919. η παρέα των πέντε

"η παρέα των πέντε" θα μπορούσε να είναι τίτλος για ένα αφήγημα που θα εξιστορούσε πέντε μήνες από τη ζωή πέντε αντρών (κατ' επιλογήν) αφανών, των οποίων την επιλογή αυτή αντιστέκομαι σθεναρά να παραβιάσω. Μπορώ όμως να αναφέρω εδώ τα μικρά τους ονόματα και το επάγγελμά τους για να τα θυμάμαι: Μιχάλης-δάσκαλος, Σπύρος-δάσκαλος, Λάζαρος-χρυσοχόος, Χαράλαμπος-δάσκαλος, Μήτσος-δάσκαλος μουσικής.

918. πόλεμοι και θρησκείες

Λένε ότι ο επόμενος μεγάλος πόλεμος θα είναι θρησκευτικός και σκέφτομαι ότι όλοι οι πόλεμοι μέχρι τώρα περιέχουν και μια πρέτζα θρησκεία μέσα τους. Φταίει αυτή η μανία να καναλιζάρεται η σκέψη και η θέληση των ανθρώπων, φταίει που υπάρχουν άνθρωποι (και ομάδες ανθρώπων, και κοινωνίες ολόκληρες) που θέλουν οπωσδήποτε, με κάθε μέσο, συνήθως βίαιο, να εξουσιάσουν και να χειριστούν άλλους ανθρώπους (και ομάδες ανθρώπων, και κοινωνίες ολόκληρες) ώστε να επωφεληθούν από τον πλούτο τους. Τον οικονομικό πλούτο, τα αγαθά, που (νομίζουν ότι) θα καλυτερέψουν τη ζωή τους. Ο στόχος αυτός όμως δεν γίνεται φανερός, κρύβεται πίσω από (δήθεν και τάχα) θρησκευτικές ή εθνικές διαφορές. 

Για τέτοιες διαφορές γίναν οι Σταυροφορίες, ο ιερός πόλεμος των Δυτικών χριστιανών εναντίον των (μέχρι τότε) φιλήσυχων αράβων. Τους άραβες, τους μουσουλμάνους γενικά, η Δύση τους ξέσκιζε επί αιώνες, λεηλατώντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τους, κλέβοντας (κυριολεκτικά) πολύτιμα αντικείμενα και ανεκτίμητους θησαυρούς (π.χ. Ιράκ και Λιβύη, σχετικά πρόσφατα) και τώρα διαμαρτύρεται που μερικοί έπαψαν να είναι φιλήσυχοι. Δεν δικαιολογώ τη βία, προσπαθώ να αιτιολογήσω τις βίαιες πράξεις, που, αν δεν έρθουμε (εμείς, οι δυτικές κοινωνίες) στα σύγκαλά μας, θα συνεχιστούν κλιμακούμενες -δυστυχώς για όλους.

918. αναίμακτη σύγκρουση

κάποτε, ταξιδεύοντας με τον Πορτοκαλή Ηλιο για Αίγινα, παρέα μεγάλη ως συνήθως, λέγαμε σαχλαμαρίτσες (ανέκδοτα, κλπ) και γελάγαμε τρανταχτά, κάναμε πολλή φασαρία στο κατάστρωμα δηλαδή. Παραδίπλα, ήτανε μια παρέα σαραντάρηδες (γέρους τους βλέπαμε τότε) που δυσανασχετούσαν φανερά (με την αναιδή νεολαία, φυσικά) και κάποια στιγμή αρχινήσανε κάτι προπολεμικά άσματα, νομίζω χορωδιακά από οπερέττες, πάντως εκνευριστικά τραγουδισμένα με άφθονες παραφωνίες και τσιρίδες (μάλλον για να σκεπάσουν την ένταση των δικών μας φωνών) οπότε, πετιέται ο Μίνιος κι αρχίζει το "ενα τεφαρίκι αμάν και νάτο" που πρώτη φορά το άκουγα αλλά το βρήκα εξαιρετικά κατάλληλο για την περίσταση γιατί αυτό το τραγούδι μπορεί να τραγουδιέται συνέχεια, σαν να μην έχει τέλος! για να μη πολυλογώ, η παρέα των γερόντων(!!) μετακόμισε στραβομουτσουνιάζοντας στην άλλη άκρη του καταστρώματος και μεις επιστρέψαμε στα γέλια και στα χάχανά μας.

 

Αργότερα, το άκουσα με περισσότερη προσοχή (συνήθως στα λαϊκά δεν έδινα σημασία κι άλλαζα στο ραδιόφωνο σταθμό όταν παιζόντουσαν) κι έτσι γνώρισα τη φωνή του Μενιδιάτη, που μού φάνηκε σχεδόν χυδαία ελεύθερη προς το πρόστυχο(!!) αλλά εδώ και μερικές 10ετίες πλέον τη βρίσκω προκλητικά τολμηρή και σέξι με τον ένρινο τόνο της! 

