1.177 ενα αξέχαστο ταξίδι!

 ενα θρυλικό στρατιωτικό αεροπλάνο Dacota, σαν κι αυτό που ταξίδεψα Ρόδο-Αθήνα με τους γονείς μου το 1949.
Τα καθίσματα ήτανε τοποθετημένα με την πλάτη στα πλευρά του σκάφους και στερεωμένα εκεί με αλυσίδες. Κάθε τόσο αναπηδούσαν ή τσουλάγανε προς την απέναντι πλευρά. Εννοείται ότι οι περισσότεροι επιβάτες ξερνάγαμε ακατάπαυστα σε λευκές χαρτοσακκούλες μέχρι να φτάσουμε στην Τανάγρα σκέτα ερείπια.
Αξέχαστο ταξίδι!!

1.176 ο ξυρός, το ξυράφι, η ξηρά και η... ξερή ακμή!

«ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς» (Όμηρος, Ιλιάδα, Κ 173)
η έκφραση «επί ξυρού ακμής» ~ «στην κόψη του ξυραφιού» λέγεται για κάποιον που αντιμετωπίζει κίνδυνο, που προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία του μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

παράδειγμα1. επί ξυρού ακμής (βρίσκεται) η κυβέρνηση μετά τα πρόσφατα σκάνδαλα. 

παράδειγμα 2. ακροβατεί επί ξυρού ακμής.
---------------------
ΠΡΟΣΟΧΗ!! ο ξυρός ουδεμία σχέση έχει με τον... ξηρό! (και την ξηρά, φυσικά) παρόλαυτά όμως άκουσα να λέγεται απο ανθρωπο που εκτιμώ "επί ξηράς ακμής"(!!!) φράση που για ενα νεο παιδι π.χ. δειχνει να αναφερεται σε κάποια ξηρά ή σε κάποια ακμή που είναι ξερή και όχι... μαλακιά(!) υποθέτω.
---------------------
με την ευκαιρία, θυμήθηκα μια διαδικτυακή διαφωνία που είχα παλιά, στον πρώτο καιρό του διαδικτύου, με κάποια κυρία λογοτέχνιδα για τη φράση «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν», την οποια φράση η (πολυεκδοθείσα) κυρία αυτή με είχε διορθώσει γράφοντας ολόκληρο... "εξάψαλμο"(!!) ισχυριζόμενη οτι δεν πρόκειται για κέντρα (το κεντρο, τα κεντρα) αλλά για κεντρί(= η κέντρα, της κέντρας!!) και ήθελε Ν στο τέλος, δηλ. "σκληρόν προς κέντραΝ λακτίζειν" Ημαρτον δηλαδή λέμε. Τότε είχα σκαρώσει το τραγουδάκι περί του "μικρού μου Νι".

1.175 αναζητώντας τον Ντ' Ανούντσιο

προχτές, αφού άκουσα στο γιουτούμπ το θεατρικό έργο "ονειρο ενος ανοιξιατικου πρωινου" του Ιταλού συγγραφέα Γκαμπριέλε Ντ' Ανουντσιο, ψάχνω στο διεθνώς καταξιωμένο ψαχτήρι, το αγαπημένο google, και πέφτω πάνω στην ανακοίνωση του πολυδιαφημισμένου (ως αξιόπιστου) ΑΙ και βρίσκω την ανακοίνωση:

«Επισκόπηση AI Το «Όνειρο ενός ανοιξιάτικου πρωινού» δεν φαίνεται να είναι γνωστός τίτλος έργου του Γκαμπριέλε Ντ' Αννούντσιο, αλλά πρόκειται για μια περιγραφή πιθανώς εμπνευσμένη από την ανοιξιάτικη φύση που υμνείται σε πολλά έργα του. Ο Ντ' Αννούντσιο ήταν Ιταλός ποιητής, δραματουργός και δημοσιογράφος, γνωστός για τα λογοτεχνικά του έργα και τον εθνικιστικό του ρόλο, οπότε ίσως η φράση αφορά ένα συγκεκριμένο ποίημα ή πεζό κείμενο που δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμο με αυτόν τον τίτλο.»
εεισυνάπτω και την εικόνα που αποτύπωσα με σκρίνσοτ
--------------------
ΣΗΜ. όποια/ος θέλει να ακούσει το (δραματικο, διαρκεια: μια ωρα) εργο το βρισκει εδω-->> https://youtu.be/EIrxlEMmlFk?si=IlakRTxihZRqS0u8

1.174 τώρα στα γεράματα... αποδιοπομπαία γίδα!

