833. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΡΟΛΛΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ηταν την εποχή που οι άνθρωποι είχαν κλειστεί υποχρεωτικά στα σπίτια τους. Οποιον έβγαινε, τον πυροβολούσαν επιτόπου. Οι δρόμοι και οι πλατείες σε πολιτείες και χωριά γεμίσανε φυλάκια με ταμπέλες ενδεικτικές: ΠΟΛΥΒΟΛΙΣΤΗΣ, ΠΟΛΥΒΟΛΕΙΟ, ΠΟΛΥΒΟΛΟ, ΠΟΛΥΒΟΛΑΡΧΙΑ, και αν κάποιος κορόιδευε την κατάσταση ακόμα κι από το μπαλκόνι του, η ποινή ήταν μπουζούριασμα, σφιχτό τύλιγμα με άντερα βοδιού και ψήσιμο σε σιγανή φωτιά. Λογάριασε τώρα με το νου σου, πόσα πολυβόλα και πόσοι χειριστές. Ανεργία μηδέν, αν αποφάσιζες να γίνεις πολυβολιστής. Η λέξη ΚΟΠΡΙΤΗΣ αντικατέστησε τη λέξη ΠΟΛΙΤΗΣ. Ιδρύθηκε και ειδικό ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΠΡΙΤΗ. Τα περιπολικά αλωνίζαν στους δρόμους, θερίζοντας τυχόν παραβάτες. 

Κάποια ιστορική στιγμή, ξεκίνησε η αντίσταση. Στην αρχή δειλά δειλά και με περίσκεψη, άρχισαν τις νύχτες να παραποιούνται οι ταμπέλες, να γίνονται ΠΥΡΟΒΟΛΑΡΧΙΔΙΑ, ΠΟΛΥΤΡΙΒΕΙΟ, ΠΟΛΥΤΡΟΛΛ, ΠΟΛΥΒΟΛΗΣΤΗΣ, αλλά και ΠΟΛΥΒΟΛΗΠΤΗΣ. Ο κόσμος κρυφογέλαγε στα μπαλκόνια και η Παγκόσμια Κυβέρνηση είχε φρικάρει. Στην αρχή, ο υπεύθυνος υπουργός Τρομοκρατίας Του Κοπρίτη έκανε τα στραβά μάτια. Οταν παραποιήθηκαν όλες οι ταμπέλες, έβγαλε Απόφαση να αλλάξουν οι λέξεις. Ετσι, οι λάθος λέξεις έγιναν οι σωστές. Στο κάτω μέρος κάθε ταμπέλας, αναφερόταν το όνομα του υπεύθυνου υπουργείου, που ήταν κι αυτό αλλαγμένο σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΡΟΛΛΟΚΡΑΤΙΑΣ σκέτο. Ο υπουργός -τι να κάνει μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα παραποιησεων;- έκανε τουμπεκί, τον ήπιε που λένε και αντέδρασε διαφορετικά. Πέτυχε την ψήφιση Νόμου που επέτρεπε την επιλεκτική κυκλοφορία. Ενας από κάθε οικοδομικό τετράγωνο, για δέκα λεπτά μονάχα επιτρεπόταν να βγαίνει στο δρόμο. Μετά, ξύπνησα. Ξύπνησα;

832. Μάικλ

Χούντα, Θεσσαλονίκη, βράδυ, βγαίνουμε απο κουτουκάκι θαμένο κάπου στη Δελφών, χορεύοντας καλαματιανό και τραγουδώντας, καμμιά 15αριά φοιτητάρια. Θέλαμε να διδάξουμε στο εγγλεζάκι, που έκανε το γύρο του κόσμου και είχε αράξει για κάνα μήνα στην πόλη, ελληνικούς χορούς! Αστυνομία εν όψει. Μάλλον οι γείτονες ενοχληθήκαν απο τη φασαρία. Κίνδυνος. Τρεμούλα. Το αδίκημα είναι αυτόφωρο, κάθε μέρα ανακοινώνονται συλλήψεις αναρχικών στοιχείων, υπάρχει και ο θεσμός της εξορίας. Ο ψηλός της παρέας πλησιάζει τον επικεφαλής και κάτι μουρμουρίζει στο αυτί παράμερα, ο επικεφαλής κάτι λέει στους αποκάτω, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και φεύγουν. Ανακούφιση. Τί είπε; ότι έχουμε μαζί έναν εγγλέζο. Απλά πράγματα. Γλιτώσαμε παρά τρίχα. Χωριστήκαμε σε παρέες των 2-3 και διαλυθήκαμε ησύχως. Αργότερα, σπίτι μου, μιλάγαμε σε 4 γλώσσες ταυτόχρονα με το πολύγλωσσο εγγλεζάκι -Μάικλ τον έλεγαν και δεν έχω νέα του.