______________

το άσμα-->> https://youtu.be/2dShLfvxl3Y

917. περί μουσικής και χορευτικής παιδείας

η μουσική μου παιδεία ξεκίνησε με παράλληλη ακρόαση από οπερέττες του Σακελλαρίδη και τζαζ και η χορευτική από σουίνγκ και βαλς, ίσως αυτή να είναι η εξήγηση για την αφομοιωτική ικανότητα που ανέπτυξα προς όλα τα είδη μουσικής και χορού: μπορώ να ευχαριστιεμαι με τα πάντα όλα, που λένε, αλλά με ρέγουλα και όχι ταυτόχρονα!

916. για φρεγάτες κι ατμακάτους

σε περίπατους ασκόπους

συναντώ δυο κατασκόπους

μού 'πανε τα μυστικά τους

για φρεγάτες κι ατμακάτους

915. αρμοδιότητες

μεγάλη πληγή του ελληνικού δημοσίου είναι οι συναρμοδιότητες των υπουργείων, πολλά υπουργεία μπερδεύονται γλυκά συναμετάξυ τους και ο πολίτης τρέχει από τον Αννα στον Καϊάφα κι άκρη δεν βρίσκει, εκτός σπανίων περιπτώσεων, όπως π.χ. κάποιον Νόμο-παραθυράκι από όπου περνάει ο εκλεκτός (και όποιος άλλος το χαμπαριάσει σκόπιμα ή τυχαία) και μετά το πέρασμα ο Νόμος αυτός αδρανεί αν δεν καταργηθεί. Στο υπεχωδε κάποτε (επί Τρίτση) είχαν λειτουργήσει 4 (τέσσερις) μικτές επιτροπές από ανώτερους υπαλλήλους υπεχωδε και υπ. πολιτισμού με σκοπό να ξεχωρίσουν τις κοινές αρμοδιότητες και να έχει κάθε υπουργείο τις δικές του, αλλά ο στόχος δεν ευωδόθηκε, που λένε. Παραδόθηκαν 4 πολυσέλιδα τεύχη πορισμάτων, όπου διατυπωνόταν ευγενικά η διαφωνία τους. Κάθε υπάλληλος (διευθυντάρες λέμε) υπερασπιζόταν τις αρμοδιότητές του λες και του παίρναν τη μπουκιά από το στόμα! Ισως και να ήταν ακριβώς έτσι, ποιος ξέρει;

914. To περιθώριο

κάποτε, σε ένα νησάκι των Κυκλάδων, είχα αναλάβει μια μελέτη για να εξυπηρετήσω μια φίλη που ήθελε να κάνει εργασίες συντήρησης στο σπιτάκι της κι έπρεπε να περάσει από την αρχαιολογική υπηρεσία της Τήνου, πήρα το καράβι και πήγα λοιπόν ένα ωραίο πρωινό και άπλωσα τα σχέδια στους εξεταστές αρχαιολόγους, όπου ένας κύριος σηκώθηκε απότομα κραυγάζοντας πριν ακόμα καλοδεί τα σχέδια "αποκλείεται! αυτό δεν περνάει!", ρώτησα το γιατί και απάντησε "επειδή έχει μπαλκόνι" κι έψαχνα να βρω πού στο καλό το είδε το μπαλκόνι, έβαλα όλη μου τη φαντασία να δουλεύει πυρετωδώς λέμε, μέχρι που κατάλαβα ότι είχε νομίσει το περιθώριο του σχεδίου για μπαλκόνι! του εξήγησα με νηφαλιότητα ότι αν τον ενοχλεί το περιθώριο μπορώ να το κόψω, αυτό έκανα επιτόπου κι έκτοτε δεν ξανάβαλα περιθώρια στα σχέδιά μου.

913. γκρεμιζόμαστε με χάρη

συνάντησα σήμερα έναν φίλο από τα παλιά, τα είχε καταφέρει μια χαρά στη ζωή του, απόχτησε πολλά (έως πάάάρα πολλά) και τώρα, με παιδιά σε ηλικία σπουδών, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η οικογένεια ζει με τον (ελάχιστο) μισθό της γυναίκας του και το φέρει βαρέως. Δεν ήξερα τι να του πω, πέρα απο δικά μου παραδείγματα σκαμπανεβασμάτων και "δεν καταλαβαίνω, το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, είμαι απελπισμένος" μου είπε, αλλά θέλω να φαντάζομαι ότι θα συνεχίσει να παλεύει. Το καλό είναι ότι (αυτός ο περήφανος και τρε κομ-ιλ-φω) άρχισε να αυτοσαρκάζεται: "πώς τα πας;" ρώτησα. "γκρεμιζόμαστε με χάρη" απάντησε. Ιδομεν.

