733. ο ανθρώποινος χαρακτήρας είναι στιγμές

βρίσκω προφίλ φίλων και γνωστών (στην πραγματικότητα) και εκπλήσσομαι με την άγνοια που είχα για εκείνους μέχρι να τους συναντήσω εδώ μέσα και δεν ξέρω τι να υποθέσω: έχουν αλλάξει ή ανέκαθεν ήταν έτσι όπως παρουσιάζονται; φυσικά, δεν δίνω λογαριασμό, δεν κάνω "αίτημα φιλίας", προτιμώ να μένω στην ουδέτερη ζώνη επειδή φοβάμαι μήπως χάσω εμένα ή μήπως ξεπεταχτεί από μέσα μου ένας εαυτός που δεν θα μου αρέσει. Το συναπάντημα με "πραγματικές" περσόνες δεν μπορώ να πω ότι με απογοητεύει, δέχομαι τις διαφορετικές πλευρές από τις οποίες αποτελείται ένας άνθρωπος, αυτή όμως η διαπίστωση με ξαφνιάζει (και συχνότατα με τρομάζει).
________________________
ΣΗΜ. ως εδώ, σημείωση στο φέης μπουκ, πριν από λίγο, μετά από σχετικό ψάξιμο
________________________
και συνεχίζω:
αναρωτιέμαι λοιπόν, ποιο άραγε να είναι το πραγματικό πρόσωπο, ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου; υπάρχει άραγε ένας μονάχα άνθρωπος μέσα σε ένα κορμί; κι αν υπάρχουν πολλές ανθρώπινες εκδοχές μέσα στον καθένα μας (πράγμα που νιώθω με σιγουριά ότι έτσι είναι) πόσος κόπος χρειάζεται ώστε να κρύβονται μερικές και να επι/ανα/δεικνύονται μερικές άλλες; με ποια στρατηγική κατορθώνεται αυτό; Τείνω να διατυπώσω τη θεωρία ότι όλα είναι στιγμές, ότι ο χρόνος παίζει το παιχνίδι του και σε αυτή την περίπτωση και το αποτύπωμά μας είναι το πλήθος των στιγμών που παραμένει (και θα παραμείνει) στη μνήμη τη δική μας αλλά και των "άλλων" που (νομίζουν ότι) μας γνώρισαν ή δεν θα ήθελαν να μας γνωρίσουν ολόκληρους και, επειδή θέλω να παραμείνω ολόκληρη, φροντίζω (όσο μού είναι δυνατό) να αποτυπώνω όλες μου τις στιγμές.

732. σημαδιακή μέρα

27 σήμερα, σημαδιακή μέρα, που έμαθα τα σημάδια της μέσα απο κάποια γενέθλια. 27 Απριλίου, μπήκαν οι γερμανοι στην Αθηνα και ενα κορίτσι δεν γιόρτασε, 27 η Ελλάδα εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού και το ίδιο κοριτσάκι άκουγε απο το μπαλκόνι τα ποδοβολητά κι έλεγε "μα, γιατί στα γενέθλια μου;" και το Τσενόμπιλ στις 26 επεσε, παραμονή Πάσχα του '86 που ήταν στις 27 όπως και πολλές άλλες Πασχαλιές. 27/4/1938 υπογραφή συμφώνου φιλίας μεταξύ Ελλαδας-Τουρκίας. 28 Απριλίου1939, ο Χίτλερ σε ομιλία του ενώπιον του Ράιχσταγκ, αποκηρύσσει την αγγλο-γερμανική ναυτική συμφωνία και το γερμανο-πολωνικό σύμφωνο μη επίθεσης. Πολλά έγιναν γύρω απο τις 27 Απριλιου.
_______________
ΣΗΜ. όχι, δεν είμαι αυτό το κοριτσάκι, δεν είμαι τόσο αρχαία

