370. Οταν η θλίψη απουσιάζει

Η Βαλεντίνη ακούμπησε τρυφερά το χέρι στο στομάχι του νεαρού μόλις βγήκαν απο το ασσανσέρ, όταν, μετα το ερώτημα «Τι κάνει η μαμά σου;», έλαβε την απάντηση «Πέθανε τη Δευτέρα». Ηταν κιόλας Παρασκευή. Η κηδεία είχε γίνει. Είχε πεθάνει και ταφεί η καλύτερή της φίλη κι εκείνη δεν είχε πάρει είδηση. Την τελευταία φορά που μίλησαν στο τηλέφωνο, την είχε ακούσει να της παραπονιέται για το γιο της, πόσο ανάλγητος νέος είχε γίνει, πόσο ασχημα της φερόταν, πως την πίεζε να πουλήσουν το σπίτι τους στο Χαλάντρι, όλο τέτοια έλεγε κλαίγοντας σχεδόν και η Βαλεντίνη την άφηνε να μιλά για να ελαφρώσει την καρδιά της. Ετσι δεν κάνουν οι φίλοι; Οσα είχε να της πει για τον μικρό, της τα είχε πει δια μακρών με κάθε λεπτομέρεια πριν απο πολλά πολλά χρόνια, τότε που τον είχαν μοσχαναθρεμένο μάνα και γιαγιά και φρόντιζαν τίποτα να μη του λείπει και ρεγουλάριζαν τις δικές τους ζωές συμφωνα με τις ιδιόρυθμες απαιτήσεις του. Ο μικρός μεγάλωνε, αλλά εκείνες δεν το έβλεπαν αυτό, δεν είδαν τίποτα όταν πούλησε το κολλιέ της γιαγιάς του για πενταροδεκάρες, να παίξει στα ποδοσφαιράκια, ούτε είδαν τίποτα όταν μετά το Λύκειο σήκωσε τα ασημικά και τα σκότωσε στο Μοναστηράκι. Τίποτα δεν είδαν όταν μετά το στρατό, που λέγαν ότι εκεί θα στρώσει ο "μικρός", εκείνος ξεπούλησε ένα Σαββατοκύριακο τα έπιπλα του σαλονιού και τη βιβλιοθήκη μαζί με τα ανεκτίμητα βιβλία. Μάνα και γιαγιά στο εξοχικό, γύρισαν και βρήκαν το σπίτι τσίτσιδο, ευτυχώς που άφησε τα κρεββάτια. Δεν έβλεπαν τίποτα, σαν να φορούσαν παρωπίδες ή σαν να σκίαζαν κατάμαυρα γυαλιά τα μάτια της ψυχής τους. «Είναι καλόψυχο παιδί, μονάχα λιγάκι επιπόλαιο» έλεγε η γιαγιά και «θα στρώσει με τον καιρό, θα βρεθεί μια κοπέλα να τον στρώσει» διατηρούσε ελπίδες η μάνα. Και να που βρέθηκε η κοπέλα, το είχε εξομολογηθεί η μακαρίτισσα στη φιλενάδα της, τη Βαλεντίνη, μόνο που η κοπέλα ήθελε η ίδια στρώσιμο, μια γαϊδούρα ξεκαπίστρωτη ήταν που του έβαλε την ιδέα να πουλήσει το σπίτι -και τι φταίνε τα καημένα τα γαϊδουράκια...

Η Βαλεντίνη, χαϊδεύοντας τον νέο, σήκωσε το κεφάλι να αντικρύσει τα μάτια του και το βλεμμα του την πάγωσε. Ενα κοροϊδευτικό βλεμμα απαντούσε στην προσφορά της «ό,τι χρειαστείς, μη διστάσεις να το ζητήσεις», σαν να της έλεγε «εσύ είσαι πονηρή και ξέρω πως δεν πρόκειται να βγάλω τίποτα από σένα». Καμμιά θλίψη, μόνο παγωνιά. Κρίμα.

Λίγο αργότερα σκέφτηκε το θριαμβευτικό χαμόγελο που συνόδευε την απάντηση «Πέθανε τη Δευτέρα», αλλά σε λίγο έπαψε να τον σκέφτεται. Ενα μεγάλο Χ διέγραψε έναν άνθρωπο. Η φιλία της είχε πεθάνει μαζί με τη φιλενάδα της, ο γιος ήταν ανάξιος να συνεχίσει αυτό το δέσιμο.
____________________________
-->>Photo by mixalis2004

369. το πηγαδι (η εμπνευση απο τη ΠΟΤΑ Μεσσηνιας)

