1.593 ο σκοτεινός κόσμος του Γκόγια

την πρώτη φορά που πήγα Μαδρίτη, έφαγα πολλές ωρες στο Πράντο στο δωματιάκι με τα σκίτσα του Γκόγια κι έφυγα άρρωστη: για μερικες ωρες ακομα δεν μιλιόμουν, που λένε, είχα μείνει παγωτό, με σύγχρονη ορολογία (για να καταλάβεις)

φοβερό μουσειο! τοτε που πρωτοπηγα ηταν το '67 και ολα ηταν υπο σκεψη. Τα σκίτσα βρισκόντουσαν σε ενα μικρο δωματιακι ριγμενα σε θηκες πανω σε παγκο και σε ντοσιε που ξεφυλλιζε ο επισκεπτης. Περιττο να πω οτι ήμουν μοναχη μου εκει μεσα, ψυχη ζωσα δεν κυκλοφοραγε στα σκοταδια του Γκογια!

σκετη απελπισια με ειχε καταλαβει κι ακομα τωρα που το θυμαμαι τρεμω

ο Γκόγια δεν αφηνει ουτε χαραμαδα ελπιδας

978. ανάμνηση από Μαδρίτη

μεσα σε ολα, θυμαμαι μια πισινα στη Μαδριτη, παλια.. πολυ παλια.. επι Φρανκο.. να κανει τρομερη ζεστη και λες ολη η πολη ειχε χωθει στη πισινα.. βραζανε κυριολεκτικα σα βατραχάκια στη χύτρα.. ισα που πατησα λιγο ποδαρακι και το τραβηξα αμεσως.. ενα χλιαρο κατρουλόνερο ηταν.. τα αγορια της παρεας μπηκαν βεβαιως μπας και ριξουν καμμια σκουλαρικοφόρα ισπανιδα.. σπάνια συναντούσες τοτε ισπανιδα χωρις σκουλαρικια.. τρυπητά, κρεμαστα, μικρα και μεγάλα.. ενα ειδος μαγικού φυλαχτού.. τι να πω.. τεσπα, τα αγορια επέστρεψαν άπρακτα και με ισχυρές κοιλιακές ενοχλήσεις που εκδηλώθηκαν τις βραδινές ωρες και ειπαν οτι τα πειραξε η σανγρία.. αλλ' απο αυτή είχαμε πιει όλοι..

965. Μαδρίτη και γκασπάτσο

Ντάλα καλοκαίρι, που λες, Μαδρίτη, έψηνε ο Θεός την πέτρα, τηγάνιζες αυγό στην άσφαλτο δηλαδή, και πάω να συναντήσω την Αουρέλια, μια φίλη δι αλληλογραφίας μιας φίλης μου. Ανοιξε η πόρτα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θεόρατο πλάσμα, την πανύψηλη και τετράπαχη Αουρέλια. Της εξήγησα ποια είμαι, με πέρασε στα ενδότερα, μου είπε "μια στιγμή" στα γαλλικά κι εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο, φάνηκε κρατώντας ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με κάτι που μού φάνηκε σαν τραχανάς και "τι στο καλό; τραχανάς με τόση ζέστη;" σκέφτηκα, αλλά δεν ήταν τραχανάς, ήταν γκασπάτσο, μια σούπα δροσερή που φτιάχνουν οι Ισπανοί το καλοκαίρι και την έχουνε στο ψυγείο πρόχειρη για χρήση ανά πάσα στιγμή, που λένε. Την έφαγα όλη, δροσίστηκα, ανταλλάξαμε απόψεις περί των δικτατορικών καθεστώτων μας (μόλις ειχε ερθει η χούντα και στην Ελλάδα) κι έφυγα να συναντήσω την παρέα. Αυτά. Συνταγή για τη σουπίτσα εδω: https://caruso.gr/gazpacho/