1.277 περί βέρας

παρακολουθώντας διάφορα εδωμέσα, θυμήθηκα ότι ποτέ δεν φόρεσα βέρα κατά τη διάρκεια των γάμων μου και αυτό δεν φάνηκε παράξενο σε φίλους και συγγενείς, ούτε με ρώτησε κανείς το γιατί, οπότε, ή η τότε εποχή ήταν προχώ- ή ο κύκλος μου ή η ίδια και, τώρα που το καλοσκέφτομαι, μάλλον δεν είχα συγκεκριμένο κύκλο ή δεν έδινα γενικά και πολλή σημασία σε δευτερεύοντα ζητήματα όπως π.χ. ο γάμος, ένα συμβατικό πράγμα που κατοχυρώνει απλώς τα δικαιώματα των παιδιών. Αμα θυμηθώ κάτι τι ακόμα, θα επιστρέψω στο θέμα.

1.276 περιμένοντας τη νύφη

πωω τι θυμήθηκα τώρα! τότε που η καλύτερη φίλη μου παντρευόταν και με είχε εξουσιοδοτήσει να κάνω παρέα στο γαμπρό όσο περίμενε τη νύφη, μη πάθει τπτ ο άνθρωπος από την αγωνία! (ή μη τυχόν το σκάσει, δεν ξερω) Περιμέναμε λοιπόν καπνίζοντας και λέγοντας ανέκδοτα και αστείες ταξιδιωτικές ιστορίες, κρυμένοι στην πίσω αυλή της εκκλησίας, αποφεύγοντας το συγγενολόι που περίμενε στην αυλή ντε λα φασάντ, που λένε. 

Πεταγόμουν κάπου κάπου να ρίχνω ματιές μη χάσουμε την έλευση της νύφης κι αυτή η κακούργα αργούσε, μας είχε σπάσει τα νεύρα λέμε, αλλά κάποια στιγμή ακούστηκε ένα βουητό και χειροκροτήματα και είπα "τρέχα, ήρθε!" και αυτός ήθελε μαντήλι να σκουπίσει τον ιδρώτα κι ευτυχώς είχα μερικά στο τσαντάκι μου και ξεκίνησε σένιος και κάτασπρος σαν το πανί να παραλάβει την καλή του. 

Μετά, φύγανε για Σκανδιναβία, τους επισκέφτηκα μερικές φορές συνδυαστικά με τη δουλειά μου, αλλά μετά από μερικά χρόνια χαθήκαμε. Ωραίες είναι αυτές οι φιλίες που αφήνουν ευχάριστες αναμνήσεις: δεν δίνουνε καμμιά αφορμή να τις βαρεθείς και είναι τόσο πυκνή η αξία τους που ούτε καν τις νοσταλγείς έτσι χορτασμένο που σε αφήσαν. Κάνω κάπου λάθος;

1.275 οδηγώντας ένα σιμκάκι

όλη νύχτα οδηγούσα ένα παλιό σιμκάκι διακοσίων κυβικών σε χρώμα γκριζογάλανο, αυτό το πεθαμενίζον θολό μπασταρδί. Ηξερα πού ήθελα να φτάσω, αλλά όλο το καθυστερούσα κι έπεφτα σε τόπους λασπώδεις γεμάτους γιαπιά με σκουριασμένους σκελετούς παρατημένων κτιρίων με τάση προς το μεγαλεπήβολο, αν ποτέ τελειώναν. Ιθύνοντες υπήρχαν γύρω απο τα γιαπιά, οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους φωναχτά για τον τρόπο που αυτά θα βλέπανε το φως της μέρας με δόξα και λαμπρότητα, αλλά εργάτες πουθενά. 

Τεσπά, προχωρούσε το σιμκάκι αγκομαχώντας, μέχρι που μπήκε μέσα μια κοπελίτσα που ήθελε να μού δείξει πώς οδηγούν οι καλοί τιμονιέρηδες κι έπιανε σφιχτά το τιμόνι σπρώχνοντάς με να κολλήσω στο δεξί τζάμι και κοντέψαμε να μπατάρουμε λόγω της ευγένειας που με διακρίνει να θέλω να μοιράζομαι δηλαδή και να μη κακοκαρδίζω κανέναν. 

Στο τέλος, την έκανα πέρα και την κατέβασα σπίτι της πολύ ξαφνιασμένη «δεν κατάλαβα πώς φτάσαμε, εγώ θα έκανα το γύρο της Αθήνας, ξέρετε μυστικούς δρόμους» λέγοντάς μου. Μόλις κατέβηκε της είπα «πρώτη φορά σήμερα έπιασα τιμόνι στα χέρια μου», έτσι για να την πικάρω! αποζημειώθηκα για το προηγούμενο παίδεμα με την έκφραση τρόμου, έκπληξης και θαυμασμού που αποτυπώθηκαν ανάμεικτα στο πρόσωπό της. Αμ, έτσι είναι κυρία μου, τι νόμισες; ήρθανε τα άγρια να διώξουνε τα ήμερα; 

Συνήθως με βλέπω πολύ νέα στα όνειρά μου, κάτω από τριάντα, αλλά σήμερα ο ρόλος μου ήταν μια εξαίρεση. Συνεχίστηκε η ονειροπορία βέβαια, μίκρυνα αρκετά, και βρέθηκα σε μια παραλία να λέμε ανέκδοτα σχολιάζοντας την επικαιρότητα, ανέκδοτα τόσο παρανοϊκά κι ακατανόητα, το γλεντάγαμε τρελλά. Πού να φανταζόμασταν τότε ότι η παράνοια θα κυβερνούσε σήμερα κανονικά. 

Ενα όνειρο σε δυο χρόνους, όπου το σήμερα ξεπετιόταν μέσα στο χρόνο του χτες. Αναρωτήθηκα αν θα ήταν δυνατή κάποιου είδους πρόβλεψη για όσα ακολούθησαν με βήμα σημειωτόν: σιγά σιγά κι ανάλαφρα προχώρησε ο χρόνος κι έγινε σήμερα και τώρα κάνει άλματα, βαρέθηκε να περιμένει, ετσι κι αλλιώς θα μας φάει! δεν πεινάει πολύ, από λαιμαργία το κάνει.

