1.212 αποκρυπτογραφώντας τον πολυχεσμένο άνθρωπο

Πρόκειται για κείμενο σατιρικό, που βασίζεται στο σοβαρό και τεκμηριωμένο άρθρο που βρήκα στη Βικιπαίδεια*, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια και ουδεμία πρόθεση έχω να θίξω τον ηρωικό (όσοι χαρίζουν χρόνο για να γράφουν σημαντικά πράγματα είναι οι σημερινοί ήρωες) συντάκτη του άρθρου. Το χρησιμοποίησα ακριβώς επειδή είναι σοβαρό για να σατιρίσω με το δικό μου τρόπο αυτά που αντιλαμβάνομαι να συμβαίνουν στον κόσμο μας και δυσκολεύομαι να εκφράσω. Ευχαριστώ το συντάκτη, λοιπόν, και πάμε!

 

Πολυχεσμός

 

Ο όρος πολυχεσμός εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα τον 18ο αι. από τον Αδαμάντιο Κοραή, ως αντιστοίχιση του γαλλικού civilisation αλλά έκτοτε χρησιμοποιείται και με την έννοια του culture/kultur λόγω της έλλειψης ακριβούς αντίστοιχης μετάφρασης της ξενόγλωσσης έννοιας. Στα ελληνικά συγχέονται συχνά οι λέξεις παιδεία, πολυχεσμός, κατούρα.

 

Προβλήματα ορισμού

 

Ο πολυχεσμός παρουσιάζει θεμελιακό πρόβλημα ορισμού,και το ίδιο φαίνεται πως συμβαίνει και με τον συγγενή του όρο «κατούρα». Και οι δύο αυτοί όροι αντανακλούν μέσα από τις διαφορετικές σημασίες που τους έχουν κατά καιρούς αποδοθεί και τις διαφορετικές χρήσεις στις οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολλές καίριες ιδέες, συνθήκες, εμπειρίες και συγκρούσεις που προσδιόρισαν τη φυσιογνωμία και την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής. Η λέξη πολυχεσμός, καθώς και η συγγενής της και συχνά χρησιμοποιούμενη σήμερα ως συνώνυμη λέξη κατούρα εμφανίστηκαν ίσως απροσδόκητα αργά στην ιστορία.

________________________

* https://el.wikipedia.org/wiki/Πολιτισμός

1.211 Τσερνομπίλ κλπ

τι θυμήθηκα τώρα.. Το 1986, στην κρίση του Τσερνομπίλ, τότε που τρέχανε στο Δημόκριτο να ερευνήσει χαρτιά βεσέ και μαρουλάκια για ραδιενέργεια.. τότε λοιπόν ήταν η πρώτη (που θυμαμαι) απόπειρα αποτροπής να πααίνουν οι αθρώποι στα χωριά τους. Λες;...

ένα καλό που άκουσα σήμερα, αλλά δεν θυμάμαι το όνομα του σοφού που το είπε: «δεν ταυτιζόμαστε με τους φτωχούς και τους ανήμπορους, επειδή πιστεύουμε ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους»

1.210 απορίες...

Ερωτηση: "Βρε παιδι μου, ενα πραμα δεν καταλαβαινω. Γιατι ψηφιζουμε κυβερνησεις να μας κυβερνουν, ενω εμεις ειμαστε παντα που πρεπει να παιρνουμε τα ρισκα, να αποφασιζουμε, να εχουμε τις ευθυνες; ε;..." Απαντηση: "Εχουμε κυβερνησεις για να υπαρχει και καποιος που κερδιζει σ' αυτη τη χωρα!"

(2010, 29 Μαρτίου, f/b)

1.209 περί Σκύρου

ψάχνοντας για παραδοσιακή στέγαση στα σπίτια της Σκύρου, έπεσα σε θλίψη. Δεν βρήκα τίποτα εκτός από σούπερ ντούπερ εικόνες από ένα νησι που τρόμαξα να το γνωρίσω: ένα αντίγραφο τουριστικού μοντέλου που μπορεί να βρεθεί απανταχού της γης. Με πισινες, φυσικα, και άφθονο μπετόν. Σκέψου τωρα ότι το πρωτογνωρισα το 1966, ξαναπηγα το 1968, ξαναματαπήγα το 1973 (τότε που είπα ότι δεν θα ξαναπάω γιατί πήρα μεγαλη απογοήτεψη) και η τελευταία μου επίσκεψη ητανε το 2000 με καποια πελατισσα που ηθελε να αγοράσει οικόπεδο. Μένουν κάποια σχέδια παλιά και κάποιες φωτογραφίες απο το νησί που με είχε καταμαγέψει, αλλά πρέπει να ψάξω και τώρα ψιλοβαριέμαι. Υπήρχε και μια φανταστική αφίσσα του ΕΟΤ, όπου φαίνονται όσα θυμάμαι, αλλά ούτε αυτή βρίσκεται κάπου στο διαδίκτυο. Ανάπτυκσις γαρ.

1.208 αυτά που κοροϊδεύαμε το 2007

Γνωριζόμαστε από τα 13 μας και εξακολουθούμε να γνωριζόμαστε. Να μαθαίνουμε δηλαδή η μια την άλλη. Περισσότερο η αφεντιά μου, που γνώρισα τον τελευταίο καιρό μια Χαριτίνη που δεν υποπτευόμουν καν ότι υπήρχε μέσα στη Χαριτίνη, την οποία νόμιζα πως ήξερα καλά μετά από τόόόόσα πολλά χρόνια.

Με διδακτορικό, με πείρα στη δουλειά της, με κύρος, με σοβαρή ενασχόληση περί τα κοινωνικά, με κύκλο ευρύ, μια όμορφη, έξυπνη, σύγχρονη γυναίκα. Αυτή ήταν η Χαριτίνη που νόμιζα ότι γνωρίζω καλά, μέχρι που ένα απόγευμα μου τηλεφώνησε με αγωνία.

Μου ζήτησε να της γράψω μια εκπομπή για να μη τη χάσει. Την διαβεβαίωσα ότι δεν μου κάνει κόπο, ότι θα είμαι σπίτι και με χαρά μου θα την εξυπηρετούσα, δηλαδή, να βιντεοσκοπήσω την εκπομπή που ήθελε. Με ενημέρωσε για την ώρα και το κανάλι όπου θα παιζόταν και μου είπε ότι θα ερχόταν το βράδυ αργά να παραλάβει την κασέτα. Επρόκειτο για μια εκπομπή του κ. Δ. Λιακόπουλου.

Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά εκπομπή του. Μερικές φορές που τύχαινε να τον πετύχω κάνοντας ζάππινγκ, άλλαζα γρήγορα κανάλι επειδή αποφεύγω τις τηλεπωλήσεις -εκτός από τα χαλιά της κυρίας Μιραράκη, που μου αρέσει να βλέπω κάπου κάπου πριν πάω για ύπνο.

Ετοίμασα το βίντεο, τοποθέτησα κασέτα δηλαδή, βρήκα και το κανάλι που μου είπε η φίλη μου και περίμενα την έναρξη της εκπομπής, δουλεύοντας στον υπολογιστή μου. Οταν ξεκίνησε, πάτησα πλέι και αποφάσισα να τη βλέπω παράλληλλα με την εγγραφή. Οσο προχωρούσε, τόσο ξαφνιαζόμουν και διερωτώμουν για ποιο λόγο να μου ζητήσει η φίλη μου να της γράψω αυτό τον τραγέλαφο που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου!

Φαντάστηκα ότι ίσως να ήθελε την εκπομπή για να μελετήσει το φαινόμενο της σαβούρας που κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση ή κάτι τι παρόμοιο, μπορεί να μελετούσε κάτι τι σχετικό, ποιος ξέρει... Πάντως, το να είναι θαυμάστρια του κ. Λιακόπουλου, ούτε που πέρασε από το νου μου.

Η απορία μου λύθηκε όταν ήρθε να πάρει την κασέτα. Οχι μόνο θαυμάστρια, αλλά φανατική πελάτις του κυρίου αυτού και των βιβλιοπωλείων του ήταν. Επεσα από τα σύννεφα. Ακόμα περισσότερο βούλιαξα όταν με ενημέρωσε πως έχει αγοράσει ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ όλα του τα βιβλία. Τη στιγμή που, συνεχίζοντας την "ενημέρωσή" μου, περιέγραφε ζωηρά τη μελλοντική δόξα της Ελλάδας, τις προφητείες που επαληθεύονται, τις διεθνείς συνομωσίες εναντίον των απανταχού ελλήνων, τα φοβερά και τρομερά όπλα του κ. Πούτιν, κλπ κλπ, ένιωσα ότι αυτό το πλάσμα που στεκόταν μπροστά μου και μου μιλούσε δεν το γνώριζα καθόλου.

Οχι, δεν ήταν αυτή η φίλη μου η Χαριτίνη, όχι. Ηταν ένας άλλος άνθρωπος. «Τα πιστεύεις και τα λες και αλλού αυτά;» τη ρώτησα, για να πάρω την απάντηση «φυσικά, ευτυχώς αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε τα μάτια με τα βιβλία του!» Δεν προχώρησα παραπέρα, άφησα τα πράγματα να ακολουθήσουν τη πορεία τους, σκέφτηκα ότι κάποτε θα καταλάβει μόνη της η Χαριτίνη πόσο ανόητα ήταν όλα αυτά που αράδιαζε ο τηλεπλασιέ εκδότης και βιβλιοπώλης.

Εκτοτε, παρακολουθώ σποραδικά μερικές εκπομπές, γράφω κιόλας ορισμένες, κρατώ ένα μικρό αποδεικτικό αρχείο βλακείας ή παραλογισμού -όπως θέλει το εννοεί κανείς. Νιώθω πολιορκημένη από μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία ωθεί στην απώλεια της λογικής σκέψης. «Η βλακεία είναι αήττητη» έγραφε η Σόφι_το_γιατροσόφι, στο παλιό φόρουμ του pathfinder και γελούσα από μέσα μου αδυνατώντας να το πιστέψω, φυσικά -τότε.

Σήμερα, δεν μπορώ πλέον να γελώ με παρόμοια θέματα. Σήμερα, που η βλακεία κραδαίνει απειλητικά τη ρομφαία της αποδόμησης του νου και της λογικής, ο μόνος τρόπος τον οποίο θεωρώ ικανό να με προστατέψει είναι η γελοιοποίηση του φαινομένου αυτού, το οποίο δυστυχώς διαχέεται στη κοινωνία μας όπως μια σταγόνα μέλι που έχει ξεφύγει από ένα μισόκλειστο καπάκι και πάνω της μαζεύονται σφήκες...