731. πισωγύρισμα παντού

μετά τη δικτατορία, φανταζόμουν ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν από εκεί όπου τα είχαμε αφήσει και ήμουν σίγουρη ότι ο κόσμος προχωράει μπροστά. Δεν το χωράει ο νους ότι τα πράγματα πηγαίνουν όλο και πιο πίσω. Εκεί που είχε κατακτηθεί η αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών, νάτο πετιέται το πισωγύρισμα και η έκτρωση θεωρείται και πάλι αμάρτημα και μάλιστα από γυναίκες προοδευτικές, όπως διαπιστώνω από σχετικές αναρτήσεις εδωμέσα. Ψυχολογικά προβλήματα, σου λέει, αλλά γιατί; Αν υπήρχε ενημέρωση των κοριτσιών, θα υπήρχαν ενοχές;

730. ο θαυματοποιός μοναχός

πριν από πολλά χρόνια, σε μια σκηνή στημένη στο δάσος της Πεντέλης -πριν αυτό πουληθεί από την Ιερά Μονή και μετατραπεί σε κρανίου τόπο γεμάτο βίλες- ζούσε περιστασιακά ένα μοναχός που πηγαινοερχόταν στο Ορος και συμβούλευε γυναίκες κυρίως για πιθανές ασθένειες που έχουν ήδη ή μπορεί να παρουσιάσουν στο μέλλον, μπαίναν λοιπόν οι κοπελιές στη σκηνή, τις πασπάτευε (απονήρευτα εννοείται, και λόγω του σχήματος και λόγω φυσικής αγνότητας) και έβγαζε πόρισμα και θεραπεία με βότανα και καλή διατροφή, πιο συχνά όμως έδινε την πολύ καλή συμβουλή "επισκεφτείτε το γιατρό σας", με όλο το θάρρος που χρειαζόταν, δεδομένου ότι δεν παρουσιαζόταν ως επί γης προφήτης, είχε μια σεμνότητα ο άνθρωπος, ασχέτως πώς παρουσιάζεται σήμερα από όψιμους "οπαδούς" που δεν διστάζουν να αμαρτήσουν σε βάρος ενός νεκρού που είναι αδύνατο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

729. Ελεγχομενη Πτωση

Ελεγχομενη Πτωση δε λενε για τα αλεξιπτωτα, τα αεροστατα και τα ανεμοπλανα; Μετά απο καθε Ελεύθερη Πτήση ακολουθει μια.. Ελεγχομενη Πτώση! Αν ομως π.χ. το μπαλονι του αεροστάτου σκασει απρόβλεπτα, η Πτωση ειναι Ελεύθερη και ειναι τυχεροι οι αεραθλητες που επιζουν. Εμεις βεβαια εχουμε μια Ελεγχομενη Πτωχευση -μοναχα!
___________
ΣΗΜ. 26 Απριλίου 2010

728. προστασία

πόρτες ανοίγαν μπροστά μου
-θαύματα με καλούσαν-
κι εσύ τις έκλεινες
φτερά φυτρώναν στους ώμους
-ουρανοί ανοιχτοί με καλούσαν-
κι εσύ τα ψαλίδιζες
ξέρω πως με προστάτευες
αλλά τόση προστασία πια
ούτε θεός ούτε διάολος τη θέλει
αυτό που γλίτωσα είναι ο διορισμός
που πάντα επιθυμούσες
(για μένα)

________________________

ΣΗΜ. αφιερωμένο σε προστατευτικούς γονείς

727. η κυρία Μολφέτα

η κυρία Μολφέτα κόντευε τα εκατό όταν δεν είχα συμπληρώσει ούτε τα πέντε και νόμιζα ότι αυτό ήταν το μικρό της όνομα και τη ρώταγα ποιο είναι το επίθετό της αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει χωρίς δόντια η καημένη μονάχα ψέλλιζε κάτι που δεν ακουγόταν και τότε εξηγούσε η σπιτονοικοκυρά μας η μια από τις κόρες της (η Αγγελική που είχε δυο αδελφές τη Μαργαρίτα και τη Ραλλού που πέθανε φυματικιά) ότι αυτό είναι όνομα και επίθετο μαζί και σήμερα που τη θυμήθηκα υποθέτω πως ίσως να είχε ξεχάσει το όνομά της

