1.186 τι εστί μορμολύκειο

μορμολύκειο = κάτι τι τρομαχτικό. Η λέξη προερχεται απο το τέρας Μορμώ, τον αρχαίο "μπαμπούλα" που τρόμαζαν τα παιδιά. Τα παιδιά τα τρόμαζαν οι μεγάλοι και με άλλα τρομαχτικά πλάσματα, π.χ. με τη Λάμια. Το ξαδερφάκι μου το τρομάζανε με την Καλαμοδόντα! έβαζε η θεια Αννα ενα σεντόνι πράσινο πάνω της και κοπάναγε το πάτωμα -μπαμ μπαμ μπαμ!- με τη σκούπα που κράταγε αποκάτω, για να καταπίνει ο μικρός Μπάμπης τη μπουκιά του. Οσο και να τού 'λεγα ότι ολο αυτο ειναι σκηνοθεσια (εντάξει, οχι με τα ιδια λογια ακριβως!) δεν με πίστευε, μάλλον επειδή ήμουν αρκετά μικρότερή του και τι να ξέρει ενα μικρούτσικο παιδι και μαλιστα κορίτσι!!

--------------

-- η λέξη χρησιμοποιείται και για κακάσχημους (ή/και κακους) ανθρωπους γεροντικης ηλικιας.

-- τον Μπάμπη τον χάσαμε νωρίς, πήγε στη γειτονια των Αγγέλων λίγο πριν κλείσει τα δεκαπέντε. Ηταν ο πρώτος νεκρός άνθρωπος που είδα, ένα παιδί. Θυμάμαι πόσο είχανε ξεθωριάσει τα μαλλάκια του.

1.723 Metropolis

το φιλμ το είδα λίγο πριν συμπληρώσω τα 15 μου χρόνια, μαζί με τα (πολύ μικρότερα) αδερφάκια μου, ήταν απαραίτητο να μας στείλουνε σινεμά. Λίγο πριν είχα δει νεκρό τον αγαπημένο μου θείο --σε ηλικία εξαδέλφου, μια ήτανε μόλις σαράντα μέρες μεγαλύτερός μου. Ηταν ένα παράξενο θέαμα να τον βλέπω ξαπλωμένο μέσα σε ένα φέρετρο στην αυλή του σπιτιού του και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο (και μάλιστα παιδί) πεθαμένο. Πριν κάνα μήνα παίζαμε σκάκι και γελούσαμε και, μετά απο ένα μήνα στο νοσοκομείο, πάει, πέθανε.

Θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε φιλμ εκείνο το βράδυ, αλλά έτυχε να παίζεται αυτο στο κοντινό θερινό σινεμά και αυτό έμεινε, λοιπόν, χαραγμένο στη μνήμη μου σαν ανεξίτηλη σφραγίδα. Τα μικρά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα, όλο ρωτούσανε τι γίνεται εδώ και τι γίνεται εκεί και απαντούσα υπομονετικά. Ετσι γνώρισα και τον Φριτς Λανγκ, βέβαια, αλλά η μουσική, ο απόκοσμος ήχος, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οπως και το μούδιασμα μπροστά στο αναπόφευκτο.

Μπορείς να τον ακούσεις σε 32 συνεχόμενα βιντεάκια εδω:

1.636 μεταθανάτια αξιοπρέπεια

ωραιο θεμα η μεταθανάτια αξιοπρέπεια, με εχει απασχολησει κατα καιρους και θα ηθελα να τύχω ενός παρόμοιου θανάτου: να μη με βρουν π.χ. πεθαμενη στο... καμπινέ!

Ορίζοντας τον "αξιοπρεπή" θανατο σημερα, νομίζω ότι κυρίως αφορά τον περίγυρο του πεθαμένου: δεν νοείται θάνατος αξιοπρεπής εκτός νοσοκομείου, χωρίς να έχουν καταβληθεί προσπάθειες και χρήματα (όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά) ωστε να κρατηθεί ο ασθενής στη ζωή, άρα Νοσοκομείο, ασπροντυμένοι γιατροί και νοσοκομες να τρέχουν και να παραστεκουν σαν αρχάγγελοι, κλπ κλπ.

Ενα τέτοιος "αξιοπρεπής" θάνατος ακολουθείται από μια εξίσου "αξιοπρεπή" κηδεία, με πανάκριβο φέρετρο και σοβαρούς ακόλουθους, ιδιαιτέρως επιφανείς όσο ειναι δυνατόν.

