1.702 το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από την παγωνιέρα μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

1.685 Ν. Υόρκη 1970

«Ν. Υόρκη, 1970, περπατάμε στο δρόμο με τη φίλη μου, βλέπω ανθρώπους να σέρνονται μέσα σε χαρτοκούτια στα πεζοδρόμια, κάποιος πλησιάζει και κάτι ψελλίζει, η φίλη με τραβάει απο το μανίκι να προχωρήσουμε, βλέπω έναν άνθρωπο να πέφτει κάτω, κάνω να τρέξω προς το μέρος του, η φίλη με συγκρατεί, στο μαγαζί όπου ψωνίζουμε πάω να βγάλω πορτοφόλι να πληρώσω, η φίλη με εμποδίζει και πληρώνει με τσεκ, επιστρέφουμε σπίτι και μαθαίνουμε ότι ο διπλανός μαχαιρώθηκε μέρα μεσημέρι για 20 δολλάρια την ώρα που άνοιγε την πόρτα του σπιτιού του.»
_____________________
ανάμνηση της μάνας μου
Μεχρι πριν λίγο καιρό νόμιζα ότι τέτοια πράματα δεν συμβαίνουν στη χώρα μου.

1.537 εισαγωγικες εξετάσεις

το καλοκαιρι με τις προετοιμασιες για εισαγωγικες εξετασεις ήτανε το καλυτερο, επειδη η μανα μου σεβοτανε το διαβασμα και δεν με εστελνε δεξια-αριστερα για θεληματα. Υπηρχανε βεβαια άλλα εμπόδια, επειδη τοτε ακριβως σκαβανε διαδοχικα ολα τα συνεργεια (ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερο, αποχετευση) κι εβαζα μουσικες στη διαπασών για να μπορω να συγκεντρώνομαι. Η μανα μου διαφωνουσε με τις σπουδες, η επιθυμια της ήτανε να διοριστω σε καμμια Τραπεζα, αλλα ευτυχως ειχα πατέρα οξυδερκή για στήριγμα!

1.486 τι να πεις για μερικές μαμάδες;

Στο δρόμο, σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2019), βλέπω μια νεαρή μαμά με το μικρό της γιο (Α' Δημοτικού, φαντάστηκα γιατί βγήκαν από το σχολείο) να έρχονται προς εμένα. Ο μικρός χοροπήδαγε κοιτάζοντας με θαυμασμό το (πολύ ωραίο) γκραφίτι, στόλισμα του σχολικού τοίχου, "κοίτα μαμά, κοίτα!" λέγοντας, τη στιγμή που διασταυρώθηκαν οι αντίθετες πορείες μας. Η μαμά άρχισε τότε να τσιρίζει "αυτά είναι υποκουλτούρα" και συνέχισε, απαντώντας ίσως σε ερώτηση που δεν ακούστηκε, "και ζωγράφος να τά'κανε, υποκουλτούρα είναι!" εντείνοντας το τσίριγμα "κατάλαβες;" Ούτε καν έστριψα να δω πίσω μου το ανατριχιαστικό πλάνο που απομακρυνόταν. Μαύρισε η ψυχή μου και δίστασα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά το έγραψα τελικά γιατί υπάρχουν και αυτά. Δυστυχώς, συμβαίνουν. Και ποιος σώζει άραγε αυτές τις παιδικές ψυχούλες;

Θυμήθηκα σε μια παλιά μου έκθεση μια παρόμοια μαμά να τραβολογά το 4χρονο κοριτσάκι της για να βγουν άρον άρον από την αίθουσα μη τυχόν μολυνθεί από τα χρώματα "αυτά είναι του σατανά" λέγοντας.

(θλίψη βαρειά, από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι πραγματικά)

1.417 εντεκάχρονος εργένης

σπούδασε χάρη στη μάνα του, που ζαλωνόταν κλάρες ή βελανίδια -ανάλογα την εποχή- να τα πουλά και να του στέλνει τα λεπτά για να βγάλει το Γυμνάσιο, εντεκάχρονος εργένης, αλλιώς θά 'μενε στα πρόβατα όπως ήθελε ο πατέρας του. Πόσες τύχες ανθρώπων αλλάξαν χάρη σε μερικές μανάδες...