726. όχι στις ψεύτικες αβρότητες

είχα μια συμμαθήτρια που είχε κάποιο σωματικό μειονέκτημα και προσπαθούσαμε οι υπόλοιπες να μη δίνουμε σημασία σε αυτό, σαν να μην υπήρχε δηλαδή. Εκείνη όμως, είχε μια εξαιρετικά προκλητική συμπεριφορά, ιδιαίτερα απέναντι σε μένα, ίσως επειδή πράγματι της φερόμουν ως ίση, χωρίς τζιριτζάντζουλες. Μερικές φορές με ακολουθούσε μετά το σχόλασμα φωνάζοντας διάφορα βρισίδια και μια φορά έστριψα απότομα και της έριξα ένα χαστούκι! Αρχισε να κλαίει και να απειλεί ότι θα το πει την επομένη στο δάσκαλό μας. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να ξημερώσει η άλλη μέρα, στο σπίτι ούτε λόγος να μιλήσω σχετικά, ένοιωθα ένοχη ως εκεί που δεν παίρνει λέμε. Ξεκίνησα πολύ νωρίς λοιπόν, κι έφτασα στο σχολείο από τις πρώτες, βρήκα το δάσκαλό μας και του εξιστόρησα το γεγονός "χτύπησα χτες την τάδε", εκείνος ρώτησε γιατί, του είπα τον λόγο, η συμμαθήτρια τάδε έσκυβε κάτω από το θρανίο της σαν να ήθελε να ανοίξει η γη να την καταπιεί, ο δάσκαλος την κάλεσε στην έδρα, δώσαμε τα χέρια υποσχόμενες και οι δυο μας να μη ξανακάνουμε τα ίδια και όλα μέλι γάλα. Ηρέμησα, θα ηρέμησε κι εκείνη φαντάζομαι. Φίλες δεν γίναμε, αλλά όταν πολλά χρόνια αργότερα συναντηθήκαμε σε ένα κατάστημα (εκείνη ως ιδιοκτήτρια και'γώ ως πελάτις) σκάσαμε στα γέλια ενθυμούμενες το γεγονός. Αυτά.

725. το φονικό ασσανσέρ

εκσυγχρονισμός: στην πολυκατοικία που μένει αλλάξαν ασανσέρ και βάλαν ένα με μουσικούλες ηλεκτρονικές, κιθάρα χωρίς τσικ τσικ, πεντακάθαρος ήχος, λουστραρισμένα πλευρικά τοιχώματα, δάπεδο σε τόνο γκρι ασημί ελαφρώς αγριεμένο, χαίρεται αυτός να μπαίνει και να πατάει κουμπάκια και να βγαίνουν βελάκια που αναβοσβύνουν πάνω-κάτω, εκείνη τη μέρα θά 'κανε πάνω από είκοσι φορές τη διαδρομή ταράτσα ισόγειο, μέχρι που τα πλευρικά τοιχώματα αρχίσαν να πλησιάζουν προς το κέντρο, αργά αργά, μεταξύ Α' και Β' ορόφου, και ως τον Γ' όροφο τον είχαν πνίξει, κατέβηκε και η οροφή με τα φωτάκια και τού 'καψε το μυαλό μαζί με το περιτύλιγμά του, το κρανίο έγινε σκόνη, ολόκληρος έγινε σκόνη και κόκκινο υγρό, που απορροφήθηκαν όλα από το αγριωπό δάπεδο σε χρώμα γκρι ασημί, τίποτα δεν είχε απομείνει ώσπου να φτάσει το ασανσέρ στην ταράτσα, όπου το περίμενε μια γιαγιούλα που μόλις είχε απλώσει τη μπουγάδα της και ήθελε να κατέβει

724. περί φιδιών

Οταν συναντήσεις φίδι, μη κουνηθείς καθόλου, κράτα και την ανάσα σου, κι αυτό θα περάσει, το φίδι ακολουθεί το δρόμο του κι άμα δεν νιώσει ότι κινδυνεύει δεν έχει λόγο να επιτεθεί.

