1.714 αποτροπιασμός!

κάποτε (το 2005 νομίζω) είχα στείλει μια συμμετοχή σε διαγωνισμό για θεατρικό έργο, έλαβα 5 χειρόγραφες γραμμές με μολύβι (στην τελευταία σελίδα ενός από τα αντίγραφα που μου επεστράφησαν) σαν "κριτική" ή σημάδι πως από κάποιον διαβάστηκε το κείμενο, κριτική που εξέφραζε τον αποτροπιασμό του/της αναγνώστη/τριας και αυτό ήταν όλο. Κάπου τα έχω χαντακωμένα να μη τα βλέπω. Φυσικά, δεν ξανάστειλα τίποτα και πουθενά.

1.580 το κακό και το χειρότερο

«Thus bad begins and worse remains behind» (Έτσι αρχίζει το κακό και το χειρότερο παραμένει πίσω) λέει κάπου ο Σέξπιρ.

«Μόνο αφότου συναινέσουμε και σηκώσουμε τους ώμους, το χειρότερο μένει πίσω στ' αλήθεια, γιατί τουλάχιστον είναι πια παρελθόν. Κι έτσι αρχίζει απλώς το κακό, αυτό δηλαδή που δεν έχει έρθει ακόμα.» συνεχίζει τη σκέψη ο Χαβιέρ Μαρίας.

όχι πως τους βάζω ισότιμους (αλίμονο!), απλώς παρατηρώ μια συνομιλία συγγραφέων σε διαφορετικούς χρόνους και πολύ θα ήθελα να μάθαινα τί θα απαντούσε ο Σέξπιρ -αν βέβαια καταδεχόταν να απαντήσει.

εμένα με γοητεύει η παροιμία «ενός κακού μύρια έπονται», που είναι μεν η λακωνικότερη αναφορά περί κακού, αλλά βάζει το χειρότερο μπροστά, στο μέλλον δηλαδή.

κι έτσι, δεν ξέρω τι να πιστέψω! η (δική μου) πείρα δείχνει ότι η παροιμία είναι μάλλον σωστή και, αν δεν υπήρχε ελπίδα ότι τα χειρότερα μένουν πράγματι πίσω, θα είχε φουντάρει το ανθρώπινο είδος (από βράχια, δέντρα, μπαλκόνια, ταράτσες, καναπέδες, ντιβανοκασέλες, κλπ) όμως, καθως φαίνεται (και ευτυχως), το είδος μας δεν έχει ημερομηνία λήξης!!

1.558 Το χρήμα πνέει τα λοίσθια

Που σημαίνει πως το χρήμα όπως το γνωρίζαμε όπου νά'ναι πεθαίνει, μας αφήνει χρόνους -που λένε- οριστικά. Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε μετέωροι στο κενό, ανάμεσα στο παλιό απτό νομισματάκι και το καινούργιο ονειρικό φαντασιακό κατασκεύασμα: το άϋλο μέσον συναλλαγής.

Ποιος είπε ότι οι ασχολούμενοι με τα πρακτικά πράγματα δεν έχουν φαντασία;

Ισως για τούτο να νοιώθουμε ανασφαλείς και έντρομοι, επειδή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί, τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί, πώς θα ονομαστεί, πώς θα αξιολογηθούμε ώστε να απολαμβάνουμε τα καλά του, κλπ κλπ.

Αυτή την κοσμική στιγμή, βρισκόμαστε ακριβώς στη θέση του εμβρύου λίγο πριν εκτιναχτεί στον άγνωστο εξωμητρικό κόσμο. Σπαράζουμε -και σε λίγο θα κλάψουμε κιόλας!- γιατί νοιώθουμε μόνοι και ανυπεράσπιστοι ως κοινωνία, τρομαγμένοι για ζητήματα που δεν χωρούν στη φαντασία μας.

Σίγουρα, τα πράγματα θα είναι πλέον πολύ διαφορετικά από όσο τα γνωρίζαμε: θα είναι εντελώς καινούργια, άγνωστα, ακατανόμαστα -μέχρι να τους δώσουμε όνομα, να τα κατονομάσουμε και να ηρεμήσουμε...

Σίγουρα υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει η κοινωνία μας, όπως την έχουμε γνωρίσει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά η απώλεια των Αξιών του ανθρώπινου πνεύματος παίζεται -ευτυχώς! Είναι στο χέρι μας να διατηρηθούν αλώβητες αυτές οι Αξίες, με μοναδικό μέσο την Αλληλεγγύη, τη φροντίδα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο.

