946. επετειακό-μνημόσυνο

βρε παιδί μου, από χτες το βράδυ, πριν μάθω για το γεγονός, ένιωσα μιαν ελαφράδα, μιαν ευφορία.. σηκώθηκα, που λες, και άνοιξα το πισι να εργαστώ λιγουλάκι με τα παλιά μου ποστ που τώρα τα σώζω σε ντοκ να κάνω μια ταξινόμηση επιτέλους.. και λέω, δε μπαίνω και στα δίκτυα να δω τι παίζει; και πέφτω φάτσα κάρτα με το νέο της ημέρ.. ουπς! της νύχτας: Ο Δρακουμέλ απόθανε, Ζήτω το Δρακουμελάκι δλδ.. και τότε κατάλαβα πως σίγουρα τό 'χω! το προφητικο χάρισμα ντε! σαν ένα βάρος νά 'φυγε από πάνω μου λέμε.. Ο νεκρός δεδικαίωται, φυσικά, ως σώμα, ως ανθρώπινη ύπαρξη που τά 'φαγε τα ψωμιά της και ήταν μπόλικα και με οικογένεια παινεμένη, δε λέω.. αλλά η Ιστορία του και τα σφάλματά του που έβαλαν την πατρίδα μου και όλους (σχεδόν, εκτός απο τα κουμπαράκια του) τους συμπατριώτες μου σε τόσο μεγάλη ταραχή, παραμένουν για εκδίκαση απο γήινο δικαστήριο, έστω και δικαστήριο συνειδήσεων..

(30 Μαΐου 2017)

945. εκτρώσεις

 

Με αφορμή τις αναισθησιολόγους της Σάμου (ναι, γυναί ήσαν), αριβάρισε απότομα στο νου η εικόνα της φίλης μου της Χαριτίνης.. γράφω συχνά για τη Χαριτίνη, αλλά σήμερα θα αποκαλύψω πως έγινε θεούσα αμέσως μετά από μια έκτρωση.. φαίνεται θα το παθαίνουν συχνά αυτό μερικές γυναίκες.. ίσως ο πόνος της απώλειας, το αναπότρεπτον του πράγματος.. ποιος ξέρει.. εκεί λοιπόν που η καημένη Χαριτίνη είχε όνειρα να βοηθήσει στην εξέλιξη του κόσμου, ανοιχτόμυαλη και πανέμορφη, εκεί ακριβώς την πάτησε και τα μυαλά της ντεραπάρισαν κανονικά.. συνεχίζει να είναι καλός άνθρωπος, αλλά δυσκολεύομαι να την κάνω παρέα επειδή το μόνο θέμα συζήτησης μεταξύ μας είναι ενας δικός της μονόλογος!.. να μου κάνει κατήχηση δλδ.. "άστο παιδάκι μου και τρώγε την πάστα σου" της λέω, αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη να με διαβεβαιώνει για τα καλά που Παραδείσου, τα μαρτύρια των αγίων, το προσεχές ευχέλαιο και να πάω οπωσδήποτε αλλιώς χάνω την ψυχή μου και άλλα πολλά παρόμοια.. τέτοια μεταστροφή σε άνθρωπο δεν έχω ξανασυναντήσει.. διατηρώ τη φιλία αυτή όμως επειδή έχω πολλά να θυμάμαι π.μ. (προ μεταστροφής)

Υποθέτω λοιπόν -έχω το δικαίωμα να υποθέτω, ε- ότι μπορεί και οι γιατρίνες της Σάμου να είχαν καμμιά παρόμοια εμπειρία.. αλλά, αν (λέμε τώρα, ΑΝ) μια διακοπή κύησης οδηγεί κατευθείαν στο θεο και στη θρησκεια (βλ. παπάδες) κανονικά θα έπρεπε να στηρίζουν με ζέση την εφαρμογή του Νόμου που την επιτρέπει..

 

Επειτα, αν για την εφαρμογή κάθε νόμου επικαλείται οιοσδήποτε πολίτης τη συνείδησή του, αποφασίζω να πάψω να πληρώνω φόρους.. το βρίσκω εντελώς ανήθικο να χρηματοδοτώ τους εχθρούς της χώρας μου και των συμπολιτών μου, όσο κι αν προσπαθούν να με πείσουν ότι τους χρωστάω..

______________

ΣΗΜ. παλιές σκέψεις (19/5/2017) στο f/b

944. ο μπαρμπαποστόλης

Ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου (άντε, ένας από τους καλύτερους, γιατί ήμουν τυχερή και γνώρισα πολλους καλούς ανθρώπους) ήταν ο μπαρμπαποστόλης, ένας συνταξιούχος λιμενεργάτης σε ένα νησί του Αιγαίου. Σύχναζε τα βραδάκια στο ίδιο μαγαζί όπου καταλύαμε μετά από ολοήμερη κοπιαστική εργασία (βαστάγαν τα κότσια μας τότε, νεαρούδια γαρ) και, ανάμεσα σε κεράσματα κρασάκι κόκκινο χύμα και ανέρωτο, διηγότανε απίστευτες ιστορίες θαλασσινές, παρόλο που η μοναδική διαδρομή που είχε κάνει στη ζωή του ήταν στα δυο κοντινότερα νησιά με το δικό του. Αφού τέλειωνε τις ιστορίες του, που αλλάζαν κάθε βράδυ, καβάλαγε το γαϊδουράκι του για να πάει στο σπιτάκι σ' ένα χωριό κοντινό, όπου τον περίμενε η αποστόλαινα πυρ και μανία, να του ρίξει κανα μπερντάχι αν τυχόν είχε ξεχάσει καμμιά απο τις παραγγελιές της. Για τούτο, πριν φτάσει στην πόρτα του μαγαζιού, ρωτάγαμε εν χορώ "τα πήρες όλα τα ψώνια μπαρμπαποστόλη;" κι όταν έλεγε "τα πήρα, έννοια σας" ησυχάζαμε. Ηταν φορές όμως που έλεγε "φτου! ξέχασα το αλάτι" ή κάτι άλλο, και τότε, αν είχε ο ταβερνιάρης απο το ξεχασμένο, τού 'δινε καμπόσο για να γλιτώσει το κοπανημα της συζύγου.

943. Μύθοι Αισώπου

ήμουν δεν ήμουν πέντε όταν ήρθε σπίτι μας, στο υπόγειο όπου μέναμε, ένας άνθρωπος να ζητήσει καταφύγιο, αλλά δεν του δόθηκε για το φόβο των ιουδαίων, ένα πιάτο φαϊ και κάτι για το δρόμο και 2-3 ώρες ξάπλα να ξεκουραστεί κομμάτι, έχω ακόμα το βιβλιαράκι που μου είχε χαρίσει "μύθοι Αισώπου" σε έκδοση του βουνού, ήταν δάσκαλος