Αυτή τη συμβουλή μας είχε δώσει ο πατέρας μας ο καλός όταν είμαστε μικρά παιδάκια και σε μένα χρησίμεψε δυο φορές: όταν συνάντησα ένα πολύχρωμο φιδάκι (σπιτόφιδο μάλλον θα ήταν, όπως είπανε οι ειδικοί μετά την περιγραφή μου) να διασταυρώνει το δρόμο μου σε κάποιο ορεινό μονοπάτι κοντά σε μοναστήρι και το άφησα να περάσει μπροστά από τα μικρά μου δεκάχρονα ποδαράκια και όταν ένα γκριζωπό φιδάκι με ωοειδές κεφάλι πέρασε (μάλλον οχιά, όπως διαπίστωσα μετά απο ψάξιμο) πέρασε με τη γλωσσίτσα του έξω και χώθηκε κάτω από το τσιμεντένιο δάπεδο της βεράντας κάποιου νησιώτικου σπιτιού πολλά χρόνια αργότερα.

Παρατηρώ λοιπόν, ότι τα φίδια δεν μας πειράζουν όταν δεν τα ενοχλούμε, όταν δεν (τα αφήνουμε να) αντιληφθούν την παρουσία μας, πράγμα που δεν συμβαίνει με τα φίδια του φασισμού, γιατί αυτά τα φίδια θεριεύουν ακριβώς όταν δείχνουμε να τα αγνοούμε.

723. απεγνωσμένο μήνυμα/σχόλιο νέου εναντίον γερόντων

 .



xxxxxxxx POY EISAI?? ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΑΚΟΜΑ ΡΟΔΟΠΗΣ? 
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ 
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, 
ΤΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΡΗΜΕΗΚ.... 
ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕΤΩΠΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ 
ΧΩΡΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΔΟΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΑ 50 
ΟΤΑΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΟΡΑΜΑ 
ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ.. ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ

_____________________________

ΣΗΜ. λυπάμαι πραγματικά, πολύ λυπάμαι
ΣΗΜ.2. η παγίδα του μίσους που λέγαμε. Το να στρέφεται μια κοινωνική ομάδα εναντίον κάποιας άλλης είναι η αρχή(=έναρξη, αφετηρία) αλλά και η Αρχή(=θεμελιακός κανόνας) του φασισμού. Προσοχή παιδιά!

722. ανώδυνα τραγουδάκια;

τυλιγμένη με λωρίδες,
γάζες και περικνημίδες,
το τραγούδι μου υπερήφανα θα πω
είναι σκέτο τραγουδάκι,
μα κρατάει το κλειδάκι
της βρωμιάρας συμμαχίας π' αγαπώ

____________________

ΣΗΜ. ευρωβυζιών στο Ισραήλ φέτος

721. περί ζωής και ονείρου

«Τι άλλο είναι, τελικά, το όνειρο παρά η σκιά μιας ζωής που έρχεται;»

παράφραση (δική μου) του στίχου:
«Τι άλλο είναι, τελικά, η ζωή παρά η σκιά ενός ονείρου που χάνεται;»

(«che è mai la vita? è l'ombra d'un sogno fuggente.»)
Από το ποίημα (1887) του Τζοζουέ Καρντούτσι (1835-1907), του πρώτου Ιταλού νομπελίστα λογοτέχνη, για τον μεγάλο τροβαδούρο της Οξιτανίας Ζωφρέ Ρυντέλ (12ος αι.)
________________
ΣΗΜ.1. στίχο, ποιητή και τροβαδούρο τους έμαθα από τον Πέτρο Παπακαλό στο f/b
ΣΗΜ.2. η παράφραση μού ταιριάζει γάντι, μάλλον γι αυτό ήρθε αυθόρμητα στο νου