 

 

 

Μετά απο ...εχμ, να λογαριασω... 2025-1995=30 ... ολογράφως τριαντα, ΝΑΙ, ΤΡΙΑΝΤΑ!!! ολοκληρα χρονια στο διαδίκτυο, βρέθηκε ενας τόπος να με εξοστρακισει, εξορίσει, (όπως θες πέστο για) απο τα μελη του. Μάλιστα, όσο κι αν είναι απίστευτο. Εμένα, το καλό παιδί, το κορίτσι που τηρώ ευλαβικά (και διαδιδω και ενημερωνω σχετικα) τους κανονες της επικοινωνιας στα δικτυα, βρέθηκε ενα δικτυο (που θελει ή/και νομιζει ότι είναι) κοινωνικό, το φουμπούκιον, (ελληνιστί facebook) να με εξωπετάξει.

Φυσικά, μπορεί να μη το κατάλαβε καν, να έγινε εν αγνοία του, που λένε, και αυτό θα το μαθω εν καιρω. Ο χρονος τα γιατρευει όλα, ίσως γιατρεψει και αυτη την πληγή... ΜΠΟΥΑΧΑΑΑΑ... ΚΛΑΨ ΛΥΓΜ (πεφτω στα πατωματα τωρα 

Ζητώ συγγνώμη απο τα φιλαράκια εκειπέρα, ισως να λαχτάρησαν με την απουσία μου, ίσως και να μη την πήρανε χαμπάρι, ποιος ξερει... Ενημερωνω παντως, δια παν ενδεχόμενον(!) ότι --->>>

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΗ και εύχομαι τα καλύτερα για όλους!!

1.173 το παλιό μας το γραφείο

το γραφείο μας είχε παράθυρο σε δρόμο περαστικό και πέρναγε κόσμος κι έριχνε ματιές και χαιρετούρες κι εμείς δουλεύαμε, ανταποδίδοντας πάντα! παραδίπλα έμενε ο Μάριος Πλωρίτης που θαύμαζε τα φωτιστικά μας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη πέρναγε συχνά τότε που ακομα φοραγε σιδεράκια, τον Κωσταντινο Τζουμα τον συναντουσαμε συχνότατα στο ψιλικατζήδικο της κυρα-Σταυρούλας, η Ζωρζ Σαρρή είχε χτυπησει το κουδουνι ζητωντας χιλια συγγνωμη για να παει βεσε, ο Αλέξης Δαμιανός με πήρε διπλη κουρσα στο ταξι όπου επέβαινε μολις με ειδε να βγαινω βιαστικη απο την πορτα, ακόμα κι ο μπαμπα-δρακουμέλ ειχε ερθει ενα βραδυ να επισκεφτει καποιο φιλο του που έμενε στο τελευταιο πατωμα. Αφτες ειναι μερικες στιγμες που συναντηθηκα με διασημοτητες της εποχης. Αφτες θυμαμαι, τουλαχιστον, μπορει να ειναι κι αλλες που εχω ξεχασει...

1.172 παζλ και ξερό ψωμί! (παλιά μανία)

 Μολις πριν απο λιγο τελειωσα το παζλ. 70Χ50 εκ. 1000 κομματια. Δωστε μου παζλ και παρτε την ψυχη μου λεμε... Ψεμματα ψεμματα, ανακαλυψα οτι ενα παζλ βοηθα πολυ στην αποκαλυψη λεπτομερειων του πινακα ενος ζωγραφου, ιδιαιτερα αυτου εδω του εργου που το εχω παρατηρησει χιλιαδες φορες χωρις να μου αποκαλυφθει εντελως το μεγαλειο του. Τωρα, νομιζω οτι το εχω κατακτησει επιτελους και μπορω να το αναλυσω με καθε λεπτομερεια. Μεγαλη, φοβερα μεγαλη συγκινηση. (έγραφα το 2008)

