1.194 περί Οδύσσειας - 1

διαβάζω κριτικές αναλύσεις για το φιλμ του Νόλαν, που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του, αλλά τώρα τον μάθαμε όλος ο κόσμος, -και η μάνα του υποθέτω! διαβάζω λοιπόν εκτενή κείμενα από ανθρώπους -ειδικούς και μή-, που ομολογούν ότι δεν έχουνε δει το φιλμ!! Τέτοια πρωτοτυπία πρώτη φορά αντικρύζω, μα την αλήθεια. Πρωτοπόροι της κριτικής ανάλυσης, η φαντασία στην εξουσία λέμε. Στην ποιάν εξουσία; Αν ο στόχος ήταν να αποτρέψουνε τον κόσμο να πάει να δει το έργο, σίγουρα πετύχανε το αντίθετο : ο κόσμος θα πάει τρέχοντας και ο κ Νολαν θα κονομήσει γερά. Θα δω το φιλμ το χειμώνα, αν τυχόν (και όταν) το παίξει το τζινόμπο ή καμμιά δωρεάν πλατφορμα. Δεν κυκλοφορώ και αν κυκλοφορούσα δεν θα πήγαινα σινεμά, θα πήγαινα καμμιά εκδρομούλα στη θάλασσα. Αφτά.

Γιατί γράφω; καλή απορία. Ούτε και'γω ξέρω γιατί. Εχμ.. μάλλον για να κάνω λίγο χαβαλέ ή για να σε κάνω να γελάσεις.

--------------------

γράφτηκε στο f/b στις 22 Ιουλίου 2026

1.744 μεταπολιτευτικές αναμνήσεις

το φιλμ "Antonio Das Mortes" το ειδα σε γεματο (τιγκα) αθηναϊκό σινεμα με το φιλο μου τον Π.Π. με τον οποιο ειχαμε τρελλαθει στο γελιο! χαχαχα ακομα θυμαμαι πως κοντεψα να παθω εξαρθρωση της κατω σιαγονας γιατι επρεπε να ξεκαρδιζομαστε σιγανα σκυβοντας πισω απο τις πλατες των μπροστινων καθισματων -σεβομενοι οσους το παίρναν σοβαρα γαρ. Ευτυχως, την ιδια περιοδο ειδαμε και παλιες ταινιες με το Μπαστερ Κητον, όπου μπορουσαμε να εκφραζομαστε ελευθερα κι εκει βγαλαμε το άχτι μας! Κοντεψε να γκρεμιστει το Στουντιο.

1.723 Metropolis

το φιλμ το είδα λίγο πριν συμπληρώσω τα 15 μου χρόνια, μαζί με τα (πολύ μικρότερα) αδερφάκια μου, ήταν απαραίτητο να μας στείλουνε σινεμά. Λίγο πριν είχα δει νεκρό τον αγαπημένο μου θείο --σε ηλικία εξαδέλφου, μια ήτανε μόλις σαράντα μέρες μεγαλύτερός μου. Ηταν ένα παράξενο θέαμα να τον βλέπω ξαπλωμένο μέσα σε ένα φέρετρο στην αυλή του σπιτιού του και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο (και μάλιστα παιδί) πεθαμένο. Πριν κάνα μήνα παίζαμε σκάκι και γελούσαμε και, μετά απο ένα μήνα στο νοσοκομείο, πάει, πέθανε.

Θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε φιλμ εκείνο το βράδυ, αλλά έτυχε να παίζεται αυτο στο κοντινό θερινό σινεμά και αυτό έμεινε, λοιπόν, χαραγμένο στη μνήμη μου σαν ανεξίτηλη σφραγίδα. Τα μικρά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα, όλο ρωτούσανε τι γίνεται εδώ και τι γίνεται εκεί και απαντούσα υπομονετικά. Ετσι γνώρισα και τον Φριτς Λανγκ, βέβαια, αλλά η μουσική, ο απόκοσμος ήχος, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οπως και το μούδιασμα μπροστά στο αναπόφευκτο.