_____________________

ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 18 Οκτωβρίου 2019

912. ένας αληθινός Δάσκαλος

τα παιδια δεν ειναι ανεύθυνα αγγελούδια, η κοινωνία αρχίζει να δείχνει τα δόντια της (αλλά και το χαμόγελό της) από την παιδική (εφηβική, καλύτερα) ηλικία, όπου, ευτυχώς, τα προβλήματα λύνονται στο επίπεδο των παιδιών αυτών --αν και φτάνουν στους γονείς. Είναι μεγάλη η ιστορία που θυμηθηκα, συνέβη σε καιρούς χαλεπούς με εξορίες, κλπ, κάπου την έχω ξαναγράψει: όπου τα μαρτυριάρικα παιδια μετέφεραν στους γονείς τους (η μία κόρη αστυνομικού) ότι ο Δάσκαλος/φιλόλογος δεν έκανε το μάθημα σύμφωνα με το συμβατικό τρόπο και ο Γυμνασιάρχης απείλησε να τον στείλει "στου διαόλου το γκόλο" (φράση του παπού μου), πράγμα που έμαθε μια συμμαθήτρια γειτόνισσα του Δασκάλου και ενημερωσε τις κολλητές της. Οι κολλητές, μεταφέραμε στα σπίτια μας τον κίνδυνο να χάσουμε το λαμπρό μας Δάσκαλο εξαιτίας του "καρφιού" της τάξης και δράσαμε αναλόγως! μερικοί πατεράδες (όχι τυχαίοι) πήγαν δήθεν τυχαία στο Γυμνασιάρχη για να εξάρουν το έργο του Δασκάλου αυτού, που, πέρα από το στεγνό μάθημα, "πέρναγε" στα παιδια τους ολόκληρη τη φιλοσοφία των αρχαίων. Αμέ!

___________________

ΣΗΜ.1. ο Δάσκαλός μας δεν χρησιμοποιούσε κατάλογο, δεν σήκωνε ποτέ σττην έδρα να παπαγαλίσουμε το μάθημα, κατά τη διάρκεια του μαθήματος διηγόταν ιστορίες από τη ζωή του (και τη ζωή, γενικά), ακόμα ζητούσε να σχολιάζουμε και θέματα της επικαιρότητας! επίσης, είχε ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ και την μετέδιδε με κάθε τρόπο στα παιδιά, πράγμα σημαντικό ιδίως στη θλιβερή μεταπολεμική εποχή.

ΣΗΜ.2. πρόκειται για μια "μάχη" που δόθηκε στο Δ' Γυμνάσιο για την υπεράσπιση του αείμνηστου Ελ. Ζωΐδη, φιλόλογου. Η μάχη αυτή κερδήθηκε, ο πόλεμος συνεχίστηκε.

911. πέντε ζωούλες πεταμένες

ήταν πέντε μωρούλια σκυλάκια σε μια στάση υπεραστικού λεωφορείου, ούτε ενός μηνός, πιθανότατα πεταμένα (αλήθεια, πώς πετιούνται πέντε ζωούλες;) και, καθώς έμαθα αργότερα, "εδώ πετιούνται συχνά, έχουν ξαναπετάξει ζωάκια εδωπέρα", όπως είπε μια κυρία και κάποιος άλλος συμπλήρωσε "όλοι εδώ, στην περιοχή, έχουμε τουλάχιστον από ένα, εμείς έχουμε ήδη τρία, δεν μπορούμε κι άλλα" και σκεφτόμουν τι θα γίνουν τα σκυλάκια (ήταν και ποιμενικά να πάρει η ευχή, σε διαμέρισμα δεν χωράγαν) και πονούσε η ψυχή μου όταν σκεφτόμουν πόσα άραγε θα επιζήσουν, αν προλάβουν να γλιτώσουν από το πάτημα κάποιου οχήματος, αλλά ήρθε το λεωφορείο και ανέβηκα και το είπα στην κυρία εισπράκτορα και αμέσως, πριν εισπράξει το εισιτήριό μου, τηλεφώνησε στην αρμόδια υπηρεσία του τοπικού Δήμου και ζήτησε την αρμόδια κυρία και το θέμα λύθηκε, όπως με διαβεβαίωσε: θα έτρεχαν αμέσως να τα μαζέψουν. Ξημερώθηκα ελπίζοντας να μείναν λίγο παραπάνω εκεί, στο τσιμέντο της στάσης και να μη τόλμησαν να διασχίσουν (ξανά) την άσφαλτο και να τρώνε τώρα το φαγάκι τους και να είναι ευτυχισμένα.

