενα μηνυμα που αλλού χάνεται και αλλού βρίσκεται, αλλού πατά κι αλλού πατώνει, ενα μηνυμα χωρίς ταχυδρόμο, γιατί, όλοι το ξερουμε νομίζω, ο ταχυδρόμος πέθανε στα 18 του χρόνια κι ηταν αυτος η αγαπη μου-ου-ουουου... Αλλά μη ξεχάσω το μηνυμα, αυτο το μηνυμα που καλυτερα λεμε να μεινει εκει που βρισκεται γιατί αμα κανει πως ζυγώνει θα βγει με ωροσκοπο Ζυγο και κάπου θα ειναι λειψό στο ζύγι...

 

Λοιπον, τί λεγαμε; ααα.. για το μήνυμα! ποιο μηνυμα; αυτό που δε θέλει νά'ρθει, όλο κάνει κόνξες, νάζια δηλαδή για τους μη επαϊοντες, για όσους δεν ξερουν κόνξα τι θα πει... Αυτα λοιπον, αρκετα σκεφτηκα για το μηνυμα και τίποτα δεν βγήκε... ή μηπως βγηκε; από πού να βγει; απο την πόρτα ή απο το παράθυρο; αυτό είναι ένα καλό δίλημμα. Τελικά, σκέφτηκα πολύ για το μηνυμα και μηνυμα δεν ελαβα ακομα -ούτε απο το υπερπεραν, αλλά ούτε κι από την παρούσα κατάσταση.. απροπο.. τώρα που το θυμήθηκα:

--Κατάσταση!!!

--Παρούσα!!!

---------------------------

(2014)

1.281 μνημόσυνο στην αράχνη

ειχαμε ενα φυτο "αραχνη" πολυ σπανιο για Ελλαδα. Μετακομιζαμε περα-δωθε, αλλα καθε φορα εβρισκε το χωρο του, που λενε. Ειχε γινει ολοκληρο θηριο, πάνω από ενάμισι μέτρο! Οταν μετακομισαμε Αθηνα, παει, παπαλα... Κιτρινισε και ξεραθηκε το κακομοιρο.

1.280 περί της βίας στα Παν/μια

στην εποχή μου, οι ΕΚΟΦίτες πετροβολούσαν τους φοιτητές. Ενας φίλος κουβαλούσε μαζί του τη σχολική του τσάντα γεμάτη με ιατροφαρμακευτικό υλικό (οξυζενέ, ιώδιο, γάζες, κλπ) και ακολουθούσε απο κάποια απόσταση, ώστε να βοηθάει τυχόν τραυματίες. Τελικά, την επόμενη μέρα, πρωτοσέλιδο έγινε ο φίλος μου: φωτό με σπασμένο κεφάλι στο νοσοκομείο. Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ χειρότερες, όπως μπορείς να καταλάβεις. Μετά απο αυτά, ήρθε η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Τώρα, τι να περιμένουμε;

1.279 εξετάσεις

θυμαμαι που ειχα κοπει στις εξετασεις κι έκανα άλλα σχέδια για το μέλλον: να μαθω πολλές ξενες γλώσσες, να εχω μια δουλειά που να με αναγκάζει(!) να ταξιδεύω, τέτοια που μου αρέσαν πραγματικά, αλλά έγινε το θαύμα και περασα με τους επιλαχόντες. Καλά ήταν. Στη συνεχεια, προσπαθησα να μη στηθω πίσω απο ενα γραφειο να πατάω σφραγίδες, και εμαθα γλωσσες, και ταξιδεψα, και απ' όλα. Δεν εκπληρωσα το ονειρο της μανας που με ηθελε να δουλευω σε τραπεζα(!!!) αλλα πολύ αργοτερα με καταλαβε

1.278 λες να κέρδισα βραβείο Νομπελ;

Δέχτηκα τόσα συγxαρητήρια που αδυνατώ να τα μετρήσω λέμε.. και διερωτώμαι.. αν κέρδιζα -λέμε: ΑΝ- το βραβείο Νομπελ (για κάποιο λόγο σημαντικό ή και ασήμαντο, κάτι σαν Νομπελ Ειρηνης π.χ. ή Νομπελ ταχυκαρδίας) αν λοιπόν πάγαινα στην ακαδημία εκεί που τα δίνουν αυτά τεσπα τα βραβεία τα διασημα και αναγνωρισμένα διεθνώς ως κάτι τι καλό.. αν λοιπόν.. αποκλείεται να λάβαινα τόσο μεγάλο αριθμό συγχαρητηρίων! Γιατί τα έλαβα; Επειδή δεν έκανα απολύτως τίποτα.. νάθινγκ στα φραγκοχιώτικα. 

 

Φυσικά, θα μπορούσα να τα αρνηθώ, αλλά δε λέει.. θα με παίρναν με τις λεμονόκουπες -ή τις πορτοκαλόκουπες για να είμαστε απολύτως κορέκτ, μια και οι πορτοκαλόκουπες έχουν κατακυριεύσει το περιβάλλον της κουζίνας. Στίβω και στυβω και ξαναστύβω, ευτυχως με ηλεκτρικο στιφτήρι.

 

Ε, λοιπόν δεν φανταζόμουν πως είναι τόσο εύκολο -απλουστατο!- να γίνεις γιαγιά! Δε χρειάζεται να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι. Δοκιμάστε το κι εσείς, να δείτε!

----------------------

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 27 Μαΐου 2014