Μπορείς να τον ακούσεις σε 32 συνεχόμενα βιντεάκια εδω:

1.699 ανθρώπινο κεφάλαιο

Αφού καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας και εγκληματική αμέλεια, ο Λούκα ολοκληρώνει την ποινή του το επόμενο Φθινόπωρο. Η ασφαλιστική εταιρεία του Μασιμιλιάνο διαπραγματεύτηκε με την οικογένεια του θύματος, Φαμπρίτσιο Λούπι, και συμφώνησαν σε διακανονισμό 218.976 €.

Αυτά τα ποσά προσδιορίζονται από συγκεκριμένους παράγοντες: το προσδόκιμο ζωής του ατόμου, τα εισοδήματά του, την ποιότητα των συναισθηματικών δεσμών. Οι ασφαλιστικές εταιρείες το αποκαλούν "ανθρώπινο κεφάλαιο".

1.667 το ακόνισμα του σπαθιού

οταν ξεπλενουνε τα σπαθια τους οι Σαμουράι, αφήνουν το νερο να τρέχει κατά μήκος της κόψης απο πανω προς τα κατω, κρατώντας λίγο λοξά ωστε να μη πεφτει το νερο κατευθειαν πάνω της αλλά να τη "γλείφει" κυλώντας. Ετσι, ψιλοακονίζεται κιολας!

το κόλπο αυτό το είχα δει σε ενα παλιο κινεζικο φιλμ με θέμα τον σινοϊαπωνικό πόλεμο. Ενας γιαπωνεζος στρατιωτης πήγε να κρυφτεί στην καλύβα ενός κινεζου αγροτη, εκείνος τον έκρυψε, τον τάισε, κι έγιναν φιλοι. Οταν τελικα οι ιάπωνες νικησαν και κατέλαβαν το χωριό, έβαλαν τους κινεζους χωριάτες στη σειρά και τους κόβανε τα κεφάλια. Οταν ηρθε η σειρα του φιλου του, ο γιαπωνεζος στρατιώτης δεν μπορούσε να κάνει τιποτε παραπάνω από το να ακονίσει καλά το σπαθί του, ώστε να κοπεί το κεφάλι του φιλου του με μια σπαθιά. να μην υποφέρει δηλαδή. Εκεί είδα τον τρόπο ακονίσματος με το νερό που περιέγραψα.

1.631 περί λέξεων και μετάφρασης

τα παλιά χρόνια πηγαίναμε σινεμά και ακούγαμε τον Ούγκο Τονιάτσι να ωρύεται «ποτάάάνα, ποτάάάνα» κι απο κάτω να γράφει «Μαριάννα, Μαριάννα» και οι Τσίτσο και Φράνκο να συζητάνε για κάποιον «κύριο Πούτσο» κι ο μεταφραστής απο κάτω να επιμένει να γράφει για κάποιον «κύριο Νούτσο»! Με αυτόν τον τρόπο διαφυλάξαμε τα χρηστά ήθη και σήμερα ενοχλουμαστε που οι νέοι τραγουδάνε βρίζοντας με λόγια που λέγονται ακριβώς για να ενοχλούν. Ε, λοιπον, αν και δεν είμαι φαν που λένε, δεν ενοχλούμαι!

1.618 Σινεμά

το 1ο σοβαρό φιλμ που ειδα ηταν το Σκαραμούς (φοβερο φιλμ με Μελ Φερέρ, κλπ, ξιφομαχίες κι ετσι)
μετα, οι 3 σωματοφυλακες, το σιδηρούν προσωπείο, ο κοκκινος κουρσάρος (Μπαρτ Λαγκαστερ) και το φοβερο "Το τελος του κοσμου" με απιστευτη μουσικη. Ο πύργος των καταιγιδων λιγο αργοτερα, στα 13. όλα αυτα σε θερινά σινεμα της γειτονιας. βλεπαμε εργάρες στην εποχη μου!!
εχω δει και πολυ Φερναντέλ, τριο Στουτζες, Μπαστερ Κιτον, κλπ, στο Σινεάκ.