Πού είσαι Αριστοφάνη; Δώσε λίγη από τη δύναμη του πνεύματός σου!

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΣΦΗΚΕΣ

_____________
ΣΗΜ.1. το πιο τρομαχτικό είναι η αδιαφορία του Κράτους. Η Πολιτεία κοιμάται. Πόσες Χαριτίνες χρειάζεται να "ξεφύγουν" από τη πραγματικότητα ώστε να εφαρμοστούν οι Νόμοι και οι Διατάξεις; Το Ε.Σ.Ρ. υπάρχει "για τα μάτια" μονάχα; 

ΣΗΜ,2, απο παλιο ποστ 2 Απριλιου 2007 https://taparaponasas-stomixer.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

1.207 τηλεφωνήματα

τηλεφωνώ σ' ένα φίλο, ακούω να χτυπά το τηλέφωνο καμμιά 20ριά φορές, το κλείνω χωρίς να ανησυχώ, αν και ο φίλος έχει περάσει προ πολλού τα ενενήντα του, αλλά κάνει μακρινούς περιπάτους τα πρωινά και μπορεί να μην έχει επιστρέψει ακόμα, και καλώ κάποιον άλλον που απουσιάζει σε κάποια δουλειά και αυτό το μαθαίνω από ένα νεαρό που σηκώνει το ακουστικό και με ενημερώνει σχετικά και "ποιος είστε;" τον ρωτάω και μου λέει "ο Σπύρος" και "α, δεν σας ξέρω, χαίρω πολύ" του λέω και απαντά με ερώτηση "ποια να πω ότι τηλεφώνησε;" λέω το όνομά μου και "χαίρω πολύ" απαντάει και τελειώνουν τα τηλεφωνήματα για σήμερα.

(27 Μαρτίου 2017, f/b)

1.206 Μανούρι!

όταν ξεκίνησα την καρριέρα μου ως ελεπ, ο πρώτος μου πελάτης ήταν τυρέμπορος και είχε θεωρήσει καλό να μου προμηθεύει μισό κιλό μανούρι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κάθε βδομάδα.. χορτάσαμε τυράκι οικογενειακώς -τότε! Πώς το θυμήθηκα; όταν πριν από λίγο έμαθα πως υπάρχει ένα θεατράκι πίσω από το Δημαρχείο. Τότε, οι δρόμοι εκείνοι ήταν γεμάτοι τυράδικα, έσφυζαν απο ζωή, φορτηγάκια και μηχανές τριών θέσεων μούγκριζαν φορτώνοντας και ξεφορτώνοντας βαρέλια με τυρί (χοντρεμπόριο γαρ) και μύριζε τυρίλα ως απάνω στη λαχαναγορά.

1.205 κορονοτρέλλα

βγήκανε μερικοί υστερικοί ξερόλες τώρα να επιβάλλουν τις απόψεις τους με το έτσι θέλω, μάλλον δεν θα περνούσε το δικό τους και βρήκαν αφορμή να κάνουνε τους σπουδαίους και τους ειδήμονες και σου λένε τι να τρώς τι να μην τρως, να λιάζεσαι να περπατάς, να πίνεις φασκόμηλο, ρίγανη και τσάι, να μη πίνεις φασκόμηλο, ρίγανη και τσάι, να μη μένεις πολλή ώρα στον ήλιο, να πίνεις πολύ νερό, να πίνεις ζεστά, να μη πίνεις παγωμένα, να κόψεις τα γλυκά, να τρως γλυκά κατά βούληση, να τρως φρέσκες τροφές, κλπ, αλλά δεν λένε πώς να λιαστείς αν π.χ. το σπίτι σου δεν το βλέπει ήλιος και πώς να περπατάς αν ζεις σε 25 τετραγωνικά χωρίς μπαλκόνι ή σε υπόγειο, κλπ κλπ αναπάντητα όλα. Κάνε ό,τι θέλει η ψυχούλα σου και προπάντων κάνε κουράγιο! Κι αυτό θα περάσει.

(27 Μαρτίου 2020, f/b)

1.204 περί Λόγου

εν αρχή ήν ο (πολιτικός) Λόγος, μετά ήρθε ο (τραπεζικός, οικονομικός) Λόγος, κατόπιν ακολούθησε ο (γεωργικός, μεταλλαγμένα, Μονσάντο, κλπ) Λόγος, στη συνέχεια, τώρα δλδ, ο (Υγειονομικός, Φαρμακευτικές εταιρείες, κλπ) Λόγος, και έπεται συνέχεια. Ολοι θέλουν τον έλεγχο του πλανήτη, των κατοίκων του δηλαδή, και, όπως ξέρουμε, όταν παλεύουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια (=εμείς). Η επίδοξοι εξουσιαστές δεν είναι πλέον κράτη-έθνη, αλλά "ανεξάρτητες" εταιρείες.

(27 Μαρτίου 2020, f/b)

1.203 ολος ο κοσμος μια γυροβολιά

μια βραδιά στη Λισσαβόνα

υπεσχέθης αρρεβώνα

κατατρόμαξα τα μάλα

βουρ για τη Γουατεμάλα!

1.202 statua

«τι στέκεις σαν στάτουα;» με ρώταγ' η γιαγιά μου όταν μερικές φορές στεκόμουν ακίνητη ονειροπολώντας. Αργότερα, πολύ αργότερα, έμαθα τι σημαίνει statua (=άγαλμα).

1.201 μαγαζιά ή/και στέκια

τα μαγαζιά και τα στέκια είναι δυο διαφορετικά πράγματα και όταν ένα μαγαζί γίνεται στέκι είναι καλό για τους πελάτες αλλά όταν ένα στέκι γίνεται μαγαζί ο ιδιοκτήτης τρίβει τα χέρια του και οι πελάτες να πάνε να κουρεύονται και σε μια γειτονίτσα υπάρχει ένα ουζερί που ο ιδιοκτήτης του αρνείται να το κάνει μαγαζί και παραμένει στέκι για τα γερόντια και λέει "για την παρέα το άνοιξα και όχι για τα φράγκα" και κλείνει σε λίγες μέρες τα 15 του χρονάκια και μακάρι να παραμείνει έτσι να ψήνουμε χταποδάκι στα κάρβουνα τις Καθαροδευτέρες και παϊδάκια κάθε Πάσχα στο πεζοδρόμιο να τρώνε κι οι ξέμπαρκοι περαστικοί και αυτό που λέει ένας "κανονικός" επιχειρηματίας ότι "οι στενάχωρες καρεκλίτσες είναι καλές, να πιάνονται οι πελάτες και να φεύγουν γρήγορα για να έρχονται κι άλλοι να γεμίζει το ταμείο, αλλιώς τί το άνοιξα το ρημάδι" εμένα μου περνάνε ξώφαλτσα και δεν πατάω το πόδι μου στα "μοδάτα" που.. άσε δε γράφω άλλο!

1.200 δημώδες

τα πιάτα τ' άφησαν εδώ ή τα πήρανε μαζί τους;

κιμά γαρίδας φάγανε, μπισκότα με μελάνι,

κρέμα 'πο άσπρο ταραμά, μυρώνια, καυκαλήθρες,

όλα ετούτα φάγανε τους ήρωες να τιμήσουν,

το Μάρκο και τον Οδυσσέ- και τον Κολοκοτρώνη,

και για τιμή προς Παπαφλέ- φιλέτα χριστοψάρων.

Για επιδόρπιο -αχ, σλουρπ!- ένα σωρό χλαπάτσες!

κι αφήσαν μια μικρή γωνιά για ένα καφεδάκι...

________________

26 Μαρτίου 2021

1.199 αγαστές σχέσεις

- για κάτσετε καλά εκειπέρα, δε φτάνει που κλέψατε το μονοπώλιο στη δημοκρατία μας παλιοπαπούδια...

- αμφισβητείς καλό μας εγγονάκι ότι είμαστε οι πρόγονοί σου;

- θα αμφισβητώ ό,τι θέλω γιαγιάκα γιατί είμαι δυνατότερο! να στείλω κανα δημοκρατικό πύραυλο τώρα να στο αποδείξω;

- όχι, παιδάκι μου, ό,τι πεις. Στείλε ό,τι θες, μόνο πύραυλο μη στείλεις!

- θα στείλω αέριο και θα το πληρώσεις διπλά και τρίδιπλα!

- καλά, πουλάκι μου, και'γώ θα σου πλέξω καινούργιο ζιπουνάκι...

___________________

διαβάζεται μεταφορικά

1.198 περί ταλέντου

εξακολουθω να πιστευω οτι ολοι οι άνθρωποι μπορουν να γραψουν, να ζωγραφισουν, να σιαξουν μουσικες.. απλώς μερικοί το τολμούν και το κανουν πραξη. Ειναι τοσο απλο.. αρκει να γραψεις την πρωτη λεξη σε ενα ασπρο χαρτι, αρκει να τραβηξεις την πρωτη γραμμη, την πρωτη πινελια.. να σιγοσφυριξεις την πρωτη νοτα.. Νομιζω πως οσοι λενε οτι δεν μπορουν, ισως δεν ειναι καλοι παρατηρητες --του μεσα και του έξω!

-----------------
εχμ... κοντεύω να αλλάξω γνωμη...

1.197 απο ημερολόγιο καραντίνας

ημερολογιο καραντινας: 25 Μαρτίου 2020

οργάνωση γευμάτων: στην κατάψυξη μερίδες φακής, μανιταρόσουπας, κλπ, ποικιλία να υπάρχει, ξέρεις, κουτάκια κουτάκια, κουτάκια, βγάζω κουτάκι, ζεσταίνω κουτάκι, δυο κουτάκια την ημέρα αυστηρά. Ετσι, έχασα κιόλας 2 κιλά απο τα 5 που περισσεύανε. Η διατροφή σε καραντίνα βοηθάει, ιδίως όταν δεν έχεις την αβάντα του περίπατου και πεζοπορείς στο μπαλκόνι.

Tip: τα μανιτάρια ωμά στην καταψυξη κομμένα σε φέτες, έτοιμα για χρήση, σε σακκουλίτσες ανά δόση μαγειρέματος.

