923. κομματάκι κομματάκι...

σε χρόνο ανύποπτο, τότε που άρχισαν να ανθίζουν οι διάφορες ειδικότητες στις διάφορες επιστήμες και ιδίως στην Ιατρική, κάποιος σοφός άνθρωπος μου είχε πει «αλλίμονό μας...» την ώρα που, ως νέος αισιόδοξος άνθρωπος, διατύπωνα την ελπίδα ότι «τώρα ανοίγει ο δρόμος να νικηθούν όλες οι ασθένειες», κλπ κλπ.

 

Σκέφτομαι όλο και συχνότερα αυτό το: «αλλίμονό μας...»

 

Κομματάκια κομματάκια έγινε το σώμα του ανθρώπου, αλλά η γιατρειά δεν γίνεται κομματάκι κομματάκι...

830. ο γιατρός μας

εμείς είχαμε γιατρό τον κύριο Ελπη, που γραφόταν Ελπις από το Ελπιδοφόρος και είχε το ιατρείο του στην οδό Βουκουρεστίου σε μια προπολεμική πολυκατοικία, στο ισόγειο της οποίας υπήρχε ένα μικρούτσικο μαγαζί με πλεκτά, η Μοντέλια. Το ιατρείο είχε ένα μεγάλο διάδρομο γεμάτο με αντίγραφα αρχαίων μικρών προτομών και πολλά και διάφορα πετρώματα, που τα χάζευα όσο περιμέναμε να μας καλέσει στο γραφείο του, γιατί ήμουν πολύ μικρό παιδάκι για να πηγαίνω μονάχη στο γιατρό. Μέσα στο γραφείο του γιατρού υπήρχε μια τεράστια βιβλιοθήκη, όλοι οι τοίχοι ήταν γεμάτοι βιβλία, και η ατμόσφαιρα εκεί μέσα ήταν γλυκειά και σκοτεινή με μοναδικό φως τη λάμπα πάνω στο γραφείο, ένα βαρύ τεράστιο έπιπλο. Μόλις μπαίναμε, ο κύριος Ελπης μας καλωσόριζε με ένα χαμόγελο ίσαμε τα αυτιά, που ήταν ελαφρώς πεταχτά. Ηταν μάλλον κοντός, στο ύψος της μάνας μου, γύρω στο 1,65, κι αυτό τον έφερνε πιο κοντά μου. Στο γιατρό δεν πηγαίναμε για ψύλου πήδημα, αν και όταν μεγάλωσα πήγαινα συχνά για κουβεντούλα όταν ο δρόμος με έφερνε να περάσω από την οδό Βουκουρεστίου. Η αλήθεια είναι ότι δεν συναντούσαμε άλλον άνθρωπο να περιμένει το γιατρό και είχα διαμορφώσει την πεποίθηση ότι δούλευε μόνο για μας! Ο γιατρός μας λοιπόν, με έσωσε από τη φοβερή αδενοπάθεια που θέριζε την εποχή εκείνη, έσωσε και τον πατέρα μου και τη μάνα μου από δικά τους ξαφνικά παθήματα γιατί είχε πάντα στη μαγική του τσάντα τα θαυματουργά απολύτως απαραίτητα φάρμακα και ενέσεις. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η βελούδινη φωνή του. Εδω και πολλά χρόνια βρίσκεται κάτω απο το χώμα και, όταν με βαστούσαν τα πόδια μου, επισκεπτόμουν τον ταφο του για να καπνίσω μαζί του ένα τσιγαράκι, όπως έκανα και στον τάφο της γιαγιάς μου. Αυτά όλα χάθηκαν με το ΕΣΥ, που υποτίθεται ότι θα βελτίωνε την υγεία όλων, αλλά έκανε επαγγελματίες τους γιατρούς από λειτουργούς υγείας που ήταν, όπως άλλωστε συνέβη και με τους δασκάλους. Σήμερα, έχω επίσης το γιατρό μου, που τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Δεν ανήκει στο ΕΣΥ και η επίσκεψη κοστίζει 10-20 ευρά, αναλόγως, συν ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκκο ή ένα μπουκαλάκι τσέρυ από την παραγωγή μου. Ο καλός γιατρός δεν είναι ο ακριβός επαγγελματίας, είναι πάνω απόλα άνθρωπος.