στο Σινεάκ πηγαιναμε με τον πατέρα μου (καθομαστε στις ακρες και τα δυο μικρα στη μεση), μεχρι που συνεβη το εξης: ενιωσα ενα χερι να μου ανεβαζει τη φουστα! εστριψα προς τον πατερα μου και ειπα ψιθυριστα «πατέρα, ενας κυριος...» δεν προλαβα να τελειωσω την προταση, ο πατερας πηγε να σηκωθει, αλλα ο "κυριος" ειχε γινει καπνός! Συζητησα το θεμα με την κολλητη μου, τη Χαριτίνη, και μου ειπε ότι ειχε παντα μαζι της μια καρφιτσα κι αμα ενιωθε κανα χερι τού την εχωνε!! πονηρεμενο κοριτσακι η Χαριτινη, πολυ αργοτερα το εριξε στα θεια... Περιττο να προσθεσω οτι Σινεακ δεν ξαναπηγαμε, μόνο σε θερινα.

1.547 γενικά περί σινεμά

τα παλια τα χρόνια, τραβηχτικά έργα στο σινεμά ήταν εκείνα με τους φοβερούς έρωτες που είχαν μυστηριώδες τέλος ή και δεν τέλειωναν καθόλου αφήνοντας τη φαντασία του θεατή να το σενιάρει κατά βούληση, ενώ σήμερα αρκεί ένα γραβατωμένο αγόρι που την πατάει από τύπους του σιναφιού του: όλο το κοροϊδεύουν και στο τέλος ξυπνάει αλλά είναι αργά.

έκοψα το πολύ σινεμά όταν άρχισα να βλέπω 5-6 πρωτότυπα έργα κάθε βράδυ --στον ύπνο μου!

αν και καλό κορίτσι, που λένε, με πήγαν μια φορά (σούρνοντας) η πονηρούτσικη ξαδέλφη μου με τον καλό της σε ένα καουμπόικο, λέγοντας ότι είχε πλάκα αυτό το σινεμά, το θρυλικό Ροζικλέρ, θα τρώγαμε και σουβλάκια, κλπ κλπ. Το έργο άρχισε, ούτε που θυμάμαι ποιο ήταν, η κνίσσα του ψημένου κρέατος αρωμάτιζε την ατμόσφαιρα, βρώμαγε και ιδρωτίλα, άστα να πάνε, ήταν και τό έργο μάπα, στα πρώτα 10 λεπτά ήθελα να φύγω τρέχοντας αλλά έμενα λόγω εξαδέλφης. Στη μισή ώρα επάνω -τσάφ!- πετάχτηκε ένα μόριο στην οθόνη και τότε σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς κουβέντα. Μάλλον η αισθητική μου (από τότε) ήταν πολύ ανεπτυγμένη και δεν τα σήκωνε όλ' αυτά και μάλιστα ταυτόχρονα! Κατηγορήθηκα για ελιτισμό, φυσικά, όχι που θα τη γλίτωνα!

εφαγα σουβλακια υπεροχα (μετά απο κάτι 10ετίες) σε θερινο σινεμα (εφερνε ταινιες ποιοτητας, σπουδαιες) στη Σαμο, κερασμα του ιδιοκτητη προς το φιλοθεάμον κοινό!!

1.389 σινεμά στον ύπνο

ονειρεύτηκα πως έβλεπα ένα φιλμ που μου άρεσε, ήταν ένα πολύ καλό φιλμ ασχέτως που δεν το θυμάμαι τώρα, και θα συνιστούσα να το δεις κι εσύ οπωσδήποτε, αν φυσικά υπήρχε τέτοιο φιλμ, που δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως υπάρχει μια και δεν θυμάμαι τιποτα. Πάντως, το όνειρο μού άφησε μια ευχάριστη αίσθηση και αυτό είναι το καλό της υπόθεσης: υπάρχουνε καλά όνειρα, έστω κι αν τα ξεχνάμε.