 

1.196 ατυχία

μόλις σιγουρεύτηκε ότι τον είχε στο τσεπάκι της τον Υπνο, εκείνος έφυγε

1.195 ενθουσιασμοί αναγνώστριας

όταν είχα διαβάσει το βιβλίο του Σόμερσετ Μωμ για τον Γκωγκέν είχα καταγοητευτεί, ονειρευόμουν μια ζωή παρόμοια, εκτός από την τραγική κατάληξή της, μια ζωή γεμάτη ταξίδια, εξερευνήσεις, ζωγραφική και διαρκή κίνηση, έτσι είχα σκεφτεί να γίνω ασυρματίστρια, το μόνο πράγμα που μου αρνήθηκε ο πατέρας μου πείθοντάς με ότι θα ήταν καλύτερα να ταξιδεύω όποτε θέλω και να μη δεσμευτώ μέσα σε ένα καράβι.

1.194 Μεγαλοβδομάδα

πλησιάζοντας το Πάσχα (16 Απριλίου φέτος) θυμήθηκα:

τα παλιά χρόνια, μάλλον επειδή έπρεπε να θλίβεται ο κόσμος, το ραδιόφωνο έπαιζε κλασσική μουσική ολόκληρη τη Μεγαλοβδομάδα, πράγμα που έκανε έξαλλους μερικούς θείους που διαμαρτυρόντουσαν σφόδρα και βάζαν το γραμμόφωνο να παίζει τζαζ, αμαρτάνοντας φυσικά! το σύστημα αυτό σταμάτησε στη 10ετία του '60, αλλά τώρα επανήλθε σε σκληρότερη μορφή με τις λειτουργίες από την τηλεόραση πλέον και μάλιστα πολύ πριν το Πάσχα. Εκμοντερνισμός και σε αυτό το επίπεδο.

1.193 συζητηση σοβαρή

Marina Rodia
είμαι περίεργη.. τί κρότο θα κάνει άραγε η πτώση του υπαρκτού καπιταλισμού, γιατί η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού άφησε ένα απλό πφφφφίου...

Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson
Θα κάνει σπρούτς. (Κλάσιμο. Ή από πέσιμο ή από χέσιμο που λένε; Αυτό).

Marina Rodia
μα.. ειναι τόσο γέρος;

Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson
Ε, από τον υπαρκτό ναι.
_________________
ΣΗΜ. 23 Μαρτίου 2017

1.192 φιλοξενία

παλιά, είχα διαθέσει το σπίτι μου για φιλοξενία ζευγαριού φίλων μιας φίλης μου γαλλίδας και μάλιστα ξεσπιτώθηκα μια βραδιά γι αυτό το σκοπό! δωρεάν, φυσικά, ουτε πέρασε από το νου μου να ζητήσω χρήματα. Το σπίτι το βρήκα στη θέση του την επόμενη μέρα, σαν να μην είχε μπει κανείς μέσα και το ζευγάρι εκείνο ούτε που το γνώρισα. Θα πεις ότι παλιά υπήρχε περισσότερη εμπιστοσύνη στον κόσμο και -ίσως- αφέλεια. Ο,τι και να πεις, μέσα είσαι!

Κατάλαβα ότι πράγματι έμειναν εκείνη τη βραδιά από την ευγενική τους προσφορά: ένα μπουκάλι καλό γαλλικό κρασί που βρήκα στο τραπέζι!

1.191 κάζο ατσιντέντε

σημερα το μεσημερακι (23 Μαρτίου 2022) κατα τις 2, επαθα ενα πραμα που με ψιλοτρομαξε, αλλα κρατησα ψυχραιμια, εμεινα ακινητη, ξαπλωσα μετα για καναδυο ωριτσες αφου καταφερα να πιω λιγο νερο και να παρω βαθειες ανασες, και περασε. Νομιζω μικρο εγκεφαλικο ητανε ή μού εφερε θουλουρα το (νερωμενο παντα) τσιπουρακι μαζι με εναν πολεμικο καταιγισμο "ειδησεων" που βομβαρδιζε την ακοή μου επειδη ειχα ξεχασει να βαλω ΟΦΦ στην τιβι

1.190 σοφία στο inrernet

κρίμα που χάθηκε το παλιο φορουμ του Pathfinder... Εκει γραφοντουσαν κατι τετοια: «Οποιος λαθεύει πάντα με σιγουριά είναι σίγουρα οικονομολόγος. Και αν πιστεύει ότι δεν είναι οικονομολόγος τότε σίγουρα λαθεύει.» από ident (2003)

1.189 συμπτώσεις

γινόταν ένα τουρνουά στη πόλη Γουχάν της Κίνας, λέει, και πήγαν αθλητές από όλο τον κόσμο, λέει, μεταξύ αυτών και αμερικανοί που σερνόντουσαν, λέει, και δεν διακρίθηκαν σε κανένα άθλημα, λέει, (όπως είπαν οι Κινέζοι δλδ) και μετά, λέει, γινόταν ένα φεστιβάλ Μόδας στο Μιλάνο της Ιταλίας (αν ξερεις κι άλλο Μιλάνο ήρθε η ώρα να το ομολογήσεις) όπου, λέει, τα υφάσματα που κυριαρχούν σήμερα στη Μόδα είναι τα κινέζικα, λέει, και καλεσμένοι ήταν, λέει, και πολλοί Κινέζοι βιομήχανοι, κλπ, αλλά μέσα στην παραζάλη της παρουσίασης των μοντέλων (πασαρέλα κι έτσι) έτυχε να ασθενήσει (ο κορονοϊός ανιχνεύτηκε ΜΕΤΑ την κηδεία) και να ποθάνει κάποιος Ιταλός παράγων της Μόδας, λέει, και στην κηδεία του τη μεγαλοπρεπή, λέει, ήταν άφθονοι (ίσως εκατοντάδες και βάλε, ίσως λέμε) παριστάμενοι για να τιμήσουν το νεκρό, λέει, οι κυρίες με τα μαύρα μοντελάκια τους για την περίσταση και οι κύριοι με τα καλά τους τα κοστούμια (ίσως και φράκα, δεν ξέρω τι συνηθίζεται στους κύκλους αυτούς, στο συνάφι της Μόδας δλδ) και νά 'σου οι τρυφερές αγκαλίτσες και τα φιλήματα τα σταυρωτά να παρηγορηθεί η χήρα, λέει, κι όλοι κλαίγανε απαρηγόρητα, λέει, αλλά ο κ. Κορονοϊός γέλαγε, λέω, για το πλούσιο γεύμα (ή μήπως δείπνο;) που παρετέθη προς τιμήν του. 

 

Ετσι, η διάδοση της ασθένειας έτρεξε με χίλια στην Ιταλία, ξεκινώντας από το βιομηχανικό κλαμπ και, όπως συνήθως συμβαίνει, τα κακά πράγματα μένουνε κρυφά μέχρι να σκασουν σαν μπόμπες. Και δεν φτάνει μονάχα αυτό, οι βιομήχανοι συνέχισαν το τροπάριο της διάλυσης της χώρας που τους φιλοξενεί --γιατί αποκλείεται να νοιώθουν δική τους αυτή τη χώρα, τη στιγμή που καρφί δεν τους καίγεται γι αυτή-- με το να κρατάνε τα εργοστάσιά τους ανοιχτά και να εξαναγκάζουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν εν μέσω κορονοϊκής κρίσης. Αυτά προς το παρόν. 

 

Το ότι η υψηλή κοινωνία της Ιταλίας (που περιεχει και το κλαμπ των βιομηχάνων, των μόδιστρων, κλπ) είναι η ίδια που χειροκροτούσε τη διάλυση του Συστήματος Υγείας και Ασφάλισης της χώρας, πες το και απλή σύμπτωση. Ετυχε, ρε παιδί μου, έτυχε, πώς το λένε, έτυχε! Το αν, μετά την κρίση που περνάει η Ιταλία, οι κύριοι αυτοί θα σαπουνίσουν τα χέρια και θα ξαναβγούν στα κανάλια, είναι κάτι τι άγνωστο. Ας σκεφτούμε και ας διατηρούμε τη μνήμη ζωντανή, συμβαίνουν και σε τα μας παρόμοιαι συμπτώσεις.

-----------

στην Ταϊβάν, όπου θύματα μηδέν, τα ΜΜΜ τριπλασίασαν τη ροή τους ωστε να μετακινουνται ελαχιστοι επιβατες ανά όχημα. Σαφές και κατανοητό, μονο που εδωπερα κυβερναν εγκεφαλοι τζούφιοι και περιορίζουν τα δρομολόγια --για να διευκολύνουν τον ιό ίσως, να μη κουράζεται να κολλαει!!

________________

ΣΗΜ. γραφτηκαν στο f/b στις 22 Μαρτίου 2020

1.188 η Χαριτίνη και τα νήπια

και που λες, η Χαριτίνη άμα δει μωρό ή νήπιο απλώνει ενα λιπόσαρκο χέρι (το δικο της) και το πλησιάζει απειλητικά προς το μικρό κεφαλάκι. Ωπ! (αντιστέκομαι στην απειλή, ετοιμη να σφαλιαρισω κιολας τη γριέντζω) Μα γιατί; το κεφαλάκι να χαϊδέψω μόνο... (εξηγει ψιλοπανικόβλητη) Το ρώτησες το μωρό κυρά μου αν θέλει να το ακουμπήσεις; ε; Γιατί δεν το σέβεσαι; Αυτό σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τους μικρούς ανθρώπους κυρία Χαριτίνη, που δεν εισαι καθόλου κυρία αμα κάνεις τέτοια πράματα. ΟΥΦΦΦ.

 

Με το ζόρι απόφευγα τις επιθέσεις προς τα κεφαλάκια των παιδιών μου, και όχι μονο τα κεφαλάκια, γιατί η Χαριτίνη δήλωνε επανειλημμένα τη σφοδρή της επιθυμία που προκαλούσε τρόμο: "αχ, πόσο θά 'θελα να τσιμπήσω τα μαγουλάκια μέχρι να στάξει αίμα!" Μα την αλήθεια, αυτο ηταν το (εντελώς δρακουλέ) απωθημενο της, που ελπίζω να τής έμεινε απωθημένο.

---------------------

με αφορμή ένα στάτους απελπισμένης παιδαγωγού που πέρασε πριν λίγο απο τη χρονογραμμή μου

1.187 ο Λουκάς

ο Λουκάς ήταν φύλακας σε γραμμές τραίνου, κάποτε πρέπει να γράψω τη μικρή του ιστορία. Λουκάς Μελέτης λεγόταν και ζούσε σε ένα πλίθινο σπιτάκι κοντά στις γραμμές του τραίνου, διασταύρωση Μενιδίου. Μικρόσωμος άνθρωπος της εποχής εκείνης, της προπολεμικής, που έβγαζε καχεκτικούς τους φτωχούς ανθρώπους. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την πανύψηλη Αλεξάνδρα, γυναίκα νταρντάνα που λένε, να τον ερωτευτεί. Τα δύο άκρα ήτανε το ζευγάρι και όχι μονάχα στην εμφάνιση: ο Λουκάς κουτούτσικος, η Αλεξάνδρα πανέξυπνη, τα ετερώνυμα που έλκονται σα να λέμε.

