688. καταπιώνας απύθμενος

ταϊζεις μια φορά ένα κοπρόσκυλο, ένα αδεσποτάκι, και σου κάνει χαρούλες, κουνάει την ουρά του ευχαριστημένο για το ξεροκόμματο που του πέταξες και νιώθεις αυτομάτως ότι απόχτησες άλλον ένα φίλο, και τι να πεις για το χοντρό τάϊσμα που κάνεις στον απύθμενο καταπιώνα του κράτους, όπου κι εσύ ανήκεις, "το κράτος είσαι εσύ", σου μάθαν να πιστεύεις, αλλά έλα που το κράτος είναι αυτοί, οι άλλοι, οι καρεκλάτοι, που μόλις ταϊστούν γυρίζουν και σου πατάνε και μια γερή δαγκωνιά

687. Ευαρίστ

προ μερικών 10ετιών, ίσως τεσσάρων και κάτι ψιλά, γνώρισα εναν Ευαρίστ εκ Μαδαγασκάρης, που ήταν διευθυντής Ταχυδρομειων και δρομων(!) είχε ύψος περί το 1,50 μέτρο, 4 συζυγους και 11 τέκνα. Είχε μείνει έκθαμβος με το θαύμα των διοδίων, τόσο που είχε βεβαιώσει ότι θα το εφαρμόσει στη χώρα του μόλις θα επέστρεφε εκεί, αλλά δεν ξέρω αν το εφάρμοσε.

686. μνήμη και κρίση

ένα από τα πολλά που χρωστάω στο Δάσκαλό μου είναι που κάποια στιγμή στην Γ' Γυμνασίου αποφάσισα να καλλιεργήσω την κρίση μου περισσότερο από τη μνήμη, αφού μας δίδαξε (με δικά του λόγια γλαφυρά) τι σημαίνει μνήμη και τι κρίση, και είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό το δώρο. Φίλοι κι αδέρφια επαναλαμβάναν κοροϊδευτικά τις δικές μου συνηθισμένες απαντήσεις "δεν πρόσεξα, δεν άκουσα, δεν είδα", αλλά δεν έδινα σημασία και, όταν διάβασα κάπου ότι και ο Ωνάσης κρατούσε σημειώσεις για τις υποθέσεις της ημέρας και ούτε αριθμούς τηλεφώνων δεν θυμόταν, πήρα για τα καλά τα πάνω μου! Χρησιμοποιώ το μυαλό μου κυρίως για να σκέφτομαι, έτσι δεν πρέπει;

685. λεμόνι λεμονί

Ενα λεμόνι λεμονί

εγκλωβισμένο σε μονή

κλωθωγυρίζει και θρηνεί

μέσα σε ράσο λαχανί

φοράει πάντα τα γυαλιά του

να μη φανούν τα δάκρυά του

684. το κόκκινο τζουκ-μποξ

πριν από πολλά χρονάκια ανέβαινα την Ηροδότου όταν το μάτι μου έπεσε στη βιτρίνα ενός ημιϋπόγειου καταστήματος που πουλούσε παράξενα αντικείμενα και διέκρινα στο βάθος ένα κατακόκκινο αστραφτερό τζουκ-μποξ, που, δεδομένου ότι είχα μόλις εισπράξει μια καλή αμοιβή, μπορούσα να το αγοράσω αμέσως, αλλά είπα να το σκεφτώ λιγουλάκι κι όταν το σκέφτηκα και πέρασα την επόμενη μέρα είχε κάνει φτερά! Συνήθως, θυμάμαι καλύτερα όσα δεν έπραξα.