1.771 βόλτες

Μεσάνυχτα σε είδα να βολτάρεις
στης Πλάκας τα σοκάκια αγκαζέ με το Μηνά
ήταν Δευτέρα ξέπνοη, ξημέρωνε η Τρίτη, 
η μέρα που σειρά είχε ο Πάρις

1.770 το γκόλο

όταν πηγαμε να μεινουμε στη Φραγκόκκλησα, ο παπους μου είπε στην κόρη του (τη μανα μου) το περίφημο "πηγατε στου διαόλου το γκόλο" και, παρόλο που η γιαγιά μου τον εκλιπαρούσε "μη Κώστα μου, το παιδί", εμαθα ακομα μια λεξη αγνωστη! που έμεινε άγνωστη για πολλά χρόνια, μια και κανείς δεν μού εξηγούσε τι είναι αυτό το "γκόλο", που ακουγότανε στα αφτάκια μου σαν μακρόσυρτο γκόόόλ...

Και φανταζόμουνα το διάολο να παίζει ποδοσφαιρο στην Κόλαση και κάποιον σπήκερ να αναγγέλει στο ραδιόφωνο τον τελικό για το πρωτάθλημα μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου.

Στη φαντασία μου ερχόντουσαν και κάτι γουρουνάκια με στρατιωτικές στολές στιλ γαλλική επανάσταση (μπλε-μπλαν-ρούζ) και τουφέκια με ξιφολόγχες αστραφτερές στους ώμους. Αφτος ο εφιάλτης είχε έρθει μετά την ανάγνωση του παραμυθιού ΤΑ ΤΡΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ και το γράφω για να μη νομίζει κανείς ότι τα παραμύθια τα λεγόμενα "παιδικά" είναι λιγότερο τρομαχτικά απο την πραγματικότητα των μεγάλων. Αυτά.
_________________
ΣΗΜ. ανεβηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.769 πού ανήκει το μέλλον;

οταν ημουν νεα, πολυ νεα, ακουγα να λενε οτι "το μελλον ανηκει στους νεους", κι όσο περνουσανε τα χρονια συνεχιζόταν το ιδιο τροπαρι περί του σε ποιους ανηκει το μελλον. Ομολογω οτι το ειπα και'γω στα παιδια μου, ελπιζοντας κατι να παει καλυτερα, μεχρι που διαπιστωσα (και μοιραζομαι μαζι σας) οτι το μελλον ανηκει καπου αλλου, σε καποιους αλλους, σε εκεινους που οριζουν τη μοιρα των ανθρωπων, αν θα εχουν κατι να φανε δλδ, τοπο να κοιμηθουν, αν θα ζησουν ή θα σκοτωθουν σε κανα πολεμο. Αφτα τα ολίγα. Ας αφησουμε λοιπον το μελλον στην ησυχια του, να το χαιρονται οι προγραμματιστες του, κι ας κοιταξουμε τι κανουμε σημερα!
_______________
μόλις το σκέφτηκα και το έγραψα στο f/b

1.768 κυκλωτικές κινήσεις!

υπάρχει ένα καινούργιο (εχει το πολυ 1 μηνα ζωη) κανάλι στο γιουτούμβιον που ανεβάζει βίδεα με θέμα τον Β'Π.Π. (Ναζι, Χιτλερ, κλπ) κατηγορωντας τους γερμανους ναζί, ενω παράλληλα κάνει τον θεατή/ακροατή να τους λυπάται τους καημενους(!!) Πώς γινεται αυτο; γίνεται και παραγίνεται, εδώ κοντεψα και'γω να την πατησω. Τις εικονες (απο ντοκυμαντερ, φιλμ, κλπ, της εποχης) συνοδεύουν όχι υπότιτλοι αλλά διήγηση αμφιβόλου προέλευσης. Δεν καταλαβαινει ο ακροατής αν προκειται για πραγματικο ομιλητη ή τεχνητο κατασκεύασμα που μιλάει. Αυτο συμβαινει αν παρακολουθησεις αρκετη ωρα, όπου πετάγονται απίθανα λεκτικά "μαργαριτάρια"(!!) σε πτωσεις ονοματων, χρονους ρηματων, σε τοπωνυμια, σε ημερομηνιες, κλπ, που αφηνουν άφωνο τον έλληνα ακροατη που εχει παει σχολειο. Δεν δινω λινκ βεβαιως, αλλα αν θες να το βρεις μπορεις να αναζητησεις με ενα χαρακτηριστικο ονομα, τοπωνυμιο, μάχη ή/και ό,τιδηποτε θυμιζει Β'Π.Π. (εντωμεταξυ, ξεπηδησε κι αλλο ενα καναλι με... ελληνοπρεπη(!!) τιτλο και αντιγραφη του περιεχομενου, πραγμα που ενισχυει την καχυποψια μου)