(συνεχίζεται)

1.186 "συμβαίνουν και αλλού"

εκεί που ανασαίνω ήρεμα λοιπόν, πέφτω πάνω σε ένα μικρό κείμενο που λέει "συμβαίνουν και αλλού" και ξυπνάω και λέω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου που συμβαίνουν και αλλού τέτοια πράματα, δολοφονίες και δολοφονικές αυτοκτονίες δλδ, ΔΕΝ θέλω όμως να συμβαίνουν ΚΑΙ στη χώρα μου. Θέλω η Ελλάδα να είναι καθαρή από ό,τι βρωμίζει τον υπόλοιπο κόσμο και, όσο είναι δυνατό, να δίνει το καλό παράδειγμα, όχι να απαλλάσσεται επειδή "το κάνουν κι άλλοι" ή συμβαίνει και αλλού".

1.185 απαισιοδοξία

τρέμω στην ιδέα ότι οδεύουμε προς την εποχή που θα αφαιρεθεί η επιμέλεια των παιδιών από τους γονείς και θα την αναλάβει το κράτος (οι εταιρείες - αγορές μάλλον) και θα έχει (ετοιμάσει) όλες τις δικαιολογίες για να το πράξει.

1.184 απεχθής πραγματικότητα

τα παλιά τα χρόνια, προσπαθούσε ο κόσμος να μιμηθεί ήρωες αληθινούς: επιστήμονες, επαναστάτες, υπερασπιστές αδύναμων, εφευρέτες, αγωνιστές για το καλό της ανθρωπότητας, καλούς και υπέροχους ανθρώπους δηλαδή. Σε αυτό βοηθούσε η αντίστοιχη προβολή όλων των καλών παραδειγμάτων από τα παλιά ΜΜΕ, καθώς και η απαξίωση των βλαβερών για την κοινωνία ανθρώπων. Σήμερα, βλέπουμε κι ακούμε απίθανα πράγματα, π.χ. για έναν (80χρονο, παρακαλώ) ιερέα να ασελγεί σε 11χρονο κοριτσάκι υπό την επίβλεψη της μαμάς του (όχι της μαμάς του ιερέα φυσικά), για κάτι "παληκαράδες" σε διάφορα μέρη της χώρας μας να επιτίθενται σε παιδάκια αλλόχρωμα/αλλόδοξα, για φερέλπιδες φοιτητές να βιάζουν και στη συνέχεια να σκοτώνουν συμφοιτήτριές τους, κλπ, που τρομάζω να σκέφτομαι και ίσως ειναι ο λόγος που δεν γράφω συχνά για τέτοια φριχτά πράγματα. Αυτά τα κτήνη (τι φταίνε τα κτήνη ίσως πεις, αλλά αυτοί δεν είναι άνθρωποι) προβάλλονται σήμερα και αυτά τα βδελύγματα παίρνουν ως υπόδειγμα κάποια άλλα τέρατα για να μιμηθούν. Πώς γεννιούνται, με ποιο τρόπο κατασκευάζονται τα τέρατα; 

 

Φυτρώνουν στο έδαφος της αδιαφορίας και αναπτύσσονται με το λίπασμα του φόβου. Νομίζω, δλδ.

1.183 ο κακός καθηγητής

στο μάθημα των μαθηματικών, ο (αχώνευτος) καθηγητής ρώταγε και μεις απο κάτω σηκώναμε χέρι, "πε το συ! πε το συ!" έλεγε χωρις να παιρνει τη σωστη απάντηαη και στο τέλος "ε, ας το πει η Μαρίνα" μου έκανε την τιμή να με αφήσει να μιλήσω! Παρόλη την καλή μου επίδοση στο μάθημα, ο βαθμός μου ήταν 13 (δεκατρία) στα προφορικά Α' και Β' εξαμηνου, αλλά στα γραπτά έπαιρνα 20 και δεν μπορούσε να κάνει τπτ (σκρίπτα μάνεντ γαρ) κι έτσι έβγαζα ένα τελικό 17 στο ενδεικτικό. Απαίσιος τύπος, ένα μανιάτικο χούφταλο (στην Αθηνα φέρνανε καθηγητές λιγο πριν πάρουνε σύνταξη) που πήγε κιόλας να με χουφτώσει μια φορά που περίμενα στη στάση του λεωφορείου, πράγμα που το είχα πει μοναχα στην κολλητή μου, που κάπου κάπου το θυμάται με αποτροπιασμό. Εμένα ούτε που με άγγιξε η φάση, πέρασε σαν να μην έγινε ποτέ, και μάλλον το θυμάμαι σαν ανέκδοτο και γελάω απομέσα μου! Φοβερή εικόνα, ε;

1.182 διαδικτυακός κανόνας

ο σημαντικότερος κανόνας στο διαδίκτυο είναι "το σχόλιο χαρακτηρίζει τον σχολιαστή και όχι εκείνον που δέχεται το σχόλιο" και αν αυτό το καταλαβαίναν όλοι δεν θα υπήρχαν παρανοήσεις, διαξιφισμοί, μηνύσεις, απειλές, πανικός από ευθιξία, κλπ πράγματα που ισχύουν στον αναλογικό κόσμο. Με δυο λόγια, γράφε και άσε τους άλλους να σχολιάζουν κατά το χαρακτήρα και την παιδεία τους!

1.181 συγγραφέας και αναγνώστης

Με προβλημάτιζε ανέκαθεν η σχέση συγγραφέα και αναγνώστη τόσο που, ως παιδί, αναρωτιόμουν τι θα συνέβαινε αν μπορούσα να επικοινωνήσω με τον (κάθε) αγαπημένο μου συγγραφέα, όχι για να του πω πόσο καλός είναι και πόσο μου αρέσει, αλλά για να του δώσω τη δική μου οπτική στο έργο του και ίσως μερικά συμπληρώματα ή επεμβάσεις που θεωρούσα απαραίτητα στοιχεία, ώστε να μου αρέσει ακόμα περισσότερο. 

Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, κάτι λείπει ή κάτι συμβαίνει με αυτό: Πότε τελειώνει απότομα, ενώ βρίσκω ένα σωρό τελειώματα με το νου μου, και πότε "τραβάει" σε μάκρος και το τέλος "σέρνεται" σε σελίδες που η έλλειψή τους θα περνούσε απαρατήρητη.

1.180 αλληλεπίδραση

θυμάμαι (10ετία '50) να λένε οι μεγάλοι, εν όψει της συμφωνιας ένταξης στην ΕΕ, ότι αποκλείεται να γίνουμε ευρωπαίοι και άμα μπούμε στην ΕΕ θα τους χαλάσουμε κι αυτούς! το λέγαν αστειευόμενοι φυσικά, αλλά σήμερα (μετά τα γνωστά αποτελέσματα) δεν είμαι απολύτως σίγουρη για το ποιος χάλασε ποιόν. Μάλλον αλληλεπιδράσαμε άσχημα.

1.179 ο τηράρης

Περνώντας με το τρόλλεϋ απο την Πύλη του Αδριανού, είδα έναν άνθρωπο με φόρμα να βάφει τα κάγκελα πράσινα, το προηγούμενο χρώμα αλλά λιγο πιο ανοιχτό, και έναν άλλο με κουστούμι, που τον επιτηρούσε κόβοντας βόλτες με ένα κινητό στ' αυτί του και θυμήθηκα μια αληθινή ιστορία που μου είχαν διηγηθεί πριν πολλά πολλά χρόνια:

Πάει ένας ψηφοφόρος στο βουλευτή της περιφέρειάς του και του ζητά να τον βάλει σε δουλειά στην Αθήνα.

- Τι ξέρεις να κάνεις; ρωτά ο βουλευτής.

- Τίποτα...

- Σχολείο πήγες;

- Τσου...

- Γράμματα δεν έμαθες καθόλου;

- Τσου...

- Και πού να σε βάλω χριστιανέ μου; Τι δουλειά μπορείς να κάνεις στην Αθήνα χωρίς να ξέρεις γράμματα;

- Να με βάλεις να κάνω τον τηράρη!

- .....!!!! Τον ποιον;....????...

- Να, τηράρης είναι αυτός που όταν πεντέξι σκάβουν κάθεται και τους τηράει!

- !!!!!!!!!! (κόκαλο ο βουλευτής)

______________________________________

ΣΗΜ. Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι αληθινή ιστορία

1.178 της πανδημίας τον καιρό

και βγαίνω που λες να ψωνίσω καπνό, φρυγανιές και κάπαρη. Σαν επιχείρηση Κεραυνός η φάση. Μαντηλοδεμένη και με γιακά σηκωμένο, με ψιλα μπόλικα να μη χρειαστούν ρέστα, με σακκούλα δική μου, όλα σένια. Στο δρόμο, ψυχή ζώσα. Μόνο ένα σκυλάκι με μια κυρία κυκλοφορούσαν. Στα ταμεία ευγενέστατοι, κάνανε κρα να δουν άνθρωπο ως φαίνεται. Επέστρεψα σπίτι. Αλλη κατάσταση. Βγάζω παπούτσια, πλένω χέρια. Με πυκνή σαπουνάδα πλένω και τη βρύση, γιατί πώς θα την ξαναπιάσω μετά όταν θα θέλω να ξαναπλύνω χέρια; Μιλάμε, μεγάλη εφευρετικότητα! Βγάζω μπουφάν και ρούχα, ξαναπλένω χεράκια, τακτοποιώ ψώνια, ξαναπλένω χέρια και γυαλιά και όλα εντάξει. Παρόλ' αυτά έχω μια φοβερή φαγούρα, αλλά δεν με πειράζει να το παθαίνω μια φορά στο τόσο, κάθε 10 μέρες που θα χρειάζεται να βγαίνω. Τώρα, δουλειάάάάάά Α! ξέχασα: απολύμανα με καθαρό οινόπνευμα τα πακετάκια με τον καπνό.