683. το άλογο κι ο ταξιτζής

τις προάλλες μπήκα σε ταξί με ταξιτζή ελαφρώς μουρτζούφλη, οπότε, του μίλησα για τα σύννεφα που γκριζάριζαν στο βάθος και απάντησε βαρέως χολωμένος "τι έχουν παθει όλοι και μιλάνε για τον καιρό; σάμπως μπορούμε να κάνουμε κάτι να τον αλλάξουμε;" και "μα, δεν μίλησα για τον καιρό, για σύννεφα είπα" και είπε "α, ούτε αυτά με ενδιαφέρουν" κι ύστερα σιωπή για μερικά μέτρα στην άσφαλτο, οπότε δεν κρατήθηκα και ρώτησα "εσείς για ποιο πράγμα ενδιαφέρεστε;" και "για τα σκυλιά μου!" απάντησε με ενθουσιασμό και "έχετε πολλά;" ρώτησα "δύο!" απάντησε, συνεχίζοντας "εσείς τα αγαπάτε τα σκυλιά;" και του είπα "ναι, αλλά το πιο αγαπημένο μου ζώο είναι το άλογο!" κι εκεί απάνω σαν να πήρε μπρος φορτσάτος "αχ, το άλογο! μεγάλη αγάπη, αυτό δεν είναι ζώο, καλύτερο από άνθρωπο είναι, αλλά πού να βάλει κανείς άλογο στο διαμέρισμα.. όμως όταν πηγαίνω στο χωριό ένας φίλος έχει ένα φοβερό άλογο, φοβερό και τρομερό, κατάμαυρο και ψηλό, 1,70-1,80 η ράχη του, δύσκολα πηδάς απάνω, και το λέει Δία! Δίας, όνομα και πράμα, κεραυνούς βγάζουν τα μάτια του, όπου και να βρίσκεται, ακούει το αφεντικό του να του φωνάζει *Δία!* και τρέχει σαν αστραπή.. Αχ, να βλέπατε πώς ανεμίζει η χαίτη του η κατάμαυρη, πώς γυαλίζει το τρίχωμά του.. αχ.. και, ξέρετε, το άλογο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ο πιο έξυπνος και πιστός, ούτε σκύλος ούτε τίποτα, το άλογο, το άλογο μονάχα!" συμφώνησα, φυσικά, πρόλαβα δηλαδή να συμφωνήσω πριν κατέβω από το ταξί, ευχόμενη να πάει με το καλό στο χωριό και να αποκτήσει κι αυτός το άλογό του.

682. οι αριθμοί παραμένουν απειλητικοί παρά την εκτόνωση

Και τώρα τί άλλαξε; Τζέρτζελο και μπάχαλο, φωνές, μάχες, ψιλοκαταστροφές, τα γνωστά. Και οι γνωστοί άγνωστοι. Ξανά. Η κυρία Ελένη καθαρίζει σπίτια στα εβδομήντα της για να βγάλει τη δόση για το στεγαστικό δάνειο που τρέχει. Η σύνταξη του άντρα της δεν φτάνει. Ο γιος της ψευτοδουλεύει από δω κι από κει, κοντά σαράντα και χωρίς οικογένεια δική του. Μένει με τη μάνα του. Ακόμα. Η κόρη δασκάλα, μόνη επίσης, φορτωμένη με δάνειο κι αυτή. Για σπίτι και αυτοκίνητο. Τσιμπολογάει κάτι από ιδιαίτερα, αλλά μέχρι πότε; Τρώει τα μεσημέρια στη μάνα της. Δεν περισσεύουν για φαΐ.


Η φίλη μου η Χαριτίνη χρησιμοποιεί την κυρία Ελένη κάθε Πέμπτη, δεν μπορεί να της αυξήσει το μεροκάματο, με δυσκολία της δίνει τα 35 ευρά, αλλά ούτε που σκέφτεται να αραιώσει τις μέρες, να τις κάνει δυο το μήνα αντί για τέσσερις. Τα 140 ευρά πετσοκόβουν τη σύνταξή της -780 ευρά πλην 140 μας κάνουν 640- ευτυχως που εχει δικο της δυαράκι. Αν αφαιρέσει όμως τους λογαριασμούς και τα κοινόχρηστα, απομένουν ελάχιστα. Ισα ίσα για φαγητό. Σινεμά και βόλτες με τα λεωφορεία μετακόμισαν στη σφαίρα των αναμνήσεων. Για θέατρο ούτε λόγος.

Σήμερα πήγαν και οι δυο τους στην πορεία. Εργαζόμενη και εργοδότρια. Δυο γριούλες. Ανοργάνωτες, στα ξεκούδουνα. «Ευτυχώς είμαστε μακριά από τα γεγονότα και γλιτώσαμε τα δακρυγόνα» μου είπαν όταν τις συνάντησα στο ασανσέρ την ώρα της επιστροφής τους. Γελούσαν ροδοκόκκινες. Σαν να είχαν κάνει σκασιαρχείο. «Λες να πέσει η κυβέρνηση μετά από το σημερινό;» με ρώτησε η φίλη μου με μια παράξενη λάμψη στο μάτι. «Μπα, δε νομίζω» της απάντησα και μου φάνηκε ότι η απάντησή μου μάλλον την καθησύχασε.

