1.537 εισαγωγικες εξετάσεις

το καλοκαιρι με τις προετοιμασιες για εισαγωγικες εξετασεις ήτανε το καλυτερο, επειδη η μανα μου σεβοτανε το διαβασμα και δεν με εστελνε δεξια-αριστερα για θεληματα. Υπηρχανε βεβαια άλλα εμπόδια, επειδη τοτε ακριβως σκαβανε διαδοχικα ολα τα συνεργεια (ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερο, αποχετευση) κι εβαζα μουσικες στη διαπασών για να μπορω να συγκεντρώνομαι. Η μανα μου διαφωνουσε με τις σπουδες, η επιθυμια της ήτανε να διοριστω σε καμμια Τραπεζα, αλλα ευτυχως ειχα πατέρα οξυδερκή για στήριγμα!

1.417 εντεκάχρονος εργένης

σπούδασε χάρη στη μάνα του, που ζαλωνόταν κλάρες ή βελανίδια -ανάλογα την εποχή- να τα πουλά και να του στέλνει τα λεπτά για να βγάλει το Γυμνάσιο, εντεκάχρονος εργένης, αλλιώς θά 'μενε στα πρόβατα όπως ήθελε ο πατέρας του. Πόσες τύχες ανθρώπων αλλάξαν χάρη σε μερικές μανάδες...

αλλουνού πάλι, η μάνα κατάστρεψε τη ζωή του, στέλνοντάς τον να σπουδάσει στην Ευρώπη όπου δημιούργησε οικογένεια ενάντια στις επιθυμίες της μάνας, που κατάφερε να τού τη διαλύσει, να τον φέρει πίσω ανεπρόκοπο και σπάταλο με την πατρική περιουσία, μαγκούφη και "άτυχο" σε φιλίες και έρωτες, με τελική κατάληξη την φυλακή... Υπάρχουν μάνες και Μάνες.

1.392 ανάμνηση σεισμών του 1953

αποφράδες ημέρες: η Αρετή στο σπίτι μας, η μάνα της στο νησί, η Αρετή να πηδάει και να δέρνεται και να ξεμαλλιάζεται φωνάζοντας "αχ, μάνα μου, μάνα μου!" κι εμείς τα παιδιά να μη καταλαβαίνουμε Χριστό που λένε, μονάχα αργότερα, όταν γύρισε ο πατέρας από τη δουλειά μάς εξήγησε τι είναι σεισμός. Ακούστηκαν πολλά τότε, ότι άνοιξε η γη και κατάπιε ένανε μαζί με το γάϊδαρό του, ότι η στράτα του Αργοστολιού ισοπεδώθηκε και δεν εγνωριζόταν τίνος είναι τα σπίτια αφού σπίτια δεν υπήρχανε πια ούτε και πόρτες. Πάντως, το κρυστάλινο σερβίτσιο του ούζου της προγιαγιάς μου εσώθηκε συσκευασμένο καλά όπως ήτανε και κάποιος το εβρήκε το κουτί το ξύλινο και το πήγε στη γιαγιά μου κι αυτή τό'δωσε στη μάνα μου κι εκείνη σε μένα και'γώ στην κόρη μου τη μεγάλη κι έτσι υπάρχει ως τα σήμερα αυτό το κομψοτέχνημα με τα κολονάτα ποτηράκια και το μακρουλό καραφάκι. Α! στα Ομαλά, εσώθηκε ο τοίχος με το μπαλκόνι, όπου εκαθόταν η οικογένεια της γιαγιάς μου τα καλοκαίρια που παραθερίζαν εκειπέρα τον προπερασμένο αιώνα. Τον φωτογράφισα το 1964 που επισκέφτηκα για πρώτη φορά το νησί.