22 Μαΐου 2022

1.274 η ώρα της ψηφοφορίας

πρωτάκι στην πρώτη μου γενικη Συνέλευση, ο δεξιός που μού έκανε φροντιστήριο Στατική με κάρφωνε με το βλέμμα, ο φίλος μου ΕΔΗΝ καθόταν λίγες σειρές πίσω, δίπλα μου ο συμφοιτητής μου ΕΔΑ που είχαμε πάει μαζί. Φτανει η ώρα της ψηφοφορίας. Ολοι κρέμονται απο το χέρι μου. Πρόταση για τον Α' δεν σηκώνω χέρι, ο δεξιός στραβομουτσουνιάζει. Πρόταση για τον Β' δεν σηκώνω χέρι, ο φίλος μου απορεί. Πρόταση για τον Γ' δεν σηκώνω χέρι, ο συμφοιτητής με σκουντάει. Αποχή, σηκώνω το μοναδικό χέρι που σηκώθηκε! Ανακουφίστηκαν όλοι, "υπαρχει ελπιδα" θα σκέφτηκαν. Το ίδιο σκέφτηκα και΄γώ και φύγαμε περιχαρείς για μπύρες.

--------------------

Σημειώνω ότι ο δεξιός έφτασε σε θέση υφυπουργού, ο ΕΔΗΝ έγινε καθηγητης Παν/μίου, ο ΕΔΑ έγινε επιχειρηματίας -βιοτέχνης, για την ακρίβεια. Παράγει προϊόντα που εξάγονται κιόλας!

1.273 περί σκιάς

..βγήκα στον κήπο να καπνίσω το τελευταίο τσιγάρο πριν παω για ύπνο, κι όπως στεκόμουν με το φως απο την πόρτα της κουζίνας πίσω μου, παρατηρησα πόσο μεγάλη ηταν η σκιά που έριχνα στο χορτάρι.. κάπου δεκαπέντε μέτρα μήκος.. και σκεφτηκα πόσο μεγάλο τάφο θα χρειαζόταν ένας άνθρωπος αν τον θάβαν μαζί με τη σκιά του.. μετά σκέφτηκα πως σε κάποιο μέρος του κόσμου θάβουν τους νεκρούς όρθιους.. μάλλον θα τους θάβουν με τη μεσημεριανή τους σκιά σκέφτηκα.. τί γίνεται όμως με κείνους που κάπου τους θάβουν καθιστούς; ε;

----------------

20 Μαΐου 2014, Λόντον

1.272 μια άλλη Χιλή

παλιά, έτυχε να κολυμπήσω σε μια ποντιακή παραλία στο χωριό Χιλή της γείτονος χώρας, όπου εντύπωση έκανε η φτιαξιά των ανθρώπων: ψηλόλιγνη κορμοστασιά, σταράτο δέρμα και μεγάλα πρασινογάλανα μάτια. Μουσουλμάνοι, φυσικά, αλλά τα πρόσωπα των γυναικών ασκέπαστα.

1.271 eurovision 2006

Επιτέλους! Τι θέλουμε να (επι)(απο)δείξουμε..?

Είδα την πρόβα της παράστασης για την έναρξη της γιουροβίζιον. Μου άρεσε πολύ. Ανατρεπτικό χιούμορ, (αυτο)σαρκασμός, απομυθοποίηση. Της ιστορίας, των αρχαίων θεών και προγόνων, των πυλώνων του πολιτισμού. Με πολύ κέφι και δροσιά. Γιουχαΐστηκε με πάθος. Σκέφτηκα ότι μπορούμε να παραποιήσουμε, να ειρωνευτούμε και να σαρκάσουμε αυτό που αγαπάμε, αυτό που θαυμάζουμε, σεβόμαστε, εκτιμούμε και είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του. Απόρησα με το πόσο μακριά βρισκόμαστε από εκείνο που νομίζουμε (πιστεύουμε, ως λαός) ότι αποτελεί το άπαν της ύπαρξής μας.

--------------

αναμνήσεις από Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

1.270 περί γραββάτας

το σύμβολο "γραβάτα" δείχνει σεβασμό προς εκείνους που θέλεις να σε σεβαστούν -όχι, δεν εννοώ τους "θεσμούς" (ήμαρτον πια με τη λέξη αυτή την ανελλήνιστη).. "τι ρόλο παίζουν αυτοί τώρα;" με είχε ρωτήσει ένας παλιός μάστορας όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία και απάντησα ότι έτσι έρχονται κοντύτερα στον απλό πολίτη -και το πίστευα!.. Οταν αποκαλύφθηκαν πρώτα πρώτα οι καταθέσεις μερικών στελεχών εντελώς (μα ΕΝΤΕΛΩΣ) ατημέλητων και βρωμύλων που ξεπαραθυριάζονταν καθημερινά επιδεικνύοντας τα ασιδέρωτα μπλουζιά τους, οι ψύλλοι ξεχείλισαν απο τα αφτάκια μου.. Σήμερα πλέον οι ενδείξεις γίναν αποδείξεις.. Το ξεπούλημα και το ξεπουπούλιασμα μιας χώρας και των πολιτών της, είναι αδιάφορο αν γίνεται απο γραβατωμένους ή μη.. ΝΤΡΟΠΗ ΩΡΕ