-------------------

ΣΗΜ. γραμμένο στις 20 Μαρτίου 2020

1.177 μια ρωγμή

«η βλακεία ειναι μια ρωγμή στο κρανίο και η κακία δεν αργεί να περάσει από εκεί» είχα ακουσει πολύ παλια αυτη τη φράση (δεν θυμαμαι ποιος την ειχε πει, αλλα καρφωθηκε στο μυαλο μου)

Μήπως ξέρει καποιος τίνος είναι;

1.176 ευθύνες

συνειδητοποίησα ότι από 15-18 χρονών οι έφηβοι φορτώνονται απότομα με ευθύνες για την επιλογή του μέλλοντός τους και αυτό οφείλεται μάλλον στις επικείμενες εξετάσεις για εισαγωγή σε ΑΕΙ, ΤΕΙ, κλπ, και να σκεφτείς ότι ακόμα και'γώ που έδωσα τις παλιές εισαγωγικές (κατευθείαν σε Σχολές και όχι ακαδημαϊκό απολυτήριο, πανελλήνιες, κλπ) είχα γίνει φυτούκλα εκείνη την περίοδο της ζωής μου που τη θυμάμαι με φρίκη! αν δεν υπήρχε εκείνος ο καταναγκασμός, πιθανότατα θα είχα διαλέξει κάτι εντελώς διαφορετικό, όχι πως μου κακόπεσε κι αυτό που πέτυχα να επαγγέλομαι, αλλά λέμε τώρα...

1.175 ολίγα περί Αράβων

ιδέα δεν θά 'χαμε σήμερα για την ελληνική φιλοσοφία και τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους, αν δεν είχαν διαδοθεί τα κείμενά τους μέσω της αντιγραφής τους από τους άραβες κι έτσι να λάβουμε γνώση κι εμείς, οι γιδοβοσκοί των ορέων, περί των θαυμάτων αυτών. Το παράξενο είναι ότι, ενώ ευγνωμονούμε (και νιώθουμε υποχρεωμένοι προς) τους δυτικούς, τους άραβες (και τον πολιτισμό τους) τους θεωρούμε άξεστους (τουλάχιστον) 

* Marina Rodia: απόλαυσα την ωραία συζήτηση που ξαπλώθηκε στα σχόλια και οφείλω μια διευκρίνηση: στο στάτους εντοπίζω την αγνωμοσύνη προς τους άραβες χωρίς να γράφω πουθενά για "πρότυπο". Η απορία μου είναι απορία διαρκείας, που ξεκίνησε κάποτε, παλιά, όταν διάβαζα για την εποχή των σταυροφόρων και των ιπποτών -ένα κόλλημα που είχα!- τότε που τα ρούχα των κατοίκων της (περιοχής της) Ευρώπης φτιαχνόντουσαν από σκληρά φυτικά νήματα, όταν εκείνα των αράβων ήταν λεπτοδουλεμένα από μετάξι και απαλό βαμβάκι, όταν η βασίλισσα Ισαβέλα δεν είχε πλυθεί ουτε μια φορά στη διάρκεια του βίου της, ενώ οι άραβες είχαν πολυτελή λουτρά, όταν οι τοίχοι του Λούβρου είχαν κολλημένα αποπατήματα πάχους πάνω από 50 εκατοστά από τα καθίκια (με βασιλικά και άλλα σκατουλίνια!) που αδειάζονταν από τα παράθυρα και τρέχαν ελεύθερα στις ρούγες και ο ταξιδιώτης καταλάβαινε ότι πλησιάζει στο Παρίσι από την αφόρητη μπόχα! Ενα καλό γέννησε η βρωμιά αυτή: την εφεύρεση των περίφημων γαλλικών αρωμάτων!! Θέλω να πω ότι πέρα από μόρφωση, οι άραβες έδωσαν και τα φώτα της καθαριότητας στη Δύση κι έτσι σταμάτησαν οι χολέρες και οι πανούκλες που την αποδεκάτιζαν για αιώνες, έδωσαν μουσική, έδωσαν απολαύσεις που δεν ήταν γνωστές, "μιλούσαν" με την καρδιά περισσότερο παρά με τη στεγνή λογική, αν και η άλγεβρα είναι αραβική! Είναι πολλά που οφείλονται στον αραβικό πολιτισμό, που βιαζόμαστε οι δυτικοί να ξεχνάμε εύκολα. Σκέφτομαι ότι ίσως η αγκαθωτή γοτθική καρδιά να πρωταγωνίστησε, ποιος ξέρει, ίσως ο φθονος να πρωτοστάτησε τότε που άνθησε(!) η μανία των σταυροφόρων. Στο βάθος βάθος όλα είναι Αγορές και Οικονομία(=λεφτά) και ο μικρός άνθρωπος δεν τα βγάζει πέρα με αυτά. Διαβάζοντας πρόσφατα περί Φανόν, κατάλαβα ακόμα περισσότερα, πόσο πονηροί υπήρξαν απέναντι στους άραβες οι δυτικοί "πολιτισμένοι", στήνοντας τα παζάρια των δούλων (θυμάστε τα άνθη του Κακού) καθώς και το σατανικό εφεύρημα της αποικιοκρατίας. κλπ κλπ κοντεύω να γραψω δοκίμιο!! Σχετικά με τη δουλεία πάντως, αυτή είναι παλιά ιστορία, μια και δεν υπήρχαν αιχμάλωτοι στους αρχαίους πολέμους, μονάχα δούλοι. 

Marina Rodia: α! οι μπούρκες, οι φερετζέδες, οι κλειτοριδεκτομές είναι όψιμα φαινόμενα, ίσως (δεν ξερω, υποθέτω) οφειλόμενα στην εσωστρέφεια και στην περιχαράκωση (σε θρησκευτικά υποτιθέμενα κελεύσματα) εξαιτίας των απανωτών επιθέσεων που δεχόντουσαν (και εξακολουθούν να δέχονται με αενάως ανανεωμένη σφοδρότητα) από τους δυτικούς. 

Marina Rodia: το Βυζάντιο πάντως το διαλύσαν οι Σταυροφόροι! 

Marina Rodia: αν και ομόθρησκοι, γούρλωσαν τα μάτια μπροστά στους θησαυρούς και το κατάκλεψαν 

Marina Rodia: το ζουμί νομίζω είναι: κάθε πολιτισμός έχει τα υπέρ και τα κατά του και καθε δαιμονοποίηση είναι εκ του πονηρού και να μη πέφτουμε στην παγίδα του! όλοι ανεξαιρέτως είμαστε σπουδαίοι και ποταποί ταυτοχρόνως, και μάλλον φταίει η αντίφαση που εγγενώς θάλπουμε μέσα μας εμεις οι άνθρωποι 

Φοίβος Παλαμήδης: Απολαυστική πράγματι η συζήτηση που είχατε κορίτσια με αφορμή μια κουβέντα που είπε η Μαρίνα. Και προσωπικά την χάρηκα σε κάθε της σημείο, για παραπάνω, δικούς μου λόγους. Μακάρι να γινόταν να τα λέγαμε γι’ αυτά όλα, κάπου, κάποτε, και δια ζώσης. Αυτό όμως που είπε η Μαρίνα, τουλάχιστον αυτό είδα εγώ, το διευκρίνισε όμως και η ίδια πριν από λίγο, ήταν μόνο ότι εμείς οι Έλληνες μάθαμε για την σοφία των προγόνων και χάρη στους Άραβες, όχι μόνο στους δυτικούς. Και ότι οφείλουμε και σ’ αυτούς. Αυτό κατάλαβα ότι ήθελε να σημειώσει και τίποτε περισσότερο. Τώρα, αν αυτό έγινε σκαλί για όλο το παρακάτω δεν πειράζει, αντίθετα μάλιστα!… Καλή σας μέρα! 

Constantina Papasotiriou: Κι εγώ τη χάρηκα τη συζήτηση. Προσωπικά τουλάχιστον έμαθα το ρόλο των αράβων στο θέμα της μετάδοσης της ελληνικής φιλοσοφίας στη δύση τον 12ο περίπου αιώνα, από την Ιστορία της Ευρώπης που διδάχθηκα στα 45 μου στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Πριν ομολογώ ότι είχα άγνοια. Επίσης αυτό που λέει η Marina Rodia σχετικά με την καθαριότητα που έμαθαν οι Αραβες στους δυτικούς το είχα μάθει, πάλι σε αρκετά μεγάλη ηλικία, από ένα σίριαλ που μετέδιδε νομίζω κρατικό κανάλι, αλλά δεν θυμάμαι τον τίτλο της σειράς. Ακόμα είχα συνειδητοποιήσει τη συμβολή τους στα μαθηματικά από το βιβλίο για εφήβους "Το θεώρημα του Παπαγάλου". Προσωπικά δεν θα είχα αντίρρηση και σε μία δια ζώσης συνάντηση κάπου έξω τώρα που μπαίνει και η άνοιξη, να συζητήσουμε χαλαρά γι' αυτά τα θέματα, εάν βολεύει όλους και συμφωνούν. Και κυρίως εάν συμφωνεί η οικοδεσπότης ας το οργανώσει και να μας πει 

Chari Stathatou: δεν μπορεσα να παρακολουθησω ολη τη συζητηση, απλα να πω θαθελα, οτι εχω γραψει κι εγω πολλες φορες (και μαλιστα με μαλλον πολεμικη διαθεση) για τη συμμετοχη των αραβων στον πολιτισμο της ευρωπης (ειδικα τα χρονια που ειχαν καταλαβει μεγαλο τμημα της - στην ισπανια και την ιταλια κυριως) (τις οποιες γέμισαν με έξοχα αρχιτεκτονικα δημιουργηματα, αλλά οχι μόνο) : απο τον Σταντάλ τού λογου μου ειχα ξυπνησει ως προς αυτο (και ως προς άλλα βεβαια...) οταν τον διαβασα να (μας) συμβουλευει "διαβαστε τον κυριο Φ[ωριέλ] και θα δειτε τι έξοχη εποχη ηταν ο μεσαιωνας" - και προσθετε οτι κατα τη γνωμη του, ολη εκεινη η θαυμασια εποχη περι το 1200 στην ευρωπη (η και "πρωτη αναγεννηση" ονομαζομενη) η εποχη δλδ με τους τροβαδουρους, οφειλε την υπαρξη της στην ερωτικη την ποιηση των Αραβων Αντιθετα δλδ με ο,τι πιστευεται επιτοπιως, και παπαγαλιζεται στα σχολεία μας, για τη "μοναδικη" συμβολη των ελληνων του βυζαντιου στην "αναγεννηση", ο ευρωπαϊκος πολιτισμος, και του μεσαιωνα και της διάδοχης καταστασης σημαδευτηκε και καθοριστηκε απο το μοναδικο "τριο" που σχηματιζε η εβραϊκη καμπαλλα, οι αραβες και τα ελληνορωμαϊκα (για τα τελευταια εγραψα προσφατα με αλλη αφορμη) 

Marina Rodia: δυστυχως, στην αρχη φαίνεται σαν να μιλάω μοναχή μου επειδή η έτερη συζητήτρια(!) απεχώρησε θυμωμενη και διεγραψε τα σχόλιά της (μαζι με μερικές απαντήσεις δικές μου). Κριμα. 