1.329 εις μνήμην*

για πολλα χρονια ειχα την ευτυχια να τον συναντάω στο ψιλικατζήδικο της κας Σταυρούλας, τον πετυχαινα όταν πηγαινα για τσιγάρα και ουδέποτε ανταλλάξαμε κατι περισσοτερο απο βλεμματα αλληλοκατανόησης: ουτε μια λεξη. Σοβαρός άνθρωπος. Λατρεία. Το χώμα αποκλείεται να είναι ελαφρύτερο απο την ψυχουλα του.

*στη μνήμη Νίκου Κούνδουρου

1.296 ευτυχισμένο ξύπνημα

όλη νύχτα βρισκόμουν παρέα με εναν ιππότη και πολεμάγαμε τους κακούς. Εννοείται ότι και'γώ ιππότης ήμουν, αλλά πολύ νεαρός, ο μεγαλύτερος μού μάθαινε την τέχνη του φονεύειν με μια σπαθιά! Τα σπαθιά μας ήταν ακριβώς σαν αυτό που κρατάει ανεμίζοντάς το ο Μπρανκαλεόνε στα σκιτσάκια των τίτλων: τριγωνικά. 

 

Πολεμάγαμε που λες, δηλαδή δεν πολεμάγαμε ακριβώς, είχαμε στήσει καρτέρι σε μια μπανιέρα υπαίθρια όπου θα έπεφτε ο κακός, λουσμένος σε οχετό που θα έπεφτε καταρρακτωδώς παρασέρνοντάς τον. Αλλά έπεσε ο οχετός χωρίς να τον παρασύρει και πήγαμε και στήσαμε αλλού καρτέρι, όπου ευτυχώς έπεσε στα σπαθιά μας παρασυρμένος από άλλον οχετό, μικρότερης εμβέλειας.

 

Και βαράγαμε σπαθιές ξεγυρισμένες πάνω στη χοντρή του κοιλιά μέχρι που τον αφήσαμε εντελώς σέκο. Μετά από αυτό, με ρωτάει ο μεγάλος «και τώρα, πάμε για μπύρες;» αλλά ήθελα να μείνω μόνος (μόνη δλδ) και πήρα ένα χωματόδρομο και σκεφτόμουν πώς και πού να κρυφτώ, μη τυχόν μού την πέσει κανείς από τη συμμορία του κακού και με λιανίσει και μένα.

 

Πήγαινα πήγαινα ώσπου τέλειωσε το μονοπάτι και βρέθηκα σ' ένα δάσος. Επεσα και κοιμήθηκα κι ευτυχώς ξύπνησα στο κρεββάτι μου!!

1.070 το σημαντικό

πολύ παλιά, είχα δει τη σειρά των φιλμς του ιταλού Τζιακοπέτι με τίτλο "Σκυλίσια ζωή", τα οποία παρουσιάζαν τα ανατριχιαστικά γεγονότα που συνέβαιναν στην Αφρική. Καταγγέλθηκε όμως ο σκηνοθέτης για ωμότητα, μια και (καθώς λέγαν τότε) παρακαλούσε την ντόπια εξουσία να οριζονται σε ώρες πρωϊνές οι τυχόν εκτελέσεις ομήρων, κλπ, ώστε να έχει καλό φωτισμό. Ετσι, τα φιλμς σταμάτησαν για να μη προκαλούν την "ευαισθησία" των δυτικών. Αν θέλουμε το πιστεύουμε, αλλά και έτσι να είναι, ποιο ήταν το σημαντικότερο; Να μη μαθαίνει ο κόσμος για τα εγκλήματα. Αυτό ήταν το σημαντικό.