Ο Στόχος φαίνεται πως είναι το πλάσμα "άνθρωπος" σε πλήρη κατάσταση, σώμα και πνεύμα, διαθέσιμο στις απαιτήσεις των νέων Κυρίαρχων του Πλανήτη Γη, των ουδέτερων (εδώ μπαίνει ένα ερωτηματικό) Αγορών. Ολόκληρα κράτη, έθνη, πληθυσμιακές ομάδες και σχηματισμοί, μπαίνουν οσονούπω στο Χρηματιστήριο Αξιών Αναλώσιμων Αντικειμένων και μετριούνται, κρίνονται και συγκρίνονται μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με άλλα πράγματα, διαφορετικά, που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

Θα μετρήσει η Αντίστασή μας; Πόσο θα μετρήσει, ΑΝ μετρήσει; Θα συμβάλλει μονάχα σε μια μικρή καθυστέρηση, όπου η κατάσταση ζόφου θα είναι αφόρητη, όπως π.χ. η ασφυξία του εμβρύου που το πνίγει ο τυλιγμένος στο λαιμό του ομφάλιος λώρος; Ιδωμεν!

Εδώ βάζω μερικές φράσεις του Τάκη Σιμώτα*, που... κολλάνε παντού:
«Ο λόγος αρχίζει τη στιγμή που ονομάζουμε το ανείπωτο, αλλά τελειώνει κιόλας τη στιγμή που παραλύουμε μπροστά στο ακατανόμαστο -εκείνο, μάλιστα, που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι προκαλούμε. Ωστε το «σταθερό» σημείο στο οποίο στεκόμαστε βρίσκεται ένα μόλις βήμα μπροστά από την αρχή της γλώσσας αλλά και ένα μόλις βήμα πίσω από το τέλος της. Βρισκόμαστε από πάντα ανάμεσα και σε απόσταση αναπνοής από την αρχή και από το τέλος. Κρεμόμαστε από τη μέση ενός μικρού κομματιού έλλογης και εύθραυστης κλωστής. Οσο κρατάνε αυτά που προσπαθούμε να κάνουμε, να πούμε, να δούμε, να ακούσουμε, να σκεφτούμε και να ονομάσουμε.»
_____________________
ΣΗΜ. Τακης Σιμώτας, "Περί φαντασίας", εκδ. ΑΓΡΑ, στη σελ. 400.

1.546 φολκσράιτερ, κλπ

πριν απο 40 και βάλε χρονάκια (τα λέω χαϊδευτικά *χρονάκια* για να περνούν ευχάριστα) το μυαλό μου άρχισε να κουδουνίζει και'γώ άρχισα να γράφω με μανία, ήταν σαν να μου υπαγόρευε κάποιος ή κάτι πολλά πράγματα μαζεμένα κι έγραφα έγραφα πυρετωδώς, είχε βγει τότε ένα προγραμματάκι (ίσως γερμανικό, προ γουίντοουζ), το φολκσράιτερ, που με διευκόλυνε να ξεβράζω την καταιγίδα κειμένων που μού έπνιγε το νου. Τύπωσα λοιπόν κάποια μέρα τα κείμενα και τα έδωσα σε 1-2 φίλους να τα βαθμολογήσουν. Με άριστα το 10 έλαβαν όλα κάτω από τη βάση (από 0 έως 3) κι έτσι σταμάτησα να γράφω, αραίωσα μάλλον, και το έκανα κιόλας στα κρυφά. Μετά, ήρθαν οι διάφοροι κόμβοι στο διαδίκτυο, όπου άρχισα να γράφω αυθορμήτως ό,τι μου κατέβαινε. Τα παλιά βρίσκονται σε παλιές δισκέτες που δεν ξερω αν υπαρχει τρόπος να διαβαστούν, αν και δεν με απασχολεί: περασμένα-ξεχασμένα. Μερικά ανέβηκαν δραματοποιημένα στα "Ταχυδράματα" του Γ' προγράμματος κι έτσι τα έχω τυπωμένα τουλάχιστον, γιατί χάθηκε η κασέτα όπου τα είχα γράψει και είναι γνωστό τι έκανε το "αρχείο" της ΕΡΤ στις μαγνητοταινίες --ξανάγραφε αποπάνω για οικονομία. Οπότε, μια και δεν φαίνεται η μοίρα να με ευνοεί, γράφω για να με διαβάζω! Αυτά.

1.521 χύμα στο κύμα

ατμοσφαιρικό λέω ένα φιλμ όταν με κάνει να ζω (σε ολόκληρη τη διάρκεια της προβολής του), εκτός από τις ζωές των ανθρώπων που παίζουν τους διάφορους ρόλους (αυτό συμβαίνει με όλα τα έργα του σινεμά, θες δε θες ακολουθείς τους ηθοποιούς και μπαίνεις στη ζωή που διαδραματίζουν!) σε κάποιον άλλο τόπο, που δεν γνωρίζω, δεν έχω επισκεφτεί και ούτε θα ήθελα να βρεθώ ποτέ εκειπέρα, έναν τόπο αδιάφορο.