 ______________ 

 ΣΗΜ. μεταφορα απο F/B, 14 Μαρτίου 2018

1.174 σημαντικό βιβλίο

διάβασα ενα φοβερο βιβλιο περι τουρκιας: Ο ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΣ, όπου αναλυεται/καταγραφεται πώς τα καταφερνουν οι γειτονες και βγαινουν παντα κερδισμενοι. 

Ενα βιβλίο-μάθημα, το σημαντικότερο που διάβασα εδώ και χρόνια.

1.173 οι άγνωστοι στρατιώτες

Τιμή στους άγνωστους: αντιστέκονται, πολεμάνε, σκοτώνονται, βασανίζονται, δολοφονούνται, χάνονται, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Μετά, στο δρόμο που ανοίχτηκε, έρχονται οι γνωστοί να γράψουν στα μέτρα τους την Ιστορία.

1.172 ο πενηντάρης

στα εικοσιεφτά μου, δουλεύαμε με το συνάδελφό μου το Χάρη σε ένα κυκλαδίτικο νησί, όπου κάθε απομεσήμερο τρώγαμε στο ταβερνείο που σύχναζαν τα μαστορια επειδή είχε το φτηνότερο και καλύτερο φαΐ. Είχε και τζουκ μποξ κι ακούγαμε απίθανες μουσικές, από βαρειά λαϊκά μέχρι άριες με το Μάριο Λάντσα! στο τζουκ μποξ αυτό, λοιπόν, καθε φορά ένας τύπος, πριν καθησει να φάει, έβαζε το αγαπημένο του άσμα, τον "πενηντάρη", που ητανε το σουξέ της εποχής, ίσως επειδή έπαιρνε δύναμη για το δεσμό που τον ένωνε με τη σπιτονοικυρά του. Τότε, κοιταζόμαστε με το Χάρη και γελάγαμε με τα μάτια, γιατί ήταν ασύλληπτο στην ηλικία μας να εννοήσουμε ότι πράγματι ενας πενηντάρης (μπορεί να) είναι "ένας νέος της εποχής" όπως αναφερότανε στους στίχους του άσματος.

1.171 μάθημα ανθρωπιάς

μόλις εννιά χρονών κοριτσάκι βρέθηκα μαζί με άλλα παιδιά λίγο μεγαλύτερα στην καινούργια μας γειτονιά, ένα χωριό κοντά στην Αθήνα. Κάθε χρόνο αλλάζαμε σπίτι, λόγω ενοικιοστασίου. Το "ενοικιοστάσιο" ήταν ένας νόμος που όριζε ότι αν ο ενοικιαστής μείνει πάνω απο ενα χρονο στο ίδιο σπίτι δικαιούται να παραμείνει όσο θέλει χωρίς να μπορεί ο ιδιοκτήτης να τον διώξει.

 

Τεσπα, βρέθηκα με κείνα τα παιδιά και, ως κοινωνικό όν απο τα γεννοφάσκια μου, ήθελα να ενσωματωθώ στην παρέα.

 

Αυτά τα παιδιά κορόιδευαν μια κατακαημένη γυναίκα ακαθόριστης ηλικίας (γριά την έβλεπα τότε) με ρούχα κουρελιασμένα, τη Νικόλαινα, φωνάζοντας τι θα της έκαναν, κάτι φριχτά πράγματα δλδ: θα την κούρευαν, θα την έγδυναν, θα τη δέρνανε, κλπ. Εκείνη φώναζε διάφορες βρισιές κι έκλαιγε και τα παιδιά γελάγανε.

 

Τότε, σε μια έξαρση ανταγωνισμού, είπα (που να μού κοβόταν η γλώσσα) ότι όλα όσα λέγανε τα παιδιά στη γυναίκα τα είχαμε ήδη κάνει μαζί με τον πατέρα μου!! κι ακόμα περισσότερα: την είχαμε δέσει πίσω απο το αυτοκίνητο και την τραβάγαμε στις λάσπες, κι ό,τι άλλο έβαζε η φαντασία μου που, απο παιδική που ήτανε, ξαφνικά... ενηλικιώθηκε!! Τα παιδιά, μετά απο αυτό, αντί να με κάνουν ηρωΐδα της παρέας, απομακρύνθηκαν μουρμουρίζοντας.

 

Την άλλη μέρα, με πήρε καταμέρος ο πατέρας και με ρώτησε: «τί έλεγες χτες Μαρίνα στα παιδιά;» δαγκώθηκα και δεν απάντησα. «Τί ξέρεις γι αυτή τη γυναίκα;» ξαναρώτησε και «τίποτα, πρώτη φορά την είδα χτες» απάντησα.

 

Ολο αυτό ήτανε μια ευκαιρία να μιλήσουμε για τους αδύναμους ανθρώπους, που έχουν την ανάγκη μας. Να τους φροντίζουμε και να τους προστατεύουμε και ότι ήρωας δεν είναι κάποιος που φέρεται άσχημα στους αδύναμους, όποια αδυναμία κι αν έχουν, στο σώμα ή/και στο μυαλό. Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα συμπεριφοράς, το πρώτο μάθημα ανθρωπιάς, που έλαβα στη ζωή μου. 

 

Ντράπηκα, φυσικά, ίσαμε κει που δεν παίρνει και σε 2-3 μέρες πήγα στο καλυβάκι της Νικόλαινας μερικά απο τα κουλούρια που είχε φτιάξει η μάνα μου. Χτύπησα την πόρτα αλλά δεν μού άνοιξε και τα άφησα στο σκαλάκι απέξω. Κανείς δεν με είδε, τα παιδιά δεν ήταν εκει και δεν ξαναζήτησα την παρέα τους.

 

-------------------------

απο τότε ξεκινησα να διαβαζω σοβαρα βιβλια, όπως Ρομπεν των Δασων, Ιστοριες απο το Αρχαιο Θεατρο, Ιβανοης, Αθλιοι, κλπ. Τέρμα τα 3 γουρουνάκια, ο Γοργοπόδαρος και η Κοκκινοσκουφίτσα. Τοτε ακριβως ξεκινησα και το ξεσκονισμα της βιβλιοθηκης της γιαγιας μου.

1.170 περί προστασίας

τα παιδια χρειαζονται φως και αερα, οπως τα λουλουδια! Ενημερωση δηλαδη και ελευθερια. Ολα τα αλλα -λογοκρισια, ελεγχος, στριμωγμα, κλπ- στραγγαλιζουν και διαστρεφουν την αναπτυξη τους.

 

Η προστασια ειναι διακριτικη πραξη και οχι καταπιεστικη και αυτό δεν ισχύει μόνο για τα παιδιά.

1.169 τι θα πει ο κόσμος

-και θα μπάσεις έναν μαυριδερό στο σπίτι σου;

-φυσικά!

-ε, δεν είσαι στα καλά σου!

-γιατί; θες να με πει ο κόσμος αφιλόξενο;

-εχμ.. ίσως νά 'χεις δίκιο.. εδώ μπήκαν οι ναζιστές στη Βουλή, για να μη πει κανείς ότι δεν έχουμε Δημοκρατία!

 

(10 Μαρτίου 2010)

1.168 ιδιωτική δημοσκόπηση

με την κυρία Καίτη που μένει στο ρετιρέ εχουμε καλή σχέση, μου δίνει ξύσματα όταν φτιάχνει γλυκό περγαμόντο για να φτιάξω με τη σειρά μου ποτό, από το οποίο της χαρίζω ένα μπουκαλάκι, συναντιόμαστε στο ασσανσέρ όπου ανταλλάσσουμε ευχές και ανησυχίες, και χτες με ενημέρωσε ότι δεν ξαναψηφίζει ΝΔ αλλά κάτι πιο προοδευτικό και βέβαια τη ρώτησα «ποιο κομμα δηλαδή;» και μου απάντησε «Βελόπουλο, φυσικά!» και μετά απο αυτό είπαμε καληνύχτα, κατέβηκα στην πρώτη στάση ενω εκείνη συνέχισε, προς το ρετιρέ φυσικά.

1.167 ζοφερό το μέλλον;

σκεφτομαι (9 Μαρτίου 2015) οτι η πολιτική ένωση της Ευρωπης ειναι γεγονος! οι τρικλοποδιές μπαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ σκοπό την πρωτοκαθεδρία του ευρωπαϊκου λαϊκου κόμματος. Απλά πράγματα. Αυτό δεν συνιστά ανάμιξη στα εσωτερικά πράγματα της Ελλάδας, αλλά -απλούστατα!- εσωτερικό κομματικό/ιδεολογικό πόλεμο μέσα στην Ε.Ε. δλδ.. να εξαφανιστουν οι χώρες που διαφωνουν με το ευρωπαϊκο λαϊκο κομμα. Αυτό ειναι δημοκρατία. 

και.. μετά απο αυτή τη δημοκρατία, ΤΙ..? μα.. ο ενθικοσιαλισμός/ναζισμός και η διάλυση της Ε.Ε. φυσικά. Απλά πράγματα είπαμε. ε;

1.166 περί ζωτικού χώρου

Αμέρ: τι θες βρε μπόι πχια και πάλι κλαίγεσαι;

Ομέρ: θέλω ζωτικό χώρο, παραστριμωχτήκαμε και η κερά γεννοβολά ασταμάτητα.

Αμέρ: κάντε και καμιάν αποβολή, κόψε και κάνα ασουλούπωτο, εγώ θα στα λέω όλα;

Ομέρ: κόψαμε, πώς δεν κόψαμε! της Συρίας έγινε στο σπίτι, αλλά και πάλι δεν χωράμε.

Αμέρ: ε, και τι θες να κάνω; εγώ μονάχα συμβουλές μπορώ να δίδω.

Ομέρ: εκείνον τον μαγκούφη το γείτονα τον ξες;

Αμέρ: α, πώς να μη τον ξέρω; αυτόναν όλος ο κόσμος τον γνωρίζει.. όχι αυτόναν ακριβώς, αλλά τσι προγόνοι του ή ευτούνους που του κληρονομήσαν το σπίτι.