1.044 Νίκος Κούνδουρος

τον αξέχαστο Νίκο Κούνδουρο είχα την τύχη να συναντάω αραιά και που στο χρωματοπωλείο της γειτονιάς. Ψηλός και αγέρωχος, ψώνιζε διάφορα είδη κιγκαλερίας, που λένε, δλδ καρφιά, εργαλεία, χρώματα, πινέλα μπογιατζή, κλπ. Στην αρχή είχε ένα ύφος σαν να φοβόταν μη τυχόν ανοίξω καμμια κουβέντα για σινεμά ή κανα σχόλιο για το εργο του. Τίποτ' απ' αυτά δεν έλεγα, μόνο καμμια γνώμη για το ποιόν των υλικών εδινα όταν με ρώταγε, γιατί άφηνα να ρωτήσει κάτι αν ήθελε, να αρχίσει δλδ εκείνος τη συζήτηση. Και την άνοιγε μόνο για είδη κιγκαλερίας. Σπουδαίος, μα την αλήθεια.

---------------------

βλέπω ταχτικά το σημαντικό φιλμ Ο ΔΡΑΚΟΣ: https://youtu.be/kwYvXdjAcn8

999. μια υπόθεση σκοτεινή

1. "Υπόθεση Παγκρατίδη (αθώος ή ένοχος;)", ταινία του Δημήτρη Αρβανίτη

    Μέρος Α': https://www.youtube.com/watch?v=fKFPd1Fajqo
    Μέρος Β': https://www.youtube.com/watch?v=gALEhTkcRpY

2. Κώστας Παπαϊωάννου, "Ο «δράκος» του Σέιχ-Σου, Ενας αθώος στο απόσπασμα (Υπόθεση Παγκρατίδη)", εκδόσεις Ποντίκι, 1988

3. Κώστας Τσαρούχας, "Υπόθεση Παγκρατίδη Αθώος Ή Ένοχος;", εκδόσεις Δωδώνη, 1989

4. "Σημεία των καιρών - Αριστείδης Παγκρατίδης", κανάλι 4Ε, 2019.  Σειρά εκμπομπών του πρώην εισαγγελέα Κώστα Λογοθέτη με νέες πληροφορίες και γνήσια έγγραφα προερχόμενα από τον φάκελο-αρχείο του Αριστείδη Παγκρατίδη.

    Μέρος Α': https://www.youtube.com/watch?v=p_XCviaULEk
    Μέρος Β': https://www.youtube.com/watch?v=TfxyMHq_Dqo
    Μέρος Γ': https://www.youtube.com/watch?v=j7xTgvkVpEk&t=10s
    Μέρος Δ': https://www.youtube.com/watch?v=FRyJSIx4Hww

878. περί της τήρησης των υποσχέσεων

με ευκαιρία το θέμα για την τήρηση των υποσχέσεων, θυμήθηκα μια φορά που ο πατέρας μου μού είχε τάξει να πάμε σινεμά θερινό να δούμε μια ταινία ιταλική με τη γόησσα της εποχής, τη Συλβάνα Παμπανίνι. Το σινεμά είχε δείξει στα "προσεχώς", μεταξύ άλλων, μια σκηνή όπου η Συλβάνα έπεφτε σε μια στοίβα άχυρα μεσα σε μια αποθήκη και η περιέργειά μου για τη συνέχεια της σκηνής αυτής είχε σπάσει τα κοντέρ! έτσι, περίμενα ανυπόμονα να έρθει η μέρα (νύχτα δλδ) της προβολής.

Το δυστύχημα ήταν ότι ναι μεν έφτασε η μέρα (=νύχτα) αλλά οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν καθόλου μια καλοκαιρινή έξοδο: φύσαγε δαιμονισμένα. Οπως μου εξήγησε ο πατερούλης μου, το πανί θα κουνιότανε πολύ και δε θα μπορούσαμε να δούμε καλα το έργο, ίσως και να αναβάλλανε την προβολή και να κάναμε το δρόμο αδίκως. Τα καταλάβαινα όλ' αυτά, η απογοήτευση όμως δυσκόλευε τη δουλειά της λογικής. Τα δάκρυα μπούκωσαν τα μάτια χωρίς να τρέχουν, δεν έβγαλα μιλιά και πήγα και κλείστηκα στο δωμάτιό μου.