1.388 τα πεφταστέρια

Είχα μια μανία με τον ουρανό κι ακόμα την ψιλοέχω, αλλά τί να δω πια μέσα από τις αντανακλάσεις των φώτων της πόλης; Ο ουρανός φαίνεται ομιχλώδης, ένα θαμπό πράγμα πηχτό σε χρώμα ακαθόριστο, σαν ξεβαμμένο πορτοκαλί. Ούτε γαλαξίες, ούτε αστέρια, ούτε τίποτα που να εξάψει τη φαντασία, άσε που όλα σχεδόν μας τα έχουν εξηγήσει οι σοφοί ερευνητές και πάει, τό 'διωξαν το μυστήριο. Εκείνο το μυστήριο που έπλαθε αλλόκοτους κόσμους με παράξενους χάρτες, με ωκεανούς από γάλα και μωβ λιβάδια γεμάτα πράσινες αγελάδες. Εκείνο το μυστήριο που δεν άφηνε το βλέμμα να ξεκολλήσει από τους αστερισμούς. Σήμερα, πάνε κι οι αστερισμοί πάει και η φαντασία και το μυστήριο κι αν ξεχωρίσω κάπου κάποτε ένα αστεράκι από την ουρά της Μεγάλης Αρκτου, τυχερή θα είμαι. Τότε λοιπόν, όταν φαινόντουσαν τα πεφταστέρια στον αυγουστιάτικο ουρανό, «διάττοντες είναι» έλεγ' ο πατέρας και τρέχαμε να δούμε τι σημαίνει η λέξη, η Αρετή έλεγε ότι μια ευχή που γίνεται ακριβώς τη στιγμή της πτώσης του αστεριού "πιάνει", εμείς της λέγαμε πως δεν πρόκειται περί αστεριών και βγάζαμε τα στρώματα να κοιμηθούμε στη βεράντα. Ο πατέρας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η Αρετή κοντεύει τα εκατό και ζήτημα είναι αν θα προλάβω να τη δω ζωντανή και φέτος, οι διάττοντες συνεχίζουν να εισέρχονται στη δική μας ατμόσφαιρα αλλά ακόμα δεν βρήκα ποια ευχή θα ήταν καλό να κάνω...

(γραμμένο στις 13 Αυγούστου 2007)

1.319 διαλέγοντας ωραιότερη πλευρά

το "καλέ" και το "αμέ" τα πρωτοάκουσα στο σχολείο κι όταν τα μετέφερα στο σπίτι ο πατέρας μού εξήγησε ότι υπάρχουν ένα σωρό τρόποι να εκφράζεται κανείς, ωραιότερα και πιο σωστά, δεν μου είπε "μη τα λες αυτά", απλώς μου έθεσε υπόψιν και την ωραιότερη πλευρά ώστε να διαλέξω -και διάλεξα! (τα χρησιμοποιώ αραιά και που, αν θέλω να αστειευτώ ή τα βάζω στο στόμα ενός/μιας ήρωα/ηρωίδας μου)

1.254 όταν δεν υπάρχουν λόγια

θυμηθηκα τοτε που ανακοινωθηκε απο το ραδιοφωνο ο θανατος (η εκτελεση δλδ) του Πατρίς Λουμούμπα, που ξέσπασα σε κλάμματα γοερά. Ητανε μεσημέρι κι ετοιμαζόμαστε να καθησουμε στο τραπέζι για φαγητό, "δεν πεινάω", ειπα και πήγα να κλειστώ στο δωμάτιό μου. Κάποια στιγμή, ο πατέρας χτύπησε την πόρτα, μπήκε και μ' αγκάλιασε όπως ήμουν καθιστή στο γραφειάκι μου, απο τους ώμους, "τι γίνεται πατέρα; τι συμβαίνει; γιατί;" ρώτησα. Με έσφιξε πάνω του αμίλητος και τότε κατάλαβα ότι, για μερικά αποτρόπαια πράγματα που γίνονται στον κόσμο, δεν υπάρχουν απαντήσεις ή υπάρχουν απαντήσεις που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια.

1.195 ενθουσιασμοί αναγνώστριας

όταν είχα διαβάσει το βιβλίο του Σόμερσετ Μωμ για τον Γκωγκέν είχα καταγοητευτεί, ονειρευόμουν μια ζωή παρόμοια, εκτός από την τραγική κατάληξή της, μια ζωή γεμάτη ταξίδια, εξερευνήσεις, ζωγραφική και διαρκή κίνηση, έτσι είχα σκεφτεί να γίνω ασυρματίστρια, το μόνο πράγμα που μου αρνήθηκε ο πατέρας μου πείθοντάς με ότι θα ήταν καλύτερα να ταξιδεύω όποτε θέλω και να μη δεσμευτώ μέσα σε ένα καράβι.