Ητανε μια φορα ενας που ειχε ενα πηγαδι. Ητανε κι ενας αλλος που ζητησε να αγορασει το πηγαδι του πρωτου και ο πρωτος το πουλησε γιατι ειχε αναγκες, να σπουδασει τα παιδια του, κλπ κλπ. Οι κατοικοι του χωριου διαφωνησαν, επειδη ολοι επαιρναν νερο απο εκεινο το πηγαδι. Ο αγοραστης του πηγαδιου, τους διαβεβαιωσε πως θα εξακολουθησει το πηγαδι να παρεχει νερο σε ολους, μονο που εκeινος εκανε υπερβολικη χρηση, ξοδευε το νερο αλογιστα κι ετσι εξαντλησε το νερο του πηγαδιου και το πηγαδι στερεψε. Ο πρωτος κατοχος του πηγαδιου, με τα λεφτα που ειχε παρει απο τη πωληση, εφυγε απο το χωριο και πηγε αλλου να ζησει -ειχε "ανεβει" στη κοινωνικη κλιμακα, ηταν πλεον ενα "νεο τζακι". Οι κατοικοι του χωριου δεν μπορεσαν να φυγουν, ακομα εκει κατοικουν και χτυπουν το κεφαλι τους που δεν εμποδισαν εκεινη την αγοραπωλησια, που δεν εβγαλαν κανα νομο να απαγορευει την ιδιωτικη χρηση δημοσιων αγαθων οπως το νερο.
-->>Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσηνίας (η καλυβα ψηλα στο βουνο)

368. φλασιές

..λενε πως ειναι ευτυχισμενοι οι ανθρωποι με φαντασια.. ομως νιωθω ενα διαρκη ακρωτηριασμο.. Ωρες ωρες δεν αντεχεται αλλο..

Αθηνα τσιμεντοπετρα στης Γης τον αφεδρώνα, ω! ποσο με συγκινεις!

367. εκεινη που ετρωγε γυαλια

Ηταν μια γυναίκα που έτρωγε γυαλιά. Δεν ήξερε ότι θα μπορούσε να το κάνει αυτό, να τρώει γυαλιά δηλαδή, αλλά το έμαθε όταν κάποτε, πάνω στα νεύρα της, δάγκωσε ένα λεπτοσκαλισμένο ποτηράκι του ούζου. Τρόμαξε μόλις ένιωσε τα γυαλιά μέσα στο στόμα της, φοβήθηκε πως θα της έκαναν μεγάλη ζημιά και προσπαθούσε μη τυχόν τα καταπιεί. Γυροφέρνοντας πέρα δώθε τα κομμάτια του γυαλιού με τη γλώσσα, τα ένιωσε να σμιλεύονται, να χάνουν τις κοφτερές τους απολήξεις, να γίνονται λεία εντελώς και να μικραίνουν. Στο τέλος, έγιναν μικρές μπαλίτσες σαν χάντρες μαργαριταρένιες. Εφτυσε τότε τις χαντρες στη χούφτα της κι έτρεξε να δαγκώσει μερικά ποτηράκια ακόμα. Είχε απόλυτη ανάγκη από ένα μακρύ μακρύ κολλιέ!

366. περισυλλογη

Αποκαλυπτω τωρα δα οτι ετοιμαζομαι να γραψω κατι τι που δουλευει μεσα στο νου μου εδω και παρα πολλα χρονια. Ειναι γραμμενο στα γονιδια τα δικα μου και των τριων εποχων που με περιεχουν. Ισως και μιας τεταρτης εποχης, παλαιοτερης, πολύ παλιάς, ενος πακέτου συμπυκνωμενων εποχων μαλλον, μιλαμε για 4 με 5 αιωνες πιθανοτατα, αν ειμαι τυχερη και βρω κατι σημαντικοτερο απο δικες μου μνημες. Ψαχνω να βρω τα πρωτα σημειωματα που ειχα κρατησει σχετικα με τη φορμα, ενα σκαριφημα πλοκης και δρασης, τον τροπο που θα ακολουθουσα στην εκθεση γεγονοτων και προσωπων. Τα ειχα γραψει σε ενα χοντρο τετραδιο των 1.000 σελιδων με πανινο δεσιμο, αλλα το ψαχνω και δεν το βρισκω, καπου θα το εχωσα "για να το φυλαξω" και αυτο χαθηκε μυστηριωδως. Πρεπει τωρα να κανω καινουργια αρχη. Θυμαμαι τα βασικα, οπως τον τιτλο και το κεντρικο προσωπο, που θα συνδεει τις δυο πρωτες εποχες μεταξυ τους. Σκεφτηκα οτι θα ειναι πιο απλο να ζωγραφιζω καθε χαρακτηρα ξεχωριστα, να αφιερωνω ενα κεφαλαιο τουλαχιστον στη περιγραφη του και κατοπιν να τον βαζω στα βαθεια, δηλαδη στη συναρτηση με τους αλλους που θα προκυπτουν στη πορεια της διηγησης. Χρειαζεται να συγκεντρωσω λεπτομερη στοιχεια για περιοχες και ιστορικες περιοδους, μια και αυτα που θυμαμαι μπορει να μην ειναι και τοσο αξιοπιστα. Παραπομπες, βιβλιογραφια, κλπ. Ατιμο μυθιστορημα, ολο ξεφευγες, αλλά θα σε κατακτησω επιτελους!