Απέξω άκουγα διάφορα μουρμουρητά και τέλος η πόρτα άνοιξε και "άντε, ντύσου γρήγορα, να προλάβουμε την αρχή αν γίνει η προβολή" μου είπε ο πατέρας και πετάχτηκα έξω, μια και ήμουν έτοιμη από το απόγευμα.

Φτάσαμε, είδαμε, το έργο ήταν σκέτη σάχλα, μια μπούρδα και μισή! Το γεγονός αυτό το θυμάμαι εξαιτίας της ωραίας συζήτησης που κάναμε επιστρέφοντας σπίτι: περί της τήρησης των υποσχέσων.
_________________
ΣΗΜ. περί Συλβάνας εδώ-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Silvana_Pampanini

715. με μια σπαθιά

είχα δει πολύ παλιά ένα φιλμ (γιαπωνέζικο ή κινέζικο, δεν θυμάμαι) όπου, μέσα σε θολές εικόνες ασπρόμαυρες, διαδραματιζόταν ο σινοϊαπωνικός πόλεμος (τί τραβήξανε κι αυτοί οι άνθρωποι..) δίνοντας προτεραιότητα σε ανθρώπινες ιστορίες και όχι σε θεαματικά πλάνα επιθέσεων, κλπ κατορθωμάτων και μου εντυπώθηκε η ιστορία όπου ένας κινέζος αγρότης προστάτεψε κάποιον γιαπωνεζο στρατιώτη και κατάλαβαν ο ένας τον άλλον, πόσο άνθρωποι απλοί είναι και οι δύο και πόσο αυτός ο πόλεμος δεν τους αφορούσε καθόλου μια και δεν ωφελούσε ούτε την αγροτική παραγωγή ούτε τίποτ' άλλο και μετά, όταν πήραν οι γιαπωνέζοι τα πάνω τους και εκτελούσαν με αποκεφαλισμό έναν έναν μια ουρά από φτωχούς κινέζους, ο γιαπωνέζος στρατιώτης δεν μπορούσε να ανταποδώσει την καλοσύνη στο φίλο του τον κινέζο παρά μονάχα ακονίζοντας πάρα πολύ καλά το σπαθί με το οποίο θα του έκοβε το κεφάλι, ώστε να έχει έναν όσο το δυνατόν γρήγορο και ανώδυνο θάνατο: με μια σπαθιά. Το γεμάτο ευγνωμοσύνη βλέμμα του κινέζου προς τον φίλο του, ενώ το νερό για το ακόνισμα του σπαθιού έτρεχε ορμητικά πάνω στην κόψη του, που απέκλινε ελαφρώς λοξά από την κατακόρυφο, έχει μείνει ακόμα χαραγμένη ανεξίτηλα στο νου και ξεπλένω πάντα έτσι τα μαχαίρια μου για να μη ξεχνάω ότι υπάρχει πάντα τρόπος ανταπόδοσης του καλού που έλαβες, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες

699. ΧΑΛΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ

το λατινοαμερικάνικο σινεμά δεν έχει κανένα ρεαλισμό, κανένα ψέμμα δεν πουλάει, δεν ξεχνάς ούτε στιγμή ότι βλέπεις σινεμά, έχει μια μαγεία που συνεπαίρνει, φλου τοπία, χρώματα σκληρά και σε αλλόκοτους συνδυασμούς, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και κιτς το σύνολο, σύμφωνα με τις γνωστές (και πολλές φορές ξαναζεσταμένες) δυτικές σουπίτσες, βέβαια, αλλά είναι ο πιο αληθινός κινηματογράφος που υπάρχει σήμερα, σινεμά που χαρίζει ψυχή, έκπληξη, όνειρο, πεντακάθαρο σινεμά με τα όλα του. Αυτά για το σούπερ φιλμ ΧΑΛΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ (BAD DAY TO GO FISHING) του Αλβάρο Μπρέχνερ (Álvaro Brechner) και λάβε υπόψη ότι ένας λατινοαμερικάνος σκηνοθέτης αποκλείεται να σου δείξει αυτό που θα περίμενες να δεις!