Σας φιλω και Καλό Μήνα σε όλους!!
________________________________
ΣΗΜ. το κείμενο ανέβηκε στο φουμπούκ πριν λίγες μερες και το μεταφερω εδω για να θυμαμαι

1.767 ενα ταξίδι στη Γαλλία

ο Antonio Scarnatti ηταν αντρας της φιλης μου της Τερέζας και εργαζοταν στο λογιστήριο της Ρενώ πριν απολυθεί μετά τη μεγάλη απεργία των εργαζομενων, το 1971 νομιζω, γιατι το 1973 που πήγα να τους επισκεφτώ με ξενάγησε γύρω απο το εργοστάσιο διηγώντας μου με καμάρι την ιστορία της απεργιας, κλπ, κλπ.

Ο Αντονιό εργαζόταν παράλληλα ως φωτογράφος μουσείων μαζί με τη γυναίκα του. Αν ανοίξεις κάποιο παλιό κατάλογο καποιου Γαλλικού μουσείου με εικόνες των εκθεμάτων, πιθανότα θα βρεις τα ονόματά τους στην τελευταία σελίδα.

Το 1973, μονάχα η Τερέζα ασχολιόταν με τη φωτογραφία, φωτογραφίζοντας διάφορα εξωτικά πιάτα μαγειρικής, αφού τα μαγείρευε φυσικα! Μετά τη φωτογράφηση μοίραζε τα φαγητά σε τυχερούς γείτονες και φίλους.

Στο σπίτι τους, ένα διαμέρισμα σε πολυκατοικία της εποχής του Ναπολέοντα(!) κοντά στην πλατεία της Βαστίλλης αν θυμάμαι καλά, υπήρχε ενα μικρό δωματιάκι μεταμορφωμένο σε στούντιο (προβολείς, μηχανες, κλπ) όπου στήνονταν τα πλάνα με τα φαγιά. Τις φωτο μαζι με τις συνταγές η Τερέζα τις πουλαγε σε διάφορα περιοδικά μα τα οποία συνεργαζόταν.

Σε κάποιο απο αυτά πηγαμε μαζί για να μου συστησει εναν ελληνα δημοσιογραφο (δεν θυμαμαι ονομα, μονο φάτσα) που προσπάθησε να με πεισει να παω να μεινω στη Γαλλία κοντά του ως εξόριστη της χούντας. Υπήρχε τρόπος να εχω ενα εξτρα εισόδημα απο εισφορες-βοηθεια απο διαφορες οργανώσεις, κλπ κλπ. Φυσικα, δεν δεχτηκα, σκεπτόμενη τους δικους μου που θα εμεναν πίσω, άλλωστε δεν ανηκα σε κυνηγημενους για να το σκάσω. Τον αγωνα μου τον κανω μεχρι τωρα εκ των έσω!

1.766 ανωνυμα μηνυματα

ανακάλυψα σήμερα μερικά μηνύματα από "μη φίλους" που θέλουν να γίνουν φίλοι μου! Τα μηνυματα στάλθηκαν πριν από 5 και πάνω χρόνια.
1. Γεια σου Μαρίνα. Έχουμε κοινό γνωστό τον Ιωάννη Μαιτρ Αβραμίδη. Άρα αν θες στείλε μου αίτημα φιλίας διότι εγώ δεν έχω τη δυνατότητα. Το λέω διότι είμαστε ώριμοι άνθρωποι κι εν γένει μπορούμε να μιλήσουμε για πολλές πτυχές της ζωής. Άλλωστε κι εγώ πιστεύω ότι η Γη είναι επίπεδη όπως γράφεις στο βιογραφικό σου. Εν τέλει είμαι πολιτικός επιστήμονας κι φοιτητής νομικής. Άρα είμαι ώριμος άντρας κι εν γένει ώριμος άνθρωπος. Ο αυθορμητισμός νου υποδηλώνει αγάπη η οποία αναβλύζει από τη ψυχή μου όπως κι ο δικός σου.
2. Καλησπερα καλα εισαι?
--------------
τα υπόλοιπα 2-3 περιέχουν άγρια βρισίδια και τα... λογόκρινα!