Πράγματα με τα οποια διαφωνώ φυσικά, επειδη θα ηθελα να τα τιναξω ηρεμα στο κρεββατακι μου ενω θα κοιμαμαι και να ταφώ ήσυχα σε ένα σανιδένιο φερετρο (το φτηνοτερο κασονι που υπαρχει) ή/και να καώ αν αυτο κοστίζει φτηνοτερα. Οσο για ακολούθους, θα προτιμουσα τα παιδια μου να λενε ανέκδοτα για μενα και περί εμού, άλλωστε τα έχω εμπλουτίσει με μπόλικα απο αυτα! Μια κηδεία χαρούμενη, όπως την ειχε ζητησει κι ο πατέρας μου και τηρηθηκε η επιθυμία του: είχαμε περάσει ζάχαρη, που λένε. Στο μνημοσυνο επαναλήφθηκαν τα ιδια περιπου, αλλά με τους φιλους κλπ κοσμο.

1.350 εμπειρία θανάτου

η αλήθεια είναι ότι ο γονιός μόνο από μόνος του μπορεί να διδαχτεί το γονεϊλίκι, και'γώ έμαθα πάνω στο πρώτο παιδάκι μου. Είχα ευτυχώς μερικές οδηγίες από σουηδικά σχετικά βιβλιαράκια, που επεσήμαιναν πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να προβλέπουμε τη συμεριφορά όχι μόνο ενός παιδιού αλλά και ενός αντικειμένου.  

Πότε πέφτει ένα πράγμα στο πάτωμα, πότε μπορεί να προκαλέσει φθορά, να τραυματίσει ένα παιδί, ότι το παιδί έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε αντικείμενο και όσο και να δείρουμε ή να μαλλώσουμε το παιδί το αντικείμενο δεν ξανακολλάει, ενώ το παιδί, την ίδια στιγμή, μπορεί να σπάσει διαπαντός, γιατί δεν υπάρχει καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος να διδαχτεί η βία παρά με την επίδειξη.

Μαύρες σκέψεις; Οχι, είναι σκέψεις ενός άδειου ξεκούραστου μυαλού που ψιλοπαραληρεί ακούγοντας να τραγουδά η ησυχία.  

Είχα την ευκαιρία να περπατήσω πλάι σε ένα μικρό κοριτσάκι σε μια παραλία, να γίνω μάρτυρας της πρώτης του συνάντησης με το θάνατο: ένα ψόφιο περιστέρι επέπλεε στο νερό. Δύσκολη στιγμή. Αυτή είναι μια στιγμή αναμετάξυ παιδιού και γονιού και ήθελα να την προσπεράσω, να αφήσω απλά την εικόνα για να τη συζητήσει μετά με το γονιό του το παιδάκι, αλλά εκείνο ρωτούσε γιατί και πώς βρέθηκε το πουλί στο νερό και γιατί δε φαίνεται το κεφάλι του και γιατί είναι ανάσκελα και φαίνονται τα ποδαράκια του, και ζητούσε "παρακαλώ, να το δω λίγο ακόμα" και μίλησα για το κεφάλι που είναι βαρύ και πάει κάτω, ότι ίσως το περιστέρι δεν πρόσεξε και βρέθηκε στο νερό και βραχήκαν τα φτερά του και βάρυναν και πνίγηκε, ή ότι μπορεί και να έπαθε κάτι και να σταμάτησε η καρδιά του στον αέρα και μετά να έπεσε στο νερό.

Και το κοριτσάκι να μη ξεκολλάει. Διηγήθηκα μια δική μου ιστορία για ένα νεκροταφείο πουλιών που είχαμε με τα αδέρφια μου, όπου θάβαμε τα ψόφια πουλάκια, με ρώτησε πώς τα πιάναμε και αν πλέναμε τα χέρια μας μετά. Απάντησα "βεβαίως" αλλά ομολογώ ότι δε θυμάμαι καθόλου τι κάναμε με τα χέρια μας. Η αίσθηση της συχασιάς δεν υπήρχε τότε, μπροστά στο ιερό καθήκον της ταφής ενός πλάσματος νεκρού δε μετρούσε καθόλου.

1.039 όταν η μοίρα γράφει σενάρια

έπιασε ξαφνικό μπουρίνι, οι δυο ηλικιωμένοι αδελφοί μπήκαν γρήγορα στο σπίτι, ο ένας έτρεξε έξω να πάρει το κινητό και το ασύρματο τηλέφωνο που είχε ξεχάσει πάνω σε τραπεζάκι. Τότε ακριβως, το δέντρο που είχε ο ίδιος φυτέψει και μεγαλώσει έπεσε και τον πλάκωσε: δυο κλαδιά σφηνωθηκαν στα πλευρά του και έμεινε στον τόπο. Μετά, πες μου άλλη μια φορά ότι φοβάσαι.

___________________

σημερινή είδηση για γεγονός που συνέβη σε χωριό του Ν. Σερρών