17 Μαΐου 2017, f/b

1.269 ήθη και έθιμα

τα παλιά τα χρόνια, συνηθιζόταν (κι ακομα συμβαίνει δυστυχως) μετά το γάμο ο συζυγος να "σκίζει τη γάτα", που σημαίνει να προβαίνει σε κάποιες βίαιες πράξεις ωστε να δείχνει... ποιος ειναι το αφεντικό του σπιτιού! Συνέβη και σε μένα: στον τρίτο μηνα του α' γάμου μου ο συζυγος (μετα απο συμβουλη του μπαμπα του, που (σημειωτεον) ξυλοφόρτωνε τη γυναικα του μεχρι που την πεθανε απο καρκινο στα 45 της χρονια) να πεταξει ενα ποτηρι στον τοιχο κι αυτο ηταν: γαμος τελος, διαζυγιο ατακα κιεπιτοπου, ξεμπερδεψαμε γρηγορα σχετικα παρά τις δυσκολιες με την Αρχιεπισκοπή (συμμετείχαν και οι παπάδες τότε, ο γαμος ητανε μυστηριο), σταθηκα αμετάπιστη, βράχος ακλόνητος που λένε, αυτο ειναι το μυστικο, τα ηξεις αφιξεις, οι συγγνωμες κι οι υποσχέσεις ευκολα λεγονται αλλα δυσκολα κρατιουνται. Πρακτικο μυαλο η αφεντια μου, βλεπεις. Αναγνωρισα το λαθος μου και πάπαλα! αυτο δεν με έρριξε πισω, συνεχισα τη ζωη μου σαν να μη συνέβη τπτ, ευτυχως παιδια δεν υπηρχαν, προχωρησα και τολμησα και τον δεύτερο! αμε!

1.268 η βία δεν έχει τάξη

είχα μια παιδική φίλη που πραγματοποίησε το όνειρό της να γίνει καθηγήτρια παν/μίου.. δεν είχα παρόμοιο όνειρο, αλλά την καμάρωνα για την επιμέλεια και τον κόπο που είχε καταβάλει για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει αυτό που εκείνη θεωρούσε κορυφή.. παντρεύτηκε τον έρωτά της, συνάδελφο επίσης, γέννησε και δυο παιδάκια, και θά 'λεγε κανείς ότι είναι το ευτυχέστερο πλάσμα στη γη μέχρι που έφτασε μια μέρα στο γραφείο μου.. το κάστρο που είχα χτίσει με κείνη μέσα πυργοδέσποινα κατέρρευσε μεμιάς μετά την απελπισμένη της διήγηση.. ο σύζυγος απεδείχθη τέρας αναλγησίας.. κλπ κλπ.. τι να λέμε τώρα, τα ξέρεις ή τα υποψιάζεσαι.. ήταν σε κακό χάλι μια και βρισκόταν παγιδευμένη στον ακαδημαϊκό χώρο, κοινωνικές συμβάσεις, τυποποιημένες συνθήκες, κλπ.. τα ξέρεις κι αυτά.. της τηλεφώνησα κανα δυο φορές, αλλά έκλεινε το τηλέφωνο βιαστικά με άγχος που ξεχείλιζε το ακουστικό.. κατάλαβα και δεν ξανατηλεφώνησα.. μετά από πολλά χρόνια έλαβα ειδοποίηση για την κηδεία της.. καρκίνος καραμπινάτος την έστειλε στον αγύριστο και τα παιδιά ορφανά.. ο κύριος σύζυγος έβγαλε ένα σπαραξικάρδιο λόγο και ήθελα πολύ να ουρλιάξω και να τον πλακώσω στις φάπες, αλλά αντί γι αυτό έφυγα νυχοπατώντας

1.267 βάπτισμα του πυρός στα λαϊκά τραγούδια

πρώτη φορά που άκουσα λαϊκά τραγούδια ήταν σε κάποιον αρραβώνα στο Μενίδι ή κάπου εκεί κοντά.. ήμουν μικρό παιδάκι και δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, πώς βρέθηκα, γιατί, ποιοι αρραβωνιαζόντουσαν, κλπ.. θυμάμαι όμως χορούς χοροπηδηχτούς και κάτι ήχους ζαλιστικούς.. τραβήχτηκα σε μια γωνιά αποφεύγοντας την πολλή ηχορύπανση των άμαθων αφτιών μου.. μια κυρία με πλησίασε και ρώτησε "δεν σ' αρέσουν αυτά Μαρινάκι;" και έκανα "τσου" με το κεφάλι, αλλά η κυρία συνέχισε "να βαλουμε τότε Στελλάκη Περπινιάδη".. Εκείνη την εποχή, που μέχρι Γούναρη φτάναν οι γνώσεις μου περί λαϊκού άσματος, άκουγα τα "καβουράκια" χωρίς να γνωρίζω το είδος του τραγουδιού ούτε φυσικα τίνος είναι. Μετά απο 1-2 μήνες ο αρραβώνας εκείνος διαλύθηκε.

1.266 αναμνησεις απο γιαπί

θυμήθηκα ένα νεαρό εργάτη (χωρίς κράνος φυσικά επειδή το κράνος ζεσταίνει, ιδίως τους θερμοκέφαλους) που είχε σκαρφαλώσει μεθυσμένος πρωί πρωί πάνω σε δοκάρι μπετόν 6-7 μ. ψηλά και κρεμόταν στο πουθενά και, όταν τού'ρθε να ξεράσει, φώναζε βοήθεια ζαλισμένος και τρέχαν οι φίλοι του να βοηθήσουν αλλά πώς να βοηθήσουν; μέχρι να έρθει σκάλα μπορεί και να τσακιζόταν. Κάθησε λοιπόν από κάτω και του μίλαγε ο κολλητός του, να τον κρατά σε εγρήγορση μη τυχόν λιποθυμήσει κιόλας. 

Η αφεντιά μου, μουδιασμένη μέσα στο κοντέινερ. Αν έβγαινα, θα σήμαινε ότι γνώριζα το περιστατικό και θα ήμουν υπεύθυνη για πιθανό ατύχημα, άσε που μπορεί να τρόμαζε κι ο νεαρός που πιάστηκε στα πράσα σκαρφαλωμένος και χωρίς κράνος και να έπεφτε απο την τρομάρα του. Τα ζύγισα λοιπόν τα πράγματα και περίμενα την έκβαση, που, ευτυχώς για όλους, ήταν καλή. Η σκάλα ήρθε, ο κολλητός ανέβηκε, στήριξε το νεαρό, άντε και σιγά σιγά κατεβήκαν κάτω. 