831. Αχ, Νονμανσλάνδη!

Αχ, Νονμανσλάνδη!

Στη θρυλική την Απονία
βγαίνουν τα στρείδια κάθε βράδυ,
ανοίγουν διάπλατα σαν άστρα
μόλις πλακώνει το σκοτάδι

και τραγουδούν σκαρφαλωμένα σε συκιές
του Μποχαμιάν τις μουσικές

Τρίζουν τα σύνορα της χώρας,
η Νομανσλάνδη αναστενάζει,
φοβάται μη τυχόν της κλέψουν
το ντέφι, το βιολί, το σάζι

Για να γλιτώσει μπαγλαμάδες και σιτάρ
τροχίζει τα καναπουτσάρ

Μα να, επιτέλους ξημερώνει,
το αύριο έρχεται τρεχάτο
ο Κάουαρντ Ρόμπερτ Φορντ γυρίζει
κι ο Λόρδος Κράουν πάει στο ΝΑΤΟ

Μαύρα τα βλέπει, να πλησιάζουν τα κολχόζ,
μα ο Κρισέικς τα βλέπει ροζ

Στο θόλο του Σκοτ Πόλαρ στέκει
μπάστακας φτερωτό βουβάλι
ο Ρεβινστίνκτ τό ‘χει παρκάρει
αντικανονικά και πάλι

Η αυγή χαράζει στους Υδρογονανθρακούς
το στράτευμα τρώει κουσκούς

Οι Τσαλντεάνοι τρώνε κρέας,
λουκάνικα, ζαμπόν, φιλέτα
σνομπάρουνε τον Τσινγκ τον πρώτο
που σαλαμούριαζε τη φέτα

Ούτε κι ο Τσέτσνια την παράδοση κρατά
και προτιμά ζαχαρωτά

Η εκκλησία του Ντιντάτσε
είναι στο Κοινοβούλιο δίπλα
κι όταν ο πρίγκηψ Ρήτζεντ χάνει
από τον Τάλατ Μπλεντ με τρίπλα,

συνεδριάζει το Συμβούλιο του Ντιν
με προεδρίνα τη Μουλίν

Ολοι μαζί μετά πηγαίνουν
στον Γκράαλ να προσευχηθούνε,
τη μέρα τους να συνεχίσουν
δίχως να ξανατσακωθούνε

Πριν ακουστούν δυο βρεκεκέξ κι ένα κουάξ
ρίχνει μπουνίδια ο Τεν Μπακς

Το μεσημέρι γευματίζουν
στου Μούντινγκ με ροκφόρ και σούσι
όλη η Στρατιά των Ανυπάρχτων
είναι παρούσα στο τσιμπούσι

Ο Πράβο Γιάζντι ταξιδεύει συνεχώς
κι ο Άρσον γίνεται μπουχός

Γλυκά το πέπλο της η νύχτα
απλώνει παγωμένο ατλάζι
Βγαίνει ο Κλιν Σέβαν τραγουδώντας
κι η Νομανσλάνδη ησυχάζει

Τώρα η Ρεντ Άι κατεβάζει τα ρολλά
Αααχ! όλα πήγανε καλά!
____________________
γράφτηκε στις 16 Ιανουαρίου, 2011 στις 02:21 στο μπλογκ του Ν. Σαραντάκου στη σχετική συζήτηση

