1.596 παρά λίγο σαξοφωνίστρια

η γιαγιά μου είχε ένα πιάνο, κατάμαυρο, σκαλιστό, αλλά όταν (παιδάκι 7-8 χρονών) σημείωσα με μολύβι μερικές νότες πάνω στα πλήκτρα ώστε να τις θυμάμαι, το πιάνο τέλειωσε για μένα, κλειδώθηκε και, αργότερα, όταν η γιαγιά μου μετακόμισε δόθηκε ως αμοιβή στον μεταφορέα. Αργότερα, 11 χρονών περίπου, εκδήλωσα την επιθυμία να μάθω σαξόφωνο, ο ήχος του με γοήτευε πολύ, αλλά η θεία Αννα μού είπε " αυτό το παίζουν μονάχα άντρες, ξέρεις καμμιά σαξοφωνίστρια;" κι έτσι το σαξόφωνο έφυγε από το κάδρο των επιθυμιών μου. Μετά, στα 13 μου, όταν τέθηκε το τρίλημμα "γαλλικά, γερμανικά ή ακορντεόν" αν και το ακκορντεόν μού άρεσε διάλεξα τα γαλλικά. Στα 25 αγόρασα με δικά μου λεφτά μια κιθάρα, τη γρατζούνισα λιγουλάκι, αλλά προτιμούσα να την παίζουν άλλοι κι έτσι τη χάρισα. Στα 30 ένας φίλος μού χάρισε μια ισπανική με ωραίο ήχο "να προσπαθήσεις ξανά" λέγοντάς μου, αλλά ανέβηκε κάποια στιγμή κι αυτή στο πατάρι και τώρα βρίσκεται εκτοπισμένη σε ξένη χώρα. Αυτές ήταν οι μυστήριες σχέσεις μου με τα μουσικά όργανα."

1.271 eurovision 2006

Επιτέλους! Τι θέλουμε να (επι)(απο)δείξουμε..?

Είδα την πρόβα της παράστασης για την έναρξη της γιουροβίζιον. Μου άρεσε πολύ. Ανατρεπτικό χιούμορ, (αυτο)σαρκασμός, απομυθοποίηση. Της ιστορίας, των αρχαίων θεών και προγόνων, των πυλώνων του πολιτισμού. Με πολύ κέφι και δροσιά. Γιουχαΐστηκε με πάθος. Σκέφτηκα ότι μπορούμε να παραποιήσουμε, να ειρωνευτούμε και να σαρκάσουμε αυτό που αγαπάμε, αυτό που θαυμάζουμε, σεβόμαστε, εκτιμούμε και είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του. Απόρησα με το πόσο μακριά βρισκόμαστε από εκείνο που νομίζουμε (πιστεύουμε, ως λαός) ότι αποτελεί το άπαν της ύπαρξής μας.

--------------

αναμνήσεις από Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

1.267 βάπτισμα του πυρός στα λαϊκά τραγούδια

πρώτη φορά που άκουσα λαϊκά τραγούδια ήταν σε κάποιον αρραβώνα στο Μενίδι ή κάπου εκεί κοντά.. ήμουν μικρό παιδάκι και δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, πώς βρέθηκα, γιατί, ποιοι αρραβωνιαζόντουσαν, κλπ.. θυμάμαι όμως χορούς χοροπηδηχτούς και κάτι ήχους ζαλιστικούς.. τραβήχτηκα σε μια γωνιά αποφεύγοντας την πολλή ηχορύπανση των άμαθων αφτιών μου.. μια κυρία με πλησίασε και ρώτησε "δεν σ' αρέσουν αυτά Μαρινάκι;" και έκανα "τσου" με το κεφάλι, αλλά η κυρία συνέχισε "να βαλουμε τότε Στελλάκη Περπινιάδη".. Εκείνη την εποχή, που μέχρι Γούναρη φτάναν οι γνώσεις μου περί λαϊκού άσματος, άκουγα τα "καβουράκια" χωρίς να γνωρίζω το είδος του τραγουδιού ούτε φυσικα τίνος είναι. Μετά απο 1-2 μήνες ο αρραβώνας εκείνος διαλύθηκε.

1.252 το σαξόφωνο

περπατάω αργά αργά, ακούω σαξόφωνο, πολύ καλό σαξόφωνο, βλέπω κόσμο μαζεμένο, πλησιάζω, είναι ένας φουκαράς καθιστός σε ένα παγκάκι και κάνει πως παίζει με μια τρομπέτα ψεύτικη, πανηγυριώτικη, πλαστική γυαλιστερή, ακούω να λένε "μα τι ωραία που παίζει", δεν πιστεύω στ' αφτιά μου, κοιτάζω προσεχτικά, πλάι του, χάμω, δίπλα στο παγκάκι, παίζει ένα κασετοφωνάκι, φεύγω με μεγάλη ταχύτητα.

1.194 Μεγαλοβδομάδα

πλησιάζοντας το Πάσχα (16 Απριλίου φέτος) θυμήθηκα:

τα παλιά χρόνια, μάλλον επειδή έπρεπε να θλίβεται ο κόσμος, το ραδιόφωνο έπαιζε κλασσική μουσική ολόκληρη τη Μεγαλοβδομάδα, πράγμα που έκανε έξαλλους μερικούς θείους που διαμαρτυρόντουσαν σφόδρα και βάζαν το γραμμόφωνο να παίζει τζαζ, αμαρτάνοντας φυσικά! το σύστημα αυτό σταμάτησε στη 10ετία του '60, αλλά τώρα επανήλθε σε σκληρότερη μορφή με τις λειτουργίες από την τηλεόραση πλέον και μάλιστα πολύ πριν το Πάσχα. Εκμοντερνισμός και σε αυτό το επίπεδο.