971. τατουάζ= η ηδονή του πόνου..?

άμα θες να δείξεις πόσο αντέχεις, άμα γαλουχήθηκες με το ρητό "η αγάπη πονάει" και άλλες σάχλες, και δεν έχεις άλλο τρόπο να σημειώσεις πόσο αγαπάς, πόσο πονάς και υποφέρεις για τον "άλλο" ή πόσο βασανίζεσαι από σκέψεις εναντίον των καταπιεστών σου (γονέων, οικογένειας, άτιμης κενωνίας, σκληρού αμόρε κι ατελείωτου, μοναξιάς, νοσταλγίας, κλπ) βαράς ένα τατού και ξεμπερδεύεις, αενάως μπερδευόμενος/η κι όταν γεράσεις και το δέρμα σου κρεμάσει λες "μα τι μαλακίες έκανα στα νιάτα μου" αλλά έτσι είναι τα νιάτα, άσκεφτα και πληκτικά.

 

μπορεί να θεωρείται σήμερα τέχνη η δερματοστιξία αλλά ξεκίνησε (αν δεν κανω λαθος, από όσα έχω διαβασει κατα καιρους) για λόγους θρησκευτικούς/πνευματικούς και ένταξης στις πρωτόγονες κοινωνίες, που πίστευαν ότι έτσι προστατεύονται και δυναμώνουν οι άνθρωποι.

 

ΔΕΝ το απαξιώνω, γούστα είναι αυτά, αλλά προβληματίζομαι για την αιτία, όπως ψάχνω την αιτία παντού (όσο γίνεται "παντού" δλδ) 

554. το μικρό παιδί

μέσα κλαίει ένα μικρό παιδί

πολλά μικρά παιδιά μαζευτήκαν μέσα

σίγουρα και το δικό σου μικρό παιδί θα κλαίει

γιατί βιάστηκες να το ενηλικιώσεις;

γιατί στον πόλεμο το έστειλες;

νόμιζε πως πάει στο περίπτερο, μα εκεί έπεφτε ντουφεκίδι

άσε το παιδί ελεύθερο

ελευθέρωσε το μικρό παιδί

ελευθέρωσε άλλο ένα μικρό παιδί

άσε να βγει

άνοιξε τις πόρτες

οι καρδιές δεν πρέπει νά 'ναι φυλακές

με πόρτες ερμητικά κλειστές

με μικρά παιδιά που κλαίνε μέσα

***
κάπου κάπου ανεβαίνει ένας αδύναμος λυγμός:
κάπου μέσα κλαίει ένα μικρό παιδί

***

______________

ΣΗΜ. μόλις τώρα γράφτηκε ατάκα κιεπιτόπου

543. μάπα μεταπολίτευση

είναι ο τρόπος που γράφτηκε το κείμενο, τόσο ζωντανός που ξύπνησε φαντάσματα και έκανε τον ύπνο μου ανήσυχο, ξύπνησα με πικρίλα φοβερή, όλοι οι πεθαμένοι με συντρόφεψαν, αυτή η περίοδος που ονομάστηκε "μεταπολίτευση" (τί εύρημα κι αυτό!) πέρασε μέσα σε μια θολούρα, ήρθαν οι εκ του εξωτερικού, οι τρώγοντες τα λεφτά του μπαμπά τους δήθεν αντιστεκόμενοι, να καταλάβουν καίριες θέσεις στα πανεπιστήμια και να διδάξουν τη "φαντασία στην εξουσία", μόνο που δεν ήταν καθόλου φαντασία αλλά μια από τα ίδια και χειρότερα, (εκτός αν η απαξίωση της πειρας και το ξέχεσμα των όσων μείναμε διαρκώς ελεγχόμενοι και κατακυνηγημένοι στην ίδια μας τη χώρα σημαίνει πρόοδο) και καταφέραν να πείσουν αρκετούς πραγματικούς αγωνιστές ότι έτσι γίνονται σωστά τα πράγματα στα Παρίσια και εις τας Ευρώπας γενικώς, και μάλλον άλλο που δεν θέλαν και αυτοί (να πεισθούν δλδ) αγωνιζόμενοι στο άμεσο μέλλον για τη μπάρτη τους, καθώς και να συγκολλήσουν στο πλευρό τους (αυτών, των ενσκηψάντων ως φωστήρων εξ Εσπερίας) καμπόσους υμνητές της χούντας που καταφέραν να ξεπλυθούν για τα καλά καταλαμβάνοντας θέσεις (σήμερα, ναι, σήμερα!) που ορίζουν τη δική μας μοίρα. Αχ, ρε χαρη πχια! Είχαμαν και μεις τους αντόρνους μας, αλλά δεν μπορώ, ακόμα πονάνε, πεθάνανε και οι μαρτύροι βλέπεις. 
______________
ΣΗΜ. για το κείμενο της χαρης