830. ο γιατρός μας

εμείς είχαμε γιατρό τον κύριο Ελπη, που γραφόταν Ελπις από το Ελπιδοφόρος και είχε το ιατρείο του στην οδό Βουκουρεστίου σε μια προπολεμική πολυκατοικία, στο ισόγειο της οποίας υπήρχε ένα μικρούτσικο μαγαζί με πλεκτά, η Μοντέλια. Το ιατρείο είχε ένα μεγάλο διάδρομο γεμάτο με αντίγραφα αρχαίων μικρών προτομών και πολλά και διάφορα πετρώματα, που τα χάζευα όσο περιμέναμε να μας καλέσει στο γραφείο του, γιατί ήμουν πολύ μικρό παιδάκι για να πηγαίνω μονάχη στο γιατρό. Μέσα στο γραφείο του γιατρού υπήρχε μια τεράστια βιβλιοθήκη, όλοι οι τοίχοι ήταν γεμάτοι βιβλία, και η ατμόσφαιρα εκεί μέσα ήταν γλυκειά και σκοτεινή με μοναδικό φως τη λάμπα πάνω στο γραφείο, ένα βαρύ τεράστιο έπιπλο. Μόλις μπαίναμε, ο κύριος Ελπης μας καλωσόριζε με ένα χαμόγελο ίσαμε τα αυτιά, που ήταν ελαφρώς πεταχτά. Ηταν μάλλον κοντός, στο ύψος της μάνας μου, γύρω στο 1,65, κι αυτό τον έφερνε πιο κοντά μου. Στο γιατρό δεν πηγαίναμε για ψύλου πήδημα, αν και όταν μεγάλωσα πήγαινα συχνά για κουβεντούλα όταν ο δρόμος με έφερνε να περάσω από την οδό Βουκουρεστίου. Η αλήθεια είναι ότι δεν συναντούσαμε άλλον άνθρωπο να περιμένει το γιατρό και είχα διαμορφώσει την πεποίθηση ότι δούλευε μόνο για μας! Ο γιατρός μας λοιπόν, με έσωσε από τη φοβερή αδενοπάθεια που θέριζε την εποχή εκείνη, έσωσε και τον πατέρα μου και τη μάνα μου από δικά τους ξαφνικά παθήματα γιατί είχε πάντα στη μαγική του τσάντα τα θαυματουργά απολύτως απαραίτητα φάρμακα και ενέσεις. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η βελούδινη φωνή του. Εδω και πολλά χρόνια βρίσκεται κάτω απο το χώμα και, όταν με βαστούσαν τα πόδια μου, επισκεπτόμουν τον ταφο του για να καπνίσω μαζί του ένα τσιγαράκι, όπως έκανα και στον τάφο της γιαγιάς μου. Αυτά όλα χάθηκαν με το ΕΣΥ, που υποτίθεται ότι θα βελτίωνε την υγεία όλων, αλλά έκανε επαγγελματίες τους γιατρούς από λειτουργούς υγείας που ήταν, όπως άλλωστε συνέβη και με τους δασκάλους. Σήμερα, έχω επίσης το γιατρό μου, που τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Δεν ανήκει στο ΕΣΥ και η επίσκεψη κοστίζει 10-20 ευρά, αναλόγως, συν ένα βαζάκι μαρμελάδα βερύκοκκο ή ένα μπουκαλάκι τσέρυ από την παραγωγή μου. Ο καλός γιατρός δεν είναι ο ακριβός επαγγελματίας, είναι πάνω απόλα άνθρωπος.

829. στιχάκια

μέσ' στο μυαλό στριφογυρνά
μια σκέψη που με ξεπερνά:
"το έγκλημα μάς κυβερνά"
είναι κανείς για να ξερνά...

---

ψηλά, στο Κιλιμάντζαρο
συνάντησα τον Μάντζαρο
με ρώτησε "ωμό,
τον τρως το Σολομό";

---

είδα τον Κολοκοτρώνη
μια μικρά να ζαχαρώνει

 ---

το μαχαίρι που στομώνει
δεν το κόβει το πεπόνι

---

ξεκουράζεται η διαφάνεια
ξαπλωμένη σε κατάμαυρη επιφάνεια

---

τρωγοπίναμε αβέρτα
αγκαλιά με μια κουβέρτα
κι όταν ήρθε το λιοπύρι
πιάσαμε το ποτιστήρι!
---

κουβεντιάζοντας με μένα
έφτασα στ' απωθημένα
και τους είπα δυο κουβέντες
και το 'στρίψαν οι λεβέντες

---

το ακούω, σαν σουρουπώνει,
το χορτάρι να φυτρώνει...

--- 

πόσο αρέσει το πλεμόνι
στο μικρούτσικο γατόνι

---

ο Γερούν κάτι σκαρώνει
το φυσά και δεν κρυώνει

---

το αυτί μας δεν ιδρώνει
νοσταλγώ το Μπερλουσκόνι
---

μας επήρανε οι χρόνοι
με το πράσινο καμιόνι

---
 
...και του χώνει ένα καδρόνι
μέσ' στο μάτι που γλαρώνει...
(απο την Οδύσσεια) 

 

---

 

τρεις παπάδες απ' τη Θήβα

βγάλανε μια ντιρεκτίβα

να την κάψουν την καλύβα!