Τι να πω. Είμαστε ανθεκτικός λαός. Στο νταβατζηλίκι. Μας αρέσουν και τα ταρατατζούμ.
________________________
ΣΗΜ.1. Ισως να πήγαινα και'γώ, αν δεν πονούσε το γόνατό μου. Εμεινα στο πισι να ενημερωνω το twitter και το F.B. Μετά έκανα μια βολτίτσα στη γειτονιά. Ολα ήταν πολύ ήσυχα και τα μαγαζάκια ανοιχτά.
ΣΗΜ.2. Γράφτηκε το 2018

681. κάλπες

δέκα κάλπες γκαστρωμένες
τις λυπάμαι τις καημένες
τα παιδιά που θα γεννήσουν
το πρωί θα ξεψυχήσουν

680. φέηκ νιουζ

το διαδίκτυο έχει πήξει στα ψέμματα (φέηκ νιουζ) σχετικά με τη μηχανοργάνωση και τα ηλ/κά συστήματα στη χώρα μας και δεν καταλαβαίνω (καταλαβαίνω πολύ καλά, αλλά πρέπει να καταλάβεις κι εσύ από μόνος/η σου, χωρίς να βασίζεσαι σε συστημικά ΜΜΕ: κανάλια, τύπο, κλπ) γιατί επιμένουν να τα γράφουν, τη στιγμή που όλοι ξέρουμε ότι κανένα σύστημα/εργαλείο δεν ήταν συμβατό, καμμιά τράπεζα δεν επικοινωνούσε με καμμια εφορία, ούτε τα νοσοκομεία μεταξυ τους, μέχρι που μερικοί ηρωϊκοί άνθρωποι ειδικευμένοι, με ελάχιστο μισθό (προσοχή σε αυτό, σε αντιδιαστολή με τα υπέρογκα ποσά και τις μίζες τα προηγούμενα χρονια) ανέλαβαν τον εκσυγχρονισμό, τη συμβατότητα, κλπ, των ηλεκτρονικών συστημάτων και παλεύουν ακόμα να φέρουν βόλτα μέσα στα τελευταία 3 χρονάκια, όλα όσα κάκιστα στήθηκαν (με βασικό κριτήριο τη μάσα) επί 10ετίες. Γνωρίζουμε όλοι, φαντάζομαι, ότι το να διορθώνονται οι ανοησίες παλιών συστημάτων είναι πολύ δυσκοτερο από του να εγκαθίστανται νέα εξαρχής καινούργια συστήματα.

679. το κέφι

-έλα, θα σου φτιάξω το κέφι!
-δεν θέλω να μου φτιάξεις τίποτα.
-μα.. σε νιώθω χάλια..
-ε, και; αφού ΕΙΜΑΙ χάλια!
-και.. δεν θέλεις να σου φτιάξω το κέφι;
-ΟΧΙ.
-μα γιατί; αφού το λες κιόλας πώς είσαι χάλια..
-δικό μου είναι το κέφι και το θέλω χαλασμένο!
-καλάάά...
-και μη μιλάς! πάψε πια, δεν θέλω ούτε να σ' ακούω!
-......... (φεύγει αθόρυβα)

678. πότε έχει νοήμα η κατασκευή ενός μουσείου;

θυμάμαι, παλιά, τότε με την "κρίση του Κόλπου των Χοίρων", που ο Χρουστσώφ κοπάναγε το παπούτσι του πάνω στο έδρανο κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ, εκείνη την εποχή λοιπόν είχε απειλήσει ότι θα στείλει μπόμπες στην Ακρόπολη! σήμερα που το φέρνω ξανά στο νου μου, σκέφτομαι ότι μετά από μια τέτοια καταστροφή θα ήταν χρήσιμο πραγματικά το Μουσείο της Ακρόπολης, γιατί, τι νόημα έχει ένα Μουσείο όταν το μουσειακό αντικείμενο είναι σαν σκωροφαγωμένο παραδίπλα;

677. άντρες

ε, λοιπόν, είναι αλήθεια: οι άντρες όσο μεγαλώνουν ομορφαίνουν! από τα 25 χρόνια ως τα 40, υπάρχει τεράστια διαφορά. (προς το καλύτερο)