Τότε, φυσικά, βγήκα! δεν έκανα υστερίες βεβαίως, απλώς τον κάλεσα στο γραφείο, του είπα να πάει σπίτι του να ξεμεθύσει και ότι αν το ξανακάνει θα απολυθεί. Ε, μια δεύτερη ευκαιρία την άξιζε: η τρομάρα που πήρε ήταν αρκετή τιμωρία! 

το πώς βρέθηκε εκειπανω, αποτελει ακομα μυστηριο!

1.265 αφρούτωτη

..«και να κοιμηθώ αφρούτωτη;»..

..είναι μια μικρή φράση, ειπωμένη από ένα μικρό κοριτσάκι, νήπιο, που θέλει να φάει το βράδυ ένα φρούτο. Ξυπνώ με τα μάτια κλεισμένα σφιχτά. Οχι άλλη αγωνία -σκέφτομαι. Απεβίωσε το πρωΐ -λέει η αδελφή προϊσταμένη. Φεύγω. Συναισθήματα ανάμικτα. Να ετοιμάσω αφιέρωμα ή όχι; Σε λίγες μέρες θα το σκεφτώ καλύτερα.

------------

Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

1.264 την εποχή του κορονοϊού

η πλατεία τα μεσημέρια βούϊζε απο τις φωνούλες των παιδιών που σχόλαγαν από το σχολείο, μερικές φορές ερχόντουσαν συγκροτήματα και παίζανε τα απογέματα τις μουσικές τους, τα βραδάκια ακουγόταν μουσική από τα μαγαζάκια που την περιτριγύριζαν και, συχνά πυκνά, μετά τα μεσάνυχτα ξέμεναν κάτι αλάνια με κιθάρες που τραγουδούσανε νοσταλγικά. Εδώ και μερικά βράδια, μετά την απαγόρεψη της μουσικής, η πλατεία απλώς βουΐζει. Μουγκρίζει μάλλον, σαν να πονάει αφόρητα.

η ανθρώπινη βουή δεν μοιάζει με ήχο από μελίσσι, ούτε με ήχο ανταριασμένης θάλασσας, είναι σαν ένα υποχθόνιο μουγκρητό που δεν διακρίνεται η πηγή του, κάτι σαν ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί ή σαν ανοργάνωτο παράπονο, ένα βουβό κλάμμα, μια υποφώσκουσα υστερία, δεν περιέχει οργή ούτε κανενα συναίσθημα, μοιάζει με ακατάπαυστη ομιλία χωρίς λόγια, μια αίσθηση παλαβωμάρας, ένα ακατανόητο "κάτι" που δεν είναι απλό βουητό, είναι μια απειλή που περιέχει το μηδέν και το άπειρο ταυτόχρονα.

______________

16 Μαΐου 2020, f/b

1.263 σημάδια...

-Πείτε μας, ποιο είναι το βιβλίο που σας σημάδεψε;

-Ευτυχώς δεν με σημάδεψε, επειδή ο αδελφός μου πήγαινε ακόμα στην Α' δημοτικού και ήταν αδύναμος.

-Και η ταινία που σας σημάδεψε;

-Οταν έβλεπα καλές ταινίες που μ' αρέσαν, δεν κυκλοφορούσαν ακόμα σε βιντεοκασέτες και ντιβιντιά κι έτσι το γλίτωσα το σημάδι.

1.262 οι φίλοι

οι φίλοι των παιδικών/νεανικων χρόνων παραμενουν φιλοι στις δυσκολιες, ανεξαρτητα απο την πορεία που πηραν στη ζωη τους, υπαρχουν κοινα πραγματα να συζητησουν, να μοιραστουν, στηριζουν (κυρίως πρακτικά γιατί στα πνευματικά διαφωνούν!) ο ένας τον άλλο και δεν διαγράφονται ποτέ. Μετά λόγου γνώσεως, μια και ο καλύτερος φιλος μου έγινε συντηρητικούρας και η κολλητη μου θεούσα!

 

Βεβαίως υπάρχουν φίλοι μεταγενέστεροι που διαλέχτηκαν αυτομάτως, με κάποιον μυστήριο μηχανισμό, ίσως η χημεία να έπαιξε το ρόλο της, που παραμένουν φίλοι και συμπλέουμε γενικώς (και μερικώς), η φιλία είναι υψηλή τέχνη και βασική προϋπόθεση έχει την επιθυμία απόκτησης φίλων της καρδιάς και του μυαλού, να μη παρατείται δλδ κανείς από αυτό το δώρο γιατί φίλους αποκτάς μέχρι την τελευταία σου πνοή! Μετά λόγου γνώσεως κι αυτό.

1.261 ο εγγλέζος φίλος μου

 

καθε μερα βγαινω στον κηπο -αυτον με το αφθονο γρασιδι, και αφου φορεσω τα πατουμενα εξωτερικου χωρου!- και συνομιλω με ενα πουλακι που στεκεται ακρη ακρη στα κεραμιδια.. μετά απο μερικα σφυριγματα, το πουλακι πεταει στριφογυριζοντας καπου ενα μετρο ψηλα, μετα κατεβαινει παλι στα κεραμιδια και περιμενει.. αλλα δεν ξανασφυριζω! Βασανιστικος ερωτας λεμε

15 Μαΐου 2014 στις 1:59 μ.μ.

1.260 ανεξίτηλες φράσεις

κάποτε, είχα ακούσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή να αναφέρεται μια φράση ενός συγγραφέα. Το όνομα του συγγραφέα ξεχάστηκε, αλλά η φράση έμεινε τυπωμένη στο νου και ήταν αυτή ακριβώς: "πόσο ανυπεράσπιστος είναι κανείς μπροστά στη μητέρα του!" 

Μετά απο καλή διανοητική επεξεργασία, αποφάσισα να μην είμαι ανυπεράσπιστη απέναντι σε κανέναν, ούτε στη μάνα μου φυσικά. Θα ήταν πολύ ωραίο να παίρνω κανα μπράβo κάπου κάπου, αλλά νά κι αν το πάρω νά κι αν δεν το πάρω, έλεγα σε μένα και με άκουγα -ευτυχώς! με μια λέξη, δλδ, χεστήκαμαν! ..και ο καιρός κύλαγε ομαλά μέχρι που πέθανε.