910. εφηβεία και Παιδεία

όλοι περάσαμε την περίοδο που ονομάζεται εφηβεία και πολλοί θέλουν να την ξεχνάνε, να διαγράφουν από τη μνήμη τα εφηβικά παραπτώματα, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τις πάρα πολλές βλακείες που έκανα εκείνη την εποχή και που με βοήθησαν να σκεφτώ (με μάθανε να σκέφτομαι δλδ μέσα από απίθανα σφάλματα!) και πιστεύω ότι η τιμωρία και η ενοχοποίηση αταίριαστων ή και θρασύτατων συμπεριφορών δεν έχει καλά αποτελέσματα: η σκληρή συμπεριφορά διορθώνεται μονάχα με τη γνώση και όχι με την αναγκαστική "εκμάθηση", αλλά με τη βαθειά γνώση που ο ίδιος ο νέος άνθρωπος από μόνος του θα θελήσει να αποκτήσει και αυτό λέγεται Παιδεία, αλλά ίσως οι σημερινοί δάσκαλοι τεμπελιάζουν λιγουλάκι...

909. πότε αγάπησα τα μαθηματικά

στην Α' Γυμνασίου (Γ' τη λέγανε τότε) είχαμε έναν γέρο καθηγητή μαθηματικών από το Γύθειο, που ανάμεσα στις εξισώσεις μας διηγόταν ιστορίες από την ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά τα περισσότερα κορίτσια παπαρδελίζανε κατά τη διάρκεια του μαθήματος (μια οχλαγωγία απίστευτη!) τον κοροϊδεύαν και βγάζανε τη γλώσσα τους επιστρέφοντας στο θρανίο μετά την εξέτασή τους στον πίνακα, πράγμα που έκανα και'γώ αλλά για μια και μοναδική φορά. Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα εκείνη τη μέρα, την ώρα που έβγαινα, με κάλεσε στην έδρα και μου είπε με σοβαρότητα (αλλά συνάμα και τρυφερά) "πιστεύω σε σένα, φαίνεσαι καλό παιδί" κι από τότε, όχι μονάχα πρόσεχα στο μάθημα κι αγάπησα τα μαθηματικά, αλλά επηρέασα κι άλλες συμμαθήτριες για την αξία του μαθήματος και του καθηγητή, ότι είναι καλός και ξέρει τι λέει κι ενδιαφερεται να μάθουμε.

Στην επόμενη τάξη άλλαξα σχολείο και ο καθηγητής μαθηματικών ήταν επίσης γέρος, αλλά εσχατόγηρος που λένε. Ενας σιχαμένος άνθρωπος.

908. Γυμναστική

το κορμί μου κάνω φέτες

όπως όλες οι βεντέτες

κάνω φέτες το κορμί μου

 

ως Ευέλπιδος δοκίμου

_____________________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019 στο f/b

 

907. η μαγεία του πάτου

αχ, αυτός ο πυρήνας

σαν τραγούδι Σειρήνας

μας τραβάει κοντά του

 

στη μαγεία του πάτου

_____________________

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018 στο f/b

906. έκανα απλώς... ΗΣΥΧίΑ!

στο ερώτημα που τίθεται επανειλημμένως αυτό τον καιρό "τι θα έκανες αν έμπαιναν στο σπίτι σου;" έχω την απάντηση, μια και όταν άκουσα να μπαίνει κάποιος σπίτι μου έκανα απλώς... ΗΣΥΧίΑ! Αφού βγήκε, (μάλλον επειδή κι εκείνος κάτι θα άκουσε παρόλη την ησυχία) τηλεφώνησα στο τμήμα της περιοχής, ήρθανε, αποτυπώματα, κλπ, μουτζουρώσανε τις πόρτες, βγάλανε συμπέρασμα για το ποιος ήτανε το μικροκλεφτρόνι (που δεν πρόλαβε να κλέψει τπτ σημαντικό) και φύγανε. Τέλος. Μετά, άλλαξα κλειδαριά και στο δεύτερο συμβάν άλλαξα και πόρτα.

905. ψυχολογικό τεστ!

μια φορά, απάντησα στο τεστ 2 ερωτήσεων ενός φίλου ψυχολόγου:

 

1. Ποιο όργανο προτιμάς: το βιολί ή το πιάνο;

- Το βιολί.

2. Ποιον προτιμάς: τον Σαλαδίνο που έκοβε μεταξωτά μαντήλια στον αέρα με το ξίφος του ή το Ριχάρδο που έσπασε ένα βράχο με το σπαθί του;

- Τον Ριχάρδο.

 

Ο άνθρωπος σηκώθηκε εκνευρισμένος "θα σκίσω τα πτυχία μου!" φωνάζοντας, επειδή, λέει, κανονικά το βιολί ταιριάζει με τον Σαλαδίνο και το πιάνο με το Ριχάρδο. "Είσαι αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα" μου είπε και πάψαμε αυτομάτως να είμαστε φίλοι.