1.653 τσιμέντο στην Ακρόπολη!

εκεί που περιμέναμε να διορθώσει η φθορά (και η Πολιτεία να επανορθώσει) το λάθος με μια επίστρωση αντάξια του μεγάλου Δασκάλου... την πατήσαμε! η φθορά --όχι απλώς επισκευάστηκε ώστε να διατηρηθεί η ελπίδα ξηλώματος, κάποτε, όταν θα "υπάρξουνε λεφτά"-- τσιμεντώθηκε πιο γερά για να αργήσει να ξαναφθαρεί. Οσο για το σεμνό μουσειάκι πάνω στο Βράχο, προφητεύω ότι θα γίνει καμπινέδες και μαγαζια με τσολιαδάκια.

1.641 1.000 προσχέδια

η αλήθεια ειναι ότι κάποτε είχα σιάξει περί τα 1.000 προσχέδια για ένα σπιτι δικο μου, όταν διάλεξα μία την υπέβαλλα για οικοδ. άδεια, αλλά μετάνιωσα και, οταν με ειδοποίησαν "τι γινεται; αν δεν ερθετε για έλεγχο των στοιχειων, θα καταστραφούν" δεν πηγα να πάρω πίσω! σπίτι και αυτοκινητο ητανε τεράστιες δεσμεύσεις, ασήκωτες (για μένα)

1.073 κινέζικο στιλ αλά ελληνικά

παλιά, είχα επισκεφτεί (μετά από ειδική άδεια) το εργοτάξιο του Δημοτικού Νοσοκομείου της Βιέννης, που χτιζόταν όλο προκατασκευή. Οι ηλ/μηχ/κές μακέτες ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, με πολλά στοιχεία (τοίχοι, κλπ) υπό κλίμακα 1:10, όπου δεν ξέφευγε ούτε χιλιοστό η ακρίβεια κατασκευής. Στην πράξη, έβλεπα και "κούμπωναν" μεταξύ τους τα οικοδομικά στοιχεία, όπου είχαν ήδη τοποθετηθεί τα ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, κλπ δίκτυα, και έμενα κάγκελο! Τεράστιοι γερανοί εκτελούσαν ασκήσεις απόλυτης ακρίβειας δεκάτου του χιλιοστού.

 

Μερικά χρόνια νωρίτερα, είχα βρεθεί στη Γκρενόμπλ όπου εφαρμοζόταν ήδη το σύστημα προκατ σε εργατικές πολυκατοικίες: ακρίβεια και τεχνική στο φουλ. 

 

Ετσι, όταν είδα προχτές τις κινεζικες μπουλντόζες-χορεύτριες στα χωράφια, αναγνώρισα την ελληνικής πατέντας πολυπραγμωσύνη. ΗΜΑΡΤΟΝ λέμε πχια. ΗΜΑΡΤΟΝ!!!

1.017 τολ ονειρεμένο

μια φορά σχεδίασα ένα σπίτι για ένα συνάδελφο που είχε κάνει γερό μπαγιόκο δουλεύοντας στα ξένα αλλά είχε απομακρυνθεί από το αντικείμενο της δημιουργικής εργασίας και μου ζήτησε να του σιάξω ένα σπιτάκι με όλα τα μέσα ενεργειακής εκμετάλλευσης, ήλιο, αέρα, κλπ, κι έτσι έγινε και ήμουν πολύ ευχαριστημένη που κατάφερα να το σιάξω και οικονομικό κατασκευαστικά, μονάχα τέσσερα γωνιακά υποστυλώματα χρησιμοποίησα και διαμόρφωσα εσωτερικά επίπεδα για τις διάφορες λειτουργίες, ένα σπίτι κόσμημα λέμε, αλλά ενώ του άρεσε και -υποθέτω ότι- κατάλαβε τη λειτουργικότητά του, αποφάσισε τελικά να κατασκευάσει ένα εξάμβλωμα με 13 στύλους, μπόλικους τοίχους, μια κατασκευή "παραδοσιακή" επειδή έπεσε έρμαιο των ιδεών και παροτρύνσεων φίλων του περί του "που πα ρε καραμήτρο" και "εσύ θα φέρεις το πάνω κάτω, μη χέ δηλαδή" και κατάλαβα ότι ο έλληνας πολλά ξέρει να λέει και να φαντάζεται αλλά τη στιγμή της μεγάλης απόφασης λακκίζει και ακολουθεί την πεπατημένη οδό της "σιγουριάς" και της αποβλάκωσης, την οδό "των πολλών" από όπου δύσκολα ξεφεύγει κανείς και έτσι δύσκολο το βλέπω να ξεφύγουμε ακόμα κι εμείς οι λίγοι και για τούτο δεν απόχτησα σπίτι δικό μου ποτέ παρά μετακομίζω μονάχα, αλλά πού θα πάει, θα το στήσω μια μέρα το τολ των ονείρων μου στο χωραφάκι κοντά στη θάλασσα με το βουναλάκι από πίσω (2007, f/b)