676. σούργελα και βλήματα

στα ΜΜΕ δίνεις εξουσία, όταν ασχολείσαι με αυτά και δηλώνω ότι τα έχω κόψει όλα (και τις εφημερίδες) εκτός από τα κρατικά κανάλια, για τούτο και σχολιάζω μόνον αυτά: για κάτι ναρκισσίτσες τύπου Λένα Σούργελου και Βίκυ Βούρλου, καθώς και την μεγάλη Ελενα Ναρκισσάρα, τις οποίες βεβαίως αρνούμαι να παρακολουθήσω επειδή ντρέπομαι για λογαριααμό των καλεσμένων τους. Τα πολιτικά πρόσωπα, τα περισσότερα τουλάχιστον, είναι αυθεντικές μετενσαρκώσεις του Νάρκισσου, όθεν περνούν απαρατήρητα από μένα, ούτε ονόματα συγκρατώ πλέον.

675. το ξίφος και το ψύχος

Ο ιππότης τράβηξε το ξίφος του να κόψει το κεφάλι του Καιρού, που ανταπέδωσε με ψύχος και ο ιππότης απέκρουσε με θερμοφόρα.
Ο Καιρός τότε άλλαξε απότομα, επιστρατεύοντας τη θερμή του φύση, κι έριξε τον ιππότη στην αγκαλιά της Θάλασσας.
Ο ιππότης δεν ήξερε κολύμπι και πνίγηκε.
Ηθικό δίδαγμα: μη τραβάτε ξίφος αν δεν ξέρετε κολύμπι και, όσο κι αν είστε ιππότες, μη τα βάζετε με τον Καιρό.

(20/2/2018, f/b)

674. παιχνίδια του μυαλού

μπαίνω στα εισερχόμενα
με πλευρίζει μια γκόμενα
μου ζητά εισιτήριο
-έχει ύφος μυστήριο,
το θεριεύει το πατσουλί-
και της δίνω φιλί!

(τραγουδιέται στο μυαλό μου πάνω σε ένα σκοπό που μου έχει κολλήσει, από παλιά οπερέτα, μάλλον του Σακελλαρίδη, που δεν τη θυμάμαι ποια είναι)
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 19/2/2018 στο f/b

673. χαρταετός

τα παλιά χρόνια τέτοιες μέρες σιάχναμε τον αετό να είναι έτοιμος για την Καθαρή Δευτέρα. Ο πατέρας έφερνε κόλλες αετού, κάτι χρωματιστά γυαλιστερά χαρτιά σαν λαδόκολλες στο περίπου ήταν, και πιάναμε δουλειά. Σχίζαμε ένα ωραίο ίσιο καλάμι στα τέσσερα -χρησιμοποιώντας τα τρία κομμάτια βέβαια- και τα στερεώναμε καλά στο κέντρο, αφού το είχαμε βρει και ζυγίσει σωστά ώστε να αποτελούν τις διαγώνιες του σχηματιζόμενου κανονικού εξαγώνου. Μετά, δέναμε με σπάγκο γερό και ελαφρύ (από γιούτα, αυτό το καφετί και άγριο υλικό) ισομοιρασμένα τα έξι άκρα των καλαμιών και σιγουρεύαμε τους κόμπους με αλευρόκολλα που είχαμε έτοιμη από νωρίς, να έχει πήξει. Μετά, κόβαμε τις κόλλες σε ισόπλευρα τρίγωνα (με λίγο περίσσευμα στην πλευρά που θα κόλλαγε στο σπάγκο) και κολλάγαμε τις πλευρές των τριγώνων κατά μήκος των καλαμιών, καθώς και στον περιφερειακό σπάγκο, όπου τις τσακίζαμε και στρέφαμε την πλευρά τους να κολλήσει προς τα μέσα. Κατόπιν, η μεγάλη μαστοριά ήταν στα ζύγια και στην ουρά. Είναι τέχνη να σιάχνεις αετό και την είχα μάθει πολύ καλά και δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, όπως γράφει εδώ-->> http://www.matia.gr/7/77/77_1_9.html
_____________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 18/2/2018

