823. ο ποιητής στο Κολονάκι

Θυμάμαι τον ποιητή, πριν πολλά χρόνια, να περνά από το βιβλιοπωλείο «Ρόμβος» στην οδό Καψάλη για να τρακάρει κανα τσιγαράκι, ρακένδυτος, να ζέχνει, αξύριστος, με μάτια θολά και κόκκινα απ’ το πιοτό, η κυρία Ελένη να του βάζει κανα πενηντάρι στην τσέπη όταν έφευγε.. εκείνος έστριβε και πήγαινε να αρνηθεί.. «πάρ’ τα Νίκο κι όποτε έχεις..» του έλεγε.. ναι.. το ήξερε πως θα πήγαινε κατευθείαν να τα πιει τα λεφτά.. αυτή την αξία είχαν για κείνον.. μερικά ποτήρια κρασί στο παραδιπλανό υπόγειο καρβουνιάρικο με τα κρασοβάρελα.. όπου συχνάζανε οι οικοδόμοι της γειτονιάς.. τότε χτιζόντουσαν πολυκατοικίες πολλές ένα γύρω..

Θυμάται κανείς; «ΕΔΩ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΡΑΣΙ» (ή ΠΑΓΟΣ, ανάλογα με την εποχή)
Ημουν μικρή και δεν καταλάβαινα πολλά, η βιβλιοπώλις μου εξηγούσε τα ανεξήγητα, πώς δηλαδή μπορεί να είναι σημαντικός ένας «τέτοιος» άνθρωπος.. Αργότερα, κατάλαβα πολύ περισσότερα -ευτυχώς για μένα.
Μετά από λίγα χρόνια πάει το καρβουνιάρικο, έγινε πολυκατοικία. Σήμερα έχει κλείσει και ο «Ρόμβος». Μαγαζιά με ψευτο-ντελικατέσσεν. Η γειτονιά παραέγινε Ιν.
* «Με θάνατο στοχάσου μες στην ερημοσύνη
ουρανισκόφωνη χαρά και πίκρα χειλεόφωνη,
όταν πεθαίνεις μέχρι που πεθαίνεις;
κεντρομόλος φεύγεις, φυγόκεντρος έρχεσαι»