1.765 απαγορεύεται το γέλιο και το χαμόγελο

απλώς απαγορεύεται το χαμόγελο και όσα πράγματα το προκαλούν να εμφανιστεί, γιατί δεν το λένε ξακάθαρα; οι εξουσιαστές απαιτούν την κατάληψη της Γης από τη θλίψη. Απλά πράγματα. Θα επιτρέψουμε να κερδίσουν;
(η διακωμώδηση νομίζω ότι δεν προσφέρει και πολύ, σχηματίζεται ένα χαμόγελο σαρκαστικο ή/και κακόβουλο και δεν είναι αυτό που προτείνω)

1.764 πονεμένη επιστολή ημιδιαμαρτυρίας

γράφτηκα στο #facebook το Μάιο 2007, μετά από πορεία 12 χρόνων στα δίκτυα. Φέτος, η πορεία μου τείνει να εκπνεύσει (μαζί με μένα οσονούπω!!) στα 30 της συναπτά έτη, γηραιά μπροστά στο νεόκοσμο που αναφύεται. (2025-1995=30).

Θα μπορούσα να συγγράψω μελέτην τινά περί της (λαμπρής και σκοτεινής συνάμα) Ιστορίας του διαδικτύου εν Ελλάδι, όπως προσπαθεί να κάνει ένας (πολύ νεότερος εμού) φίλος στη Γερμανία, αλλά υπάρχουν μερικοί κακοπροαίρετοι που προσπαθούν να με εμποδίσουν διακινώντας συκοφαντίες σε βάρος μου.

Αν χαθώ από εδωμέσα, να ξέρετε ότι το κακό μπορεί να νικήσει (προσωρινά) τα αγαθά και καλά πνευματάκια σαν και μένα, αλλά στο τέλος υπερισχύει το καλό. Αυτά.

-----------------------
Σημειώνω ότι ΠΟΤέ δεν έχω αντιγράψει εργασία - ό,τιδήποτε άλλου διαδικτυακού χρήστη και ΠΟΤέ δεν μετέφερα ό,τιδήποτε χωρίς να αναφέρω την ΠΗΓΗ. Δίνω πάντα συνδέσμους (λίνκια) και βοηθάω όσο μπορώ και αν μου ζητηθεί.

1.763 η ροή των ανθρώπων

σημερα βγήκα και περπάτησα μόνη μου για 1η φορά μετά από τη νοσοκομειακή περίοδο του καλοκαιριού και το χάρηκα όσο δε φαντάζεσαι! δεν είπα τπτ σε κανένα, ψωνισα κιόλας, τα έβγαλα πέρα μόνη μου (αφτο το ξανάπα, τεσπα, ΜΟΝΗ ΜΟΥ) μπορεί να πεις (απο μεσα σου) "βρε τη γριέντζω τσ τσ τσ" αλλά τι να κανω; να το βάλω κάτω; να παραιτηθώ; δινω το παραδειγμα της αντοχης και της υπομονής, αλλά οι (πολυ) νεότεροι τα θέλουν όλα γρήγορα και φεύγουν και μας αφήνουν, αντί να γίνουν τα φευγιά κατά φύσιν που λένε.

1.762 καμπανοκρουσίες

ειχαμε παει μια φορα σε ενα γαμο στο Αργος, φτασαμε την παραμονη του γαμου πολύ μετα τα μεσανυχτα, ο γαμος γινοτανε πριν το μεσημερι και σκεφτομαστε πώς θα τα καταφερουμε να ξυπνησουμε το πρωί...
"Μην ανησυχειτε, θα ξυπνησετε" μας ειπε ο ξενοδοχος και μας ξαφνιασε η σιγουρια του, αλλα οταν αξημερωτα αρχισε να βαραει η καμπανα της απεναντι εκκλησιας καταλαβαμε τι εννοούσε!!!