____________
22/3/2019, f/b

828. μονάχους-μονάχους

Ο άνθρωπος μονάχους-μονάχους είναι ο άνθρωπος των τελευταίων 100 περίπου χρόνων, που απαιτούσε προστασία από το οργανωμένο κράτος, είχε εναποθέσει το μέλλον και την ασφάλειά του στα χέρια των εξουσιαστών του και εκείνος (μονάχος) σφύριζε αδιάφορα, ένιωθε ασφαλής και το γλεντούσε. Αποκτούσε περιουσία, παιδιά, οικογένεια, υπηρέτες ή υπαλλήλους ή αφεντικά, και περνούσε ζάχαρη. Δεν έσκαγε για το αύριο, αυτό του το είχε εξασφαλίσει το Κράτος. Ο Χάρτης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου πέρναγε στα ψιλά και ήταν θέμα περίγελου η αναφορά του και μόνο. Θυμάμαι ένα φοιτητή (τριτοετή νομίζω και ονόματι Λεοντάρη) όταν ήμουν πρωτάκι στο Α.Π.Θ. που έκλεινε τις συνελεύσεις με αναφορά σε αυτά τα Δικαιώματα. Η αίθουσα άδειαζε σε ριπή οφθαλμού και, αν έμενε κάποιος, έμενε για το γιούχα! Προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσε, αλλά με τραβολογούσαν οι φίλοι μου να πάμε στο κυλικείο για καφέ. Τότε, αυτό που λέμε "ανθρώπινα δικαιώματα" ήταν κάτι τι αυτονόητο.

827. η Μιμίκα και ο Γκρέγκορι

στην Α' Γυμνασίου (που τότε τη λέγανε Γ') η συμμαθήτριά μου η Μιμίκα ήταν φουλ ερωτευμένη με τον Γκρέγκορι Πεκ, τον είχε σε άπειρες πόζες φωτογραφημένο, τον έσερνε μαζί της στις τσέπες της, στη σάκκα του σχολείου, χωμένον ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων, αυτή διάβαζε κι ο αγαπημένος της ηθοποιός την παρακολουθούσε και την ενθάρρυνε, ίσως γι αυτό η Μιμίκα να ήταν από τις πρώτες μαθήτριες. Αργότερα, πήγε στη Γερμανία για σπουδές, όπως έμαθα έγινε γιατρός και παντρεύτηκε κάποιον Γκρέγκορι, αλλά γερμανό. Το όνομα Γκρέγκορι έχει άλλη χάρη.

826. η απολυταρχία των Αγορών νικιέται

Στην Ισπανία, επι Φράνκο, υπήρχε ο θεσμός του Νυχτοφύλακα: για να βγει καποιος ή/και να μπει στο σπίτι του ή στο ξενοδοχείο όπου διέμενε επρεπε να φωνάξει "Σερένο, σερένο!" για να ανοίξει την πόρτα ο Νυχτοφύλακας που ήταν ενας τύπος με στολή, που έφερνε γύρω κάθε οικοδομικο τετράγωνο και κράταγε τα κλειδιά από όλες τις πόρτες (σπιτών και ξενοδοχείων). Απόλυτος ελεγχος και τρόμος.

Πες τώρα "ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι", αλλά τέτοια ζοφερά έρχονται στο νου με τις "εξελίξεις" του κορονοϊού. Μακάρι να αλλάξει κατεύθυνση η κατάσταση που πάει να επιβληθεί στον κόσμο μας, ήδη δόθηκαν δείγματα από την έμπρακτη συμπαράσταση των Κινέζων προς την Ιταλία (έστειλε 31 τόνους υγειονομικό υλικό καθως και ειδικούς έμπειρους επιστήμονες) και από τη δήλωση του κ. Μακρόν περί επιστροφής στις Αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