 Εκείνη έζησε τη ζωή της και'γώ (εξακολουθώ να) ζω τη δική μου, που όσο πάει γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα.. αμέ!

1.259 το θρυλικό ποστ ±

14 Μαΐου 2011 Ενα σούπερ ποστ με τίτλο: ±

Μεταφερω απο arxedia MEDIΑ :

 

//Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο διάβασμά μου, πάει και τέλειωσε. Χθες έγραφα στο twitter ότι μου θυμίζω τον Χριστόδουλο (+) που διάβαζε στη χούντα και δεν έκανα πλάκα. Η πόλη μου βράζει. Ο ένας βράζει δίπλα στον άλλο, στο ζουμί του άλλου, ενώ -εσφαλμένα- πιστεύει ότι βράζει στο δικό του ζουμί. Είναι παρανοϊκό αν το καλοσκεφτείς. 

 

Ο κοινωνικός αυτοματισμός δουλεύει καλύτερα όσο πιο φιλελεύθερη είναι η νοοτροπία των ανθρώπων. Και η νοοτροπία των ανθρώπων εξαρτάται πολύ από τη νοοτροπία της οικονομίας στην οποία συμμετέχει. Ανταγωνισμός και αριστοποίηση. Με τους αγκώνες ο καθένας μας ανοίγει από τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια το δρόμο του. 

 

Έχεις καθε δικαίωμα να σπρώξεις, έχεις υποχρέωση να σπρώξεις και να πετύχεις το δικό σου ιερό στόχο. Αν δε σε καταλάβουν, ακόμα καλύτερα. Θα μπορείς να υπερηφανεύεσαι για μια ηθίκη ορθή. Αν σε πάρουν χαμπάρι, δεν τρεχει τίποτα, κι άλλοι το κάνουν, έτσι είναι η ζωή, μια μάχη να βγεις μπροστά. Μου έρχονται όλα αυτά στο μυαλό διαβάζοντας για την εισαγωγή σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Έχω αλλάξει από εκείνη την εποχή όμως. Δε θέλω να πάρω εγώ τη θέση αν υπάρχει καλύτερος, και όχι, δε θα κάνω ό,τι μπορώ για να μπω. Δε θα τηλεφωνήσω σε κανέναν, ποτέ δε θα το έκανα, βέβαια, αλλά τώρα νιώθω πολύ πιο σίγουρος ότι κάνω το σωστό. 

 

Γύρω μου βλέπω ανθρώπους χαμένους στις ιδέες τους. Είμαι Έλληνας, κάποιος σκέφτεται, και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του. Γυρίζει με την αγέλη του στους δρόμους της πόλης μου και επιτίθεται. Πεινάει. Είναι ατάιστος μέρες, χρόνια, πολλά χρόνια πνευματικής δίαιτας. Φταίει; Φταίει. Φταίει που δεν μπόρεσε να ξαναβρεί το δρόμο του, που δεν κατάλαβε ότι ο δρόμος που μας έδωσαν όταν ήμαστε μικροί ήταν μόνο μια σπρωξιά για να πάρουμε την πρώτη μας ανάσα. Αρκέστηκε στο θηλασμό. και τώρα που έβγαλε δόντια λυσσάει για κρέας. 

 

Θα ήταν διαφορετικές οι κρίσεις μου αν μεγάλωνε σε μια κοινωνία κλειστή, χωρίς τη δυνατότητα να αναζητήσει το δρόμο για την αλήθεια. Όχι την αλήθεια, αλλά μια μέθοδο για αυτήν. Έχει χαθεί. Τον λυπάμαι και ταυτόχρονα τον μισώ. Δεν τον μισώ για αυτό που είναι ο ίδιος. Εξάλλου, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι να πάρουν αυτή τη θέση στην ιστορία. Περισσότερο τον μισώ γιατί με ωθεί στη βία. Μια άσχημη βία, ατομική, χυδαία, αντιδημουργική. Δεν είμαι κατά της βίας, γενικά. Σε αυτή οφείλουμε τις ψηλές οροσειρές και τα γλυστερά βράχια, το γουργουρητό του ηφαιστείου και τα αστέρια στον ουρανό. Στη βία υποκλινόμαστε για το οχτάωρο και το επίδομα θέρμανσης. Η βία έχει μια εγγενή γοητεία που εκπλήσσει όποιον τη δει επί τω έργω. Αλλά ακόμα και τα αποτελέσματά της αν αφουγκραστείς, σε γεμίζει το συναίσθημα της τελείωσης. 

 

Αυτή η βία είναι στον αντίποδα των όσων βλέπω. Η βία τους είναι άσχημη, λερωμένη με μικρόψυχα κίνητρα. Οι γκριμάτσες τους, τα όπλα τους, όλα ξεχειλίζουν με μια εφήμερη χυδαιότητα. Ανόητα παιδιά στα χέρια πορνογράφων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αναλογίζομαι τους παππούδες τους. Κάποιου είναι εγγόνια αυτά τα παιδιά. Τι τους λένε, άραγε; Στις μανάδες τους, τι λένε; Όταν εγώ ασκώ βία στους δρόμους - ναι, δεν το αρνούμαι - μπορώ να συζητήσω μετά με όλους το σκεπτικό μου. Μπορούν να διαφωνήσουν, και κακά τα ψέματα οι περισσότεροι διαφωνούν, αλλά διαλέγομαι με αξιοπρέπεια. Αυτοί μπορούν να μιλήσουν για αυτή τη βία που επιλέγουν με τον πατέρα τους; Αμφιβάλλω. Θεωρώ πιο πιθανό να λένε ότι ήταν σε κάποια καφετέρια ή ότι συμμετείχαν κάπου για να φύγουν οι ξένοι. 

