1.392 ανάμνηση σεισμών του 1953

αποφράδες ημέρες: η Αρετή στο σπίτι μας, η μάνα της στο νησί, η Αρετή να πηδάει και να δέρνεται και να ξεμαλλιάζεται φωνάζοντας "αχ, μάνα μου, μάνα μου!" κι εμείς τα παιδιά να μη καταλαβαίνουμε Χριστό που λένε, μονάχα αργότερα, όταν γύρισε ο πατέρας από τη δουλειά μάς εξήγησε τι είναι σεισμός. Ακούστηκαν πολλά τότε, ότι άνοιξε η γη και κατάπιε ένανε μαζί με το γάϊδαρό του, ότι η στράτα του Αργοστολιού ισοπεδώθηκε και δεν εγνωριζόταν τίνος είναι τα σπίτια αφού σπίτια δεν υπήρχανε πια ούτε και πόρτες. Πάντως, το κρυστάλινο σερβίτσιο του ούζου της προγιαγιάς μου εσώθηκε συσκευασμένο καλά όπως ήτανε και κάποιος το εβρήκε το κουτί το ξύλινο και το πήγε στη γιαγιά μου κι αυτή τό'δωσε στη μάνα μου κι εκείνη σε μένα και'γώ στην κόρη μου τη μεγάλη κι έτσι υπάρχει ως τα σήμερα αυτό το κομψοτέχνημα με τα κολονάτα ποτηράκια και το μακρουλό καραφάκι. Α! στα Ομαλά, εσώθηκε ο τοίχος με το μπαλκόνι, όπου εκαθόταν η οικογένεια της γιαγιάς μου τα καλοκαίρια που παραθερίζαν εκειπέρα τον προπερασμένο αιώνα. Τον φωτογράφισα το 1964 που επισκέφτηκα για πρώτη φορά το νησί.

1.382 ενθύμιον των σεισμών του 1953

μεσα σε ολα τα θλιβερά και αποτρόπαια, συχνά υπαρχει και κατι παραξενο ως και αστειο: Η στρατα του Αργοστολιου ισοπεδωθηκε, οπως ξερουμε, στους σεισμούς του 1953. Τα σπιτια γινανε ενας σωρός απο κοτρώνες, μαζί και το (κενό) σπιτι της γιαγιας μου φυσικά. Αργοτερα, η στρατα ξαναγινε αλλα σε θεση κοντα στην προηγουμενη, γιατί δεν βρισκανε τα παλια σημαδια. Τεσπα, η γιαγια μου ελαβε ενα δεματακι μετα απο κανα μηνα. Περιείχε ενα κρυσταλλινο σερβιτσιο του ούζου, συσκευασμένο στο ξύλινο κουτί του! Αν ειναι δυνατον! όποιου του μελλει να πνιγει, ποτε του δεν πεθαινει, δε λένε; (αυτο το σερβιτσιο ειναι κορακοζώητο, ζει ακομα)