434. γενεαλογία πόνου

αυτός ο αβάσταχτος πόνος
αργά αργά καταπίνεται γδέρνοντας
σαν σπέρμα ξινό, στυφό,
γεννώντας νέους
αβάσταχτους
πόνους

425. Η Χαριτίνη και ο πόνος

Οταν πηγαίνω στη φίλη μου τη Χαριτίνη, φωτογραφίζω αυτό το πλατάνι. Το χειμώνα είναι γυμνό, αλλά τώρα είναι γεμάτο πλατανόφυλλα. Μοιάζουν με τα φύλλα της συκιάς, αλλά δεν. Επειδή δεν ντρέπεται να μας χαρίζει τη δροσιά του, να μας ανακουφίζει τις ζέστες μέρες του καλοκαιριού.
Με τη φίλη μου τη Χαριτίνη είμαστε κολλητές από τα δεκατρία μας. Εκείνη όμως πονάει πολύ και παντού. Διπλώνεται από τους πόνους. Τη βλέπω και σκέφτομαι ότι μπορεί και'γώ να πονάω αλλά να μη το καταλαβαίνω, ποιος ξέρει. Ισως να έχει επιτρέψει στον εαυτό της να πονάει. Ο πόνος είναι κάτι που ενσκήπτει σαν καταιγίδα. Ερχεται και σαν φίλος πολλές φορές, να μη σ' αφήνει μόνο, έρχεται για παρέα. Αρκεί να το νοιώσεις αυτό που σου προσφέρει -τη συντροφιά του- και να τον αγαπήσεις.

418. Επρεπε να είχα πεθάνει

Τότε που χόρευες πάνω στο τραπέζι σκίζοντας τα ρούχα σου
Τότε που πέταγες τα κουρέλια τους στο πάτωμα
Τότε που ζητιάνευες ένα βλέμμα μου
Τότε που σε κοίταζα κι έτρεμα
-μ’ έσφαζε η φτιάξη κι η ματιά σου-
Τότε που όταν με κοίταζες έβλεπα τα σωθικά της γης
-πύρινο το βλέμμα σου και μ’ έκαιγε-
Τότε που τραγουδάγαμε σκνίπα στο μεθύσι
-το κρασί μας μέθαγε ή ο πόθος;-
Τότε που σφυρίζαμε μια νύχτα χειμωνιάτικη σε μιαν αδειανή πλατεία
Τότε που ο άνεμος μας έδενε σφιχτά σε μια κουπαστή
Τότε που μπερδεύονταν τα μαλλιά μας και βρέχονταν με αλμύρα τα πρόσωπα
Τότε που ταξιδεύαμε με τις ώρες προς άγνωστη κατεύθυνση
Τότε που η σιωπή μας ψιθύριζε τα ωραιότερα τραγούδια για τη ζωή
Τότε που η άμμος χρύσιζε στο ηλιοβασίλεμα
κι οι πάνινες καρέκλες βούλιαζαν μαζί μας
αργά αργά στην ορμή των κυμάτων.

Ναι, έπρεπε να είχα πεθάνει. Τότε. Τότε ακριβώς. Τότε.
________________________________
ΣΗΜ.1. πρόκειται για παλιά ανάρτηση εδω και... τότε: 16-01-2005/21:21μ.μ.posted by rodia at Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2005 3:20 πμ
ΣΗΜ.2. ξαναδιαβάζω μετά από χρόνια και το βρίσκω εντελώς γιούχου.. τί μπορει να γράψει κανείς άμα είναι ντέφι.. απίστευτο λέμε! δεν με αναγνωρίζω.