672. Κούλουμα

1. η θεία η Μιμίνα, η αδερφή του παπού μου, κάθε χρόνο έκανε Κούλουμα στην Κούλουρη (εξ ού και μπέρδευα μικρή τα Κούλουμα με την Κούλουρη, όπου πάνε οι ψυχές όταν τρομάζουν, και νόμιζα ότι Κούλουμα γίνονται μονάχα εκειπέρα κι εμείς κάναμε σκέτη Καθαρή Δευτέρα), όπου είχε μια φιλενάδα κολλητή, που της είχε βαφτίσει κιόλας ένα παιδί. Είχε πάρα πολλά βαφτιστήρια η θεία η Μιμίνα, που δεν απόχτησε δικά της παιδιά ούτε και παντρεύτηκε ποτέ της, είχε και πολλές φιλενάδες σε όλη την Ελλάδα και, αφότου πήρε τη σύνταξή της, ταξίδευε παντού για επισκέψεις. Τις γνωριμίες τις έκανε κυρίως στην Αιδηψό, όπου πήγαινε κάθε καλοκαίρι και η Αιδηψός ήτανε κάτι σαν φουμπούκ για τη θεία τη Μιμίνα, που αν ζούσε σήμερα θα το απολάμβανε πολύ αυτό το αλισβερίσι και ίσως να πολλαπλασίαζε και τα βαφτιστήρια της!

2. όπως είναι γνωστό (το έχω γράψει πολλές φορές που σίγουρα θα το θυμάσαι) μεγάλωσα στην εξοχή και δεν πηγαίναμε για Κούλουμα: οι άλλοι ερχόντουσαν σε μας τις Καθαρές Δευτέρες και γινότανε χαμός, που λένε, μια αναστάτωση στο σπίτι και στα γύρω χωράφια, ο καθένας έκανε ό,τι του κατέβαινε, εμείς τα παιδιά για μοναδική φορά εντελώς ασύδοτα, οι μεγάλοι τα πίναν και τα τραγουδάγαν στη μεγάλη βεράντα και μας αφήναν στην ησυχία μας να ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα, μαμούνια και φυτά -μόλις ξεμπερδεύαμε με τον αετό εννοείται. Μετά, καθόμαστε ψόφιοι στο άντρον μας, στα κυπαρίσσια, και λέγαμε ιστορίες μέχρι να σουρουπώσει που οι μαμάδες θυμόντουσαν πως είχαν κάτι παιδιά και τα φωνάζαν τσιριχτά, ένα ένα με τ' όνομά του, για να φύγουν. Χαιρετούρες και "αχ, τι ωραία περάσαμε" και τέτοια και τέλειωνε αυτή η ευλογημένη μέρα. Η λάντζα έπεφτε στην καημένη την Αρετή, γιατί η μάνα ήτανε κι εκείνη ψόφια για πρώτη φορά μέσα στο χρόνο -η επόμενη θα ήταν το Πάσχα, αλλά αυτό αργούσε ακόμα.
_______________________
ΣΗΜ. γράφτηκαν στις 18/2/2018 στο f/b 

671. καλογερική ποίηση-1

το ξέρω, μ' αγαπάς και θα μ' αφήσεις
να ζήσω με χιλιάδες ερωτήσεις...
το ξέρω, μ' αγαπάς μέσ' στα όνειρά σου
σφιχτοδεμένη στα δεσμά του ράσου!

(καλογερική ποίηση 2016)

670. τίγκελιν

στου Ροστόβου τα βουνά-ά
τίγκελιν τίγκελιν τίγκελιν τα-τα-τα
μια κοπέλα ξεκινά-ά
τίγκελιν τίγκελιν τίγκελιν τα-τα-τα
πάει για το ραβαϊ-ϊ-σι
να τα πιεί και να μεθύσει
πέρα-δώθε στο Παρίσι
μα ο πασάς έδωσε κλήση
(16/2/2018)

669. σε γαλάζια σεντόνια

στην παραμεθόριο Καστοριάς μιλούσαν σλαβομακεδόνικα την εποχή που επισκέφτηκα την περιοχή, προδικτατορικά. Μάλιστα, δυσκολεύτηκα πολύ να συνομιλήσω με γριούλες εκεί πέρα, γιατί δεν ξέραν άλλη γλώσσα και γιατί ντρεπόντουσαν και φοβόντουσαν κιόλας να μιλήσουν τη δική τους...
Φόβο και κλειστές πόρτες συνάντησα, ακατανόητο για μένα, ενα παιδί της πρωτεύουσας. Αργότερα, κατάλαβα πολλά.
Πήγα και σε χωριά ποντίων -είχαν εγκατασταθεί εκεί τον καιρό του Βενιζέλου, αν δεν κανω λαθος- όπου οι άντρες ανήκαν στα Τ.Ε.Α. με τα ντουφέκια κρεμασμενα πάνω απο τα κεφαλάρια των κρεββατιών τους. Σε ένα τέτοιο κρεββατι με κοίμισε μια οικογένεια ποντίων προσφύγων, στρώνοντας γαλάζια μεταξωτά σεντόνια, μεγάλη τιμή για μενα -ποιος ξερει τι νομισαν οι ανθρωποι!
____________
ΣΓΜ. γράφτηκε στις 16/2/2018 ατο f/b