Ομέρ: α, γειά σου! το σπίτι, είπες τη σωστή λέξη. Απ' αυτούνο το σπίτι θέλω ένα κομματάκι, ένα δωματιάκι να πούμε.

Αμέρ: και πώς να γίνει αυτό; θα σε κράξουνε οι άλλοι.

Ομέρ: εσύ εφέντη να μη με κράξεις και στι άλλοι τσι έχω γραμμένοι.

Αμέρ: και τι θα λένε άμα δεν σε κράξω κι εγώ; άσε που είναι φίλος κι ο γείτονας κι ας είναι και μαγκούφης, που δεν είναι και τόσο τώρα που τακίμιασε με τσι πολλοί.

Ομέρ: εμ, όλο και κάποια ιδέα θα κατεβάσεις.. και κάντο για μένα που τόσο ψωμί κι αλάτι φάγαμαν.. και που σ' εχτιμάω.. ξες εσύ πόσο.

Αμέρ: φάγαμαν, αλλά παλιά, τότενες που σουνα καλό παιδί.. Ασε να το σκεφτώ.

Ομέρ: το σκέφτηκες;

Αμέρ: τόσο ογλήγορα; κάτσε να βάλω στο πισι τα δεδομένα.

--τσακ-τσακατσακ-τσικτσακ-μπλρλρλρλρ-Ποπ!

Ομέρ: βγήκε κιόλας πόρισμα; τι λέει;

Αμέρ: λέει άμα πάρεις το δεμάτιο που είναι δίπλα σου, να του δώκουμε ένα δεμάτιο από την άλλη την πλευρά!

Ομέρ: όπα! σοφό το πισί! και δεν του τό 'χα...

Αμέρ: βάλε πλώρη το λοιπόν, κάνε παιχνίδι και μη πεις τίποτα περί πισι, κλπ.

Ομέρ: τι, πρωτάρες είμεθα; θα κάνω μερικά αναγνωριστικά βήματα να κόψω αντιδράσεις... Κι εσύ πλάι μου, έτσι;

Αμέρ: τά 'παμε αυτά...

 

(συνεχίζεται σχετικά σύντομα, αν...)

1.165 στιχακια

χτες το βράδυ

στο σκοτάδι

έφαγε πολύ αχλάδι

και του έπεσε βαρύ

στο στομάχι σαν σφυρί

*****

όταν είχε ρέντα

άλειβε στη φέτα του μερέντα

κι όταν τον κατέλαβε η τρέλα

έτρωγε νουτέλα

 

***** 

Παχουλοί ιπποποτάμοι

Πλατσουρίζουν στο ποτάμι

Γλιστερά σαλιγκαράκια

Σαλιαρίζουν στα βραχάκια

Πράσινα παπαγαλάκια

Πιρπιρίζουν στα κλαράκια...

 

 

1.164 συζήτηση περί Νταντά, κλπ

Νταντα, κλπ. απο συζητηση στο flytoistros-τελιτσα-com, ενα πορταλ που δεν υπαρχει πια:

//Re: Concept Comment από Vlad στις 20/01/2002

 

Ο Πλάτων θεωρούσε την τέχνη κατά τι κατώτερη της φιλοσοφίας, επειδή έλεγε ότι αφού ο υλικός κόσμος είναι αντίγραφο του κόσμου των ιδεών, τότε η τέχνη (που, όπως νόμιζε, αντιγράφει την φύση) είναι αντίγραφο του αντίγραφου. Δηλαδή, αν ένα ωραίο κορίτσι είναι αντίγραφο της Αφροδίτης, τότε το άγαλμα του κοριτσιού είναι αντίγραφο του αντίγραφου της Αφροδίτης, δηλαδή κακή μίμηση. Επομένως, η φωτογραφία του αγάλματος του κοριτσιού είναι αντίγραφο στον κύβο. (Φαντάσου πόσο κακή εντύπωση θα είχε ο Πλάτων για την φωτοτυπία της φωτογραφίας του αγάλματος!) Ενώ, σου λέει, η φιλοσοφία μελετά απευθείας την Ιδέα παρακάμπτοντας τη μίμηση της, δηλαδή τη φύση , κι όχι αντιγράφοντάς την. [Υποσημείωση: ο Πλάτων, πριν επιλέξει αυτό το nickname, με το κανονικό του όνομα, το οποίο μου διαφεύγει, είχε αποτύχει δυο τρεις φορές ως τραγικός ποιητής, καθώς τα έργα του δεν είχαν πάει καθόλου καλά στους δραματικούς αγώνες. Μάλλον για αυτό έχει τόσο πικρή γεύση από την τέχνη.] 

 

Δικαιολογώ τον Πλάτωνα, επειδή έκρινε από την τελεολογία της τέχνης της εποχής του. Οι προορισμοί της τέχνης ήταν αυστηρά δύο: α) Αισθητική απόλαυση β) Τελειοποίηση αντιγραφής της φύσης. Φυσικά, ο πρώτος σκοπός ήταν ο κύριος. Όπως και σήμερα παραμένει. [Αν και, σήμερα, το «αισθητική» είναι αποδυναμωμένο και βαρύνει κυρίως το «απόλαυση»]. Σήμερα όμως, που έχουμε αντιληφθεί ότι η αντιγραφή της φύσης δεν είναι προορισμός της τέχνης, αλλά της τεχνικής (π.χ. Φωτογραφία, φωνογραφία, κινηματογράφος, ρομποτική, τεχνητή νοημοσύνη) έχει γίνει αντιληπτό ότι η σχέση της τέχνης με τη φύση έχει αναχθεί σε εντελώς άλλο επίπεδο. Στη σύγχρονη τέχνη επικρατεί η ανάλυση (π.χ. κυβισμός), η αποδόμηση (νταντά), η απόρριψη, η ανατροπή και μέσα από όλα αυτά η κατασκευή νέων κόσμων δια της τέχνης. Τα μεγάλα έργα τέχνης διαχρονικά εντάσσονται μέσα στη μοντέρνα αυτή αντίληψη για την τέχνη. Ο Ραφαηλίδης πάντα έλεγε ότι «Δεν εποίησε τα πάντα εν σοφία. Διότι αν το είχε κάνει, την Έβδομη Μέρα της δημιουργίας θα είχε δημιουργήσει τουλάχιστον τον “Οιδίποδα Τύραννο”.» Εννοώντας ότι η Τέχνη με τους νέους κόσμους που εισάγει, έρχεται να συμπληρώσει τις ατέλειες της Δημιουργίας. Διότι ο Κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος αν δεν είχαμε τον Οιδίποδα Τύραννο. Υπ’αυτή την έννοια τέχνη είναι ΜΟΝΟ ότι προσθέτει κάτι στον Κόσμο, ώστε ο Κόσμος να μην ήταν ο ίδιος αν έλειπε αυτό το κάτι. Απαιτητικό, ετσι; 

 

Ο Ραφαηλίδης στη «Στοιχειώδη Αισθητική» του αναρωτιέται ποια θα ήταν η γνώμη του Πλάτωνα για εκείνη την τέχνη που καλείται στοχαστικό μυθιστόρημα. Και αναφέρει ως τέτοια τον “Οδυσσέα” του Τζόυς, τον “Ξανακερδισμένο Χρόνο” του Προύστ και το “Δόκτωρα Φάουστους” του Τόμας Μάνν. Το στοχαστικό μυθιστόρημα είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση concept text ( τα άλλα περί του αν θα ξεκινάω με το τρίτο γράμμα από δεξιά και το αν οι σελίδες μου θα είναι αντιστρόφως ανάλογες προς την τετραγωνική ρίζα του ύψους της πυραμίδας του Χέωπος είναι αστειότητες), στο οποίο, μέσα από τη δομή, πλέκεται ένα συγκεκριμένο ιδεολογικο, φιλοσοφικό, λογοτεχνικό σύστημα, το οποίο είναι ο κόσμος του έργου. Λέγοντας «κόσμος» δεν εννοούμε φυσικά (μόνο) φανταστικούς τόπους, και ήρωες με περίεργες ιδιότητες, όπως, ας πούμε τα έργα του Τόλκιν και του Λάβκραφτ, αλλά γενικότερα την κανονολογία που διέπει την αφήγηση, την ιδιαίτερη συνάφεια που προσδίδεται από το συγγραφέα σε αίτια και αιτιατά , δυνάμει του κειμένου. Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι το concept text ως την πιο χαρακτηριστική τομή της Τέχνης με τη Φιλοσοφία, γιατί αν δούμε τα έργα αυτά στην ουσία τους, δεν είναι καθόλου ευκρινές αν υπερέχει το αισθητικό στοιχείο του ιδεολογικού ή το αντίθετο. Και θεωρώ υποτιμητικό για την Τέχνη να την θεωρήσουμε «φορέα» ιδεολογίας. Όπως και θα θεωρούσα υποτιμητικό για το «1984» να θεωρήσουμε το συγκεκαλυμμένη μελλοντολογία. Εκεί όμως βρίσκεται και το επιτυχημένο, το σημαντικό concept text ή concept poem: να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την κανονολογία από την ίδια τη διαπραγμάτευση του θέματος! Δηλαδή να μην μπορείς να βρεις μέσα στο κείμενο που αναφέρονται οι κανόνες και που εφαρμόζονται! 

 

Από κει και πέρα, νομίζω ότι η ένταξη ενός έργου στο είδος των concepts, λίγα πράγματα προσφέρει στον μη θεωρητικό αναγνώστη, εκείνο δηλαδή που ζητάει να βρει στην τέχνη τη συγκίνηση. Noμίζω όμως, ότι οι ειλικρινείς δημιουργοί, και από αυτούς, οι πιο αυθόρμητοι, που δεν «καμώνονται» τόσο, που δεν επιζητούν μόνο την εντύπωση αφήνουν έργο το οποίο αποτελεί (εκ των υστέρων και στο σύνολό του αναγνωσμένο) «σύστημα». Μερικοί από αυτούς, μάλιστα,έχουν παρουσιάσει έργο με τόση ομοιογένεια και «κούμπωμα» του ενός opus προς το άλλο, ώστε είναι σαν το σύνολο των επιμέρους καταθέσεών τους να αποτελεί ένα και μοναδικό έργο που απλώς διακλαδιζόταν όσο ο δημιουργός ήταν εν ενεργεία. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς για την φιλμογραφία του Ταρκόφσκι. 