Αδιάφορο σκέτα: ούτε *τελικά αδιάφορο*, που σημαίνει πως συμπεραίνω, ούτε *παντελώς αδιάφορο*, επειδή δεν κατάφερα να καταλάβω ακόμα για ποιο λόγο μπαίνουν (κοτσάρονται, καλύτερα) διάφοροι επιθετικοί ή επιρρηματικοί προσδιορισμοί σε πολλά γραπτά και βιβλία με ηχηρούς τίτλους προσφάτως, τα οποία βιβλία γράφουν συγγραφείς που θέλουν να καταξιωθούν κάποτε, όσο το δυνατό συντομώτερα βεβαιως, ωστε να εξαργυρώσουν εν ζωή τον κόπο τους να σκοτώνουν τα κείμενά τους με το πολύ μπούκωμα από καλολογικά στοιχεία!

το εκνευριστικό είναι ότι επιπλέον αυτών υπάρχουν και άστοχες περιγραφές τόπων τους οποίους ο αναγνώστης γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά, οπότε αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανε μια βολίτσα ο/η συγγραφέψ στα μέρη που περιγράφει ώστε να δει ότι μερικοί δρόμοι δεν συναντιούνται και ότι προς την κατεύθυνση που γράφει δεν ανηφορίζουν; μια βολτίτσα λέμε, όχι ανασκαφή σε ιστορικά αρχεία!

επίσης, κάτι τι ακόμα που δείχνει έλλειψη της γνώσης της ελληνικής γλώσσας είναι η σύνδεση λέξεων (ονόματα+επιθετικοί προσδιορισμοί, το "κοτσάρισμα" που ανέφερα ήδη) άσχετων μεταξύ τους, η οποία σύνδεση δεν δικαιολογείται ούτε με το ελαφρυντικό (που έψαξα με συμπάθεια να βρω) του ποιητικού λόγου ή/και την ελαφρώς σουρεάλ εκδοχή του.

μερικά από τα βιβλία αυτά, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν *ενδιαφέροντα* αν λιγόστευαν τον όγκο τους ή αν γίνονταν σενάρια για το σινεμά. Επιμένουν όμως να είναι ογκώδη και δεν το καταλαβαίνω ούτε αυτο: ισως να φταίνε οι εκδότες που πιέζουν για ξόδεμα περισσότερου χαρτιού ώστε να δικαιολογείται η τιμή τους, ποιος ξέρει...

μέσα λοιπόν στα καλολογικά στοιχεία που λέγαμε, χάνεται η υπόθεση του έργου και λεω (απομέσα μου και δυνατά για να μη ξυπνήσω τους γείτονες μια και διαβάζω συνήθως τη νύχτα) λέω λοιπόν: ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΠΟΥΡΔΑ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ; (ή ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ, αναλόγως τον/την συγγραφέα.

συνεχίζοντας με επαινετικά συμπονετικό λόγο: αφού θα μπορούσε να ήταν ένα καλό βιβλίο (ή/και αριστούργημα, μερικές φορές) γιατί το πάστωσες με τόσα επίθετα και επιρρήματα; στην τελική, γιατί το σκότωσες; τι σού 'φταιξα και με παιδεύεις βραδιάτικα;

σκέφτομαι όμως και το άλλο: μπορεί και να φταίει το βραδινό διάβασμα. Με το φως της μέρας ίσως και να το είχα εγκαταλείψει μετά τις πρώτες σελίδες. Υπάρχει και κάτι ενθαρρυντικό, ότι ίσως μερικά από αυτά τα βιβλία να αναδεικνύονταν πραγματικά, ως προς την πλοκή και τα ευρήματά τους, από έναν καλό σεναριογράφο. Αυτά.

Αααα! update!! το σημαντικότερο δεν έγραψα: για την ευθύνη των διάφορων Σεμιναράδων που "παραδίδουν" μαθήματα δημιουργικής γραφής. Αν υπήρχαν τέτχοια μαγαζάκια, νομίζω (σίγουρη είμαι, τι "νομίζω"!!) ότι δεν θα υπήρχαν οι τεράστιοι συγγραφείς που θαυμάζουμε σήμερα και ανέκαθεν και στον αιώνα τον άπαντα. Σκέψου δλδ εναν Κάφκα (πάω στα εύκολα, μην αναφέρω Τολστόι και πάθεις τπτ) να γεννιέται σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής!!! ΕΛΕΟΣ λεμε πχια και ΗΜΑΡΤΟΝ.

1.126 Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία

18 Φεβρουαρίου 2011

Σημειώνεται ότι είναι η τελευταία φορά που τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία απονέμονται με βάση τις διατάξεις του ν. 2557/1997. Από την επόμενη χρονιά και εφεξής, θα εφαρμοσθεί η νέα νομοθεσία, η οποία αναμόρφωσε ριζικά τον εν λόγω θεσμό (άρ. 40 του ν. 3905/2010).