668. φιλίες

μια καμηλοπάρδαλη και μια καμήλα σκέτη ήτανε συμμαθήτριες, αλλά δεν πολυμιλούσαν μεταξύ τους γιατί τα λόγια της καμηλοπάρδαλης τά' παιρνε ο αέρας και τα σκόρπαγε ακόμα πιο ψηλά και τα λόγια της καμήλας της σκέτης βγαίναν λιωμένα κι αδύναμα από το πολύ μασούλημα, αλλά αυτό δεν τις εμπόδιζε να είναι καλές φίλες και να προπονούνται μαζί στο μπάσκετ, όπου η καμηλοπάρδαλη πετύχαινε απανωτά καλάθια και η καμήλα η σκέτη μπέρδευε τη μπάλα με τις καμπούρες της. Αυτά.
(14/2/2018, στο f/b)

667. Ειδήσεις απο ένα παράλληλο Σύμπαν

1. Η Παλλενήλια Ενωση Εχωκλειστών και η Ομοσχονδρία Εργολάκκων προέβησαν σε ικανή αναφίμωση, όπου ρηχώς αναφαίρεται ότι θα λάβουν θέρος στην δημοκρασία για την πώληση συχνομίτων, προς όφελος των ελλήνων ακροβατών και τι-λε-ρε-θατών.
2. Η κοινωνία είναι αφοπλισμένη από τα κέντρα λήξης αποφράξεων.

3. Ο κ. Βενιχέλος γλίστρησε προς την πλευρά της Νέας Δημοκρασίας, με την υποστρίβειξη του κ. Λογέδρου,
4. Οι εβροχέοι εντέροι παρέχεσαν δείχνω, όπου παρεβραίθησαν κρασικοί παράδοντες. Οι συντηδαιμόνες δοκρίμασαν ποδαράκια λαού και δήλωσαν ότι κάθε μέθοδος είναι εφρικτή για την παρεμπόσειση των διαμιλώσεων και των απορειών.
_____________________
ΣΗΜ. η ιδέα ήρθε κατακούτελα αφού άκουσα παρουσιαστή (ή μήπως δημ/φο;) να λέει με άνεση τη λέξη "Παλλενήλια" χωρίς να στραμπουλίζεται η γλώσσα του!!!  (γράφτηκε στις 5/2/2016 στο f/b και το μεταφέρω μη χαθεί)

666. τα κανατάδικα

πηγαίνοντας προς Κηφισιά, παλιά, περνάγαμε από το Μαρούσι που ήταν απλώς μια σειρά κανατάδικα κατά μήκος του δρόμου, κάτι παράγκες μισοφωτισμένες με λάμπες πετρελαίου -ίσα να φαίνονται- γεμάτες πήλινα κανάτια, και κάπου κάπου σταμάταγε το ταξί η γιαγιά μου για να ψωνίσει κάτι τι. Μερικές φορές, με άφηνε να κατέβω για να δω από κοντά τα κανάτια και πολλά χρόνια αργότερα έμαθα ότι κάπου εκεί κοντά βρισκόταν ο εξαιρετικός πηλός με τον οποίο τα φτιάχναν, αλλά σήμερα φαντάζομαι ότι ο πηλός χάθηκε και κανείς δεν ξέρει πού βρισκόταν

665. οργισμένα στιχάκια

απόψε θα βρω
ενα ματσο ευρω
να στα χωσω βαθεια μεσ' στη μυτη
διχως αναπνοη
να σε δω στη βουλη
να σπαραζεις σαν ψαρι, αλήτη
(2016)

664. το καϊκι Μπόρα

ταξίδεψα κάποτε, πολύ παλιά, με το σκυλοπνίχτη "Μπόρα" (εδώ κολλάει το όνομα και πράμα που λένε) από Κύμη για Σκύρο, το τουτού μας φορτώθηκε με γάντζο και τροχαλία στο μικρό κατάστρωμα και βάλαμε πλώρη για το νησί, όπου, μετά από φουρτούνα, τρομάζοντας μη πέσει το τουτού στο πέλαγο, φτάσαμε και μας παραλάβαν τα μουλάρια για το μακρύ ανέβασμα στη Χώρα (των ξωτικών σκυριανών, θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά δεν το κάνω γιατί) η φιλοξενία των κατοίκων ήταν εξαιρετική, πράγμα που δικαιολογείται από τη σπανιότητα των τουριστών που φτάναν θαλασσοδαρμένοι..