κρατάει το θεατή μέχρι το τέλος χωρίς ανάσα κι όταν τελειώνει αμφιβάλεις για το τί ακριβώς παίχτηκε, περίπου σαν όνειρο μαγευτικό. Επίσης, το τέλος, που θα δινόταν πολύ νωρίτερα από έναν ευρωπαίο σκηνοθέτη και αρκετά πιο νωρίς θα κοβόταν από έναν αμερικανό, ο λατινοαμερικάνος το τραβάει λιγουλάκι ώστε να εμπεδωθεί το νόημα και το ξεγέλασμα, η έκπληξη που σου πασάρισε μαστορικά, αφήνοντάς σε ξερό.
____________________
ΣΗΜ. παίζουν: Gary Piquer, Jouko Ahola, Antonella Costa, César Troncoso, Roberto Pankow, Bruno Aldecosea, παραγωγή: Ουρουγουάη, 2009, Βραβεία: Καννών 2009, κλπ-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Bad_Day_to_Go_Fishing

540. Jean-Claude Brialy

 

Είχα την τύχη να τον δω και να συνομιλήσω για λίγο μαζί του 2-3 χρόνια πριν πεθάνει, όταν τον είχε καλέσει το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, ένας χαρούμενος άνθρωπος ήταν, καμιά σχέση με την φωτογραφία με το κάπως θλιμμένο βλέμμα που βρήκα στο διαδίκτυο. Κοίταζε κατευθείαν στα μάτια το συνομιλητή, τόσο που έλεγες και ψάχνει μέσα στην ψυχή σου κι όλο και κάτι βρίσκει, κάτι που ούτε ο ίδιος γνωρίζεις πως βρίσκεται εκεί μέσα. Σε παλιές ταινίες που είχα δει, η κινηματογραφική του εικόνα δεν με είχε εντυπωσιάσει τόσο όσο η ανθρώπινη παρουσία του. Jean-Claude Brialy, ένα αστέρι που γεννήθηκε το 1933 κι έσβησε το 2007. -->> https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Claude_Brialy
_________________
ΣΗΜ. μόλις ανέβηκε στο f/b

505. Σημαντικές ταινίες, επίκαιρες και μη

BRAZIL, ΗΠΑ, 1985: Ταινία που πρέπει να δει καθένας τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. σκηνοθεσία του Τέρυ Γκίλιαμ, παίζουν: Τζόναθαν Πράϊς, Μπομπ Χόσκινς, Ρ. ντε Νίρο (σε μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο)

Αλλες ταινίες:

1. "Γιοζίμπο" Ιαπωνία, 1961, με τον αξεπέραστο Τοσίρο Μιφούνε. Μάθημα ζωής.

2. "Η γέφυρα του Αρνεμ" (A bridge too far) ΗΠΑ, 1977, επίκαιρη όσο δε λέγεται. Απέτυχε εισπρακτικά επειδή χάνουν οι καλοί αγγλοσάξωνες (σωστό μακελλειό) και κερδίζουν οι κακοί γερμανοί. Η φρίκη του πολέμου χωρίς ωραιοποίηση και ηρωοποίηση.
Παίζουν: Σων Κόννερυ, Ντερκ Μπόγκαρτ, Μαξ Σελ, κλπ καλοί ηθοποιοί.