825. οικοδομικοί συνεταιρισμοί

μετά τον πόλεμο, τότε που ο κόσμος εγκατέλειπε τα χωριά κι ερχόταν να εργαστεί (να κρυφτεί κυρίως, μη.. κρυβόμαστε!) στις μεγάλες πόλεις (δλδ Αθήνα, κυρίως) υπηρξαν δυο αντικρουόμενες ιδέες/απόψεις: η μια έλεγε να δημιουργηθούν οικοδομικοί συνεταιρισμοί κατά τα επαγγελματικά ενδιαφέροντα (νομοθετήθηκαν κιόλας και τρέξανε πολλοί και το καναν πράξη κι αγόρασαν εκτάσεις και ήταν ετοιμοι να βάλουν ενα κεραμιδι πανω απο το κεφαλι τους) αλλα τελικά νίκησε η άλλη πλευρά που έλεγε να χτιστουν πολυκατοικιες για να χωράνε πολλοι (και να ελεγχονται ευκολα βεβαιως) κι ακομα σημερα ελαχιστοι συν/σμοι εχουν καταφερει να κανουν το ονειρο πραγματικοτητα, ισως και κανενας ακομα, κλπ 

ακομα και σημερα παλευουν οι συνεταιριστες (τα εγγονια και δισεγγονα πια) να νομιμοποιήσουν τα μερίδιά τους. Με λαδωματα των συν/στων προς παραγοντες, κλπ, με εκβιασμους και απαγορεύσεις απο το κρατος, καθως και με επιλογη των εκτασεων για βιομηχανικες ζωνες ή σκουπιδοτοπους, κ.τ.τ.

824. SLAPP

πολύ περιληπτικά: SLAPP σημαίνει επιλεκτικές δικαστικές προσφυγές με στόχο τον εκφοβισμό του χρήστη του ίντερνετ (οποιουδήποτε, σε οποιοδήποτε καθεστώς), ο οποίος πιθανώς προτίθεται να ασκήσει οποιαδήποτε (με οποιοδήποτε τρόπο και εναντίον ό,τινος) κριτική.
-->> με τον τρόπο αυτό, του εκφοβισμού δλδ,
α) (νομίζουν μερικοί ότι) επιτυγχάνεται εμμέσως ο έλεγχος του διαδικτύου, η λεγόμενη -και διαφημιζόμενη!- "αυτορρύθμιση".
β) γίνεται προσπάθεια να επιτευχθεί η φίμωση κάθε διαδικτυακού χρήστη ο οποίος επιθυμεί να ανακοινώσει/διαδώσει κάτι τι που τα συμβατικά ΜΜΕ καταπνίγουν.
____________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 9 Μαρτίου 2017

823. ο ποιητής στο Κολονάκι

Θυμάμαι τον ποιητή, πριν πολλά χρόνια, να περνά από το βιβλιοπωλείο «Ρόμβος» στην οδό Καψάλη για να τρακάρει κανα τσιγαράκι, ρακένδυτος, να ζέχνει, αξύριστος, με μάτια θολά και κόκκινα απ’ το πιοτό, η κυρία Ελένη να του βάζει κανα πενηντάρι στην τσέπη όταν έφευγε.. εκείνος έστριβε και πήγαινε να αρνηθεί.. «πάρ’ τα Νίκο κι όποτε έχεις..» του έλεγε.. ναι.. το ήξερε πως θα πήγαινε κατευθείαν να τα πιει τα λεφτά.. αυτή την αξία είχαν για κείνον.. μερικά ποτήρια κρασί στο παραδιπλανό υπόγειο καρβουνιάρικο με τα κρασοβάρελα.. όπου συχνάζανε οι οικοδόμοι της γειτονιάς.. τότε χτιζόντουσαν πολυκατοικίες πολλές ένα γύρω..

Θυμάται κανείς; «ΕΔΩ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΡΑΣΙ» (ή ΠΑΓΟΣ, ανάλογα με την εποχή)
Ημουν μικρή και δεν καταλάβαινα πολλά, η βιβλιοπώλις μου εξηγούσε τα ανεξήγητα, πώς δηλαδή μπορεί να είναι σημαντικός ένας «τέτοιος» άνθρωπος.. Αργότερα, κατάλαβα πολύ περισσότερα -ευτυχώς για μένα.
Μετά από λίγα χρόνια πάει το καρβουνιάρικο, έγινε πολυκατοικία. Σήμερα έχει κλείσει και ο «Ρόμβος». Μαγαζιά με ψευτο-ντελικατέσσεν. Η γειτονιά παραέγινε Ιν.
* «Με θάνατο στοχάσου μες στην ερημοσύνη
ουρανισκόφωνη χαρά και πίκρα χειλεόφωνη,
όταν πεθαίνεις μέχρι που πεθαίνεις;
κεντρομόλος φεύγεις, φυγόκεντρος έρχεσαι»