αλλουνού πάλι, η μάνα κατάστρεψε τη ζωή του, στέλνοντάς τον να σπουδάσει στην Ευρώπη όπου δημιούργησε οικογένεια ενάντια στις επιθυμίες της μάνας, που κατάφερε να τού τη διαλύσει, να τον φέρει πίσω ανεπρόκοπο και σπάταλο με την πατρική περιουσία, μαγκούφη και "άτυχο" σε φιλίες και έρωτες, με τελική κατάληξη την φυλακή... Υπάρχουν μάνες και Μάνες.

1.406 πέτρες

στα ταξίδια μου μάζευα όμορφες πέτρες, μερικές από αυτές θα βρίσκονται (θαμμένες πια) στον κήπο της μάνας μου από τότε που τόλμησε να τις πετάξει ενόσω εκτελούσα ένα ακόμα ταξίδι. Εννοείται ότι δεν την ξαναεμπιστεύτηκα και τώρα έχω γύρω μου όλες τις όμορφες πέτρες και τα υπέροχα βότσαλα να με συντροφεύουν. Πέτρες Ολλανδίας, Σουηδίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ισπανίας, Ιταλίας, κλπ κλπ, κάθε πέτρα και μια ιστορία, νά 'χουμε να λέμε. Α! προχτές μού φέρανε και μερικές πέτρες απο Υπερδνειστερία!

1.260 ανεξίτηλες φράσεις

κάποτε, είχα ακούσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή να αναφέρεται μια φράση ενός συγγραφέα. Το όνομα του συγγραφέα ξεχάστηκε, αλλά η φράση έμεινε τυπωμένη στο νου και ήταν αυτή ακριβώς: "πόσο ανυπεράσπιστος είναι κανείς μπροστά στη μητέρα του!" 

Μετά απο καλή διανοητική επεξεργασία, αποφάσισα να μην είμαι ανυπεράσπιστη απέναντι σε κανέναν, ούτε στη μάνα μου φυσικά. Θα ήταν πολύ ωραίο να παίρνω κανα μπράβo κάπου κάπου, αλλά νά κι αν το πάρω νά κι αν δεν το πάρω, έλεγα σε μένα και με άκουγα -ευτυχώς! με μια λέξη, δλδ, χεστήκαμαν! ..και ο καιρός κύλαγε ομαλά μέχρι που πέθανε.

 Εκείνη έζησε τη ζωή της και'γώ (εξακολουθώ να) ζω τη δική μου, που όσο πάει γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα.. αμέ!

1. 024 μη εγγίζετε!

αυτό το "μη εγγίζετε" στις σύγχρονες εκθέσεις ζωγραφικής το βρίσκω εκνευριστικό και άστοχο, ιδίως όταν οι επισκέπτες είναι μικρά παιδιά. Σε μια έκθεσή μου, παλιά, μπήκε μια μάνα με το κοριτσάκι της (περίπου 4-5 χρονών) που έτρεξε πετώντας προς μια ζωγραφιά γελώντας και απλώνοντας τα χεράκια. Την άγγιξε με χαρά, είπε "αχ, τι ωραία! μαλακό που είναι!" και τότε η μάνα βούτηξε κυριολεκτικά το παιδάκι και φύγανε λέγοντάς του "αυτά είναι πράματα του διαόλου και δεν τα πιάνουμε". Φυσικά, εμένα με αγριοκοίταξε όταν είπα στο παιδάκι της "άγγιξέ τα όσο θέλεις αν σου αρέσουν, δεν πειράζει". Ακόμα έχω την εικόνα του μικρού αυτού παιδιού στο μυαλό μου, υπολογίζω ότι θα είναι τώρα πάνω από 20 χρονών κοπέλα και μακάρι να έχει πετάξει τη σκληρή αυτή μάνα από μέσα της.