 

Και, ως προς ένα άλλο ζήτημα που επισημαίνεται από το Γιώργο Πήττα, στο ανωτέρω κείμενό του: Το μέγεθος δεν είναι αναγκαία, ούτε ικανή συνθήκη για να πουμε «Α, να ένα concept text!»: ένα concept θα μπορούσε να είναι και μια συλλογή χάι-κου. Ως εκεί συμφωνώ με τον Γ.Π. Όμως, η αντιδιαστολή ενός πολυσέλιδου προς ένα σχεδόν μονολεκτικό ή ολιγολεκτο ποίημα, είναι όχι μόνο δομικής/τεχνικής, αλλά σαφέστατα ιδεολογικής φύσεως. Προσοχή: ανάγοντας την κειμενική έκταση σε εκφραστικό στίγμα (κι όχι δομικό στρατήγημα) δεν πρέπει να εκλειφθεί πως υποννοώ κάτι για τη σοβαρότητα της αντιμετώπισης τόσο του long, όσο και του short ποιήματος από το δημιουργό. Εν πάσει περιπτώσει, δεν ξέρω κανένα ποσοτικό ζήτημα που να μην ανάγεται ταυτόχρονα και σε ποιοτικό. Η ποσότητα είναι μια μορφή ποιότητας. Πάντως ο “Οδυσσέας”, o “Ξανακερδισμένος Χρόνος” και ο “Δοκτωρ Φάουστους” είναι άνω των 700 σελίδων έκαστος. Αλλά κι αυτό δε λέει τίποτα. Αλίμονο σε εκείνον που θα κάτσει να τους διαβάσει (όπως και τον “Τρίτο Φάουστ”)...//

 

(έγραφε κι άλλα πολλά κι ενδιαφέροντα)

1.163 αυτός και αυτή

αυτός: 

 

είχε φρύδια σαν σαφρίδια

την ετάϊζε με στρείδια

της φορούσε μπιχλιμπίδια

 

κι αυτή:

 

έπαιζε με τα ψαλίδια* 

 

*(μάντεψε τι τού έκοψε)

1.162 περί βλακείας και βλακών

η βλακεία είναι μια μόνιμη κατάσταση ή ένα στιγμιαίο σταμάτημα της λογικής σκέψης;

 

αν λέμε π.χ. "έκανα μια βλακεία", σημαίνει ότι η λογική αναγνωρίζει το λάθος της και προσέχει να μη ξανακάνει βλακείες, που πιθανότατα θα ξανακάνει αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες

 

αν κάποιος κάνει βλακείες διαρκώς, χωρίς να αναγνωρίζει τις πράξεις του ως βλακείες, ίσως μάλιστα να τις θεωρεί εξυπνάδες, είναι βλάκας με πατέντα που λένε

 

αυτό μπορεί να συμβαίνει όταν υπάρχουν στον περίγυρό του κόλακες που ενθαρρύνουν τον βλάκα προς όφελός τους, κυρίως αν κατέχει ο βλάκας θέση εξουσίας

 

ίσως μάλιστα οι κόλακες να υποβάλλουν σε αυτόν τον βλάκα-εξουσιαστή τις βλακώδεις πράξεις που τον εκθέτουν στα μάτια των πολλών, τους οποίους εξουσιάζει

 

έτσι, οι κόλακες είναι ουσιαστικά οι κατέχοντες την εξουσία αφανώς μεν, αλλά αποτελεσματικά και, στο κάτω κάτω, κανείς δεν θα τους ψέξει μια και η ευθύνη ανήκει στον βλάκα

------------------

όταν το έγραφα, είχα στο νου μου μερικούς δικτάτορες, καθώς και μερικούς σιχαμένους αλαζόνες εγωΐσταρους που βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας με δημοκρατικό τρόπο και θα μού πεις τώρα ότι αυτούς τους δεύτερους τους ψήφισαν οι λαοί τους, αλλά υπάρχει και το φαινόμενο της ομαδικής βλακείας, στιγμιαίας ή/και μόνιμης!!

1.161 περί οικονομικής κρίσης, κλπ

5 Μαρτίου 2017

χρειάζεται να επαναλάβω ότι αμφισβητώ πως υπάρχει οικονομική κρίση;

• Nikos Anagnostou

  Τα ίδια έλεγε κι ο Γιωργάκης: "Λεφτά υπάρχουν

   
• Rodia
  
μα δεν ειπα πως υπαρχουν λεφτα! μοναχα πως ολο αυτο το πατιρντί ειναι (σοφά ή ανόητα, πολύ καλά πάντως ώστε να πείθει) οργανωμένο εδώ και αρκετά χρόνια. Τα σημάδια'ενδείξεις ήταν ορατά, έτσι δεν ειναι; Ειχα ανεβασει παλιοτερα και ποστ περι του να ψηφιζουμε τραπεζιτες, κλπ, εννοωντας την ισχυ που εχουν αποκτησει οι τραπεζες και οι πολυεθνικες γενικώς. Κατά τα άλλα.. Ολα καλά;

• 
  
Nikos Anagnostou
Τι να σου πω; Εγώ την 'ανύπαρχτη' κρίση την έχω αρκετά βιώσει στο πετσί μου. Για σημάδια εκ των υστέρων, δεν μου αρέσει να μιλάω. Νομίζω ότι γενικώς υπνοβατούσαμε. Δεν το ετοίμαζε κανείς συνειδητά όλο αυτό. Αλλά πολλοί συνέβαλαν ασυνείδητα (διπλής ερμηνείας η λέξη).
• 
  
• Rodia
  υπαρχει κριση, αλλα ειναι τεχνητη Νικο.. Καποιος επωφελειται απο ολο αυτο --αυτος που το δημιουργησε για καποιο σκοπο.. Ποιο σκοπο; Τον έλεγχο (και τη μειωση) του πληθυσμου ίσως; Ηδη έχουν γινει τοσα συνεδρια των ελιτ όπου λαβαιναν σχετικες αποφασεις δρασης και "ενημερωσης" του κοσμου.. κλπ
• 
  
Nikos Anagnostou
Ποιός να το δημιούργησε ρε Μαρίνα; Εδώ δεν μπορούν να προβλέψουν την τιμή της πατάτας σε δυο μέρες από σήμερα, ποιός έχει τη γνώση όλων των παραμέτρων για να κατευθύνει την οικονομία μιας χώρας, πολύ περισσότερο μιας Ηπείρου; Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Ότι πολλοί θα ήθελαν να μπορούσαν, κι ότι ίσως και να το προσπαθούν, είναι τελείως διαφορετικό θέμα.
 
Rodia
Νικο, το ξερεις οτι δεν παραμυθιαζομαι!! απλά, δυσκολευομαι να γινω κατανοητη με συντομα κειμενακια όπου προσπαθω να στριμωξω τα πολλα που βρισκονται στο κεφαλι μου -πριν το χασω κι αυτο! Χρειαζεται ενα γερο brain storming με ρακομελο και τα σχετικα, μπας και βρεθει καποια ακρη 
με δυο ακομα λογια: Η γενικη κατευθυνση ειναι να παψουν να υπαρχουν λεφτα!!!
Ολο τον αμαζονιο να κοψουν και ολα τα δαση της γης δεν φτανουν για να τυπωθουν σε χαρτι τα άυλα τρισ που "υπαρχουν" (???)
• 
  
Nikos Anagnostou
Δεν χρειάζεται.
• 
  
• Rodia
  
δεν χρειαζεται να κοψουν δαση [εδω συμφωνω, υπαρχει το άυλο χρημα] ή δεν χρειαζεται ρακομελο;
• 
  
Nikos Anagnostou
τα δάση βέβαια. Δει δη αλκοόλ ως εκ τούτου 
 
Φοίβος Παλαμήδης

Αν σού πω Μαρίνα ότι το ίδιο ακριβώς σκέφτομαι; Και κατ' ιδίαν μάλιστα, το λέω συχνά.
Ναι!, βλέπεις ανθρώπους στα σκουπίδια, ναι!, υπάρχουν κάμποσοι που τα φέρνουν εξαιρετικά δύσκολα αλλά, οι πολλοί, οι περισσότεροι μάλιστα, δεν έχουν ουσιαστικό πρόβλημα. Δεν γίνεται για έβδομη συνεχή χρονιά να αυξάνεται ο αριθμός των καινούριων αυτοκινήτων που μπαίνουν σε κυκλοφορία, δεν γίνεται να ανοίγουν συνεχώς νέα φαγητάδικα και να μην βρίσκεις θέση να καθίσεις, δεν γίνεται να έχουν οι πάντες ζμάρτφον και κατοστάρικα συνδρομές, δεν γίνεται να δηλώνει σήμερα η Τράπεζα της Ελλάδας 40 δις ιδιωτικές καταθέσεις (με δεδομένο ότι κανείς πια δεν εχει πάνω από 100 χιλ. σε λογαριασμό, κάνε διαίρεση και θα τρομάξεις) και να μιλάμε για κρίση.
Κατά τη γνώμη μου, εκεί είναι και μέρος της εξήγησης για την απάθεια απέναντι στα τόσα μέτρα: ο κόσμος δεν κουνιέται, όσο υπάρχει ψωμί στο τραπέζι (και θα φροντίζουν, μην ανησυχείς γι' αυτό, να υπάρχει πάντα ένα ψίχουλο, μόνο και μόνο για ηρεμιστικό).
Κι' αν το 'λεγε λοιπόν ο Γιωργάκης, τί σημαίνει; Ότι δεν γίνεται να είναι και αλήθεια;
Ένα έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια: ότι και λεφτά υπάρχουν αλλά και υποκρισία μπόλικη…
 
Rodia

υποτίθεται πως κινδυνευουν οι τραπεζες και όλοι θελουμε να σωθπουν γιατι εκειπερα βαζει ο κοσμος τα λεφτα του. δλδ οι τραπεζες χρεοκοπουν και αυτο σημαινει οτι κλεβουν τον κοσμακη μπροστα στα ματια του -ας προσεχε, δλδ. Για τα φαγάδικα που ανοιγουν υπαρχει εξηγηση: Λαβαινουν χρηματα απο ΕΣΠΑ με την υποχρεωση να διατηρησουν την "επιχειρηση" 5 χρονια. Και για τον κοσμο που τρωει υπαρχει εξηγηση: αφού δεν φτανουν για αποταμιευση,, τα.. τρώει!
 
• Elena Gogou
  
η κρίση είναι άλλου τύπου, εννοείται
 
Rodia

η βασική κριση ειναι η κριση ανθρωπιάς.. με την προοπτική κατασκευης ανθρωπορομποτακίων έχουν ξεσαλώσει [οι "αγορες" και ό,τι σημαινει ο όρος αυτος]