 

Έχουν -πιστεύω- επίγνωση της αηδίας που θα προκαλούσαν ακόμα και στην ίδια τους τη μάνα. Έτσι, κρύβονται. Γι αυτο και δε θεωρώ την πράξη τους πολιτική. Όση βία κι αν αυτή ενέχει, δεν είναι αυτό που την κάνει πρόστυχη. Είναι η ψυχολογία του δοσιλογισμού που κρύβεται μέσα της. Η γνώση των δρώντων πως αυτή η πρακτική τους εξυψώνει μόνο στον κύκλο όπου οι ομοϊδεάτες τους θέτουν τα στρεβλά κριτήρια αξιολόγησης. Και ο δοσίλογος στην κατοχή έπαιζε στα γόνατα την κόρη του, αλλά ήξερε τη σαπίλα της ψυχής του. Το ίδιο κι αυτοί. Ντρέπονται. Γι αυτό και γω τους μισώ. Είναι τόσο αξιολύπητοι που μου γεννούν την αηδία της ύπαρξής τους. 

 

Είναι ξένοι στο σώμα της πόλης μου. Αυτοί είναι οι λαθρομετανάστες της ηθικής, που θαλασσοπνίγονται στα κύματα της προσωπικής τους ματαιοδοξίας, ονειρευόμενοι να φτάσουν σε μια ακτή που θα θέλουν αμεσως να εγκαταλείψουν. Τους σιχαίνομαι με όλες τις μορφές που μπορεί αυτό το συναίσθημα να εκδηλωθεί. Πολιτικά, ηθικά, αισθητικά, ακόμα και εθνικά σιχαίνομαι που είμαι Έλληνας. Αναγουλιάζω που μιλώ την ίδια γλώσσα με αυτούς. Αυτό με κάνει βίαιο. Όσο έρχομαι σε επαφή με την ιστορία της ανθρώπινης γνώσης, τόσο πιο πολύ βίαιος αισθάνομαι. 

 

Στο αερόστατο που βρίσκομαι είναι τα σακιά με την άμμο. Θέλω να τους κόψω το σκοινί, να ελευθερωθώ απ' αυτούς. Η κοινωνία μου δεν το θέλει, άραγε; Είμαι σε συναισθηματικό παραλήρημα. Έρχεται στο μυαλό μου το δίστιχο των Pet Shop Boys : "I pour a drink, and watch the fight". Μόνο που ποτέ δεν είχα αυτό το fight στο νου μου. Στο δρόμο που ο προπάππους μου ο Κώσταντινος είχε καφενείο μερικά τσογλάνια γεμίζουν το χρόνο των βραδινών δελτίων. Από που είστε, ρε; Ναι, σε σένα μιλάω! Εγώ την πόλη μου τη θέλω πολύχρωμη, να μυρίζει μπαχαρικά και ιδρώτα με παστουρμά, να ακούω τη μουσική των γλωσσών και να βλέπω τα σχιστά μάτια νηπίων. 

 

Θέλω να μπορούν να γονατίζουν προς τον Υμηττό (αλήθεια - ποιο είναι το παρατσούκλι του Υμηττού, Έλληνα μου, ξέρεις;) και να μαθαίνω από τη μυρωδιά του ψητού κρέατος δίπλα στο σπίτι μου ότι προχτές (9/5) ήταν η μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας της Ρουμανίας. Θέλω τη μητρόπολη των αρχαίων χρόνων, που τόσο επιπόλαια έχεις γνωρίσει στα πενιχρά διαβάσματά σου, σήμερα. Εσένα δε θα σε χρειαστώ σε αυτή την πολή. Περισσεύεις με τη μικρότητά σου, πιάνεις πιο πολύ χώρο απ' όλους τους μετανάστες μαζί. Η μυρωδιά σου μου κόβει την όρεξη για ζωή. Και - άκουσες τα νέα; - θέλω να ζήσω, ρε!//

1.258 αναμνηση κορονοϊού

η γειτόνισσά μου φεύγει πολύ πρωί για τη δουλειά της και όταν επιστρέφει μου λέει τα νέα του έξω κόσμου και με ρωτάει μήπως θέλω να μου ψωνίσει κάτι απέξω. Πριν από λίγο χτύπησε το κουδούνι, ήταν έξαλλη: "δεν φαντάζεστε πόση βρωμιά υπήρχε στην πλατεία το πρωί, παντού πεταμένα κουτάκια, χαρτιά, ό,τι φανταστεί κανείς, βρώμαγε κατρουλιά, σιχάθηκα που είμαι άνθρωπος" μου είπε.

________________

από f/b, 13 Μαΐου 2020

1.257 μια πρόταση

Κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς

//Παρατίθεται κατάλογος με τα 1.073 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, με βάση τα στοιχεία του 2017. Από αυτά, τα 832 είναι πολιτιστικά μνημεία, 206 φυσικά, 35 σε μικτές κατηγορίες, 37 τα οποία βρίσκονται σε πάνω από μια χώρες, 54 σε κίνδυνο, και συνολικά κατανεμημένα σε 167 κράτη μέλη της UNESCO. Ως τον Ιούνιο του 2014, η Σύμβαση για την Παγκόσμια Κληρονομιά είχε επικυρωθεί από 191 κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων 187 κρατών μελών του ΟΗΕ και των Νήσων Κουκ, του Βατικανού, του Νίουε και των Παλαιστινιακών Εδαφών.// https://el.wikipedia.org/wiki/Κατάλογος_Μνημείων_Παγκόσμιας_Κληρονομιάς

 

προταση: να μπει το Αιγαίο στην UNESCO ή όπου αλλού ως προστατευόμενη θάλασσα! γιατί π.χ. να προστατεύεται ενας λασπότοπος, όπως η θάλασσα του Βάντεν, και όχι το Αιγαίο, όπου γεννήθηκε ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός; https://el.wikipedia.org/wiki/Θάλασσα_του_Βάντεν