1.050 το σκάκι

και που λες, εκει γυρω στα εννιά μου, με έστρωσε κάτω ο πατέρας να μάθω σκάκι. Ζορίστηκα αρκετά γιατί ήμουν κινητικό παιδάκι, όλο έτρεχα και σκαρφάλωνα, καμμιά σχέση με τα καλά κοριτσάκια που αναφέρονται στις καλές ιστορίες για παιδιά. Εμένα ήρωές μου ήτανε ο Ρομπέν των Δασών, ο Ιβανόης, ο Κόκκινος κουρσάρος και άλλα φοβερά πλάσματα με τα οποία έκανα παρέα στα όνειρα και στα παιχνίδια μου. Πες πες όμως, με κατάφερε να προσπαθησω να αφοσιώνομαι κάθε απόγευμα, στην αρχή για μισή ωρίτσα, μετά για μια ολόκληρη ώρα (φοβερο κατόρθωμα!) μέχρι που στο τέλος βρηκε το μπελά του ο άνθρωπος γιατί δεν ξεκόλλαγα απο το σκάκι, που θέλει βεβαιως δυο παίχτες!! θα βλαστημησε την ωρα και τη στιγμη που με μαθαινε λεμε (υποθέτω φυσικά, γιατι ποτέ δεν εφερε αντίρρηση για μια παρτίδα) Κάπως ετσι εμαθε να δουλεύει το μυαλό, να φέρνει βόλτες που λένε και να μη στεκεται σε μια μοναδικη λύση: τα πράγματα εχουνε πολλες και διαφορετικες οψεις, ανάλογα απο πού τα βλέπει κανεις. Αυτά.

____________________

ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτοπου στο f/b, 24/11/2022

1.023 Ο φόβος φυλάει τα έρημα ή τα… ελέγχει;

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια πολύ πολύ παλιά εμπειρία μου: 

Ημουνα δεν ήμουνα τεσσάρων χρόνων όταν είχα πάει με τους γονείς μου διακοπές σ’ ένα νησί. Ενα βράδυ οι γονείς ήταν με την παρέα των φίλων τους σ’ ένα ταβερνάκι και’γώ έπαιζα με άλλα παιδάκια πιο πέρα. 

Επειδή όμως ήμουνα η πιο μικρούλα, τα παιδιά ήθελαν να με ξεφορτωθούν κι έφυγαν να παίξουν μακρύτερα, πίσω απο ένα τοίχο, λέγοντάς μου πως αν πάω μαζί τους -πίσω απ’ τη γωνία δηλαδή- θα με φάει ο… μπαμπούλας! 

 Λυπημένη πολύ, πήγα κοντά στους δικούς μου κι ο πατέρας μου με ρώτησε γιατί δεν παίζω με τ’ άλλα παιδιά. Του είπα για τη γωνία και το μπαμπούλα, με πήρε απ’ το χέρι για να πάμε μαζί να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα -τι συμβαίνει «μετά τη γωνία» δηλαδή… 

 Οση εμπιστοσύνη κι αν ένοιωθα προς τον πατέρα μου, πλησιάζοντας τη γωνία έτρεμα απο φόβο! Σέρνοντας σχεδόν φτάσαμε. Εκλεινα τα μάτια μου φοβούμενη αυτό που πιθανά ν’ αντίκρυζα… 

Ενα μικρούτσικο παιδάκι ήμουν! Φτάσαμε τελοσπάντων κι ο πατέρας μου είπε να μη φοβάμαι και ν’ ανοίξω τα μάτια να δω. 

Ανοιξα τα ματάκια μου κι αντίκρυσα ένα περιβάλλον παρόμοιο μ’ αυτό που υπήρχε πριν την περίφημη «γωνία»… Ηρέμησα τότε κι αυτή η ηρεμία μ’ ακολουθεί σ’ όλη μου τη ζωή! 

Συνειδητοποίησα πολύ αργότερα πως ΤΟΤΕ είχα ξορκίσει το φόβο μου όχι μόνο για τη «γωνία» του τοίχου, μα και κάθε φόβο που θα δυσκόλευε στο εξής τη ζωή μου… 

 Εδιωξα το φόβο απο μέσα μου μ’ αυτή την απλή πράξη -την πράξη του καλού μου πατέρα! Του το χρωστάω και του το έχω πει… 

 __________________ 

 σχόλιο στο παλιό φόρουμ του Pathfinder, 3 Σεπτεμβρίου 2002, 11:14 από rodia