720. πολιτισμικές διαφορές

κάποτε, είχα γνωρίσει ένα ερωτευμένο ζευγάρι συναδέλφων, τον Γιάνος (Ούγγρος) και την Λίζυ (Αυστριακή) και πήγαμε αξημέρωτα να δούμε τις τράτες που φέρνανε τα ψάρια στο λιμάνι της Πάτμου. Εκειπέρα ήταν ένα καλύβι που σερβίριζε αναψυκτικά και ζεστά ροφήματα και "τι θα πάρεις;" ρώτησε ο Γιάνος τη Λίζυ "μια μπίρα" απάντησε αυτή, "κι εσύ, Μαρίνα;" απάντησα "ένα τσάι" και "ωραία, δυο μπίρες κι ένα τσάι" είπε ο Γιάνος και αλληλοκοιταχτήκαμε σαν να πρωτογνωριζόμαστε μετά από δυο βδομάδες ενδιαφέρουσας παρέας.

719. νέο μοντέλο πολέμου

στη Συρία δοκιμάζεται σήμερα ένα νέο μοντέλο πολέμου, που θα μπορούσε να ονομαστεί multi-war, ένας πόλεμος που κανείς δεν γνωρίζει ποιος πολεμά εναντίον τίνος και γιατί, ένα γενικό πλιάτσικο συμβαίνει, μια λεηλασία ούτως ειπείν, σε έναν τόπο που κάποτε (μόλις λίγες μέρες νωρίτερα) ήταν χώρα, με κανόνες, νόμους και Σύνταγμα, αλλά περιέπεσε σε κατάσταση παράνοιας, όπως εσύ που τυχαίνει να ονειρεύεσαι και σου γυρίζει το όνειρο σε εφιάλτη, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα ξημερώσει: όλοι δρουν εκ του ασφαλούς και εκ του προχείρου ταυτόχρονα, όλοι σκοτώνουν και σκοτώνονται, τυχαία και κατά συρροήν ταυτόχρονα, κλπ κλπ, και αν βρεις αιτία στον παραλογισμό του πολέμου γράψε μου.
_______________
ΣΗΜ. πρόβλεψη του 2018

718. Λευτεριά σε Facebook, Instagram και WhatsApp

σήμερα πέσαν τα κάστρα του πολιτισμού μας: τα Facebook, Instagram και WhatsApp δεν απαντούν στο απεγνωσμένο κάλεσμα των χρηστών τους, των υπηκόων τους δηλαδή. Το Twitter ακόμα καλά κρατεί και από εκεί καλεί ο κόσμος σε βοήθεια. Ιδωμεν τι μέλλει γενέσθαι. Αυτά.

717. ο συκοφάντης

ήταν ένας που είχε συνήθειο να συκοφαντεί και μια μέρα του κατέβηκε στο νου να συκοφαντήσει δυο φίλους που είχαν ανοίξει ένα μπαρ, στέκι για καλλιτέχνες, όπου γινόντουσαν όμορφα πράγματα, ένα στολίδι για την πόλη τους. Οι δυο φίλοι μάθανε για τον συκοφάντη, που παρουσιαζόταν σε αυτούς σαν ο καλύτερος φίλος, υποστηριχτής και πελάτης, και του μίλησαν ρωτώντας τον γιατί το έκανε αυτό, κι εκείνος τους είπε ότι το έκανε για να ρίχνει άδεια και να πιάνει γεμάτα, που λένε, ώστε να καταλάβει ποιοι ήταν οι αληθινοί τους φίλοι κι εκείνοι τον συγχώρεσαν. Οι δυο φίλοι ήταν και δικοί μου φίλοι και με ενημερωσαν για το βιτσιο του συκοφάντη κι αν πέσει στην αντίληψή μου κάποιο νέο παραστράτημά του να τους το πω, αλλά, όταν ο συκοφάντης αρχισε και σε μένα να λέει τα δικά του, πόσο άχρηστοι είναι οι δυο φίλοι και να πάψω να τους εκτιμώ, τού απάντησα ότι κάνει λάθος να συκοφαντεί και τους έκοψα μαχαίρι όλους επειδή αποφεύγω τα μπερδέματα και γιατί δεν ήμουν καθόλου σίγουρη τί θα μετέφερε ο συκοφάντης στους φίλους μου και ποιον θα πιστεύανε τελικά μια και ήδη έκαναν μια φορά το σφάλμα να τον συγχωρέσουν.