3. Η σειρά ταινιών ντοκυμαντέρ "Σκυλίσια ζωή" Νο1, Νο2 και Νο3, του ιταλού σκηνοθέτη Τζιακοπέτι, που γυρίστηκαν σε περιοχές όλου του κόσμου, καθώς και στην ταραγμένη Αφρική την εποχή της "απελευθέρωσής" της (δεκαετία του '60).
Συγκλονιστικές ταινίες με αποτυπωμένη τη φρίκη της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε κανονικά, καθημερινά μέτρα.
Οι δυο πρώτες είχαν την ανοχή των ισχυρών, η τρίτη όμως ενόχλησε παραπολύ και η ενόχληση μεταφέρθηκε στο σκηνοθέτη, που παρακαλούσε τους εκτελεστές να γίνονται οι εκτελέσεις το πρωϊ για να υπάρχει καλύτερος φωτισμός. Το πρόσχημα της "κακής αισθητικής" και του "εξευτελισμού του ανθρώπου" τον καταβρόχθισε μαζί με τη "Σκυλίσια ζωή Νο3".

Η "Σκυλίσια ζωή Νο 3" βγήκε απ' την κυκλοφορία, ο σκηνοθέτης εξαφανίστηκε απ' το προσκήνιο και πέθανε ξεχασμένος πριν λίγα χρόνια. Δεν ήταν άγγελος, ήταν πάντως πολύ τολμηρός και θρασύς για να διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ευδαιμονίας και της "αισθητικής" που ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ προτάσσεται με τον έλεγχο των σκηνών-εικόνων φρίκης του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ πολέμου.

Αν βρείτε τις Νο1 και Νο2 δείτε τις, είναι γροθιές στο στομάχι. Η Νο 3 είναι γροθιά στο υπογάστριο, για όσους/ες έχουν γεννητικά όργανα.
___________
ΣΗΜ. από pathfinder, 29-03-2003

486. Ο καροτάνθρωπος

Το κειμενάκι το έγραψα ως σχόλιο στο blog της Avanti, στο θέμα περί μεταλλαγμένων. Μου αρέσει να θυμάμαι την ιστορία και τη μεταφέρω και εδώ να μη τη ξαναγράφω αν τη ξαναχρειαστώ:

Πριν καναδυο χρόνια είχε παιχτεί στην ΕΤ1 μια παλιά ταινία (προπολεμική, ασπρόμαυρη) με τίτλο «Ο καροτάνθρωπος». Είχε παιδαριώδη εφέ και προσπαθούσε να δώσει τρόμο με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου ανθρώπου που είχε παρασκευαστεί μετά απο εργαστηριακό σφάλμα. Οι επιστήμονες ήταν μαζεμένοι σε ένα αμπρί με τζαμαρίες γύρω γύρω και συνεδρίαζαν τι να κάνουν, όπου εμφανίζεται ο καροτάνθρωπος, η σκιά του δλδ, στο τζάμι και κοκκάλωσαν, μέχρι που πήρε ένας το πιστόλι και τον σκότωσε. Δυστυχώς, δεν είδαμε το καροτοκέφαλο επειδή ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή μόλις σκοτώθηκε.Ο καροτάνθρωπος είχε σώμα ανθρώπου -φαίνονταν τα χέρια του- και κεφάλι καρότου, όπως είναι το καρότο με λίγα φυλλαράκια επάνω. Ολα αυτά στη σκιά φυσικά. Εμείς τη βλέπαμε και γελούσαμε με την απλοϊκότητα του σκηνοθέτη να αποδώσει το σενάριο επιστημονικής φαντασίας με φτωχά μέσα, αλλά, φαντάζομαι, ότι στην εποχή της θα ήταν μια πραγματικά τρομαχτική ταινία!

..πού να ζούσαν εκείνοι που την πρωτοείδαν να τη δουν να γίνεται πραγματικότητα..

Σας τρόμαξα αρκετά..???..:-)

 

Αναρτήθηκε από Rodia στις 12/15/2005 12:08:00 π.μ. -->> https://rodiat2.blogspot.gr/2005/12/blog-post_15.html