1.256 διαδικτυακό βιογραφικό

η περιπέτεια στα δίκτυα ξεκίνησε γύρω στο '94-'95 στο γραφείο και στα εργοτάξια. Στην αρχή, κατεβάζαμε βιβλιοθήκες ολόκληρες μέχρι που έγιναν συνδρομητικές. Κάναμε διάλειμμα χαζεύοντας ψωλές και μουνία, που σήμερα είναι φτου κακά. Κατόπιν, η αφεντιά μου τό'ριξα στις γλώσσες: html, τζάβα, κλπ. Μετά, πήρανε σειρά τα διάφορα ψαχτήρια οι κόμβοι και τα φόρουμ: Λύκος, Καπετάνιος, Ιχνηλάτης, κι άλλα πολλά που χάθηκαν σταδιακά, τα απορρόφησαν οι λεφτάδες του χώρου. Ταυτόχρονα, μάθαινα προγράμματα και προγραμματάκια: ξεκινώντας απο το ωτοκάντ, τα επόμενα ήταν παιχνιδάκι. Μέτραγα πόσα ξέρω κι όταν έφτασα στο νούμερο 149 σταμάτησα να μετράω. Οταν άρχισαν να δουλεύουνε όλα χωρίς καθόλου σκέψη, η απλοποίηση μού 'σπασε τα νεύρα και παράτησα κι αυτό το σπορ. Αργότερα, ασχολήθηκα με πράγματα ευχάριστα: έφτιαχνα ζωγραφιές (εχω πάνω απο 35.000 εικονίδια), μουσικές χρησιμοποιώντας ήχους που έφτιαχνα κοπανώντας βαζάκια με διάφορα υλικά, ραδιοεκπομπές, κλπ. Υστερα, ίδρυσα μια μπλογκοβιομηχανία. Σήμερα, χαζεύω αυτά που φτιάχνουν οι άλλοι. Σχεδόν βαρέθηκα, μπάφιασα, και "επικοινωνώ" τη βαρεμάρα μου εδωμέσα, ελπίζοντας να με ανέχονται τα πνευματάκια με τα οποία συγγενεύω! Αυτό είναι ενα αναλυτικό βιογραφικό.

1.255 περασμένες μέρες

περνάει μια μέρα

περνάει κι άλλη μια μέρα

περνάν οι μέρες η μια μετά την άλλη

κι όλο περνάν οι μέρες

και γίνονται περασμένες μέρες

περασμένοι μήνες

περασμένα χρόνια

κι όλα αυτά περνάνε αποπάνω μας

μερικά ούτε καν μάς αγγίζουν

μερικά μάς ελαφραίνουν

μερικά μάς πέφτουνε πολύ βαρειά

το σημαντικό είναι να στέκουμε ορθοί

για να περάσει κι άλλη μια μέρα

1.254 όταν δεν υπάρχουν λόγια

θυμηθηκα τοτε που ανακοινωθηκε απο το ραδιοφωνο ο θανατος (η εκτελεση δλδ) του Πατρίς Λουμούμπα, που ξέσπασα σε κλάμματα γοερά. Ητανε μεσημέρι κι ετοιμαζόμαστε να καθησουμε στο τραπέζι για φαγητό, "δεν πεινάω", ειπα και πήγα να κλειστώ στο δωμάτιό μου. Κάποια στιγμή, ο πατέρας χτύπησε την πόρτα, μπήκε και μ' αγκάλιασε όπως ήμουν καθιστή στο γραφειάκι μου, απο τους ώμους, "τι γίνεται πατέρα; τι συμβαίνει; γιατί;" ρώτησα. Με έσφιξε πάνω του αμίλητος και τότε κατάλαβα ότι, για μερικά αποτρόπαια πράγματα που γίνονται στον κόσμο, δεν υπάρχουν απαντήσεις ή υπάρχουν απαντήσεις που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια.

1.253 πώς αλλάζουνε τα πράγματα

κάποτε, ένας φίλος μού είχε πασάρει μια τύπισσα που τον ζάλισε με πεισιθανάτια μαυρίλα, να λέει σε μένα δλδ τον πόνο της να ξεζαλίζεται ο έρμος. Της έλεγα "πάνε κανα ταξιδάκι, να ξελαμπικάρεις, καμμιά εκδρομούλα.." τίποτα εκείνη. Μια νύχτα λοιπόν (νυχτες μου τηλεφώναγε) άρχισε ξανά το ίδιο τροπάρι και της λέω "σε ποιον όροφο μένεις;" στο ισόγειο, απαντάει "α, δεν μας κάνει.. ταράτσα έχει; έχεις το κλειδί;" ναι, μου απαντάει, γιατί; "ε, ανέβα τότε και ρίξε έναν πήδο!" της απαντώ και δεν ξανατηλεφώνησε. Μετά από μερικά χρονάκια, έμαθα ότι πήγε ταξίδι αεροπορικό, γνώρισε ένα πάμπλουτο λιβανεζο, τον παντρεύτηκε, σε λίγους μήνες έμεινε χήρα (πάμπλουτη, εννοείται) και ξέκοψε τις παλιές της παρέες.. Τι νόημα βγαίνει; ότι όλα αλλάζουν σε μια μονάχα στιγμή, η ζωή είναι απρόβλεπτη και ανασφαλής και αυτό είναι το γούστο της._

1.252 το σαξόφωνο

περπατάω αργά αργά, ακούω σαξόφωνο, πολύ καλό σαξόφωνο, βλέπω κόσμο μαζεμένο, πλησιάζω, είναι ένας φουκαράς καθιστός σε ένα παγκάκι και κάνει πως παίζει με μια τρομπέτα ψεύτικη, πανηγυριώτικη, πλαστική γυαλιστερή, ακούω να λένε "μα τι ωραία που παίζει", δεν πιστεύω στ' αφτιά μου, κοιτάζω προσεχτικά, πλάι του, χάμω, δίπλα στο παγκάκι, παίζει ένα κασετοφωνάκι, φεύγω με μεγάλη ταχύτητα.

1.251 υποσχέσεις προς θρησκευομένους

Με τρομάζει η θανατολαγνική τάση που αναπτύσσεται στις διάφορες θρησκείες, ιδιαίτερα στο χριστιανισμό που τον διδάχτηκα. Ολοι οι καταναγκασμοί και τα σκληρά "πρέπει" διαμορφώνουν επί σειρά αιώνων γενιές ανθρώπων υποταγμένων στις διάφορες εξουσίες, διδάσκουν τον άνθρωπο να αντλεί δύναμη (οξύμωρο, αλλά έτσι είναι) απο την υποταγή του.