716. τα 12 Ευαγγέλια

μια Μ. Πέμπτη λοιπόν στο χωριο πριν πολλές δεκαετιες (7 και κάτι περιπου) με τον παπου μου πηγαιναμε νυχτα (μετά τις 10 το βράδυ ξεκινάνε) να ακουσουμε τα 12 ευαγγελια επειδη είχα πεισμωσει και ηθελα να παω μια φορά νυχτα στην εκκλησία και δεν μπορούσαν να με κάνουν ζάφτι και καθώς πηγαίναμε ακούστηκαν κάτι σκυλιά να γαυγίζουν σαν τρελλά και ειπε ο παπους να γυρισουμε τωρα δεν αξιζει να μας φαν τα σκ'λιά και συμφώνησα βεβαίως

715. με μια σπαθιά

είχα δει πολύ παλιά ένα φιλμ (γιαπωνέζικο ή κινέζικο, δεν θυμάμαι) όπου, μέσα σε θολές εικόνες ασπρόμαυρες, διαδραματιζόταν ο σινοϊαπωνικός πόλεμος (τί τραβήξανε κι αυτοί οι άνθρωποι..) δίνοντας προτεραιότητα σε ανθρώπινες ιστορίες και όχι σε θεαματικά πλάνα επιθέσεων, κλπ κατορθωμάτων και μου εντυπώθηκε η ιστορία όπου ένας κινέζος αγρότης προστάτεψε κάποιον γιαπωνεζο στρατιώτη και κατάλαβαν ο ένας τον άλλον, πόσο άνθρωποι απλοί είναι και οι δύο και πόσο αυτός ο πόλεμος δεν τους αφορούσε καθόλου μια και δεν ωφελούσε ούτε την αγροτική παραγωγή ούτε τίποτ' άλλο και μετά, όταν πήραν οι γιαπωνέζοι τα πάνω τους και εκτελούσαν με αποκεφαλισμό έναν έναν μια ουρά από φτωχούς κινέζους, ο γιαπωνέζος στρατιώτης δεν μπορούσε να ανταποδώσει την καλοσύνη στο φίλο του τον κινέζο παρά μονάχα ακονίζοντας πάρα πολύ καλά το σπαθί με το οποίο θα του έκοβε το κεφάλι, ώστε να έχει έναν όσο το δυνατόν γρήγορο και ανώδυνο θάνατο: με μια σπαθιά. Το γεμάτο ευγνωμοσύνη βλέμμα του κινέζου προς τον φίλο του, ενώ το νερό για το ακόνισμα του σπαθιού έτρεχε ορμητικά πάνω στην κόψη του, που απέκλινε ελαφρώς λοξά από την κατακόρυφο, έχει μείνει ακόμα χαραγμένη ανεξίτηλα στο νου και ξεπλένω πάντα έτσι τα μαχαίρια μου για να μη ξεχνάω ότι υπάρχει πάντα τρόπος ανταπόδοσης του καλού που έλαβες, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες

714. μαγγανοπήγαδο

όλα μοιάζουν με μαγγανοπήγαδο. ένα χέρι τυλίγει το σκοινί στο μαγγάνι, άλλα χέρια εμποδιζουν την κίνηση. όλοι περιμένουν να ανέβει ο κουβάς που κανείς δεν ξέρει αν είναι γεμάτος ή άδειος, ούτε τι ακριβώς περιέχει. πιθανότατα να μην είναι μονάχα ένα το μαγγανοπήγαδο, αλλά καθένας να έχει το δικό του, δισεκατομμύρια μαγγανοπήγαδα καλύπτουν την επιφάνεια του πλανήτη, σπαρμένα σε κάμπους και βουνά, δισεκατομμύρια χέρια να γυρίζουν τα μαγγάνια, δισεκατομμύρια χέρια να κόβουν τα σκοινιά, δισεκατομμύρια εγκέφαλοι να γνωρίζουν (ή να αγνοούν) τι περιέχει ο αναμενόμενος κουβάς και αν περιέχει ο,τιδήποτε, δισεκατομμύρια αγωνιώδεις αναμονές. και όλα αυτά μαζί προστιθέμενα να σουμάρουν την ύπαρξη του ανθρώπου επί της γης.

713. Πώς ΔΕΝ έγινα φωτογράφος

το είχα ζυγίσει το πράγμα καλά, όταν το 1973 επιμέναν μερικοί να παραμείνω εις Παρισίους και να βγάζω το κρουασάν και τη μπαγκέτα μου φωτογραφίζοντας φαγιά (στρείδια, λαγούς αν ζελέ, κλπ) και δεν δέχτηκα, τι φταίγαν άλλωστε οι εν τη πατρίδι κοντινοί συγγενείς να τους φυτευτεί καμμιά ρετσινιά; ε; Υπήρχε και ένας συνάδελφος μεγαλοπαράγων της εκεί ανοικοδόμησης, αλλά είχε στουμπώσει το γραφείο του από "αυτοεξορίστους" και έτσι απέμενε το επάγγελμα φωτογράφος μονάχα, και είμαι πλέον ή βεβαία ότι πολύ καλώς έπραξα και δεν το ακολούθησα.
βεβαίως θα επέστρεφα ως "αυτοεξόριστη" να βουτήξω κάνα τομέα, κάνα πόστο τεσπά, και να κοροϊδεύω το Σύμπαν, αλλά το Σύμπαν το σέβομαι, άσε που φοβάμαι μπας και μου επιστρέψει την κοροϊδία!

712. κανονικοί νοικοκύρηδες

πριν καμιά 40ριά χρόνια, στα Ανω Λιόσια, ένας τσιγγάνος έμπορος και νοικοκύρης, μάζεψε μερικά λεφτουδάκια κι είπε να γίνει "κανονικός" νοικοκύρης και βρήκε ένα οικοπεδάκι, το αγόρασε κι έβγαλε άδεια να χτίσει, αλλά οι γείτονες (που ήτανε πιο "κανονικοί" απ' αυτόναν) διαμαρτυρήθηκαν στο Δήμαρχο (δεν θυμάμαι ποιος ήταν τότε) πως δεν μπορούν να ζουν μαζί με έναν γύφτο και να πηγαίνουν τα παιδιά του στο ίδιο σχολείο με τα δικά τους νοικοκυρόπαιδα, και και και, τά 'παιξε κι ο Δήμαρχος προσπαθώντας να βρει λύση και τελικά τη βρήκε: απαλλοτρίωσε το οικόπεδο για να γίνει Παιδική Χαρά, τάχα μου και δήθεν, και πάει ο τσιγγάνος με την οικογένειά του, έχασε τ' αυγά και τα πασχάλια που λένε και το οικόπεδο χτίστηκε, ούτε Παιδική Χαρά ούτε τπτ. Αυτά θυμάμαι, αυτά μολογάω.
___________________
ΣΗΜ. το θυμήθηκα χτες, μόλις έμαθα για πογκρόμ "Ρομά" στη Γαλλία. Ξεσπιτώνουν τσιγγάνους για να τους μεταφέρουν αλλού. Τι κι αν του λένε πλέον "ρομά", τίποτα δεν αλλάζει. ΑΝΗΣΥΧΩ. Ακουσα προχτές κάτι σχετικό να συμβαίνει και σε Δήμο της Θεσσαλονίκης.