663. ήλιος οσκαρικός

χάμω στα πλακάκια, σπαρταρά ετοιμόγεννη η Αυγή,
Ηλιος οσκαρικός αναμένεται να ανατείλει.
Βουνοκορφές, ισοπεδωθείτε:
περνούν τα σελέμπριτις

με δεκανίκια. 

Η χώρα γλιστρά σαν άμμος
και ποιος θα γυρίσει την κλεψύδρα;

Βαρειά καρφιά λειαίνουν μονοπάτια φθόνου.
Φέρνει σκουριά η υγρασία των βλεφάρων,
εκεί όπου χρειάζεται φωτιά και πνίξιμο.

Παράνοια σκοτώνει την Ηθική Αναστολή.
Ο Ανθρωπος επιστρέφει στη μήτρα του αρουραίου.

_______________
πρέπει να κλάψεις πολύ
για να λυώσουν 
-σκουριάζοντας από τα δάκρια-
τα καρφιά στις αρβύλες.
ευκολότερο είναι να τις κάψεις,
αν τις πετάξεις στο νερό,
μπορεί να ξαναβγούν στην επιφάνεια.
_______________
ήλιος οσκαρικός=υποτιμάται εδώ η αξία και το μεγαλείο του ζωοδότη μας ήλιου: τον φέρνουμε στα άθλια μέτρα μας.

662. το μικρό παιδί

ένα μικρό παιδί σιγοκλαίει μέσα μου, καθισμένο στην κάτω αριστερή γωνία του τετράγωνου χαρακτήρα μου, που θα τον προτιμούσα στρογγυλό, χωρίς γωνίες και κλαψιάρικα παιδάκια
__________
f/b, 9 Φεβρουαρίου 2018