394. σπαραχτικό νιαούρισμα

Ενα πτώμα περιμένει στο ψυγείο του νεκροταφείου την αυριανή του κηδεία. Το γατί νιαουρίζει σπαραχτικά στην αυλή ενός σπιτιού, του σπιτιού όπου πριν λίγες μέρες η κυρά του το φρόντιζε στοργικά. Τι καταλαβαίνει, άραγε, ένα γατί;

371. Μιλα μου για ξυλο

Μίλα μου για ξύλο,
αυτό που τρως σαν ζητιανεύεις ένα μήλο,
ξύλο που τρως ανελεήτως εδώ κάτου,
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου για ξύλο μόνο,
για θλίψη, για θανάτους και για πόνο!

Μίλα μου για ξύλα,
για δακρυγόνα, για γροθιές κι ανατριχίλα,
όταν να ζήσεις προσπαθείς -αλλά του κάκου-
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου για ξύλο, πες μου,
τι κάνουν οι επτά οι αδελφές μου;

Μίλα μου για ξύλο,
ξύλο που τρως όταν στηρίζεις ένα φίλο,
ξύλο βαρύ σαν το σταυρό του Λασκαράτου,
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου για ξύλο πάλι,
κι άμα δε θέλεις να μου λες, χαλάλι!


------------------------
ΣΗΜ.1. τραγουδιέται στο σκοπό του υπέροχου "μίλα μου για μήλα" του τρομερού Ευγένιου Τριβιζά, που τον θαυμάζω απεριόριστα.
ΣΗΜ.2. παλιο, απο το 2006, δεν θυμαμαι να το ανεβασα καπου αλλου...

342. sssssssssssssssss

εχω ξεχάσει να μιλάω οι λέξεις βγαίνουν ψιθυριστά και σαν μικροί αναστεναγμοί από μέσα μου κρύβοντας ένα χείμαρρο που δεν λέει να πάρει μπρος και παιδεύεται ανάμεσα σε βράχια να ξεφύγει και να κυλήσει στα λιβάδια όπως ακριβώς το δάκρυ θέλει να ξεφύγει και να κυλήσει προς τα μάγουλα αλλά το συγκρατεί ένας τρομερός παγωμένος πόνος και τα ουρλιαχτά κρύβονται πίσω από μουγκρητά και ψιθυρίσματα και το σώμα τρέμει θέλοντας να διασπαστεί να γίνει χίλια κομμάτια η ψυχή τρέμει επειδή δεν αντέχει βλέμματα οίκτου και απόρριψης και η χαρά πετάει μακριά πάνω σε κάτι σύννεφα που δεν φέρνουν βροχή

185. περί φαντασίας και περιεχομένου

«Μου βγάζεις τον κακό μου εαυτό»

του είπε και του έστειλε ένα πρόστυχο γράμμα.

Η απάντηση δεν άργησε να φτάσει:

«Δε γίνεται να βγάλω από μέσα σου

κάτι που δεν υπάρχει»
της απάντησε και πήγε ήσυχος να κοιμηθεί,

αν και ήξερε καλά πως εκείνη δε θά 'κλεινε μάτι.

Για μέρες είχε σφηνωθεί στο νου της το ερώτημα:
«Είμαι πράγματι κακιά

ή μπορώ να ανιχνεύω την κακία;»

Αμφέβαλλε για τα πάντα ως τότε,

αλλά πρώτη φορά

η αμφιβολία άγγιζε τον ίδιο τον εαυτό της.

«Εχω σκοτώσει τρεις ανθρώπους»

της είχε πει σε ανύποπτο χρόνο.

Μάλλον αυτή η φράση είχε ερεθίσει τη φαντασία της.

Το γράμμα δε γινόταν να το πάρει πίσω.

Αποφάσισε να διακόψει οποιαδήποτε επαφή μαζί του.