 

Οπως ο δημόσιος υπάλληλος υποτάσσεται για να έχει ασφάλεια στο μέλλον, όταν θα πάψει να παρέχει το δυναμικό του στο κράτος, έτσι και ο άνθρωπος που αποζητά την εξουσία της θρησκείας υποτάσσεται σε αυτή ώστε να έχει ασφάλεια στο μέλλον, μετά θάνατο δηλαδή, κάτι που παρέχεται από τις περισσότερες θρησκείες επαρκώς! 

 

Αυτό είναι το μεγάλο ατού του χριστιανισμού, η υπόσχεση για ζωή αιώνια. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που ανατρέπει τη διδασκαλία περί αγάπης και αλληλοφροντίδας σε "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε" μια και αφήνει εντέχνως το παραθυράκι της μετάνοιας, έστω και την τελευταία στιγμή. (21/4/20016)

1.250 έχει νόημα;

μερικές φορές σκέφτομαι τι νόημα έχει να γράφω πράγματα που πιθανότατα δεν ενδιαφέρουν κανέναν, ούτε και μένα, και έρχεται η παρόρμηση να τα διαγράψω όλα αλλά δεν το κάνω και δεν ξέρω κιόλας γιατί δεν το κάνω, άσε που ώρες ώρες νοιώθω να πνίγομαι εδώ μέσα κι ας έχω απλωθεί τόσο πολύ και βλέπω ότι υπάρχει αρκετός κόσμος με φρέσκα μυαλά που ενδιαφέρεται και παλεύει και νομίζω ότι περισσεύει η δική μου συμμετοχή στα λεγόμενα "κοινά", για πράγματα που έχω σχηματίσει τη γνώμη πως δεν αλλάζουν γιατί ακριβώς όλο και αλλάζουν -οι άνθρωποι, οι συνθήκες, κλπ κλπ- αλλάζουμε ένα κόμμα και βάζουμε δυο τελείες και κάτι τρέχει στα γύφτικα λέμε, κοροϊδευόμαστε δηλαδή

 

(έγραψα κάπου, στις 15/2/2009, και το ξανασκέφτομαι)

1.249 περί προφητών και προφητειών

Γιατί άραγε όλοι οι προφήτες προφήτεψαν καταστροφικά γεγονότα;
Γιατί ο άνθρωπος έλκεται από την καταστροφική πρόβλεψη;
Ποιά είναι η αιτία που κάνει γοητευτική μια πρόβλεψη καταστροφής;
Τι είναι αυτό που οδηγεί το νου στην καταστροφολογία;
Πώς είναι δυνατό να απολαμβάνει κάποιος μια καταστροφή;
(είτε αυτή μένει στα όρια της πρόβλεψης, είτε πραγματοποιείται)
(18/9/2006)

Rodia
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για "προβλέψεις" που υπάρχουν ήδη μέσα στο μυαλό εκείνου που τις "ερμηνεύει".
Αρα, ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι που ευθύνεται για την ερμηνεία και την απόλαυση (δια της ερμηνείας).
Υποθέτω ότι "προβλέψεις" παρόμοιες μπορεί καθένας να διατυπώσει, αορίστως, όπως ακριβώς τις διατυπώνουν και οι "προφήτες".
Ολο αυτό το καταστροφολογικό βουνό δεν θα είχε σημασία ΑΝ ΔΕΝ ερμηνευόταν κάθε φορά από "ειδικούς" καταστροφολόγους. Αυτοί οι "ειδικοί" είναι που δίνουν βάρος στους προφήτες και τα κείμενά τους, αυτοί καθοδηγούν τους υπόλοιπους αφελείς.
Το ερώτημα παραμένει: ΓΙΑΤΙ αρέσει στο μυαλό να δέχεται, να κατασκευάζει, να ερμηνευει καταστροφικές ΕΙΚΟΝΕΣ;;;
(σχόλιο)

Panteleimon Anders Kalogiannis - Carlsson
Όχι μόνο εκεί. Δες και τι παίζει ο σινεμάς. Ίσως σχετίζεται με τον φόβο του θανάτου.

Rodia
η τρομοκράτηση σε πρώτο πλάνο δλδ.. αλλά.. το μυαλό πώς τα δέχεται τόσο άσκεφτα; τι σόι χόμο σάπιενς είμεθα; σαπίσαμε πριν ωριμασουμε ως σοφοι --τρομαρα μας! τοσα χρονια (χιλιαδες) ακομα δεν καταλαβαμε οτι άπαξ και γεννηθηκαμε εχουμε υπογραψει συμβολαιο θανατου; αμα πχια λεμε

Nikos Haroulis
1ον Γιατί είναι 'σιγουράκια'.
2ον Γιατί, όπως ορθότατα πληκτρολόγησε κι ο Συνέλλην παραπάν', τον βοηθάει να ανταπεξέλθει στο "χειρότερο σενάριο".
3ον Η γοητεία έγκειται στο ότι, "ΕΓΩ ξέρω τι θα γίνει κι ΕΣΕΙΣ όχι, νια νια νιανια νια (Δοξάστε με)"
4ον Όρα 2η και 3η απάντηση.
5ον Oι φίλοι μας οι Γκερμανοί έχουν μια λέξη που παρείσφρησε και στην αγγλική, το διάσημο και διαβόητο "schadenfreude" το οποίο περιγράφει την ικανοποίηση που απολαμβάνει κάποιος μέσω της κακοτυχίας των άλλων. Χελληνιστί αποδίδεται με το Αριστοτελικό "επιχαιρεκακία".

Rodia
τα ερωτήματα παραμένουν ρητορικά και η διαπίστωση περί εξέλιξης του ανθρωπινου εγκεφάλου/νόησης παραμένει επίσης.. Ευχαριστώ για την αναλύτικη απάντηση.. ετσι ειναι -δυστυχωςή ευτυχως!

Rodia
ποιητικότατη περιγραφή! αυτο με τους "προφητες" δεν το πιάνω, αλλά μπορεί να είναι κι έτσι.. (θελει χρονο και σημερα ειμαι λιγο πηγμενη.. συγγνωμη..)