661. η παχιά γαλοπούλα

ο Αριστοτέλης, αυτός ο πάνσοφος ταξινομητής και παρατηρητής της Φύσης και των Πραγμάτων, είπε ότι η Αρχιτεκτονική είναι η μητέρα όλων των Τεχνών και πολύ καλά έκανε γιατί έτσι είναι, την Αρχιτεκτονική τη βρίσκεις παντού: στη Μουσική, στη Ζωγραφική, στη Γλυπτική, σε όλα τα είδη της Λογοτεχνίας, στην Ποίηση κυρίως. Η Αρχιτεκτονική είναι αυτή που επιβάλλει το ρυθμό, το μέτρο, είναι αυτή που ξεπετιέται μέσα από τα πράγματα, που ορίζει την ομορφιά, που αποκαλύπτει την ασχήμια τους. Ετσι λοιπόν, μια και με γοήτευαν όλες οι τέχνες οι καλές και ήθελα διακαώς να τις υπηρετήσω όλες ταυτόχρονα, αποφάσισα να γίνω δούλα της μάνας τους. Πού να το φανταζόμουν όμως ότι με την πάροδο των χρόνων, εκεί που πασχίζαμε (οι αρχιτέκτονες εν συνόλω) να αποκρυπτογραφήσουμε (και να εξελίξουμε) τις επιταγές του Μπαουχάους, θα κάλυπτε βαρύ πέπλο σαντιγής παχιάς τα (ο θεός να τα κάνει) οικοδομήματα-τούρτες της επίδειξης των κερδισμένων από τις φούσκες του ΧΑΑ; Πού να το φανταζόμασταν ότι θα εξαργυρωνόταν το δίπλωμα με ένα ευρωπάπλωμα αναδυθέντων εργολαβίσκων; Μετά από μια κεραμίδα που έλαβα κατακούτελα μια μέρα, όταν είδα μια γαλοπούλα καφετιά και τετράπαχη να έχει αντικαταστήσει τον κατάλευκο κομψό γλάρο, για την κατασκευή του οποίου είχα ρίξει ξενύχτια και άφθονα αξημέρωτα πρωϊνά να στέκω πάνω στα χορτάρια του υπο ανάπτυξη γηπέδου κάπου στα αθηναϊκά προάστια, μελετώντας και φανταζόμενη το πιο ζυγισμένο στην εντέλεια αποτέλεσμα, σύμφωνο με τη θέση, την κλίση του εδάφους, κλπ, καθώς και συνταυτιζόμενο με τον χαρακτήρα και τις απαιτήσεις του ιδιοκτήτη του (ο αρχιτέκτονας πρέπει να είναι και ολίγον τι ψυχολόγος και ψυχαναλυτής) αποφάσισα να κόψω ρόδα μυρωμένα και να μη ξανασχοληθώ. Ποια ήμουν τελοσπάντων που θα τολμούσα να αναστρέψω το "σύγχρονο ρεύμα" της ευτέλειας των πάντων;
___________________
ΣΗΜ.  Ο βασικός νόμος που καθορίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των Πολιτικών Μηχανικών είναι ο Ν. 4663/1930 (ΦΕΚ 149 Α/9-5-1930) «Περί ασκήσεως του επαγγέλματος του Πολιτικού Μηχανικού, Αρχιτέκτονος και Τοπογράφου», στον οποίο ορίζονται τα δικαιώματα και οι αρμοδιότητες των τριών αυτών ειδικοτήτων. Η ειδικότητα του Πολιτικού Μηχανικού επικαλύπτει τόσο αυτή του Αρχιτέκτονα, όσο και του Τοπογράφου Μηχανικού.
και
Βασικός νόμος για τους Αρχιτέκτονες είναι ο Ν. 4663/1930 (ΦΕΚ 149 Α, 9-5-1930) «Περί ασκήσεως του επαγγέλματος του Πολιτικού Μηχανικού, Αρχιτέκτονος και Τοπογράφου», στον οποίο ορίζονται τα δικαιώματα και οι αρμοδιότητες των τριών αυτών ειδικοτήτων. Η ειδικότητα του πολιτικού μηχανικού επικαλύπτει αυτή του αρχιτέκτονα. Επίσης δίνεται η δυνατότητα στους τοπογράφους να αναλάβουν απλές αρχιτεκτονικές ή οικοδομικές εργασίες και μέχρι διώροφων κτιρίων.
Είμασταν πολύ λίγοι τότε...

660. Ρόζα Εσκενάζυ

την είχα δει σε μπουάτ της Πλάκας πριν το 1970 και ήταν ένα κοκκαλιάρικο σάψαλο που το τραβάγαν μερικοί να βγει να τραγουδήσει, νέοι εμείς φωνάζαμε "Ρόζα, Ρόζα" δίχως να καταλαβαίνουμε ότι μπορεί να μην είχε όρεξη για τραγούδι ή/και δύναμη να σταθεί καν όρθια, παλαντζάριζε δεξιά-ζερβά, βούταγε κάνα ποτήρι και ρούφαγε λιγο πιοτό, αλλά εμείς εκεί "Ρόζα, Ρόζα" φωνάζαμε επειδή απέξω έγραφε το όνομά της και είχαμε πληρώσει ένα κάρο λεφτά να την ακούσουμε και μετά από μερικά χρόνια ένοιωσα τύψεις γι αυτές τις φωνές που μοιάζανε γιουχάρισμα, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι τύψεις έπρεπε να νοιώθει ο μαγαζάς που την εξέθετε έτσι, σαν να ήταν (ούτε καν αξιοθέατο αλλά η) αρκούδα κανενός γύφτου, η ιδιοκτησία του δλδ

659. περί μνήμης

είμαι μαθημένη να ξεχνάω, από μικρό παιδάκι ήμουν αφηρημένη, ξέχναγα συνέχεια τα ασήμαντα, όλα όσα ήταν αδιάφορα για μένα φεύγαν γρήγορα από το μυαλό μου, ακόμα και νούμερα τηλεφώνων, ιδίως όμως ξεχνούσα τις γιορτές! Θαυμάζω όσους έχουν γερή μνήμη και θυμούνται, αλλά όχι όσους παπαγαλίζουν. Σήμερα, ίσως να ξεχνάω λιγάκι περισσότερο, ίσως και να πολλαπλασιάστηκαν τα πράγματα χωρίς σημασία. Ποιος ξέρει...